บทที่ 1 ลมเริ่มพัดในปี 2009

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

อาคารหอพักสาขาการลงทุน

จางหยางเปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้าในหอพัก ใช้มือรองน้ำเย็นจัดขึ้นมาซัดเข้าที่ใบหน้า ก่อนเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มในกระจกมีใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างปราดเปรียว เสื้อยืดแขนสั้นสีขาวลายตัวอักษรที่สวมอยู่มีรอยเหลืองเล็กน้อยตรงคอเสื้อ

พูดได้อย่างไม่เกินจริง หน้าตาระดับนี้ต้องเป็นหนุ่มหล่อระดับดาวเด่นของคณะอย่างแน่นอน

"เพียะ เพียะ เพียะ..."

จางหยางรองน้ำสะอาดขึ้นมาซัดลงบนแก้มทั้งสองข้างอีกครั้ง จนผิวแดงระเรื่อเล็กน้อย

หลังยืนยันได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เขาเกิดใหม่ขึ้นมาจริง ๆ เขาจึงหยุดมือ

ใช่แล้ว

จางหยางเกิดใหม่แล้ว

เมื่อสิบนาทีก่อน เขายังเป็นผู้จัดการกองทุนของบริดจ์วอเตอร์ บริษัทบริหารสินทรัพย์ชั้นนำระดับโลก รับผิดชอบหลักด้านการบริหารความมั่งคั่งให้ชาวจีนในอเมริกา อีกทั้งยังเป็นนักวิเคราะห์และนักเศรษฐศาสตร์ที่มีชื่อเสียงอยู่บ้างในวงการการเงิน

ทว่าเมื่อครู่นี้เอง ขีปนาวุธลูกหนึ่งพุ่งชนส่วนท้ายของเฮลิคอปเตอร์ที่เขาโดยสารอยู่ ทำให้ตัวเครื่องเสียสมดุลและดิ่งตกลงไป

ตอนที่เขาคิดว่าตนเองกำลังจะตาย จู่ ๆ ก็ลืมตาขึ้น แล้วพบว่าเขากลับมายังปี 2009 ช่วงก่อนเดินทางไปต่างประเทศเสียแล้ว

ครึ่งแรกของปี 2009 คือภาคการศึกษาสุดท้ายในชีวิตมหาวิทยาลัยของจางหยาง

ฤดูใบไม้ผลิปีนั้น แผนสี่ล้านล้านของประเทศจีนเริ่มเดินหน้าอย่างเต็มกำลัง ทั่วประเทศเกิดกระแสการก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน คนงานว่างงานนับล้านกลับคืนสู่เมือง

ญี่ปุ่นเองก็ประกาศงบประมาณระยะที่สามของแผนฟื้นฟูเศรษฐกิจเจ็ดสิบห้าล้านล้าน คาดว่าจะทุ่มเงินราวห้าสิบล้านล้านเยนไปกับโครงสร้างพื้นฐานและการดำรงชีพของประชาชน

ส่วนสหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นต้นตอของวิกฤติซับไพรม์ กลับแตกต่างออกไปเล็กน้อย พวกเขาไม่ได้ประกาศตัวเลขการลงทุนที่ชัดเจน แต่ปล่อยให้ธนาคารกลางสหรัฐ ซึ่งเป็นดั่งเครื่องพิมพ์ธนบัตร เดินเครื่องพิมพ์เงินตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง

ทุกประเทศต่างแข่งกันหนีออกจากเงามืดของวิกฤติซับไพรม์

ในชาติก่อน จางหยางประเมินได้อย่างแม่นยำว่าเศรษฐกิจโลกจะเข้าสู่ช่วงขาขึ้นอย่างรวดเร็ว เขาจึงตัดสินใจมุ่งหน้าสู่วอลล์สตรีทในอเมริกาอย่างเด็ดขาด

ส่วนเหตุผลที่ไม่เลือกสร้างตัวในประเทศนั้น หลัก ๆ เพราะตลาดหุ้นเอมีข้อจำกัดมากเกินไป ไม่มีเครื่องมือทางการเงินหลากหลายเท่าหุ้นอเมริกา

ในวงการลงทุนมีคำกล่าวอยู่ประโยคหนึ่งว่า ตลาดหุ้นเอเป็นตลาดที่คุ้มครองนักลงทุนรายย่อยมากที่สุด และเป็นตลาดที่จำกัดนักลงทุนรายย่อยมากที่สุดเช่นกัน

เพื่อผลประโยชน์สูงสุด จางหยางจึงเลือกไปสร้างตัวที่วอลล์สตรีท

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า หลังบริหารสินทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้านดอลลาร์ให้บริดจ์วอเตอร์ สุดท้ายจะต้องพบจุดจบเช่นนี้ หมดประโยชน์ก็ถูกกำจัดทิ้ง

คำพูดของบรรพบุรุษไม่ผิดจริง ๆ คนต่างพวกย่อมคิดต่างใจ

จางหยางเป็นคนจีน จะหลอมรวมเข้ากับวงการชาวยิวได้อย่างแท้จริงได้อย่างไร ยังต้องต่อสู้ดิ้นรนอยู่ในประเทศจีน จึงจะรับประกันความปลอดภัยของตนเองได้

"หัวหน้าหอ เหม่ออะไรอยู่?"

"ไปเรียนกันเถอะ หัวหน้าหอ"

ชายหนุ่มสองคน คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอม เดินเข้ามายังระเบียง พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องของจางหยาง คนอ้วนชื่อสวี่เจียเฟิง ส่วนคนผอมชื่อเฉินชวน

จางหยางเป็นหัวหน้าห้อง 308 ปกติทุกคนมักเรียกเขาว่าหัวหน้าหอ แต่บางครั้งก็เรียกเขาว่าพ่อหรือพ่อแท้ ๆ เช่นกัน แน่นอนว่ามีเฉพาะตอนฝากซื้อข้าวเท่านั้น

หลังทักทายกันแล้ว ทั้งสองก็แยกกันเดินเข้าไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านขวาของระเบียง

"วันนี้เรียนวิชาอะไรนะ?" จางหยางพักความคิดเรื่องอื่นไว้ก่อน ความแค้นกับบริดจ์วอเตอร์ เขาจะทวงคืนเป็นร้อยเท่าในอนาคต

"การวิเคราะห์การลงทุนหลักทรัพย์"

สวี่เจียเฟิงตอบโดยไม่ต้องคิด

"ซ่า..."

ขณะเฉินชวนกำลังปัสสาวะ เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ได้ยินพวกกรรมการห้องพูดกันว่าอาจารย์หวังจะก่อเรื่อง ไม่รู้จริงหรือเปล่า"

อาจารย์หวังที่เขาพูดถึง คือหวังซิ่งปัง อาจารย์ผู้สอนวิชาการวิเคราะห์การลงทุนหลักทรัพย์

"ก่อเรื่อง? จะก่อเรื่องอะไร?"

สวี่เจียเฟิงชะงักไปเล็กน้อย

"เฮอะ" เฉินชวนแค่นเสียง "ใครจะไปรู้ว่าเขาจะก่อเรื่องอะไร ยังไงก็อย่าทำให้ฉันเรียนจบช้าแล้วกัน ไม่อย่างนั้นล่ะก็..."

"ไม่อย่างนั้นอะไร?"

ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามายังระเบียง เขาชื่อหวังลิ่ว ย้อมผมสีน้ำตาล สวมแว่นกรอบเงิน ดูเป็นหนุ่มเรียบร้อย

"ไม่อย่างนั้น...อย่าบังคับให้ฉันคุกเข่าขอร้องเขา อย่าให้ฉันเรียนจบช้าเลย"

เฉินชวนหัวเราะหึ ๆ

มองใบหน้าสามคนที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคย จางหยางก็รู้สึกอัดอั้นอยู่ในใจนานัปการ

หลังจากชาติก่อนที่เขาไปต่างประเทศ การติดต่อระหว่างพวกเขาก็น้อยลงเรื่อย ๆ อาจเป็นเพราะต่างคนต่างยุ่งกับชีวิต หลายปีต่อมาก็ขาดการติดต่อกันไปโดยสิ้นเชิง คิดไม่ถึงว่าจะได้พบหน้ากันอีกครั้ง

...

หลังผลัดกัน "ปล่อยน้ำ" แล้ว สมาชิกทั้งสี่คนของห้อง 308 ก็เดินลงจากหอพัก มุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนที่หนึ่ง

เดือนมีนาคมเป็นฤดูฝน ฮู่ตูเพิ่งผ่านฝนตกหนักมา ตอนนี้บนถนนหลายสายของวิทยาเขตถนนอู่ตงยังมีน้ำขัง อากาศปะปนด้วยกลิ่นดินและกลิ่นดอกไม้

ต่างจากห้องเรียนประจำในระดับมัธยมปลาย มหาวิทยาลัยใช้ห้องเรียนหมุนเวียน นักศึกษาต้องหาห้องเรียนให้ตรงกับรายวิชา

โดยทั่วไป อาจารย์ที่ปรึกษาจะจัดตารางเรียนล่วงหน้าหนึ่งสัปดาห์ แล้วส่งให้นักศึกษาทางอีเมลในรูปแบบไฟล์

จางหยางทั้งสี่ล้วนเป็นรุ่นพี่ปีสี่ที่ผ่านโลกมาไม่น้อย ย่อมไม่มีทางหลง พวกเขาหาห้องบรรยายสำหรับเรียนได้อย่างง่ายดาย

เมื่อเดินเข้าไปในห้องบรรยาย ที่นั่งแถวหน้าแทบไม่มีใครนั่ง

ตั้งแต่แถวที่สองเป็นต้นไป นักศึกษาต่างนั่งกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ของตน

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างมหาวิทยาลัยกับมัธยมปลาย คือไม่ได้เน้นกลุ่มห้องเรียนเป็นหลักอีกต่อไป แต่เป็นการเรียนเป็นกลุ่มเล็ก ๆ มากกว่า

ในห้องบรรยายมีคนกว่าร้อยคน จางหยางรู้จักชื่อไม่ถึงสิบคน

แต่หากให้เขาบอกชื่อเพื่อนร่วมชั้นมัธยมปลายสักยี่สิบคน ต่อให้ฝืนเค้นความจำ เขาก็ยังบอกได้จริง ๆ

"ตรงนั้นยังมีที่ว่าง"

สวี่เจียเฟิงชี้ไปยังบริเวณฝั่งซ้ายของแถวที่สอง

เฉินชวนกล่าวว่า "ไปกัน"

ทั้งสี่คนหาที่ว่างนั่งลง แล้วมองไปยังแท่นบรรยายมัลติมีเดีย

เวลานั้นมีคนยืนอยู่บนแท่นบรรยายสามคน คนหนึ่งคือหวังซิ่งปัง อาจารย์ผู้สอน ส่วนอีกสองคนเป็นตัวแทนจากบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น

"ตึ๊ง ต่อง..."

เมื่อเสียงกริ่งเข้าเรียนอันไพเราะดังขึ้น หวังซิ่งปังก็หยิบสมุดรายชื่อขึ้นมา และเริ่มขานชื่อตามธรรมเนียม "ต่อไปจะขานชื่อ"

"ต่งลู่ลู่"

"อยู่ค่ะ"

"เมิ่งจวิ้นไฉ"

"อยู่ครับ"

...

"สวี่เจียเฟิง"

"อยู่ครับ"

นักศึกษาถูกขานชื่อทีละคนและตอบรับ ปีสี่ต่างจากสามปีแรก หากสอบตกในปีนี้ก็มีโอกาสเรียนจบช้า ดังนั้นวิชาหลักแทบไม่มีใครโดดเรียน

"จางหยาง"

"อยู่ครับ"

"ควรมา 122 คน มา 122 คน ดีมาก ไม่มีใครขาดเรียน" หวังซิ่งปังเก็บสมุดรายชื่อ มองชายหญิงที่ยืนอยู่ข้างกาย ก่อนกล่าวต่อว่า

"คาบนี้เราจะไม่สอนเนื้อหาในตำรา แต่จะให้ผู้จัดการกองทุนสองท่านจากบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น ได้แก่ เถาอวี่อ๋างและเยว่ซูเสวี่ย มอบหมายงานฝึกงานให้ทุกคน"

"ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วย!"

"แปะ แปะ แปะ..."

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องบรรยาย

เถาอวี่อ๋างในเสื้อเชิ้ตสีขาว อายุราวสามสิบต้น ๆ เดินมายังไมโครโฟนแบบตั้งโต๊ะ ก่อนทักทายว่า "น้อง ๆ ทุกคน ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้กลับมายังสถาบันเก่า และมาพบกับทุกคน"

"แปะ แปะ แปะ..."

เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง

บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นเป็นบริษัทหลักทรัพย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีขนาดเงินทุนภายใต้การบริหารสูงถึงระดับล้านล้านหยวน

ผู้ที่สามารถเข้าสู่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นได้ ล้วนเป็นบุคคลชั้นยอด

เมื่อเสียงปรบมือค่อย ๆ ซาลง เถาอวี่อ๋างก็กล่าวถึงจุดประสงค์ที่มาวันนี้ "ใกล้จะเรียนจบแล้ว ผมเองก็เคยเหมือนทุกคน รู้สึกสับสนกับอนาคต"

"หลังจากต่อสู้มาเป็นเวลาหลายปี รุ่นพี่เถาและรุ่นพี่เยว่ของทุกคนก็มีความสามารถพอจะเป็นร่มให้ผู้อื่นแล้ว ดังนั้นพวกเราจึงอยากเป็นตัวแทนบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น เปิดการแข่งขันพอร์ตจำลองให้ทุกคน"

"นั่นคือขอเชิญทุกคนเข้าร่วม 'การแข่งขันพอร์ตจำลองหัวซิ่น' ระยะเวลา 45 วัน นี่คือการแข่งขันที่เปิดให้ผู้ใช้อินเทอร์เน็ตทั่วประเทศเข้าร่วมอย่างยุติธรรมและโปร่งใส นักศึกษาสิบอันดับแรกที่มีอัตราผลตอบแทนสูงสุด จะได้รับโอกาสให้บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นแนะนำเป็นพิเศษเพื่อเข้าฝึกงาน!"