บทที่ 26 วิกฤตคลี่คลายแล้ว

เถาอวี่อ๋างไม่เคยคิดมาก่อนว่าความสามารถด้านการคิดเชิงตรรกะของจางหยางจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ถึงขั้นพาเขาวนเข้าไปติดกับดักประเด็นเรื่อง “ความเป็นธรรม” เสียแล้ว

ตอนนี้เขาจะทำอะไรได้?

เขาทำได้เพียงยอมจำนน!

เพราะอย่างที่จางหยางพูด โลกนี้ไม่มีความเป็นธรรมอยู่แล้ว

ตอนที่เขาได้เข้าทำงานในบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น ก็เป็นเยว่ซูเสวี่ย แฟนสาวของเขา ที่อาศัยเส้นสายทางบ้านช่วยคว้าโควตานั้นมาให้

เถาอวี่อ๋างเคยได้รับผลประโยชน์จาก “ความไม่เป็นธรรม” มาก่อน ตอนนี้จึงไม่มีทางโต้แย้งจางหยางได้ ทำได้เพียงเงียบลง

“พอเถอะ”

เวลานั้น หวังซิ่งปังเห็นเถาอวี่อ๋างมีสีหน้ากระอักกระอ่วน บรรยากาศก็เริ่มน่าอึดอัด จึงออกมาช่วยไกล่เกลี่ย “ไม่ว่าจะเป็นเธอ จางหยาง หรือเธอ เถาอวี่อ๋าง พวกเธอไม่ได้ผิด คนที่ผิดคือโลกใบนี้”

“ในเมื่อโลกนี้เป็นสีเทาอันประณีต ก็ไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกดำขาว ถูกผิดให้ชัดเจนนักหรอก จงปรับตัวตามกฎที่ทุกคนยอมรับโดยปริยายเถอะ”

คำพูดของหวังซิ่งปังเปิดทางลงให้เถาอวี่อ๋าง เขาจึงอาศัยจังหวะนั้นพูดต่อว่า

“ในเมื่อศาสตราจารย์หวังพูดเช่นนี้ ผมก็จะไม่ติดใจเรื่องรายงานวิเคราะห์ของรุ่นน้องจางหยางแล้ว เป็นผมเองที่คิดไม่รอบคอบ หวังว่ารุ่นน้องจางหยางจะไม่เก็บไปใส่ใจ”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายยอมอ่อนข้อ จางหยางก็ไว้หน้าเขาเต็มที่เช่นกัน “อย่างที่ศาสตราจารย์หวังพูด ที่จริงพวกเราไม่มีใครผิด เพียงแค่มองเรื่องเดียวกันจากคนละมุม หรือจะพูดอีกอย่างก็คือยืนอยู่คนละจุด รุ่นพี่เถาอวี่อ๋างไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง”

มีคำกล่าวว่า ควรคลายความแค้น มิใช่ผูกปมเพิ่ม ความหมายคือเมื่อมีเรื่องบาดหมาง ก็ควรหาทางคลี่คลายให้ได้มากที่สุด แทนที่จะทำให้ความขัดแย้งลึกซึ้งขึ้น

เหตุผลสำคัญที่ชาติที่แล้วจางหยางสามารถยืนหยัดบนวอลล์สตรีตได้ ก็เพราะเขารู้วิธีหลีกเลี่ยงการสร้างศัตรู รวมถึงรู้จักคบหาสหายร่วมวงการ

ต้องรู้ว่าสหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่มีเหตุยิงกันทุกวัน หากสร้างศัตรูไว้มากเกินไป แม้แต่ออกนอกบ้านก็ต้องหวาดระแวง

แม้เถาอวี่อ๋างอาจช่วยเหลือเขาได้ไม่มากนัก แต่จางหยางก็ยังเลือกหลีกเลี่ยงการผูกเวร นี่กลายเป็นนิสัยของเขาไปแล้ว

แววตาของเถาอวี่อ๋างปรากฏความชื่นชมวูบหนึ่ง หากเมื่อครู่จางหยางไล่ต้อนเขาไม่ยอมปล่อย ทั้งที่เป็นฝ่ายมีเหตุผล เขาก็คงไม่รู้จะจบเรื่องอย่างไร ตอนนี้นับว่าได้ประโยชน์กันทุกฝ่าย

เถาอวี่อ๋างหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วเอ่ยชวนอีกครั้ง “ขอแค่รุ่นน้องจางหยางไม่เก็บไปใส่ใจก็ดีแล้ว หากงานนักเก็งกำไรไปไม่รอด โทรหาผมได้ทุกเมื่อ ที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นฮู่ตู ผมยังพอมีน้ำหนักอยู่บ้าง”

“ขอบคุณครับ รุ่นพี่เถาอวี่อ๋าง”

จางหยางรับนามบัตรมา

นามบัตรใบนี้เปรียบเสมือนทางหนีทีไล่ เป็นตั๋วผ่านประตูเข้าสู่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น

เขาไม่สนว่าจะได้ใช้หรือไม่ ในเมื่ออีกฝ่ายยื่นนามบัตรให้ การรับไว้ก็เป็นมารยาทพื้นฐาน

“ได้เวลาแล้ว ผมไม่รบกวนเวลาพวกคุณต่อดีกว่า ไว้เจอกันอีกหลังการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นจบลง”

เถาอวี่อ๋างเตรียมตัวจากไป

หวังซิ่งปังมองผ่านประตูห้องทำงานที่เปิดกว้าง เห็นท้องฟ้าด้านนอกมืดลงแล้ว จึงพยักหน้า “เดินทางดี ๆ”

“รุ่นพี่เถาอวี่อ๋าง เดินทางดี ๆ ครับ”

จางหยางเอ่ยเสริม

เถาอวี่อ๋างพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนก้าวออกไป

เมื่อเดินถึงหน้าประตู เขากลับหันมามองจางหยาง “อ้อ จริงสิ ผมลืมเพิ่มเพื่อน QQ ของนายไปก่อน เพิ่มเพื่อนกันไว้เถอะ”

“ไม่มีปัญหา”

จางหยางหยิบโทรศัพท์โนเกียออกมา

แม้โทรศัพท์ในปี 2009 จะยังไม่ใช่สมาร์ตโฟน แต่ก็เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้แล้ว ทั้ง QQ บนมือถือและเกมตัวอักษรบนเว็บก็เล่นได้

ทั้งคู่เพิ่มเพื่อนกัน เถาอวี่อ๋างจัดจางหยางเข้าไปในกลุ่ม “ศิษย์เก่า” แล้วกล่าวชื่นชมจากใจจริง “รายงานวิเคราะห์ของนายทำได้ดีจริง ๆ พยายามต่อไปล่ะ”

“ผมจะพยายามครับ”

หลังทั้งสองพูดคุยตามมารยาทกันอีกเล็กน้อย เถาอวี่อ๋างก็ไม่อยู่ต่อ รีบเดินออกจากอาคารเรียนหลังที่หนึ่ง

……

จางหยางละสายตากลับมา กำลังจะกล่าวลาหวังซิ่งปัง แต่พอหันไปมองก็เห็นชายชรากำลังยิ้มมองเขา

ในชั่วขณะนั้น

เขายอมรับว่าหนังศีรษะเริ่มชาวาบ

ชาติที่แล้วเขาอยู่ในอเมริกานาน นอกจากพระเจ้ากับซาตานที่ไม่เคยเห็น เรื่องไร้ขีดจำกัดแบบไหนเขาก็เคยเห็นมาด้วยตาตัวเองทั้งนั้น

อย่างเช่นเกาะชั่วร้ายอันฉาวโฉ่ หากเขาไม่ได้ไร้ความสนใจเด็กสาว บัญชีรายชื่อนั้นก็คงมีชื่อจางหยางเพิ่มเข้าไปแล้ว

“บ้าเอ๊ย ไอ้แก่คนนี้คงไม่มีรสนิยมประหลาดอะไรหรอกนะ” จางหยางคิดในใจ

หวังซิ่งปังส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงเจือความชื่นชม ก่อนเอ่ยด้วยความทอดถอนใจ “สมแล้วที่เป็นนักเรียนหัวกะทิของสาขาการลงทุน มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ซึ่งครองอันดับหนึ่งมาตลอดสี่ปี ทั้งตรรกะและความเป็นมืออาชีพไร้ที่ติจริง ๆ”

“ศาสตราจารย์หวังชมเกินไปแล้วครับ ถ้าไม่มีเรื่องอื่น ผมขอตัวกลับก่อน”

ตอนนี้จางหยางเป็นเหมือนหวังลิ่ว ที่ป่วยเป็น “โรคกลัวอาจารย์” ไปแล้ว เพียงเห็นอาจารย์ก็นั่งไม่ติด

อันที่จริงหวังซิ่งปังไม่ได้มีความคิดอื่น รสนิยมทางเพศของเขาปกติดี เขาเพียงชื่นชมพรสวรรค์ของจางหยางเท่านั้น

เห็นจางหยางจะไป เขาก็ไม่ได้รั้งไว้ “อืม กลับไปก่อนเถอะ บัญชีจำลองก็ควรเริ่มขยับได้แล้ว”

เดิมทีเขาไม่เข้าใจว่าทำไมจางหยางถึงไม่เคยลงมือซื้อขาย คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ต้องการไปฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นเลย

ในเมื่อไม่อยากไปบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น การไม่ซื้อขายก็พออธิบายได้

จางหยางสามารถทำให้อัตราผลตอบแทนของนักศึกษาสาขาการลงทุนรุ่นนี้สูงกว่ารุ่นก่อน ๆ มาก หวังซิ่งปังก็รอคอยจะได้เห็นฝีมือของเขาเช่นกัน

เมื่อได้ยินหวังซิ่งปังเตือน จางหยางพยักหน้า “ได้ครับ ผมกลับไปศึกษาดูก่อน”

“ไปเถอะ”

หวังซิ่งปังโบกมือ

เมื่อเห็นเช่นนั้น จางหยางก็ไม่อยู่ต่อ รีบเดินออกจากห้องทำงาน

เพิ่งเดินผ่านระเบียงมาถึงทางขึ้นลงบันได ร่างสูงระหงในเสื้อแขนสั้นสีขาว ทรวดทรงโค้งเว้า ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าจางหยาง

“เหอจิ้ง?”

“เธอมาทำอะไรที่นี่”

เหอจิ้งที่พิงกำแพงอยู่ยกมุมปากขึ้น เดินเข้ามาหนึ่งก้าว แล้วแซวว่า “ความคิดเชิงตรรกะใช้ได้นี่ ไม่แปลกใจเลยที่ปีสองจะคว้าแชมป์การแข่งขันโต้วาทีภายในมหาวิทยาลัยได้”

เห็นได้ชัดว่า

เมื่อครู่เธอแอบฟังอยู่หน้าประตู

เห็นเช่นนั้น จางหยางจึงกล่าวตำหนิอย่างล้อเล่น “การแอบฟังคนอื่นพูดกันเป็นเรื่องผิดศีลธรรมมาก ฉันหวังว่าเธอจะกลับไปอ่านหนังสือ ‘การศึกษาคุณธรรมสำหรับนักศึกษา’ อีกรอบ”

“ฉันไม่มีคุณธรรมอยู่แล้ว ส่วนนายก็ไม่เบาเหมือนกันนี่ รับงานมือปืนรับจ้างด้วย”

ประโยคครึ่งหลัง เหอจิ้งลดเสียงลง ราวกับกลัวคนอื่นได้ยิน

ทันทีที่คำว่า “มือปืนรับจ้าง” หลุดออกมา จางหยางที่เดิมมีสีหน้าเรียบเฉยก็ก้าวเข้าหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือไม่ถึงสามเซนติเมตร

เพราะทั้งคู่อยู่ตรงทางขึ้นลงบันได การที่จางหยางขยับเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำให้เหอจิ้งซึ่งยืนประจันหน้ากับเขาเสียสมดุลและถอยหลังโดยสัญชาตญาณ

เพียงก้าวนั้นเอง เท้าเธอก็เหยียบพลาด ร่างเริ่มเอนหงายไปด้านหลัง

ในจังหวะคับขัน จางหยางคว้าเอวเหอจิ้งไว้ทันที จ้องเข้าไปในดวงตาของเธอแล้วถามว่า “เธอรู้ได้อย่างไร”

ตอนนี้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันมาก อาจห่างไม่ถึงสองเซนติเมตร ปลายจมูกแทบแตะกันแล้ว หากมีใครมองมาจากไกล ๆ ต้องคิดว่าพวกเขากำลังจูบกันแน่

“น่ะ...นายจะสนใจทำไมว่าฉันรู้ได้อย่างไร” เหอจิ้งเริ่มลนลาน สายตากวาดมองไปทั่ว

อย่าเห็นว่าเธอแต่งตัวร้อนแรงตามปกติ แต่จนถึงตอนนี้เธอยังโสดมาตั้งแต่เกิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใกล้ชิดกับผู้ชายแบบนี้

บางครั้งเหอจิ้งเองก็คิดไม่ออก เธอมีทั้งรูปร่างและหน้าตา เหตุใดจึงไม่มีใครตามจีบ หรือเป็นเพราะส่วนสูง 172 เซนติเมตรทำให้เธอสูงเกินไปจริง ๆ

“ถ้าไม่พูด ฉันจะปล่อยมือแล้วนะ”

จางหยางคลายมือออกเล็กน้อย เหอจิ้งพลันรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะตกบันได

“อย่า!”

“งั้นก็บอกมา”

“ฉันเดาเอา”

จางหยางคลายมือออกอีกนิด ความรู้สึกเหมือนกำลังร่วงหล่นทำให้เหอจิ้งร้อง “อ๊า” ออกมา

เห็นว่าเธอกำลังจะตก จางหยางก็ประคองเธอไว้ทันที แล้วถามว่า “พูดได้หรือยัง”

“ฉันเดาจริง ๆ วันนั้นเขามาคุยธุระกับนาย แล้วก็หาเรื่องให้ฉันออกไป พวกนายต้องวางแผนอะไรกันอยู่แน่ ๆ แล้ววันนี้ผลตอบแทนในตลาดหุ้นของเขาก็ผิดปกติเกินไป ฉันเลยคิดว่าอาจเป็นฝีมือนาย แค่นั้นเอง”

เหอจิ้งรีบอธิบาย

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้”

จางหยางออกแรงที่แขน ช่วยพยุงร่างที่เอนของเธอให้กลับมายืนตรง จากนั้นพูดว่า “เธอเดาได้ดีมาก คราวหน้าอย่าเดาอีก”

พูดจบ เขาก็ก้าวเดินจากไป

มองแผ่นหลังที่จากไป เหอจิ้งอดกระทืบเท้าไม่ได้ ก่อนสาบานในใจว่า “จางหยางบ้า นายคอยดูเถอะ!”

อย่างไรก็ตาม ทั้งจางหยางและเหอจิ้งต่างไม่ทันสังเกตว่า หวังซิ่งปังที่อยู่ไกลออกไปหลายสิบเมตรได้เห็นการหยอกล้อกันของทั้งคู่ตรงบันได

เขาละสายตากลับมา แล้วทอดถอนใจ “ที่แท้จางหยางกับเหอจิ้งก็มีความสัมพันธ์แบบนี้นี่เอง ไอ้หนุ่มจางหยางช่างมีวาสนาเรื่องผู้หญิงจริง ๆ”

แต่จากนั้นเขาก็ตำหนิว่า “ถึงคนหนุ่มสาวจะมีฮอร์โมนพลุ่งพล่าน ก็ไม่ควรจูบดูดดื่มกันในอาคารเรียนสิ สองคนนี้จริง ๆ เลย ไม่รู้จักหลบคนบ้าง”