บทที่ 25 โลกนี้ไม่มีความยุติธรรม

เมื่อเผชิญกับคำเกลี้ยกล่อม จางหยางเพียงยิ้มอย่างสงบ แล้วบอกสิ่งที่คิดในใจว่า “ชีวิตคนเราต้องลองให้มากเข้าไว้ ยิ่งไปกว่านั้น สถานะบัณฑิตจบใหม่ก็มีอายุเพียงปีเดียว หากไปต่อไม่ไหวจริง ๆ ก็ยังหันหลังกลับได้ทันเวลา”

ตามกฎหมายหลักทรัพย์และระเบียบบริหารบุคลากรในธุรกิจหลักทรัพย์ บุคลากรในธุรกิจหลักทรัพย์ถูกห้ามซื้อขายหุ้นในนามบุคคลตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่ง

แม้ลาออกแล้ว ก็ยังมีช่วงพักตัวตั้งแต่หกเดือนถึงสองปี ซึ่งระหว่างนั้นห้ามเข้าร่วมการลงทุนในตลาดทุนใด ๆ ภายในประเทศจีน

เหตุใดจึงควบคุมเข้มงวดถึงเพียงนี้?

นั่นเป็นเพราะบุคลากรในธุรกิจหลักทรัพย์ เช่น ผู้จัดการกองทุน มักสามารถล่วงรู้ข้อมูลภายในตลาดผ่านตำแหน่งหน้าที่ของตนได้

การใช้ข้อมูลภายในมาเก็งกำไรหุ้นก็ไม่ต่างจากการมีความสามารถรู้ผลสลากกินแบ่งล่วงหน้า

ยกตัวอย่าง สมมติว่าคุณรู้เนื้อหานโยบายบางอย่างล่วงหน้าผ่านช่องทางของบริษัทหลักทรัพย์ เช่น คณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์จะลดภาษีอากรแสตมป์ลงครึ่งหนึ่ง เช่นนั้นตลาดหุ้นย่อมปรับขึ้นระลอกหนึ่งอย่างแน่นอน แม้ขนาดการปรับขึ้นอาจไม่มาก แต่ข่าวนี้ย่อมผลักดันให้ตลาดหุ้นขึ้นได้

หากอนุญาตให้ผู้จัดการกองทุนเก็งกำไรหุ้นเอง คุณก็สามารถโยนเงินสิบล้านเข้าไปล่วงหน้าได้ ต่อให้ขึ้นเพียง 1% ผลกำไรก็เป็นเงินหนึ่งแสนหยวนแล้ว นี่คือความน่ากลัวของการซื้อขายโดยใช้ข้อมูลภายใน

มีชายหญิงระดับล่างในวงการการเงินจำนวนไม่น้อยที่ยอมขายเรือนร่างเพื่อให้ได้ข้อมูลภายใน วงการการเงินนั้นไม่เกินจริงเลยที่จะบอกว่าเล่นกันหนักกว่าวงการบันเทิงเสียอีก ทั้งยังไร้ขีดจำกัดยิ่งกว่า

ส่วนโควตาฝึกงานที่เถาอวี่อ๋างรับปากไว้นั้น จางหยางไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย

เขาไม่ใช่หนุ่มน้อยที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วมหาวิทยาลัย แต่เป็นผู้จัดการกองทุนที่มีประสบการณ์ลงทุนหลายสิบปี และมีชื่อเสียงอยู่บ้างบนวอลล์สตรีต

พูดกันตรง ๆ การฝึกงานในวงการการเงินก็คือการใช้แรงงานฟรีสามเดือน

คนที่อยู่ต่อได้จริง ๆ ไม่ขายเรือนร่าง ก็ต้องมีฐานะทางบ้านมั่งคั่ง เรื่องนี้กลายเป็นกฎที่ไม่มีใครพูดถึงของวงการไปแล้ว

ปลดตัวเองจากพันธนาการของการทำงาน แล้วลุยด้วยตัวเอง นั่นต่างหากคือสิ่งที่จางหยางต้องการ

……

เมื่อได้ฟังจางหยางเปิดใจ หวังซิ่งปังก็เห็นว่ามีเหตุผล คนหนุ่มสาวควรออกไปผจญโลกบ้าง เขาจึงนั่งลงแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมก็คงไม่สะดวกพูดอะไรอีก พวกคุณคุยกันเถอะ”

เขาเป็นคนที่ผ่านโลกมามาก รู้ดีว่าคนหนุ่มสาวมักใจร้อน หากไม่ชนกำแพงก็ไม่ยอมหันกลับ

ตอนหนุ่ม ๆ หวังซิ่งปังก็เคยคิดว่าตัวเองจะสร้างเนื้อสร้างตัวในอเมริกาได้ จึงไม่ฟังคำทัดทานจากครอบครัว และยืนกรานพัฒนาตัวเองต่อบนวอลล์สตรีตในอเมริกา

แต่เมื่อประสบพบเจอเรื่องราวมากขึ้น เขาจึงค่อย ๆ ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างตนเองกับคนอื่น

ไม่ใช่ช่องว่างด้านความสามารถ หากแต่เป็นช่องว่างด้านสถานะและภูมิหลัง

เพราะเขามีผิวเหลือง ในอเมริกาช่วงทศวรรษที่หกสิบถึงเจ็ดสิบ สถานะของชาวจีนในอเมริกายังต่ำกว่าคนผิวดำเสียอีก เขาจึงไม่อาจเลื่อนตำแหน่งได้เสียที และอยู่ชายขอบของสถาบันการเงินมาตลอด

ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ ยังมีหัวหน้างานหญิงใกล้เกษียณนัดเขาไปคุยกันทั้งคืนที่โรงแรม ไม่ไปก็ไม่ได้ แต่หากไป เขาคงลืมกลิ่นคนแก่บนตัวอีกฝ่ายไม่ลงไปทั้งเดือน

หลังผ่านการขัดเกลาจากเรื่องราวนานัปการ หวังซิ่งปังที่หมดไฟแล้วจึงเลือกกลับประเทศ ก่อนเข้าสู่ระบบการศึกษาและกลายเป็นศาสตราจารย์ด้านการลงทุน

เถาอวี่อ๋างเหลือบมองเวลาบนนาฬิกาข้อมือโรเล็กซ์โดยไม่รู้ตัว ก่อนหันไปมองจางหยางแล้วกล่าวว่า “ในเมื่อศิษย์น้องจางหยางมีความคิดของตัวเอง ผมก็เคารพการเลือกของคุณ”

“จริงสิ”

ก่อนที่จางหยางจะได้พูด เขาก็เปลี่ยนประเด็นกะทันหัน “ผมได้ยินมาว่าศิษย์น้องจางหยางกำลังขายรายงานวิเคราะห์ตลาดให้แก่นักศึกษาสาขาการลงทุนคนอื่น ไม่ทราบว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า?”

“จริง”

จางหยางไม่ได้ปฏิเสธ เขาคาดเดาเจตนาของอีกฝ่ายได้คร่าว ๆ แล้ว

“นับถือ นับถือ สมองของเด็กหัวกะทิใช้งานได้ดีจริง ๆ ตอนผมเรียนมหาวิทยาลัย ยังไม่เคยคิดจะทำรายงานวิเคราะห์ตลาดเพื่อหาเงินเลย” เถาอวี่อ๋างพูดต่อจากคำของจางหยาง พร้อมเอ่ยชมอย่างไม่ตระหนี่

“ก็แค่เล่นเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น เทียบกับส่วนเสี้ยวในประวัติของศิษย์พี่เถาอวี่อ๋างไม่ได้หรอก” จางหยางตอบอย่างถ่อมตัว พลางโยนคำพูดกลับไปให้เถาอวี่อ๋าง จนฝ่ายหลังรู้สึกลำบากใจทันที

อย่างที่ว่า คนยื่นหน้าให้ยิ้ม ย่อมตบไม่ลง

เดิมทีเถาอวี่อ๋างคิดจะใช้คำหวานกล่อมจางหยาง แล้วค่อย ๆ ชักนำให้เขาหยุดขายรายงานวิเคราะห์ตลาดชั่วคราว แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย

ไม่มีทางเลือกแล้ว

ตอนนี้ทำได้เพียงเดินหน้าชนเท่านั้น

“แค่ก ๆ”

เถาอวี่อ๋างกระแอมสองครั้ง ก่อนบอกจุดประสงค์ที่มาว่า “เป็นอย่างนี้นะ ศิษย์น้องจางหยาง ที่จริงศิษย์พี่มาครั้งนี้ยังมีอีกเรื่องอยากขอร้องคุณ”

“อย่างที่คุณก็รู้ การแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นเป็นการทดสอบก่อนจบการศึกษา ในฐานะผู้แนะนำภายในของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นประจำมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ศิษย์พี่เองก็ต้องแบกรับความเสี่ยง”

“คุณพอจะหยุดขายรายงานวิเคราะห์ตลาดไว้ก่อนชั่วคราวได้ไหม เงินที่คุณเสียไประหว่างนี้ ผมจะชดเชยให้ ผมไม่มีเจตนาอื่น แค่อยากรักษาความเป็นธรรมของการแข่งขันเท่านั้น”

เมื่อเถาอวี่อ๋างเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริง จางหยางก็เตรียมใจไว้แล้ว

เขาเพียงยิ้มอย่างสงบ จับช่องโหว่ในคำพูดของอีกฝ่ายแล้วถามว่า “ศิษย์พี่เถาอวี่อ๋าง หมายความว่าศิษย์พี่คิดว่ารายงานวิเคราะห์ตลาดของผมทำลายความเป็นธรรมของการแข่งขันหรือ?”

“ก็ประมาณนั้น”

เถาอวี่อ๋างพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อว่า “รายงานวิเคราะห์ตลาดของคุณละเอียดเกินไป แม้แต่นักวิเคราะห์ของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นอ่านแล้วยังชื่นชมไม่ขาดปาก มันไม่เอื้อต่อการที่เราจะประเมินระดับความสามารถที่แท้จริงของนักศึกษารุ่นนี้”

เขายังคงยกย่องจางหยางไม่หยุด หากเป็นนักศึกษาทั่วไปที่เผชิญการรุกด้วยคำหวานเช่นนี้ ก็คงยอมไว้หน้าอีกฝ่ายอยู่บ้าง

แต่จางหยางกลับส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “รายงานวิเคราะห์ตลาดก็เป็นเพียงเอกสารที่รวบรวมข้อมูลสาธารณะ การลงมือปฏิบัติจริงยังต้องดูความสามารถของแต่ละคน”

“บัฟเฟตต์ก็เป็นผู้สนับสนุนที่สมัครรับรายงานวิเคราะห์ตลาดประกันวินาศภัยและประกันชีวิตของเบสท์ แต่ก็ไม่เห็นว่าสมาชิกคนอื่นจะกลายเป็นเทพหุ้นที่ทั่วโลกยอมรับอย่างบัฟเฟตต์ได้ ศิษย์พี่เถาอวี่อ๋างว่าจริงไหม?”

“……”

คำพูดเพียงประโยคเดียวของจางหยางทำให้บรรยากาศในห้องทำงานตึงเครียด ทุกคนต่างเงียบงัน

ตอนนี้จางหยางแสดงจุดยืนชัดเจนแล้วว่า เขาจะไม่หยุดขายรายงานวิเคราะห์ตลาด

หวังซิ่งปังที่นั่งอยู่ด้านข้างลอบหัวเราะในใจ เขาฟังออกถึงความนัยลึก ๆ ในคำพูดของจางหยาง นั่นคือการเหน็บแนมเถาอวี่อ๋าง

หากแปลออกมาตรง ๆ ก็คือ บอกว่ารายงานวิเคราะห์ตลาดของผมทำลายความเป็นธรรมของการแข่งขัน งั้นคุณลองสมัครรับรายงานวิเคราะห์ตลาดประกันวินาศภัยและประกันชีวิตของเบสท์ดูสิ แล้วจะกลายเป็นเทพหุ้นได้ไหม?

เถาอวี่อ๋างในวัยสามสิบต้น ๆ ยังอ่อนประสบการณ์เกินไป เขาไม่ทันค้นพบเสน่ห์ของภาษาจีน และยังคงเน้นย้ำเรื่องความเป็นธรรมว่า

“ที่คุณพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่คุณเคยคิดไหมว่ารายงานวิเคราะห์ตลาดของคุณจะกระทบผลประโยชน์ของนักศึกษาที่ไม่ได้ซื้อรายงาน?”

“มันไม่เป็นธรรม”

“สิ่งที่ผมอยากรักษาก็คือความเป็นธรรม!”

จางหยางสบตาเถาอวี่อ๋างแล้วถามว่า “ผมขอถามศิษย์พี่เถาอวี่อ๋างหน่อย ศิษย์พี่คิดว่าโลกนี้มีเรื่องที่ยุติธรรมอย่างแท้จริงหรือ?”

“แน่นอนว่าเกิด ตาย และเวลา ล้วนยุติธรรมสำหรับทุกคน ส่วนเรื่องอื่น เราแค่ต้องทำให้เกิดความเป็นธรรมสัมพัทธ์ก็พอ” เถาอวี่อ๋างตอบโดยไม่ต้องคิด

เขาเองก็รู้ดีว่าสังคมนี้ไม่ได้มีความเป็นธรรมมากมายขนาดนั้น

แต่ทุกคนล้วนต้องเกิด ต้องตาย และต่างมีเวลาที่ต้องเผชิญเหมือนกัน

ทว่าจางหยางกลับส่ายหน้า โต้แย้งว่า “แม้ทุกคนจะมีเวลาเพียงยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวันเหมือนกัน แต่ยี่สิบสี่ชั่วโมงของคนงานก่อสร้างกับพนักงานออฟฟิศระดับสูงนั้นต่างกันราวฟ้ากับดิน”

“ยี่สิบสี่ชั่วโมงของคนงานก่อสร้าง อาจมีถึงสิบสองชั่วโมงที่ต้องทำงาน แต่พนักงานออฟฟิศระดับสูงทำงานไม่เกินแปดชั่วโมง บางคนยิ่งน้อยกว่านั้น เท่ากับว่าพนักงานออฟฟิศระดับสูงมีเวลาที่จัดการเองได้มากกว่าคนงานก่อสร้างถึงสี่ชั่วโมงโดยไม่รู้ตัว”

“ส่วนการเกิดและการตาย ก็เป็นเพียงเหตุการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เกิดในครอบครัวมั่งคั่งกับเกิดในครอบครัวยากจน ตายตอนอายุสามสิบกับตายตอนอายุหนึ่งร้อย แล้วในนั้นจะมีความเป็นธรรมตรงไหน?”

จางหยางหยุดไปครึ่งวินาที ก่อนกล่าวต่อว่า “สาขาการลงทุนของเรามีวิชาเศรษฐศาสตร์สองวิชา วิชาหนึ่งเรียกว่าเศรษฐศาสตร์มหภาค อีกวิชาเรียกว่าเศรษฐศาสตร์จุลภาค เราไม่อาจอ่านแต่ภาพใหญ่ แล้วละเลยรายละเอียดเล็ก ๆ ได้”

“ศิษย์พี่เถาอวี่อ๋างบอกว่ารายงานวิเคราะห์ตลาดของผมทำลายความเป็นธรรมของการแข่งขัน แล้วศิษย์พี่เคยคิดหรือไม่ว่า เมื่อเทียบกับนักศึกษาที่มีช่องทางรับข่าวสารกว้างขวาง รายงานวิเคราะห์ตลาดของผมสามารถช่วยนักศึกษาที่มีช่องทางรับข้อมูลจำกัดได้มากเพียงใด?”

เถาอวี่อ๋างนิ่งงันไปโดยสิ้นเชิง ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไร้คำโต้แย้ง

แม้แต่หวังซิ่งปัง ศาสตราจารย์อาวุโส ก็เงียบไปในเวลานั้น ภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เคยพบเจอบนวอลล์สตรีตผุดขึ้นในความคิด

ความเป็นธรรม?

โลกนี้ไม่มีความเป็นธรรมจริง ๆ

สิ่งที่เรียกว่าความเป็นธรรมเป็นเพียงมุมมองระดับมหภาค แต่หากมองในระดับจุลภาค ก็ไม่มีเรื่องใดเรียกได้ว่าเป็นธรรม

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบ จางหยางจึงเสริมอีกประโยคว่า “หากรายงานวิเคราะห์ตลาดของผมทำให้นักศึกษาที่มีช่องทางรับข้อมูลจำกัด กลับมายืนอยู่บนเส้นเริ่มต้นเดียวกับนักศึกษาคนอื่นได้ แล้วนั่นนับว่าเป็นการรักษาความเป็นธรรมของการแข่งขันหรือไม่?”