บทที่ 24 ฉันอยากเป็นนักเก็งกำไร

เมื่อเสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น อาจารย์ผู้สอนก็ไม่ได้สอนเกินเวลา แต่หันมองนักศึกษาทั้งห้องแล้วกล่าวว่า “วันนี้พอแค่นี้ เจอกันบ่ายวันพุธ เลิกคลาสได้”

“ไป กินข้าวกัน”

“ไปกินข้าว ๆ”

“วันนี้เหนื่อยแทบตาย เฝ้าดูตลาดทั้งวันเพิ่งได้ผลตอบแทน 0.7% ยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของไล่เหว่ยเจี๋ยเลย”

“พี่เจี๋ย ช่วยถ่ายทอดประสบการณ์หน่อยสิ!”

พอประกาศเลิกคลาส ห้องเรียนขั้นบันไดก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน นักศึกษาต่างรีบร้อนอยากออกจากห้องไปกินข้าว

ไล่เหว่ยเจี๋ยที่เดิมเป็นเพียงคนไร้ตัวตน ไม่เคยมีใครสนใจ บัดนี้กลับกลายเป็นจุดสนใจ

ขณะเก็บข้าวของ เขายังคงถ่อมตัวเช่นเดิม “ทุกคนล้อกันเกินไปแล้ว ผมแค่โชคดี ซื้อหุ้นที่มีแววเท่านั้นเอง อ้อ จริงสิ ผมยังมีธุระต้องไปจัดการ คงคุยกับพวกคุณต่อไม่ได้แล้ว”

เขารีบหนีออกจากห้องเรียนขั้นบันได กลัวเหลือเกินว่าจะถูกจับพิรุธได้

จางหยางกลับดูสงบนิ่งกว่ามาก เขาบันทึกไฟล์ข้อมูลก่อน จากนั้นปิดคอมพิวเตอร์แล้วเก็บลงกระเป๋า

“ได้ยินว่าโรงอาหารหมายเลขสามเพิ่งมีข้าวยัดไส้ปีกไก่ อร่อยมากเลยนะ ไปกันเถอะพวกเรา ไปจัดสักมื้อ” เฉินชวนหันไปพูดกับเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคน

“กำลังหิวพอดี ไป!”

หวังลิ่วตอบรับอย่างรวดเร็ว

สวี่เจียเฟิงที่ยังไม่หลุดพ้นจากเงาแห่ง “อกหัก” ทำหน้าเศร้า โบกมือกล่าวว่า “ฉันไม่ไปหรอก ไม่มีอารมณ์กิน”

เมื่อเห็นสวี่เจียเฟิงเหม่อลอยราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง หวังลิ่วกับเฉินชวนสบตากัน เหมือนจะเดาอะไรได้แล้ว จึงเปิดโหมดเพื่อนตัวแสบ

หวังลิ่วถาม “นายคงไม่ได้อกหักหรอกนะ?”

“เขายังไม่ได้ตอบตกลง จะนับว่าอกหักได้ยังไง แบบนี้เรียกว่าอะไรนะ เรียกว่าอะไรนะ...”

เฉินชวนแสร้งทำท่าครุ่นคิด ก่อนพูดต่อว่า “จริงสิ เรียกว่าแอบรักข้างเดียว แอบชอบ!”

“เฟิง ตั้งสติหน่อยเฟิง สวี่จื่อรั่วปฏิเสธนายใช่ไหม เดี๋ยวก็จะมีคนดูแลเธอแทนนายเอง วางใจเถอะ”

“ใช่แล้ว เห็นในเทียปามีคนชื่อเจี่ยเฟิ่งกำลังหาคู่แต่งงาน นายลองไปดูไหม?”

หวังลิ่วกับเฉินชวนรับส่งกันคนละประโยค ราวกับกรีดมีดใส่หัวใจสวี่เจียเฟิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเขารู้สึกว่าไฟโทสะไร้ที่มาสายหนึ่งพุ่งขึ้นมาจากท้อง

“ให้ตายสิ!”

“พวกนายพูดน้อยลงหน่อยจะตายหรือไง!”

สวี่เจียเฟิงตะโกนลั่น จนดึงดูดสายตาของทั้งห้อง

สวี่จื่อรั่ว เหอจิ้ง และคนอื่น ๆ ต่างหันมองสวี่เจียเฟิง นักศึกษาบางคนที่เดินออกจากห้องไปแล้วถึงกับหันกลับมามุงดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ภายใต้สายตาจำนวนมากเช่นนั้น ใบหน้าของสวี่เจียเฟิงก็แดงก่ำในพริบตา เขากดเสียงต่ำแล้วพูดว่า “ไอ้ลูกชายสองคน รอฉันก่อนเถอะ”

“ข้าวยัดไส้ปีกไก่ ถ้าไม่ไป ฉันจะพูดต่อแล้วนะ” เฉินชวนหัวเราะ

หวังลิ่วพูดว่า “มีคนสารภา...”

“ไป ๆ ๆ!”

สวี่เจียเฟิงรีบขัดจังหวะ แทบอยากเอามือปิดปาก “ลูกชาย” สองคนนี้

“หัวหน้าหอล่ะ?”

เฉินชวนหันไปมองจางหยางที่กำลังเก็บข้าวของ

จางหยางมองเวลาในโทรศัพท์ ก่อนกล่าวว่า “ฉันยังมีธุระต้องจัดการ ชวนจื่อ พวกนายช่วยซื้อกลับไปให้ฉันที่หอหน่อย”

“ไม่มีปัญหา”

เฉินชวนตอบตกลงทันที

เรื่องซื้อข้าวกลับไปก็แค่เรื่องเล็กน้อย

นอกจากตอนเช้าที่เขาตื่นไม่ไหวจึงไม่ได้ซื้ออาหารเช้าให้แล้ว อาหารกลางวัน อาหารเย็น และมื้อดึกก็แค่พูดคำเดียว

“ธุระอะไร หรือว่าเกี่ยวกับสาวน้อย...”

หวังลิ่วเป็นคนช่างสอดรู้สอดเห็น พอพูดถึงครึ่งหลังยังเลิกคิ้ว ทำสีหน้าเหมือนบอกว่าเขาเข้าใจดี

“ศาสตราจารย์หวังซิ่งปังเรียกฉัน จะไปด้วยกันไหม?” จางหยางยิ้มอย่างสงบ พลางเอ่ยชวน

เมื่อได้ยินว่าหวังซิ่งปังเรียกจางหยาง หวังลิ่วก็รีบปฏิเสธ “นายไปเองเถอะ ฉันเป็นโรคกลัวอาจารย์ เห็นอาจารย์แล้วปวดหัว ยิ่งเป็นตาแก่อย่างหวังซิ่งปังด้วยแล้ว”

“ไม่คุยกับพวกนายแล้ว ฉันไปดูก่อนว่าเขาเรียกฉันมาทำไม”

“ได้ พวกเราก็จะไปโรงอาหารเหมือนกัน”

จางหยางหยิบกระเป๋าคอมพิวเตอร์แล้วเดินออกไปทางประตู เพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนก็รีบออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปโรงอาหารเพื่อกินข้าวเช่นกัน

...

อีกด้านหนึ่ง

สำนักงานอาจารย์ 4-3-101

ที่นี่เป็นสำนักงานส่วนตัวของหวังซิ่งปัง มีขนาดราวยี่สิบกว่าตารางเมตร นอกจากโต๊ะเก้าอี้ทำงานกับตู้เก็บของแล้ว ด้านขวายังมีเตียงเรียบง่ายหนึ่งหลัง น่าจะใช้สำหรับพักผ่อนชั่วคราว

ขณะนี้ เถาอวี่อ๋างในชุดเสื้อเชิ้ตขาว กางเกงสแลคดำ และรองเท้าหนังจระเข้ขัดมันเงาคู่หนึ่ง ดูเหมือนผู้เชี่ยวชาญด้านการเงิน เขายกข้อมือซ้ายขึ้นมองนาฬิกาข้อมือโรเล็กซ์ ราวกับกำลังสงสัยว่าทำไมจางหยางยังมาไม่ถึง

หวังซิ่งปังมองออกว่าเขากระวนกระวาย จึงเอ่ยว่า “วิชาการลงทุนวันนี้เรียนสองคาบตอนบ่าย เพิ่งหมดคาบได้ไม่นาน นั่งรอก่อนเถอะ”

“ผมออกไปสูบบุหรี่สักมวน”

เถาอวี่อ๋างหยิบซองบุหรี่จงหัวออกมา กำลังจะไปสูบที่ระเบียงเพื่อคลายความอยากบุหรี่

วินาทีถัดมา

จางหยางก็ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู

เขาเคาะกรอบประตูที่เปิดอยู่ แล้วถามว่า “ศาสตราจารย์หวัง เรียกผมหรือครับ?”

“ใช่ มีเรื่องจะคุยกับเธอนิดหน่อย”

หวังซิ่งปังลุกขึ้นยืน

เถาอวี่อ๋างเก็บซองบุหรี่จงหัวเช่นกัน แล้วมองจางหยางตั้งแต่หัวจดเท้า

ที่จริงเขามีความประทับใจต่อจางหยางอยู่บ้าง ไม่ใช่เพียงเพราะอีกฝ่ายหน้าตาหล่อ จุดสำคัญคือผลการเรียนยังเป็นอันดับหนึ่งของชั้นปีในสาขาวิชาอีกด้วย

ในมหาวิทยาลัย ความโด่งดังของนักเรียนหัวกะทิก็ไม่ต่างจากอิทธิพลของนักธุรกิจในสังคม

“นักศึกษาจางหยางใช่ไหม ผมชื่อเถาอวี่อ๋าง ครั้งก่อนเราเคยเจอกัน ยังจำได้หรือเปล่า?” เถาอวี่อ๋างยื่นมือออกไปทักทายอย่างเป็นมิตร

“ศิษย์พี่เถา แน่นอนว่าผมจำได้” จางหยางจับมือกับเขาอย่างสุภาพ

ทันทีที่เถาอวี่อ๋างเปิดปาก จางหยางก็รู้แล้วว่าคนที่ตามหาเขาคือเถาอวี่อ๋าง ไม่ใช่หวังซิ่งปัง

เมื่อคำนึงว่าอีกฝ่ายเป็นผู้จัดการกองทุนของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น และรับผิดชอบการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู บางทีเรื่องที่เขารับเป็นมือปืนรับจ้างควบคุมบัญชีให้ไล่เหว่ยเจี๋ยอาจถูกเปิดโปงขึ้นมาจริง ๆ

แต่จางหยางไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่น ยังคงนิ่งสงบเหมือนเดิม รอให้อีกฝ่ายพูดออกมา

“จำได้ก็ดีแล้ว ผมกลัวว่าหน้าตาธรรมดาอย่างผมจะไม่ทิ้งความประทับใจไว้ให้นาย”

“ศิษย์พี่เถาพูดเล่นแล้ว คุณหล่อมากนะครับ”

“ศิษย์น้องถ่อมตัวเกินไปแล้ว พี่หล่อหรือไม่หล่อ ตัวพี่เองรู้ดี”

ทั้งสองผลัดกันพูดคำทักทายไร้สาระ

จู่ ๆ เถาอวี่อ๋างก็เปลี่ยนเรื่อง “จริงสิ ศิษย์น้อง ได้ยินว่านายกำลังทำรายงานวิเคราะห์ขายให้คนนอก ตั้งใจจะเป็นนักวิเคราะห์การเงินหรือ?”

หลังพูดจบ เขายังเสริมอีกประโยค “ทางผมมีโควตาแนะนำเข้าทำงานอยู่หนึ่งตำแหน่ง สนใจมาลองที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นไหม?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ สมองจางหยางก็ทำงานอย่างรวดเร็ว เรื่องราวจึงค่อย ๆ กระจ่างชัดขึ้นจากบทสนทนาแต่ละประโยค

“ที่แท้ก็ไม่ใช่เรื่องมือปืนรับจ้าง”

จางหยางพึมพำในใจ จากนั้นมองเถาอวี่อ๋างแล้วปฏิเสธอย่างสุภาพ “เป็นแค่งานเสริมครับ ที่จริงผมอยากเป็นนักเก็งกำไรมากกว่า”

“นักเก็งกำไร?”

“นักเก็งกำไร?”

หวังซิ่งปังกับเถาอวี่อ๋างพูดขึ้นพร้อมกัน

พวกเขาเคยคิดว่าจางหยางจะเข้าบริษัทหลักทรัพย์ ธนาคารเพื่อการลงทุน หรือธนาคารพาณิชย์ แต่ไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายอยากเป็นนักเก็งกำไร

นักเก็งกำไรคืออะไร?

พูดให้ตรงก็คือนักลงทุนรายย่อย

รายได้ของนักลงทุนรายย่อยเต็มเวลานั้นไม่มั่นคงอย่างยิ่ง คล้ายกับงานขาย ตลาดดี ๆ เดือนหนึ่งหาได้เป็นแสนหรือสองแสน แต่ในตลาดแย่ ๆ คนที่ทำได้เพียงรับเงินเดือนขั้นต่ำก็มีอยู่ไม่น้อย

ที่สำคัญที่สุดคือ...

งานขายยังมีเงินเดือนขั้นต่ำ แต่นักลงทุนรายย่อยไม่เพียงไม่มีเงินเดือนขั้นต่ำ ยังอาจขาดทุนได้อีกด้วย

เดิมหวังซิ่งปังไม่อยากขัดจังหวะการพูดคุยของทั้งคู่ แต่เมื่อได้ยินว่าจางหยางอยากเป็นนักเก็งกำไร เขาก็เกลี้ยกล่อมว่า “จางหยาง เธอต้องคิดให้รอบคอบ นักเก็งกำไรไม่เหมือนผู้จัดการกองทุน เงินที่ขาดทุนคือเงินของตัวเอง แถมยังไม่มีเงินเดือนขั้นต่ำด้วย”

“อีกอย่าง หากไม่ใช่บัณฑิตจบใหม่ อยากเข้าบริษัทหลักทรัพย์สิบอันดับแรกของประเทศจะยากมาก เธอต้องคิดถึงอนาคตของตัวเองให้ดี!”

เดิมทีเถาอวี่อ๋างมาที่นี่เพื่อโน้มน้าวให้จางหยางหยุดขายรายงานวิเคราะห์ไปก่อน แต่เมื่อได้ยินว่าศิษย์น้องของตนอยากเดินบนเส้นทางนักเก็งกำไร เขาก็อดไม่ได้ที่จะเกลี้ยกล่อมอย่างจริงใจ พร้อมให้คำแนะนำว่า

“จางหยาง อย่าวู่วามเลย เป็นผู้จัดการกองทุน รายได้ไม่ได้ด้อยกว่านักเก็งกำไร ยิ่งไปกว่านั้น นายอาจเปลี่ยนไปทำกองทุนเอกชนได้ด้วย รายได้ปีละหลายล้านถึงสิบล้านก็ไม่ใช่ปัญหา ที่สำคัญที่สุดคือ อาชีพนี้มีรายได้ค่อนข้างมั่นคง!”