บทที่ 29 เทพ joker

ใกล้ยามเย็น ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ ลับต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้า แสงอาทิตย์ยามอัสดงอันงดงามถักทอผืนแพรหลากสีบนท้องนภา

ในห้องเรียนขั้นบันได 202 ของอาคารเรียนหลังที่หนึ่ง อาจารย์ผู้สอนวิชาการสร้างแบบจำลองทางการเงินและการวิเคราะห์เชิงปริมาณกำลังสอนเนื้อหาที่ค้างจากเมื่อวานซืนต่อ แต่แทบไม่มีนักศึกษาคนใดตั้งใจฟัง ทุกคนต่างยุ่งกับเรื่องของตัวเอง

นั่นเป็นเพราะ “เชิงปริมาณ” และ “การสร้างแบบจำลองทางการเงิน” ค่อนข้างเข้าใจยาก อีกทั้งการสอนทฤษฎีล้วนก็น่าเบื่อเกินไป นักศึกษาจึงฟังไม่ค่อยรู้เรื่องอยู่แล้ว

แน่นอนว่า

ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง

นั่นคือ ในปี 2009 ตลาดหุ้น A ยังไม่ได้นำระบบเชิงปริมาณมาใช้ทำกำไร อย่าว่าแต่นักศึกษาจะไม่รู้ถึงอานุภาพของมันเลย แม้แต่อาจารย์เองก็ยังไม่เคยสัมผัสความน่ากลัวของการเทรด T หลายร้อยครั้งต่อวินาทีด้วยตัวเอง

“ครืด ครืด”

โทรศัพท์โนเกียในกระเป๋ากางเกงของจางหยางสั่นสองครั้ง เขาปล่อยมือจากเมาส์ หยิบโทรศัพท์ออกมาดู

[เรียนลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนเลขท้าย 2389 ของท่าน ได้รับเงินโอน 5,000 หยวนจีน (ตัวอักษร: ห้าพันหยวนถ้วน) เมื่อวันที่ 8 เมษายน 2009 เวลา 17.32 น. ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ 5,174 หยวน หมายเหตุ: ค่าบริการรับจ้างเทรดแทนในการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่น]

“ไม่ได้มาเรียนเหรอ”

จางหยางมองข้อความแจ้งเงินเข้า ก่อนหันกลับไปกวาดตามองทั่วห้องเรียนขั้นบันได แล้วก็ไม่พบเงาของไล่เหว่ยเจี๋ยจริง ๆ

ขณะเดียวกัน แถบแจ้งเตือนตรงมุมล่างขวาของหน้าจอโน้ตบุ๊กก็กะพริบขึ้น มีคนส่งข้อความมาทาง QQ

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่า ไล่เหว่ยเจี๋ยต้องส่งข้อความมาถามแน่นอน

เพราะข้างตัวมีเพื่อนร่วมห้อง ด้านหลังก็มีเพื่อนร่วมชั้น ถูกสายตาตั้งมากมายจับจ้องอยู่ หากเปิดหน้าต่างแชตกับไล่เหว่ยเจี๋ยตอนนี้ อาจเปิดโปงข้อตกลงระหว่างพวกเขาได้

จางหยางจึงเลือกเมินเฉย แล้วทำเรื่องของตัวเองต่อไป

ด้วยผลงานอันโดดเด่นที่ปิดเพดานสามวันติด เขาไม่ได้ปิดบังอะไร และอัปเดตทุกอย่างลงในบัญชีรองบนไป่ตู้เทียปาของตน

บัญชีรองในเทียปาของเขาชื่อว่า joker แปลว่า ตัวตลก

ทำไมถึงตั้งชื่อว่า joker?

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ช่วงหนึ่งของจางหยาง

ในชาติก่อน ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงวอลล์สตรีตในสหรัฐอเมริกา แม้จะได้เข้าฝึกงานในกลุ่มโกลด์แมนแซคส์ด้วยความสามารถระดับแนวหน้าของตน แต่เขาไม่เข้าใจว่าจะชักจูงลูกค้าให้ลงทุนอย่างไร จึงเจออุปสรรคไปทุกหนแห่ง

ยกตัวอย่างเช่น “ผลิตภัณฑ์บริหารความมั่งคั่งแบบมีโครงสร้างครีบฉลาม” ผู้จัดการการลงทุนคนอื่นมักนำอัตราผลตอบแทนสูงสุดในอดีตของผลิตภัณฑ์ประเภทเดียวกัน รวมถึงจุดเด่นด้านการต้านทานความเสี่ยงและการคุ้มครองเงินต้น มาประชาสัมพันธ์ให้ลูกค้า

ภายใต้กลยุทธ์ที่จริงบ้างเท็จบ้างเช่นนี้ ลูกค้ายากจะแยกแยะด้วยตัวเอง สุดท้ายก็จ่ายเงินไปทั้งที่ยังงุนงง

พอผลตอบแทนเข้าบัญชี ลูกค้ากลับพบว่าไม่เป็นอย่างที่เคยรับปากไว้ ผู้จัดการการลงทุนก็ยังใช้ความผันผวนของตลาดเป็นข้ออ้างกลบเกลื่อนได้

จางหยางในวัยที่เพิ่งเริ่มต้นอาชีพไม่เข้าใจจุดอ่อนของมนุษย์ ตอนนำเสนอ “ผลิตภัณฑ์บริหารความมั่งคั่งแบบมีโครงสร้างครีบฉลาม” ให้ลูกค้า เขาไม่เคยใช้ผลตอบแทนสูงสุดในอดีตมาหลอกลวง แต่เน้นแนะนำเสถียรภาพของผลตอบแทนและข้อได้เปรียบด้านการต้านทานความเสี่ยง คิดเพียงจะปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างจริงใจ

ทว่าลูกค้าจำนวนมาก พอได้ยินว่าผลตอบแทนต่อปีของผลิตภัณฑ์คุณมีเพียง 5% ขณะที่ของคนอื่นอยู่ที่ 7% หรือกระทั่ง 8% ต่อให้ลูกค้าโง่แค่ไหนก็รู้ว่าควรมอบเงินให้ใคร

ความจริงใจของจางหยางไม่ได้ทำให้เขาปิดการขายได้ ผลงานยังอยู่ท้ายสุดในกลุ่มเด็กฝึกงาน และกำลังเผชิญความเสี่ยงที่จะถูกไล่ออก

จนกระทั่งในงานปาร์ตี้บนฟลอร์เต้นรำครั้งหนึ่ง จางหยางได้พบผู้จัดการการลงทุนหญิงชื่อซุนเยว่ หลังทั้งสองพูดคุยเปิดใจกัน อีกฝ่ายขอไพ่สำรับใหม่เอี่ยมหนึ่งกล่องจากพนักงานเสิร์ฟ แล้วหยิบไพ่โจ๊กเกอร์สองใบออกมาบอกจางหยาง

“หากอยากอยู่รอดในวงการการเงิน ก็ต้องพูดจาอย่างไร้จิตสำนึก ต้องเจ้าเล่ห์และไม่เลือกวิธีการเหมือน joker หรือตัวตลก ต่อให้เธอจริงใจกับคนอื่น ก็ไม่มีใครจริงใจกับเธอหรอก หากอยากยึดมั่นในตัวตน มีศีลธรรมสูงส่ง การไม่ทำบัญชีหนูตายก็ถือว่าเมตตาถึงที่สุดแล้ว”

การพูดคุยครั้งนั้นเองทำให้จางหยางเข้าใจว่า กลเม็ดต่างหากที่ชนะใจคน ความจริงใจต่อผู้อื่นไม่มีประโยชน์

ก็เหมือนพนักงานขายผลิตภัณฑ์สุขภาพ คนไหนบ้างไม่โฆษณาเสียเลิศเลอ อวดอ้างว่ารักษาได้สารพัดโรค แต่มีเพียงพนักงานขายเท่านั้นที่รู้ว่า ผลิตภัณฑ์สุขภาพที่ว่านั่นเป็นเพียงยาหลอก กินแล้วไม่ตายและแทบไม่เห็นผล

เพราะคนหนึ่งกล้าพูด อีกคนกล้าเชื่อ ผู้สูงอายุที่เกษียณแล้วไม่น้อยจึงหลงใหลผลิตภัณฑ์สุขภาพราคาแพงจนถอนตัวไม่ขึ้น

หากพนักงานขายไม่กล่าวอ้างสรรพคุณของผลิตภัณฑ์สุขภาพเกินจริง ใครจะมาซื้อยาหลอกของคุณกัน?

นับแต่นั้น หลังตาสว่าง จางหยางก็เปลี่ยนชื่อบนทุกแพลตฟอร์มโซเชียลเป็น “joker” ค่อย ๆ ลดเส้นศีลธรรมของตนลง อาชีพของเขาจึงทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว และยังกลายเป็นผู้จัดการดาวเด่นของบริดจ์วอเตอร์

...

เนื่องจากใช้ชื่อ “joker” จนเคยชิน จางหยางจึงไม่คิดเปลี่ยนไอดี อีกทั้ง joker ยังมีความหมายว่าไพ่ตายด้วย ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาแชร์อัตราผลตอบแทนจากบัญชีจริงผ่านบัญชีนี้

บัญชีรองในเทียปาที่เดิมไม่มีผู้ติดตามเลย ตอนนี้มีผู้ติดตามแล้ว 104 คน

เมื่อเปิดโพสต์ที่ลงไว้ตอนสี่โมงเย็น จำนวนความคิดเห็นก็ทะลุร้อยชั้นไปแล้ว เนื้อหาความคิดเห็นก็หลากหลายจนตาลาย

[หนุ่มน้อยไล่ลม] : ปิดเพดานสามวันติด แถมยังกินกำไรจากกระดานพื้นถึงเพดานด้วย เทพ joker โปรดพาผมบินที ผมยอมจ่ายเงินฝากตัวเป็นศิษย์!

[แมงเม่าทะเลชาง] : โคตรเทพเลย สามวันทำผลตอบแทนรวมได้ 47.89% นี่คือเทพชาวบ้านงั้นเหรอ?

[คาวบอยคลั่ง] : ขอให้เทพ joker บอกหน่อยว่าฉางอันออโตโมบิลยังถือต่อได้ไหม ผมไล่ซื้อเข้ามาตอนราคาพุ่งเมื่อวาน

[แสงอัสดง] : สามวันทำการซื้อขาย ได้ผลตอบแทนรวม 47.89% หาก joker รับลูกศิษย์ โปรดติดต่อฉันด้วย!

นักลงทุนรายย่อยจำนวนมากอาจเข้าใจผิด คิดว่าการปิดเพดานสามวันติด โดยมีวันหนึ่งเป็นกระดานพื้นถึงเพดาน จะได้ผลตอบแทนสูงสุด 40% แต่ความจริงไม่ใช่เช่นนั้น คำนวณง่าย ๆ ก็เข้าใจได้

สมมติให้ P เป็นราคาปิดของวันก่อนหน้า P เพิ่มขึ้น 10% เท่ากับ 1.1P ซึ่ง 1.1P คือราคาสูงสุดที่เพิ่มขึ้นได้ในวันแรก

วันแรก P เปิดลดลง 10% เหลือ 0.9P การเพิ่มขึ้นจาก 0.9P ไปถึง 1.1P เท่ากับ 22.22% ดังนั้นผลตอบแทนของวันแรกจึงเป็น 22.22%

เนื่องจากราคาปิดในวันแรกคือ 1.1P วันที่สองจึงเพิ่มขึ้น 10% หรือ 0.11P กล่าวคือ 1.1P + 0.11P เท่ากับ 1.21P

วันที่สามก็เช่นเดียวกัน 10% ของ 1.21P คือ 0.121P เมื่อนำทั้งสองจำนวนมาบวกกันจะเท่ากับ 1.331P

ย้อนกลับไปยังราคาซื้อเริ่มต้น 0.9P การเพิ่มขึ้นจาก 0.9P เป็น 1.331P เท่ากับ 47.83% ซึ่งก็คือผลตอบแทนรวมของฉางอันออโตโมบิลในบัญชีจริงของจางหยางขณะนี้

ภายในสามวันทำการซื้อขาย ฉางอันออโตโมบิลจำนวน 3,300 หุ้น ทำกำไรรวมได้ 10,477.8 หยวน เพิ่มขึ้น 47.83%

ระหว่างที่จางหยางยังท่องอินเทอร์เน็ต สวี่จื่อรั่วซึ่งนั่งอยู่แถวที่สาม มัดผมหางม้าสูงและมีใบหน้าหวานละมุน ลังเลอยู่ครึ่งคาบเรียน แต่ก็ยังไม่ส่งข้อความนั้นออกไป

หลังต่อสู้กับตัวเองอีกสิบนาที เธอเลือกหนีออกจากห้องเรียนขั้นบันได

เพราะเป็นมหาวิทยาลัย การที่นักศึกษาออกจากห้องระหว่างคาบไม่ได้ส่งผลต่อการสอนของอาจารย์แต่อย่างใด และไม่จำเป็นต้องขออนุญาต

หลังออกจากห้องทางประตูหลัง เธอหาห้องเรียนว่างห้องหนึ่ง หยิบโทรศัพท์ LG GD580 สีชมพูออกมา แล้วโทรหาสวี่จื่อโหรว น้องสาวของตน

ไม่นานนัก

สายก็ถูกรับ

“มีอะไร?”

อีกฝ่ายถามจุดประสงค์อย่างกระชับ

สวี่จื่อรั่วอึกอัก ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “คือ... เรื่องของจางหยางที่เธอพูดไว้ไง ฉัน... ฉันรู้สึกอายที่จะไปหาเขาคนเดียว เธอไปกับฉันหน่อยสิ”

“...”

สวี่จื่อโหรวที่อยู่อีกฝั่งของสายเงียบไปพักหนึ่งอย่างเห็นได้ชัด ก่อนตอบว่า “ไม่ว่าง เรื่องของตัวเองก็จัดการเอง”

“เธอว่าง”

“ไม่ว่าง”

“เธอว่าง”

“ไม่ว่าง”

ทั้งคู่เถียงยื้อกันไปมาสิบกว่ารอบ สวี่จื่อโหรวจนปัญญากับสวี่จื่อรั่ว สุดท้ายจึงยอมอ่อนข้อ “เมื่อไหร่?”

“สองทุ่มคืนนี้ เธอช่วยส่งข้อความให้จางหยางด้วย ตกลงตามนี้นะ”

“ตู๊ด...”

สวี่จื่อรั่ววางสายอย่างรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้สวี่จื่อโหรวปฏิเสธ

“ไร้ประโยชน์” สวี่จื่อโหรวที่กำลังตีแบดมินตันอยู่ในสนาม มองโทรศัพท์ที่ถูกวางสายแล้วอดด่าพี่สาวตัวเองเบา ๆ ไม่ได้

“จื่อโหรว เป็นอะไรไป?”

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา สูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า ถือไม้แบดมินตัน Yonex เดินเข้ามาถาม

เขาชื่อเฉิงจื้อหง เป็นนักศึกษาสาขาบัญชีที่เข้ามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูรุ่นปี 2006 และยังเป็นรองประธานชมรมแบดมินตัน

“นายกับเมิ่งเมิ่งและคนอื่น ๆ เล่นกันไปก่อนนะ ฉันขอตอบข้อความหน่อย” สวี่จื่อโหรวเดินมาที่ข้างสนาม แล้วค้นหารายชื่อเพื่อน QQ ของจางหยาง

เฉิงจื้อหงไม่ได้บังคับ และเล่นแบดมินตันกับนักศึกษาหญิงตัวสำรองต่อไป