บทที่ 30 มีงานเข้ามาอีกแล้ว

นครเซินเฉิง ประเทศจีน

สาขาถนนหงหลิ่งกลางของบริษัทหลักทรัพย์เจาเซี่ยง

เฉินซานหรงยังคงสะพายกระเป๋าเป้สีเทาอ่อน สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายตารางสีแดง ภาพลักษณ์ภายนอกดูซื่อทื่อ เขาถือโทรศัพท์โนเกีย N97 รุ่นล่าสุดเดินออกจากสาขา

“พี่เหลียวยังจะรอต่อเหรอ?”

“ช่วงท้ายตลาดวันนี้มีนักเก็งกำไรเริ่มเทขายแล้ว ถ้าเรายังรอต่อไป มีโอกาสสูงว่าจะโดนนักเก็งกำไรคนอื่นทุบจนติดลิมิตดาวน์”

เฉินซานหรงพูดพลางเดินต่อไปโดยไม่สนใจคนเดินถนนที่ผ่านข้างกาย

คนปลายสายไม่ใช่ใครอื่น แต่คือขาไร้เงาแห่งฉานเฉิง หัวหน้ากลุ่มนักเก็งกำไรที่จัดการดันราคาและควบคุมหุ้นฉางอันออโตโมบิล

ขาไร้เงาแห่งฉานเฉิงมีชื่อจริงว่าเหลียวกั๋วเพ่ย เกิดที่ฉานเฉิงเมื่อเดือนพฤศจิกายน ปี 1975 และจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยอุตสาหกรรมเยว่ตงในปี 1998

หลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาไม่ได้เข้าทำงานในหน่วยงานรัฐเหมือนเพื่อนร่วมชั้น และไม่ได้ออกไปทำธุรกิจ แต่ขอเงินจากทางบ้านห้าหมื่นหยวน บวกกับเงินห้าหมื่นหยวนที่เคยทำได้จากการเทรดหุ้นตอนเรียน รวมเป็นหนึ่งแสนหยวน แล้วอยู่บ้านเทรดหุ้นเป็นอาชีพ

สไตล์การเทรดของเขาขึ้นชื่อเรื่องรวดเร็ว แม่นยำ และดุดัน ถนัดจับกระแสตลาดกับหุ้นตามประเด็น โดยเน้นเทรดระยะสั้นมาก มักเข้าซื้อเมื่อหุ้นเริ่มมีแนวโน้มพุ่งแรง โดยเฉพาะหุ้นที่เพิ่งขึ้นลิมิตอัปวันแรก หุ้นที่ดีดกลับขึ้นลิมิตอัป และหุ้นไอพีโอใหม่ที่เปิดลิมิตอัป

เมื่อขนาดเงินทุนในมือของเหลียวกั๋วเพ่ยมากขึ้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนวิธีเล่น หันมาควบคุมหุ้นมาร์เก็ตแคปเล็กด้วยตัวเอง แต่ละครั้งทำกำไรได้หลายล้านหยวน หรือกระทั่งสิบกว่าล้านหยวน!

เมื่อเผชิญกับคำถามของเฉินซานหรง เหลียวกั๋วเพ่ยที่อยู่ปลายสายเผยสีหน้าดุร้าย ก่อนพูดเสียงต่ำว่า “ตราบใดที่ฉางอันออโตโมบิลไม่ประกาศเพิ่มทุน เราก็ไม่ต้องกลัว ผมติดต่อพวกนักเก็งกำไรรายใหม่ไว้หลายคนแล้ว พวกเขาสนใจฉางอันออโตโมบิลมาก อาจยังดันราคาต่อได้”

“ผมไม่ไหวแล้ว”

เฉินซานหรงแสดงจุดยืนตรง ๆ “กำไรสุทธิจากงานนี้ถึงสามล้านแล้ว ผมต้องทำกำไรออกทันที พรุ่งนี้จะเทขายทั้งหมด”

“ไม่ใช่สิพี่น้อง ใจใหญ่กว่านี้หน่อยได้ไหม กำไรสามล้านก็ทำให้นายกลัวความสูงแล้วเหรอ?” เหลียวกั๋วเพ่ยพูดอย่างผิดหวังที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน

พวกเขาซุ่มเข้าหุ้นฉางอันออโตโมบิลล่วงหน้ามากกว่าครึ่งเดือน ทำงานช่วงแรกไปมากขนาดนั้น ทุ่มเงินกว่าล้านหยวนซื้อบทความประชาสัมพันธ์ แต่ตอนนี้เฉินซานหรงกลับจะหยุดมือเพียงเพราะกำไรสามล้านหยวน ทำให้เหลียวกั๋วเพ่ยรู้สึกว่าเสียโอกาสโดยแท้

แต่เฉินซานหรงก็มีความคิดของตัวเอง เขาตอบว่า “ตอนนี้ฉางอันออโตโมบิลขาดเงินหนักเกินไป เราดันขึ้นมาสามลิมิตอัปแล้ว ราคาตอนนี้สูงมาก จะรับประกันได้ยังไงว่าพวกเขาจะไม่เลือกเพิ่มทุนออกหุ้นใหม่ตอนราคาสูง อีกอย่าง ตอนนี้เงินทุนเริ่มเห็นต่างกันแล้ว คงปิดลิมิตอัปไม่อยู่”

โดยไม่รอให้เหลียวกั๋วเพ่ยพูด เฉินซานหรงก็กล่าวต่อ “ผมบอกคุณล่วงหน้าแล้ว ไม่ถือว่าผิดกฎ พรุ่งนี้เปิดตลาดเมื่อไรผมก็ขาย”

เขาไม่ได้ใจใหญ่เหมือนเหลียวกั๋วเพ่ย และไม่มีภูมิหลังทางครอบครัวแบบอีกฝ่าย การพอใจเมื่อได้กำไรคือสไตล์ของเขา

เมื่อพูดมาถึงขั้นนี้ เหลียวกั๋วเพ่ยก็ไม่พูดอะไรอีก วางสายไปตรง ๆ เห็นได้ชัดว่าเริ่มมีอารมณ์แล้ว

เดิมทีเขาคิดจะดันขึ้นอีกสองลิมิตอัป แต่ตอนนี้เฉินซานหรง “พี่กระโดดตึก” จะถอนตัว เขาเองก็ต้องพิจารณาขายชิปในมือออกบางส่วน

……

ยามค่ำคืน ฝนปรอย ๆ ตกลงมาเหนือท้องฟ้าฮู่ตูอีกครั้ง พร้อมเสียงฟ้าร้องดังก้องข้างหูเป็นระยะ

นักศึกษาหญิงบางคนที่กำลังออกเดตก็ฉวยโอกาสนี้ซุกตัวเข้าไปออดอ้อนในอ้อมกอดแฟนหนุ่ม ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ร้อนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว

มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

ถนนคนเดินเชิงพาณิชย์นอกมหาวิทยาลัย

ถนนคนเดินแห่งนี้รายล้อมด้วยมหาวิทยาลัยฟู่ตั้น มหาวิทยาลัยถงจี้ และมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู จึงเป็นสถานที่ยอดนิยมสำหรับออกเดตของนักศึกษาจำนวนไม่น้อย

หน้าร้านกาแฟเลเชอร์ จางหยางเก็บร่มอย่างรวดเร็ว วางไว้ในจุดเก็บร่มนอกร้าน ก่อนผลักประตูกระจกเข้าไป

ทันทีที่เข้าไปในร้านกาแฟ สิ่งที่เห็นก็คือคู่หนุ่มสาวกำลังพลอดรักกันอยู่เต็มไปหมด

เหตุผลที่เขามาที่นี่ไม่ใช่เพราะอยากดื่มกาแฟ แต่เพราะสวี่จื่อโหรวส่งข้อความมาบอกกะทันหันว่าต้องการคุยเรื่อง “มือปืนรับจ้างในการแข่งขัน”

ถึงจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร แต่เกี่ยวข้องกับเงินหกหมื่นห้าพันหยวนจีน จางหยางจึงทำได้เพียงมาพบตามนัดลำพัง

“เขามาแล้ว”

สวี่จื่อโหรวนั่งอยู่ตรงมุมข้างหน้าต่าง ผมยาวตรงสีดำสลวยปล่อยพาดไหล่อย่างสบาย ๆ ชุดนักเรียนญี่ปุ่น JK สั่งตัดช่วยขับเน้นความสดใสอ่อนเยาว์ของเธอ

สวี่จื่อรั่วหันมองข้างตัว พอเห็นจางหยางก็ยกแขนโบกมือสูง

จางหยางเห็นแขนที่โบกไปมา จึงพบพี่น้องตระกูลสวี่ เขาขมวดคิ้วแน่น ก่อนเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว

“พวกคุณเรียกผมมาคุยเรื่องอะไร?”

เขาเข้าเรื่องทันที

“คุยกับเธอสิ ฉันแค่มาบอกต่อ” สวี่จื่อโหรวมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังบอกว่าเรื่องของพวกคุณฉันไม่ขอยุ่ง

“นั่งก่อน ๆ”

สวี่จื่อรั่วยิ้มอย่างงง ๆ พลางชวนเขานั่ง แล้วถามว่า “จะดื่มกาแฟอะไรดี? อ้อ ทีรามิสุร้านนี้อร่อยมาก จางหยาง นายอยากลองไหม?”

“ไอ้หมารับใช้” เมื่อเห็นสวี่จื่อรั่วมีท่าทีกระวนกระวาย ทำอะไรไม่ถูก สวี่จื่อโหรวก็อดดูแคลนในใจไม่ได้

จางหยางนั่งลงข้างสวี่จื่อรั่ว ส่ายหน้า แล้วเข้าเรื่องต่อ “ไม่กินอะไรแล้ว ผมยังต้องทำรายงานวิเคราะห์ตลาด ถ้ามีอะไรก็พูดมาตรง ๆ”

“ก็ได้ ๆ”

สวี่จื่อรั่วเม้มปากเล็กน้อย ก่อนบอกจุดประสงค์ที่นัดเขามาว่า “คือ...นายช่วยจัดการบัญชีให้ฉันด้วยได้ไหม เหมือนไล่เหว่ยเจี๋ยน่ะ ฉันอยากไปฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น”

“ได้”

จางหยางตอบโดยไม่ต้องคิด ก่อนถามต่อว่า “แต่มีเงื่อนไขว่าคุณต้องบอกผมก่อน รู้ได้ยังไงว่าผมเป็นมือปืนรับจ้างให้ไล่เหว่ยเจี๋ย”

“โน่น คนคนนั้นบอกน่ะ เธอแอบฟังนายคุยกับไล่เหว่ยเจี๋ยในห้องสมุด อย่าเห็นว่าปกติเธอดูโดดเด่นนะ แต่ลับหลังแล้ว...”

“แค่ก!”

สวี่จื่อรั่วพูดยังไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงไอของสวี่จื่อโหรวขัดขึ้น

เธอกล้ารับรองว่า หากไม่ใช่ที่สาธารณะ ทั้งสองคนคงเปิดศึกเป็นตายกันไปแล้ว

“ฉันบังเอิญได้ยินในห้องสมุด” สวี่จื่อโหรวไม่ได้ปฏิเสธ เพียงเปลี่ยนจากคำว่าแอบฟังเป็นบังเอิญได้ยิน

เธอเองก็คาดไม่ถึงว่า การประชุมกลุ่มในวันนั้นจะได้ยินเรื่องเมาท์แบบนี้ อีกทั้งจางหยางกับสวี่จื่อรั่วก็รู้จักกัน เธอจึงเล่าเรื่องที่ได้ยินให้ฝ่ายหลังฟังอย่างไม่คิดอะไร

แต่สวี่จื่อโหรวไม่คิดเลยว่าตัวเองจะถูกขายง่ายดายถึงเพียงนี้!

พอได้ยินเช่นนั้น จางหยางก็รู้สึกสับสนอยู่บ้าง เหอจิ้งแอบฟังก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมสวี่จื่อโหรวถึงแอบฟังด้วย?

สาวสวยชอบแอบฟังกันหมดหรือไง?

ติดนิสัยแอบฟัง?

หลังแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง จางหยางก็วางใจลง เมื่อดูแล้วทั้งสองไม่ได้มีเจตนาร้าย จากนั้นจึงถามว่า “พวกคุณเสนอเท่าไร?”

“ตอนนี้เหลือเวลาอีกสิบวันทำการก่อนถึงกำหนดสิ้นสุดวันที่ยี่สิบสอง ความยากไม่ธรรมดาเลยนะ” เขาเสริมอีกประโยค

“ห้า...ห้าหมื่นได้ไหม?”

สวี่จื่อรั่วไม่แน่ใจว่าควรเสนอราคาเท่าไร

หากจางหยางจำไม่ผิด ผลตอบแทนจากบัญชีจำลองของสวี่จื่อรั่วอยู่ที่ยี่สิบสามเปอร์เซ็นต์ อันดับในสาขาอยู่ในยี่สิบอันดับแรก เงินห้าหมื่นหยวนก็พอลองดำเนินการดูได้

เห็นจางหยางเหมือนกำลังลังเล สวี่จื่อรั่วนึกว่าตัวเองเสนอเงินน้อยไป จึงเสนออีกครั้ง “หนึ่งแสน เงินเก็บของฉันไม่มีแล้วจริง ๆ จางหยาง นายคงไม่อยากเห็นฉันไม่มีเงินกินข้าวหรอกใช่ไหม?”

“อย่าไปเชื่อ เธอยังมีเงินเก็บลับอีกสองหมื่น” สวี่จื่อโหรวเปิดโปงทันที

“เธอ...เธอทำอะไรน่ะ!” น้ำเสียงของสวี่จื่อรั่วลนลานเล็กน้อย สายตากวาดไปมา เห็นชัดว่าเงินเก็บลับที่สวี่จื่อโหรวพูดถึงมีอยู่จริง

“เธอเคยบอกว่าคนเราต้องซื่อสัตย์”

“ฉันยังเคยบอกให้พลิกแพลงตามสถานการณ์ด้วยนะ!”

“ฉันลืมแล้ว”

“เธอนี่มันใจร้ายเกินไป!”

เมื่อฟังพี่น้องตระกูลสวี่ทะเลาะกัน จางหยางก็อดทอดถอนใจถึงความร่ำรวยของนครหางเฉิงไม่ได้ อายุเพิ่งยี่สิบต้น ๆ ขับมาเซราติก็ว่าไปอย่าง แต่ยังหยิบเงินออกมาหมื่นกว่าหยวนได้อย่างง่ายดาย

ต้องรู้ว่านี่คือเงินหมื่นกว่าหยวนในปี 2009 หากนำไปลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ ก็ทำกำไรเป็นเท่าตัว หรือกระทั่งหลายเท่าตัวได้ไม่ยาก เพียงแต่ต้องใช้เวลาค่อนข้างนาน

“เศรษฐีนีแห่งนครหางเฉิง รวยจริง ๆ” จางหยางทอดถอนใจในใจ