บทที่ 31 ใช้เงินให้ผู้ชาย

“ประธานชมรม ลองทายดูสิว่าฉันถ่ายอะไรมาได้ สวี่จื่อโหรวกำลังกินข้าวกับหนุ่มหล่อคนหนึ่ง ส่วนคนที่นั่งข้าง ๆ น่าจะเป็นเพื่อนสนิทของเธอมั้ง คนหน้าอกเล็ก ๆ น่ะ”

“หนุ่มหล่อแบบไหน?”

“ตัวสูงมาก หน้าตาหล่อ คล้ายจอห์น โลนอยู่นิด ๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกเหมือนทาเคชิ คาเนชิโร สรุปก็คือเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีมากคนหนึ่ง”

“มีจุดเด่นอะไร?”

“เขามีจุดเด่นอะไรบ้าง?”

น้ำเสียงของเฉิงจื้อหงที่ดังมาจากปลายสายฟังดูร้อนรนเล็กน้อย ใครบ้างในคณะบัญชีที่ไม่รู้ว่าเขากำลังตามจีบสวี่จื่อโหรว

เฉิงจื้อหงคบแฟนมาแล้วกว่าสิบคนตั้งแต่สมัยมัธยม ทั้งยังขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายเจ้าชู้ ความจริงแล้วเขาไม่เคยคิดจะเลิกเจ้าชู้เลย

แค่ภาคเรียนแรกของปีหนึ่ง เขาก็อาศัยฝีมือแบดมินตันอันยอดเยี่ยม คบหากับรุ่นพี่สาวในชมรมแบดมินตันถึงสามคน แต่ไม่มีความสัมพันธ์ไหนยืนยาวเกินครึ่งเดือน

ต่อมาในการแข่งขันการบัญชีนานาชาติ ACCA ครั้งหนึ่ง เขาได้พบและรู้จักสวี่จื่อโหรว หลังจากสืบข้อมูลอยู่พักหนึ่ง เฉิงจื้อหงก็รู้ว่าพ่อของอีกฝ่ายเป็นนักวิชาการผู้ทรงอิทธิพลในวงการแพทย์ เขาจึงเริ่มสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองอย่างตั้งใจ วางตัวเป็นชายผู้รักมั่นคง ก่อนจะเดินหน้าตามจีบสวี่จื่อโหรวอย่างบ้าคลั่ง

เดิมทีเขาคิดว่า ด้วยกลเม็ดพิชิตใจผู้หญิงที่สั่งสมมาหลายปี ย่อมคว้าเธอมาได้อย่างง่ายดาย คาดไม่ถึงว่าพริบตาเดียว เวลาจะผ่านมาถึงสามปีแล้ว

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใกล้จะเรียนจบ เฉิงจื้อหงก็ยิ่งร้อนใจ

ต้องรู้ว่าฤดูเรียนจบยังได้ชื่อว่าเป็นฤดูเลิกรา คู่รักมหาวิทยาลัยจำนวนมากเลิกกันอย่างรวดเร็วทันทีที่เรียนจบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเฉิงจื้อหงกับสวี่จื่อโหรวที่ยังไม่มีวี่แววจะคบกันด้วยซ้ำ หากเขาพิชิตใจเธอก่อนเรียนจบไม่ได้ หลังเรียนจบก็ยิ่งหมดโอกาส

“จุดเด่น...”

นักศึกษาที่มารายงานข่าวเพ่งมองจางหยางจากไกล ๆ ก่อนพูดต่อว่า “ดวงตา ดวงตาคู่นั้นของเขาให้ความรู้สึกลุ่มลึกมาก”

“ลุ่มลึก...” เฉิงจื้อหงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็นึกอะไรไม่ออก จึงพูดว่า “แอบถ่ายรูปเขาส่งมาให้ฉันทาง QQ อย่าให้ถูกจับได้ล่ะ”

“ได้”

นักศึกษาที่มารายงานข่าวรับคำ

เขาแอบยกแขนขึ้นบัง ก่อนกดชัตเตอร์อย่างเงียบเชียบ

ไม่นานนัก

ภาพที่แอบถ่ายก็ถูกส่งออกไป

เฉิงจื้อหงกดเปิดดู ความรู้สึกถึงภัยคุกคามผุดขึ้นมาในทันที เขาพึมพำว่า “ที่แท้ก็จางหยาง หรือว่าจางหยางคบกับสวี่จื่อโหรวแล้ว?”

“ไม่!”

“ไม่ถูก!”

เขามองเห็นสวี่จื่อรั่วอยู่ในภาพด้วย

“สวี่จื่อรั่วก็อยู่ด้วย แถมทั้งสองคนยังนั่งติดกันและวางตัวสนิทสนมขนาดนี้ หรือว่าคนที่คบกับจางหยางคือสวี่จื่อรั่ว?”

จิตใจของเขาพลันว้าวุ่นสับสน

ความจริงแล้วเฉิงจื้อหงไม่ได้ชอบสวี่จื่อโหรวมากมายอะไร เขาเพียงอยากอาศัยเส้นสายของพ่อผู้เป็นนักวิชาการของอีกฝ่ายปูทางให้ตัวเอง

ต้องรู้ว่ามนุษย์ทุกคนล้วนต้องเผชิญกับความแก่ ความเจ็บ และความตาย เครือข่ายเส้นสายที่นักวิชาการผู้ทรงอิทธิพลในวงการแพทย์คนหนึ่งถือครอง เพียงพอจะทำให้เขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็วและอยู่อย่างไร้กังวลไปตลอดชีวิต

ตามแผนที่ดีที่สุดของเขา เขาจะอาศัยภูมิหลังครอบครัวของสวี่จื่อโหรวเข้าสำนักงานบัญชีชั้นนำห้าอันดับแรกของประเทศ รอจนกุมทรัพยากรได้มากพอ แล้วค่อย ๆ เผยธาตุแท้ออกมา

แต่ตอนนี้จางหยางกลับเข้ามาสอดมือ ทำให้เฉิงจื้อหงรู้สึกกระวนกระวาย

...

อีกด้านหนึ่ง

ร้านกาแฟเลเชอร์

จางหยางทนการคะยั้นคะยอซ้ำแล้วซ้ำเล่าของสวี่จื่อรั่วไม่ไหว สุดท้ายจึงลองชิมทีรามิสุของร้านนี้เล็กน้อย ก่อนวิจารณ์ว่า “รสชาติโดยรวมถือว่าใช้ได้ แต่ใส่สารให้ความหวานมากเกินไปจนกลบรสขมของกาแฟ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังกินเค้ก”

“อ้าว ทีรามิสุก็คือเค้กไม่ใช่เหรอ?” สวี่จื่อรั่วกะพริบตาถาม

สวี่จื่อโหรวซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามได้ยินดังนั้นก็พูดขึ้นว่า “ทีรามิสุก็คือขนมอบ จะทำให้มีรสขมก็คงไม่ได้มั้ง?”

“จริง ๆ แล้วต้องมีรสขมเล็กน้อย และรสขมนั้นก็ขาดไม่ได้ด้วย” จางหยางกล่าวเรียบ ๆ

“ทำไมล่ะ?”

สวี่จื่อรั่วกับสวี่จื่อโหรวถามขึ้นพร้อมกัน

ปกติทั้งสองมีนิสัยแตกต่างกันอย่างมาก แต่ตอนนี้พวกเธอกลับดูสมกับเป็นฝาแฝดขึ้นมา ทั้งคู่กะพริบตาปริบ ๆ รอคอยคำตอบ

จางหยางจิบกาแฟเพื่อล้างรสหวานในปาก ก่อนเล่าให้ทั้งสองฟังว่า “เพราะทฤษฎีต้นกำเนิดของทีรามิสุมีอยู่สองแบบ แบบหนึ่งคือมีต้นกำเนิดจากความรัก ส่วนอีกแบบคือมีต้นกำเนิดจากร้านอาหาร”

“ทฤษฎีต้นกำเนิดจากความรักเล่าว่า ช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง เมื่อทหารอิตาลีต้องออกไปรบ ภรรยาได้นำวัตถุดิบอย่างคุกกี้และขนมปังที่มีอยู่ในบ้านมาบดแล้วผสมเข้าด้วยกัน ทำทีรามิสุให้สามีใช้เป็นเสบียงแห้ง คำว่า ‘ทีรามิสุ’ ในภาษาอิตาลีมีความหมายว่า ‘พาฉันไปด้วย’ เป็นสัญลักษณ์ของการจากพรากและความรัก”

“ส่วนทฤษฎีที่ว่าร้านอาหารเป็นผู้คิดค้น เล่ากันว่าเชฟชื่อโรแบร์โต ลิงกัวโนโต กำลังทำไอศกรีมวานิลลาอยู่ แต่บังเอิญทำชีสตกลงไปในส่วนผสมของไข่กับน้ำตาล เขาจึงนำส่วนผสมนั้นมารวมกับเค้กฟองน้ำเนื้อนุ่มที่ชุบกาแฟ โรยหน้าด้วยโกโก้ และสุดท้ายก็คิดค้นทีรามิสุขึ้นมา”

“ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีต้นกำเนิดจากความรักหรือทฤษฎีที่ว่าร้านอาหารเป็นผู้คิดค้น เชฟจะใช้เอสเปรสโซผสมกับไวน์มาร์ซาลาเพื่อเติมรสขมเล็กน้อย นี่จึงเป็นเอกลักษณ์ทางรสชาติที่ใช้แยกทีรามิสุออกจากเค้ก”

“ว้าว!”

สวี่จื่อรั่วอุทานด้วยความประหลาดใจ เธอคิดไม่ถึงว่าทีรามิสุชิ้นเล็ก ๆ จะซ่อนเรื่องราวเอาไว้มากมายขนาดนี้

“ทหารอิตาลีคนนั้นกลับบ้านอย่างปลอดภัยไหม?” สวี่จื่อรั่วเท้าคาง เอียงหน้ามองเสี้ยวหน้าของจางหยางแล้วถามอีกครั้ง

“พวกเขายอมแพ้เร็วขนาดนั้น ก็น่าจะกลับบ้านอย่างปลอดภัยนะ” จางหยางตอบยิ้ม ๆ

“งั้นก็ดีแล้ว”

ดวงตาของสวี่จื่อรั่วโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว

สวี่จื่อโหรวซึ่งนั่งอยู่อีกด้านลองชิมทีรามิสุอีกคำ หลังจากละเลียดรสชาติอย่างละเอียด เธอก็พบว่ามีรสขมอ่อน ๆ ของกาแฟอยู่จริง แต่น่าเสียดายที่ถูกสารให้ความหวานปริมาณมากกลบไว้ จนแทบจะเหลือแต่ความหวานล้วน ๆ

“ทำไมเขาถึงรู้ไปเสียทุกอย่างนะ” สวี่จื่อโหรวพึมพำในใจ และอดมองจางหยางในแง่ดีขึ้นกว่าเดิมไม่ได้ ดูเหมือนเธอจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่สาวของตัวเองถึงยอมเป็นฝ่ายตามตื๊อเขา

แม้รสชาติของทีรามิสุจะไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่จางหยางก็ยังกินจนหมด ก่อนพูดว่า “ตกลงตามที่คุยกันไว้ก่อนหน้านี้ หนึ่งแสนหยวน เดี๋ยวฉันส่งเลขบัญชีธนาคารให้เธอ”

“ไม่มีปัญหา!”

สวี่จื่อรั่วทำมือเป็นสัญลักษณ์ OK

หลังจากพูดคุยกันตามมารยาทอีกสองสามประโยค จางหยางก็เดินออกจากร้านกาแฟไปทันที

สวี่จื่อรั่วมองแผ่นหลังที่เดินจากไป ก่อนยิ้มเคลิ้มแล้วพูดว่า “รู้สึกไหมว่าเขามีเสน่ห์มาก เป็นผู้ชายที่เซ็กซี่สุด ๆ?”

“เขาจะเซ็กซี่หรือไม่ ฉันยังไม่ขอออกความเห็น แต่เธอช่วยเก็บน้ำลายหน่อยเถอะ เหมือนพวกโรคจิตบนรถไฟในหนังญี่ปุ่นไม่มีผิด” สวี่จื่อโหรวกอดอก ไขว่ห้างพลางพูด

สวี่จื่อรั่วหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดมุมปาก ไม่มีน้ำลาย มีเพียงครีมเล็กน้อยที่ติดอยู่จากการกินทีรามิสุ

“เธอหลอกฉันอีกแล้ว!”

สวี่จื่อโหรวไม่สนใจเธอ แต่พูดต่อไปเองว่า “เธอเองก็หลอกคนอื่นเหมือนกันนี่ อยากใช้เงินให้ผู้ชายก็บอกมาตรง ๆ ยังจะหาเรื่องอ้างว่าอยากเข้าฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นอีก เชอะ”

ยังไม่ต้องพูดถึงเส้นสายของพ่อผู้เป็นนักวิชาการของพวกเธอ แค่แม่ของพวกเธอเป็นทนายความจากสำนักงานกฎหมายชั้นนำอย่างสำนักงานกฎหมายจวินเหอ เพียงคำพูดเดียวก็เพียงพอจะส่งพวกเธอเข้าทำงานในสถาบันการเงินชั้นนำได้แล้ว

จำไว้ให้ดี!

คือเข้าทำงาน ไม่ใช่ฝึกงาน!

ไม่ว่าประเทศไหนก็ล้วนมีเรื่องเส้นสายและความสัมพันธ์ ตำแหน่งที่คุณใฝ่ฝันแทบตาย ลูกหลานจากครอบครัวที่มีคนคอยหนุนหลังกลับเข้าไปได้อย่างง่ายดาย นี่คือทรัพยากรที่ได้มาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา

และนี่ก็เป็นเหตุผลว่าทำไมการลืมตาอ้าปากได้ด้วยตัวเองของคนธรรมดา จึงน่านับถือกว่าการทำธุรกิจของคุณชายคุณหนูผู้ร่ำรวยเสมอ เพราะระดับความยากในการประสบความสำเร็จของทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

เมื่อสวี่จื่อรั่วเห็นว่าถูกจับได้ เธอก็เพิ่มเสียงให้ดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกผิด “เธอจะไปรู้อะไร ฉันแค่ไม่อยากให้พ่อแม่ติดค้างน้ำใจคนอื่นต่างหาก ตั้งใจเรียนรู้จากฉันไว้เถอะ!”