บทที่ 37 โรงแรมสันติภาพ

 ยามค่ำคืนมาเยือน ความศิวิไลซ์ก็พลันปรากฏขึ้น

 ดังคำกล่าวที่ว่า กลางวันของฮู่ตูเป็นของมนุษย์เงินเดือนทุกคนที่กำลังดิ้นรนต่อสู้ ส่วนเมื่อถึงกลางคืน สิ่งที่เป็นของมนุษย์เงินเดือนในฮู่ตูก็เหลือเพียงห้องเช่า

 นั่นเป็นเพราะยามค่ำคืนของฮู่ตูอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเงินตรา หากคุณมีเงิน ที่นี่จึงจะเป็นนครแห่งแสงสีอันมอมเมา เป็นถนนสิบลี้ที่ครึกครื้นด้วยเสียงเพลงและการสังสรรค์ตลอดคืน

 ในเขตเอชพี ตรงจุดตัดระหว่างเดอะบันด์กับถนนจินหลิง มีอาคารแห่งหนึ่งตั้งอยู่ อาคารแห่งนี้มีความพิเศษอย่างยิ่งและยังเป็นสิ่งก่อสร้างอันเป็นสัญลักษณ์ของฮู่ตู นั่นคือโรงแรมสันติภาพ

 อาคารเหนือของโรงแรมสันติภาพเดิมมีชื่อว่าโรงแรมฮวาเหม่า สร้างขึ้นในปี 1929 ส่วนอาคารใต้เดิมคือโรงแรมฮุ่ยจง สร้างเสร็จในปี 1908

 ในปี 1956 โรงแรมฮุ่ยจงกับโรงแรมฮวาเหม่าได้ควบรวมกัน และเปลี่ยนชื่อเป็นโรงแรมสันติภาพ

 ว่ากันว่าในฮู่ตูยุคเก่า ต่อให้คุณก่อเรื่องใหญ่โตเพียงใด ขอแค่เข้าไปในโรงแรมสันติภาพ คนทั้งฝ่ายขาวและฝ่ายดำก็ไม่กล้าแตะต้องคุณ เพียงเท่านี้ก็เห็นได้ถึงอำนาจของเจ้าของที่อยู่เบื้องหลัง

 เมื่อก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด โรงแรมสันติภาพได้สูญเสียความรุ่งโรจน์ในอดีตไปแล้ว แต่ก็ยังคงเป็นจุดเช็กอินที่นักท่องเที่ยวเมื่อมาเยือนฮู่ตูต้องแวะมา

 เมื่อรถบีเอ็มดับเบิลยู M3 สีเทาถ่านจอดตรงทางเข้าลานจอดรถของโรงแรมสันติภาพ เถาอวี่อ๋างในชุดสูทเต็มยศ รองเท้าหนังจระเข้ และนาฬิกาโรเล็กซ์ ก็แผ่กลิ่นอายของชนชั้นนำในสังคมออกมาอย่างเต็มเปี่ยม เขาหยิบธนบัตรร้อยหยวนออกมาโบกเรียกเด็กเฝ้าประตูประจำลานจอดรถ

 เด็กเฝ้าประตูแต่งกายสุภาพเรียบร้อยเช่นกัน เขาสวมเสื้อสูทกับกางเกงสแล็ก อายุยังไม่มาก ราวสิบเจ็ดถึงสิบเก้าปี และสูงประมาณหนึ่งเมตรเจ็ดสิบสอง

 อีกฝ่ายวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา ก้มหน้าถามว่า “คุณผู้ชาย ต้องการให้ผมช่วยจอดรถใช่ไหมครับ”

 “อืม จอดรถให้เรียบร้อย แล้วนำกุญแจไปส่งที่ห้องส่วนตัวจิ่วเซียวหมายเลข 06”

 “ได้ครับ คุณผู้ชาย”

 เด็กเฝ้าประตูรับธนบัตรมาเก็บใส่กระเป๋า

 ตำแหน่งเด็กเฝ้าประตูประจำลานจอดรถของโรงแรม โดยเฉพาะเด็กเฝ้าประตูของโรงแรมสันติภาพ ล้วนเป็นตำแหน่งที่ต้องเอาชนะคู่แข่งนับไม่ถ้วนจึงจะได้มา

 โดยทั่วไปแล้ว รายได้ต่อวันของเด็กเฝ้าประตูโรงแรมไม่ต่ำกว่าสามร้อยหยวน หากเจอลูกค้ารายใหญ่ที่ใจกว้าง วันหนึ่งจะหาเงินได้หลายพันหยวนก็ไม่ใช่เรื่องยาก

 นอกจากเด็กเฝ้าประตูโรงแรมจะหาเงินได้ดีแล้ว แคดดี้สนามกอล์ฟก็หาเงินได้ดีเช่นกัน

 ทั้งสองอาชีพมีจุดร่วมในการหาเงินอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือพวกเขาคอยให้บริการกลุ่มเศรษฐี ซึ่งคนเหล่านี้ใช้เงินโดยไม่กะพริบตาจริง ๆ

 “ลงรถเถอะ ศิษย์น้อง”

 เถาอวี่อ๋างมองจางหยางที่นั่งอยู่ข้างคนขับ เขาไม่ได้เรียกจางหยางว่า “ศิษย์น้องจางหยาง” อีกต่อไป แต่เรียกเพียง “ศิษย์น้อง” เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น

 “ได้” จางหยางปลดเข็มขัดนิรภัย มองผ่านกระจกมองหลังไปด้านหลังก่อน จากนั้นจึงค่อย ๆ เปิดประตูลงจากรถ

 แม้จะเรียนอยู่ที่ฮู่ตูมาสี่ปี แต่จางหยางก็ไม่เคยมาที่โรงแรมสันติภาพจริง ๆ

 นั่นเป็นเพราะฐานะทางบ้านของจางหยางจัดว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น บิดาเป็นคนขับแท็กซี่ ส่วนมารดาเปิดร้านขายของชำเล็ก ๆ ทั้งสองคนมีรายได้สุทธิรวมกันเดือนละประมาณเจ็ดพันหยวน

 หากอยู่ในเมืองระดับอำเภอ รายได้เช่นนี้ก็ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดี

 แต่หากอยู่ในฮู่ตู ครอบครัวหนึ่งมีรายได้เพียงเจ็ดพันหยวน ก็ถือเป็นครอบครัวยากจนอย่างแท้จริง!

 เดิมทีจางหยางเลือกเรียนวิชาการลงทุน ก็เพราะได้ฟังครูประจำชั้นมัธยมปลายซึ่งมาจากนครเยียนจิง ประเทศจีนพูดว่า เงินของสังคมนี้ รวมถึงเงินทั่วโลก ล้วนอยู่ในแวดวงการเงิน หากสร้างผลงานในแวดวงการเงินได้ อย่างน้อยก็สามารถก้าวข้ามชนชั้นได้

 นับแต่นั้นมา จางหยางก็ตั้งปณิธานว่า ไม่เพียงแต่ตัวเขาเองจะต้องออกจากหุบเขาให้ได้ แต่ยังต้องพาพ่อแม่ออกจากหุบเขาไปด้วย

 ……

 ทั้งสองมาถึงอาคารเหนือของโรงแรมสันติภาพ ตัวอาคารเป็นสถาปัตยกรรมสไตล์โกทิก สูงเจ็ดสิบเจ็ดเมตร มีทั้งหมดสิบเอ็ดชั้น จุดเด่นที่สุดคือหลังคาหุ้มทองแดงสีเขียวซึ่งอยู่สูงจากระดับน้ำทะเลเจ็ดสิบเจ็ดเมตร ส่วนผนังด้านนอกก่อขึ้นจากหินแกรนิต

 “สวัสดีตอนเย็นครับคุณผู้ชายทั้งสอง ไม่ทราบว่าจองโต๊ะไว้หรือยังครับ” เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา เด็กเฝ้าประตูที่รับผิดชอบงานต้อนรับก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

 “ห้องส่วนตัวจิ่วเซียวหมายเลข 06 เถาอวี่อ๋าง”

 เถาอวี่อ๋างแจ้งข้อมูลการจอง

 “กรุณารอสักครู่ครับ”

 อีกฝ่ายหยิบวิทยุสื่อสารออกมา สอบถามแผนกต้อนรับว่ามีการจองไว้หรือไม่

 ฮู่ตูเป็นเมืองที่ผู้คนจากทั่วประเทศจีนหลั่งไหลมารวมกัน และโรงแรมสันติภาพก็เป็นจุดเช็กอินอันดับแรก ๆ ที่นักท่องเที่ยวทั่วประเทศเลือกมาเยือนเมื่อเดินทางถึงฮู่ตู หากต้องการรับประทานอาหาร จำเป็นต้องโทรศัพท์จองล่วงหน้า

 หลังรออยู่ครู่หนึ่ง เด็กเฝ้าประตูก็ผายมือเชิญ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “คุณเถา ยินดีต้อนรับสู่โรงแรมสันติภาพ เชิญทางนี้ครับ”

 จากนั้นเขาก็เปิดประตู พาเถาอวี่อ๋างกับจางหยางไปยังห้องส่วนตัว

 ห้องจิ่วเซียวตั้งอยู่บนชั้นสิบเอ็ด ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของโรงแรมสันติภาพ ห้องส่วนตัวไม่ได้หรูหราอลังการอย่างที่มักจินตนาการกัน การตกแต่งเน้นความเรียบง่ายแต่หรูหรา มีพื้นที่สี่สิบกว่าตารางเมตร โต๊ะอาหารทรงกลมขนาดใหญ่สามารถรองรับผู้ร่วมโต๊ะได้ยี่สิบถึงสามสิบคน

 เห็นได้ชัดว่า

 เถาอวี่อ๋างมีเรื่องจะขอร้อง

 จางหยางมองห้องส่วนตัวขนาดใหญ่ซึ่งมีเพียงพวกเขาสองคนมารับประทานอาหาร จากนั้นจึงหันไปมองเถาอวี่อ๋างแล้วกล่าวว่า “ถ้ามีแค่เราสองคน จะไม่ฟุ่มเฟือยเกินไปหน่อยหรือ”

 “เงินเล็กน้อยน่า”

 เถาอวี่อ๋างโบกมือ

 หลังยามค่ำคืนมาเยือน ค่าจองโต๊ะของห้องจิ่วเซียวอยู่ที่ 899 หยวน ยังไม่รวมค่าอาหารที่สั่ง เหตุผลที่ราคาแพงก็เพราะมีระเบียงส่วนตัว สามารถมองเห็นไข่มุกตะวันออกจากมุมสูงและดื่มด่ำกับความงดงามของทิวทัศน์ยามค่ำคืน

 “คุณผู้ชายทั้งสองจะรับอะไรดีครับ” ผู้จัดการที่รับผิดชอบการสั่งอาหารเดินเข้ามา เนื่องจากเป็นห้องจิ่วเซียว ผู้จัดการจึงมาต้อนรับและรับรายการอาหารด้วยตัวเอง

 จางหยางไม่ใช่เด็กหนุ่มที่เพิ่งออกสู่โลกกว้าง เขาจึงไม่ได้รีบร้อนสั่งอาหาร แต่กล่าวว่า “พวกเราขอดูเมนูก่อน คุณไปทำธุระเถอะ”

 “หากต้องการอะไร สามารถกดกริ่งเรียกได้เลยครับ”

 ผู้จัดการกล่าวด้วยรอยยิ้มพลางผายมือ

 จากนั้นเขาก็ออกจากห้องส่วนตัว และปิดประตูเก็บเสียงลง

 “ศิษย์พี่ พูดมาตรง ๆ เถอะว่าตามหาผมมีเรื่องอะไร ไม่อย่างนั้นมื้อนี้ผมคงไม่กล้ากิน” จางหยางแสดงจุดยืนอย่างชัดเจน

 กินของเขาแล้วปากย่อมอ่อน จางหยางไม่มีทางไม่เข้าใจหลักการนี้

 เมื่อเห็นจางหยางพูดเช่นนั้น เถาอวี่อ๋างก็เลิกอ้อมค้อม เล่าเรื่องที่หลี่เจิ้นรุ่ยต้องการสนับสนุนเขาให้จางหยางฟังอย่างละเอียด

 “เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ”

 ยังไม่ทันที่จางหยางจะเอ่ยปาก เถาอวี่อ๋างก็พูดต่อว่า “เพราะอย่างนั้น ฉันจึงอยากซื้อขาดรายงานวิเคราะห์ตลาดของนาย จะเรียกราคาเท่าไรก็บอกมาได้เลย”

 “ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”

 จางหยางเข้าใจในทันที

 หลี่เจิ้นรุ่ยเข้าใจผิดว่ารายงานวิเคราะห์ตลาดที่จางหยางจัดทำเป็นผลงานของเถาอวี่อ๋าง และต้องการผลักดันเขาให้เป็นผู้จัดการกองทุนดาวเด่น ดังนั้นมื้ออาหารนี้จึงจัดขึ้นเพื่อเจรจาเรื่องการซื้อขาด

แต่จางหยางกลับส่ายหน้าและปฏิเสธทันทีว่า “ขอโทษนะ ศิษย์พี่ รายงานวิเคราะห์ตลาดของผมขายขาดไม่ได้ เพราะผมมีฐานผู้ติดตามอยู่จำนวนหนึ่งแล้ว และยังประชาสัมพันธ์ในตลาดไปแล้วด้วย หวังว่าศิษย์พี่จะเข้าใจ”

 เขาแบ่งปันแนวคิดการซื้อขายในไป่ตู้เทียปามาโดยตลอด ก็เพื่อสร้างฐานผู้ติดตามรายงานวิเคราะห์และสร้างแหล่งรายได้ที่มั่นคงให้ตัวเอง

 สมมติว่าค่าสมัครรายงานวิเคราะห์เดือนละหกสิบหยวน มีคนสมัครห้าร้อยคน ก็จะเป็นเงินสามหมื่นหยวนต่อเดือน แล้วถ้ามีคนสมัครห้าพันคน ห้าหมื่นคน หรือแม้กระทั่งห้าแสนคนล่ะ?

 อย่าเพิ่งคิดว่ามันเกินจริง ในปี 2009 ประเทศจีนมีนักลงทุนในตลาดหุ้นมากถึงหนึ่งร้อยสามสิบล้านคน

ชาติที่แล้ว ตอนจางหยางทำงานอยู่ที่บริดจ์วอเตอร์ คอลัมน์รายงานวิเคราะห์ของเขามียอดผู้สมัครสูงถึงสองแสนคนต่อเดือน สร้างรายได้เสริมจำนวนมหาศาลให้แก่เขา

 และเพราะเค้กก้อนนี้ใหญ่เกินไป คน “ปลาหมึก” บางส่วนภายในบริดจ์วอเตอร์จึงเกิดความอิจฉา หลังจากจางหยางปฏิเสธที่จะแบ่งผลประโยชน์ให้พวกเขาหลายครั้ง สุดท้ายจึงนำภัยถึงชีวิตมาสู่ตนเอง

 “ฉันให้เดือนละสองหมื่น นายจัดทำรายงานวิเคราะห์ให้ฉันโดยเฉพาะคนเดียว แบบนี้เป็นไง” เถาอวี่อ๋างเสนอราคาออกมาโดยตรง

 เดือนละสองหมื่น หนึ่งปีก็เป็นเงินสองแสนสี่หมื่นหยวน มีบัณฑิตจบใหม่คนไหนจะต้านทานสิ่งล่อตาล่อใจเช่นนี้ได้บ้าง

 แต่น่าเสียดายที่เขาหาคนผิด จางหยางยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “สองหมื่นไม่น้อยเลยจริง ๆ แต่ถ้าจะซื้อขาด ยังห่างไกลอีกมาก”

 “แต่ว่า!”

 จู่ ๆ เขาก็เสริมขึ้นอีกประโยคว่า “ถ้าศิษย์พี่เพียงต้องการใช้ทรัพยากรของบริษัทเพื่อให้ได้รับการสนับสนุน ผมก็มีวิธีประนีประนอมอยู่”

 “วิธีอะไร”

 เถาอวี่อ๋างรีบถาม

 จางหยางเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “ร่วมกันสร้างผลงานด้วยการเรียบเรียงใหม่”