บทที่ 38 ลงนามข้อตกลงร่วมสร้างสรรค์

“เรียบเรียงใหม่?”

แววประหลาดใจวาบผ่านดวงตาของเถาอวี่อ๋าง

แน่นอนว่าเขารู้วิธีเรียบเรียงต้นฉบับใหม่ และรู้ขั้นตอนการทำเช่นกัน

แต่การใช้วิธีที่ไม่ชอบมาพากลเพื่อหลอกผู้บังคับบัญชาอย่างโจ่งแจ้ง แลกกับทรัพยากรสนับสนุนจากบริษัทเช่นนี้ ไม่เหมือนเรื่องที่นักศึกษาคนหนึ่งจะเสนอออกมาได้เลย

เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?

เพราะโดยพื้นฐานแล้ว นักศึกษาล้วนมีกรอบความคิดแบบนักศึกษา

ลักษณะหนึ่งของกรอบความคิดแบบนักศึกษาคือการเคร่งครัดต่อกฎเกณฑ์และเกรงกลัวผู้มีอำนาจ

นั่นเป็นเพราะเมื่อนักศึกษาฝ่าฝืนกฎของมหาวิทยาลัย ก็จะถูกอาจารย์ตักเตือนทันที หรือกระทั่งถูกมหาวิทยาลัยลงโทษ

เมื่อเป็นเช่นนี้นานวันเข้า นักศึกษาจึงเกิดกรอบความคิดที่เคร่งครัดต่อกฎเกณฑ์และเกรงกลัวผู้มีอำนาจ

คนทำงานหน้าใหม่จำนวนมากมักถูกคนเก่าในที่ทำงานรังแก

ตัวอย่างเช่น อีกฝ่ายอาจอ้างว่าตอนเย็นมีธุระ แล้วโยนงานทั้งหมดที่ตนยังทำไม่เสร็จมาให้คุณจัดการ เพราะมั่นใจว่าคุณไม่กล้าขัดขืนและไม่กล้าปฏิเสธ

สำหรับผู้ที่ยังมีกรอบความคิดแบบนักศึกษา คนเก่าในที่ทำงานก็คือแรงกดดันจากผู้มีอำนาจ ซึ่งพวกเขาจะยอมทำตามโดยไม่รู้ตัว

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมคนเก่าในที่ทำงานจำนวนมากถึงชอบรังแกคนใหม่

การสลัดกรอบความคิดแบบนักศึกษา กล้าทลายพันธนาการของกฎเกณฑ์ และกล้าเผชิญหน้ากับ “ผู้มีอำนาจ” โดยตรงต่างหาก จึงจะเป็นเครื่องหมายของการเติบโตเป็นผู้ใหญ่

……

เมื่อเห็นแววประหลาดใจในดวงตาของเถาอวี่อ๋าง จางหยางก็พยักหน้าและตอบว่า “ถูกต้อง เรียบเรียงใหม่”

ทันทีที่พูดจบ เขาก็กล่าวต่อว่า “รายงานวิจัยตลาดของผมไม่ได้ขายสิทธิ์ขาด หากศิษย์พี่รับผลที่ตามมาเมื่อผู้บังคับบัญชาจับได้ไหว ผมก็จะเก็บเพียงค่าลิขสิทธิ์ก้อนหนึ่ง และยอมให้ศิษย์พี่นำรายงานวิจัยตลาดของผมไปเรียบเรียงใหม่โดยปริยาย”

แม้จะเรียกว่าร่วมสร้างสรรค์และเรียบเรียงใหม่ แต่ความจริงแล้วจางหยางเพียงมองเถาอวี่อ๋างเป็นลูกค้าวีไอพี และคิดจะหาเงินก้อนนี้เข้ากระเป๋าก่อนเท่านั้น

เขายังมั่นใจได้ด้วยว่า หากเถาอวี่อ๋างได้เป็นผู้จัดการกองทุนดาวเด่นของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นจริง อีกฝ่ายจะต้องรีบจัดตั้งทีมวิเคราะห์ตลาดของตัวเองเป็นอย่างแรก เพื่อไม่ให้คนอื่นจับจุดอ่อนได้

ความร่วมมือระยะสั้นครั้งนี้เป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

“ค่าลิขสิทธิ์เท่าไร?”

เถาอวี่อ๋างถาม

ในฐานะมนุษย์เงินเดือนที่คลุกคลีอยู่ในที่ทำงานมาหลายปี เขาสลัดกรอบความคิดแบบนักศึกษาไปนานแล้ว เถาอวี่อ๋างรู้ดีว่า ตราบใดที่รับผลลัพธ์ที่ตามมาไหว ก็ไม่มีเรื่องใดที่ทำไม่ได้

“เดือนละห้าหมื่นหยวน”

จางหยางเสนอราคาเป็นครั้งแรก

เดือนละห้าหมื่นหยวนอาจไม่คุ้มค่าสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเถาอวี่อ๋างซึ่งต้องการรายงานวิจัยตลาดเพื่อให้ได้ทรัพยากรสนับสนุนจากบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นแล้ว นับว่าคุ้มค่าเกินราคาอย่างยิ่ง

เพราะทันทีที่ได้รับทรัพยากรสนับสนุนจากบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น เขาก็มีโอกาสกลายเป็นผู้จัดการกองทุนดาวเด่นคนใหม่ ถึงตอนนั้นค่าธรรมเนียมบริหารในแต่ละปีจะสูงถึงหลายสิบล้านหยวนจีน

ก่อนโทรหาจางหยาง เถาอวี่อ๋างยังติดต่อกับนักวิเคราะห์ข้อมูลการเงินของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นหลายคน และส่งรายงานวิจัยตลาดของจางหยางไปสอบถามว่า หากต้องการจัดทำรายงานวิจัยตลาดคุณภาพเดียวกันหนึ่งฉบับจะต้องใช้เงินเท่าไร

ทว่าอีกฝ่ายไม่ได้พูดถึงเรื่องเงิน แต่ตอบมาตรง ๆ ว่าทำไม่ได้

รายงานวิจัยของจางหยางไม่ได้มีเพียงข้อมูลสาธารณะ แต่ยังมีมุมมองเฉพาะตัวของเขาต่อตลาดทุนในปัจจุบัน ตลอดจนกลุ่มอุตสาหกรรมและหุ้นรายตัว ทั้งยังรวมถึงการคาดการณ์แนวโน้มในอนาคตด้วย

เมื่อไม่มีทางเลือก เถาอวี่อ๋างจึงตัดสินใจมาหารือกับจางหยาง

แต่แค่นำไปเรียบเรียงใหม่ก็ต้องจ่ายเดือนละห้าหมื่นหยวน เถาอวี่อ๋างรู้สึกว่าแพงเกินไปจริง ๆ จึงต่อราคาทันทีว่า “ศิษย์พี่เองก็ไม่ได้อยู่สบาย เงินเดือนต่อเดือนมีแค่เจ็ดหมื่นหยวน นายเรียกทีเดียวห้าหมื่น ฉันรับภาระไม่ไหวจริง ๆ สามหมื่น ฉันให้เดือนละสามหมื่นได้ไหม?”

จางหยางยิ้มบาง ๆ โดยไม่พูดอะไร เพียงเลื่อนสายตาไปยังนาฬิกาโรเล็กซ์เดตจัสต์ 116231 บนข้อมือซ้ายของอีกฝ่าย

หากเขาจำไม่ผิด ราคาตลาดของนาฬิกาเรือนนี้อยู่ที่แปดหมื่นสี่พันหยวน

สวมนาฬิกาโรเล็กซ์ราคากว่าแปดหมื่น ขับบีเอ็มดับเบิลยู M3 ราคาเกือบล้าน แต่กลับมาร้องว่าจน คิดจริง ๆ หรือว่าเขาไม่รู้ว่าผู้จัดการกองทุนยังมีรายได้พิเศษอีก?

“แค่ก ๆ”

เถาอวี่อ๋างจัดแขนเสื้อให้บังนาฬิกาโรเล็กซ์เล็กน้อย ก่อนพูดอย่างรู้สึกผิดอยู่บ้างว่า “เอาอย่างนี้ เดือนละสี่หมื่นหยวน ถือว่าไว้หน้าศิษย์พี่สักครั้ง ต่อไปหากมีปัญหาอะไรที่นายแก้ไม่ได้ ศิษย์พี่จะช่วยจัดการให้เอง”

“จริงหรือ?”

จางหยางถามด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ลดให้หนึ่งหมื่นหยวน แลกกับน้ำใจจากว่าที่ผู้จัดการกองทุนดาวเด่น โดยรวมแล้วนับว่าคุ้มอย่างยิ่ง เพราะใคร ๆ ต่างก็พูดว่าหนี้บุญคุณชำระคืนได้ยาก

เถาอวี่อ๋างเองก็มีความลำบาก ตอนนี้เมื่อรวมเงินเดือนกับรายได้พิเศษบางส่วนแล้ว รายได้ต่อเดือนจริง ๆ ของเขาอยู่ที่ราวเก้าหมื่นหยวน แต่เขายังต้องผ่อนรถและผ่อนบ้าน หากจางหยางเรียกเดือนละห้าหมื่นหยวนจริง ๆ เขาคงได้แต่ไปขอร้องเยว่ซูเสวี่ย แฟนสาวของตน

“แน่นอน”

เถาอวี่อ๋างตบอกให้คำมั่น

ขอเพียงเขาได้รับทรัพยากรสนับสนุนจากบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นอย่างราบรื่น จากนั้นอาศัยเส้นสายทางครอบครัวของเยว่ซูเสวี่ยช่วยสร้างภาพลักษณ์เล็กน้อย บางทีเขาอาจได้เป็นซุนเจี้ยนตงคนต่อไปอย่างที่หลี่เจิ้นรุ่ยพูดไว้จริง ๆ

“ในเมื่อศิษย์พี่พูดถึงขนาดนี้ ผมจะไม่ไว้หน้าก็คงไม่ได้ งั้นเดือนละสี่หมื่นหยวนก็แล้วกัน” จางหยางยอมอ่อนข้อ

“ในเมื่อศิษย์น้องตกลงแล้ว ฉันก็ต้องพูดเพิ่มอีกสองสามประโยค” เถาอวี่อ๋างเรียบเรียงความคิดอย่างรวดเร็ว ก่อนกล่าวต่อว่า

“นายต้องรับรองว่าในหนึ่งเดือนจะจัดทำรายงานวิจัยอย่างน้อยสี่ฉบับ จะเป็นรายงานวิจัยภาพรวมเศรษฐกิจมหภาคของตลาด หรือรายงานวิจัยกลุ่มอุตสาหกรรมและหุ้นรายตัวก็ได้ อีกทั้งต้องส่งให้ฉันล่วงหน้าสองวัน รอให้ทางฉันเรียบเรียงต้นฉบับใหม่เสร็จแล้วจึงค่อยเผยแพร่ต่อสาธารณะพร้อมกัน”

“ไม่มีปัญหา”

จางหยางกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

“ถ้าอย่างนั้นเราลงนามใน ‘ข้อตกลงร่วมสร้างสรรค์’ กัน ต่อให้ภายหลังถูกจับได้ อย่างน้อยก็ยังมีข้ออ้างไว้แก้ตัว”

เถาอวี่อ๋างเสนออีกครั้ง

จางหยางกล่าวว่า “เอาตามที่ศิษย์พี่ว่า”

ขอเพียงได้เงินมา เรื่องอื่นล้วนคุยกันได้

เมื่อเห็นจางหยางพยักหน้า เถาอวี่อ๋างก็เรียกผู้จัดการห้องส่วนตัวที่รออยู่ด้านนอกเข้ามาทันที แล้วให้เขานำกระดาษ A4 ปากกาหมึกซึม และตลับชาดประทับตรามา

ไม่นานนัก

กระดาษ A4 ปากกาหมึกซึม และตลับชาดประทับตราก็ถูกนำมาส่ง

เนื่องจากเป็นข้อตกลงที่เขียนด้วยลายมือ ทั้งสองจึงบันทึกวิดีโอของกันและกันเพื่อใช้ยืนยันเนื้อหา รับรองให้มีผลทางกฎหมาย

เมื่อบันทึกไปได้ครึ่งหนึ่ง เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเถาอวี่อ๋างก็ดังขึ้น

“โทรมาไม่รู้จักเวลาเสียจริง”

เขามองชื่อผู้โทรเข้าด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

แต่เมื่อเห็นชื่อ “เยว่ซูเสวี่ย” เขาก็รีบเก็บสีหน้าไม่พอใจ ก่อนหันไปบอกจางหยางว่า “ฉันขอรับโทรศัพท์ก่อน”

“ได้ ศิษย์พี่ไปเถอะ”

จางหยางพยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นเถาอวี่อ๋างก็รีบเดินไปยังระเบียงของห้องส่วนตัวจิ่วเซียว มองทิวทัศน์แม่น้ำหวงผู่แล้วกดรับสาย “ฮัลโหล เสี่ยวเสวี่ย”

“อวี่อ๋าง คุณอยู่ไหน?”

เยว่ซูเสวี่ยที่อยู่ปลายสายฟังดูเจ็บปวด น้ำเสียงตึงเครียด

“เป็นอะไรไป? เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?” เถาอวี่อ๋างถามอย่างร้อนใจ

“ฉันไม่สบายท้อง แน่นหน้าอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตั้งครรภ์หรือเปล่า” เยว่ซูเสวี่ยอธิบายอาการคร่าว ๆ

เมื่อครึ่งเดือนก่อน เยว่ซูเสวี่ยรู้สึกไม่สบายท้องและกินอาหารไม่ลง จึงไปตรวจที่โรงพยาบาล

ไม่ตรวจก็ไม่รู้ แต่พอตรวจก็พบว่าตั้งครรภ์โดยไม่คาดคิดมาสี่เดือนแล้ว เถาอวี่อ๋างที่จู่ ๆ ก็ได้เป็นพ่อจึงตัดสินใจทันทีว่าจะไปจดทะเบียนสมรสกับเยว่ซูเสวี่ยในเร็ว ๆ นี้

เมื่อได้ยินว่าเยว่ซูเสวี่ยไม่สบายท้อง เถาอวี่อ๋างก็รีบบอกว่า “คุณรอผมอยู่ที่บ้าน ผมจะกลับไปเดี๋ยวนี้”

เขารีบวางสาย กลับเข้าไปในห้องส่วนตัว แล้วพูดกับจางหยางว่า “ศิษย์น้อง จู่ ๆ ฉันก็มีธุระด่วน เรารีบทำให้เสร็จกันเถอะ ส่วนอาหารนายสั่งได้ตามสบาย ฉันจะบอกผู้จัดการไว้”

“ได้ครับ”

จางหยางไม่ได้ถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขาไม่ได้ช่างซุบซิบขนาดนั้น

หลังจากทั้งสองบันทึกวิดีโอสำหรับใช้ยืนยันเสร็จ เถาอวี่อ๋างก็ถือข้อตกลงฉบับเขียนด้วยลายมือหนึ่งชุดรีบร้อนจากไป ก่อนออกไปเขายังไม่ลืมวางบัตรธนาคารไว้เป็นหลักประกันกับผู้จัดการห้องส่วนตัวของโรงแรมสันติภาพ

ผู้จัดการห้องส่วนตัวมองบัตรทองของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนในมือ ก่อนกลับเข้ามาในห้องส่วนตัวอีกครั้ง แล้วถามจางหยางว่า “คุณผู้ชาย คุณผู้ชายท่านที่เพิ่งออกไปแจ้งว่าจะเป็นผู้ชำระค่าใช้จ่ายของคุณ และยังวางบัตรธนาคารไว้เป็นหลักประกันกับผมด้วย ไม่ทราบว่าต้องการสั่งอาหารไหมครับ?”

“รอก่อน”

จางหยางโบกมือ

ผู้จัดการห้องส่วนตัวไม่ได้เร่งเร้า เขาปิดประตูแล้วออกไปอีกครั้ง

จางหยางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ค้นหาหมายเลขของเหอจิ้ง แล้วโทรออก

“ตู๊ด ตู๊ด...”

หลังเสียงรอสายดังอยู่หลายครั้ง ปลายสายก็รับโทรศัพท์

“มีอะไร?” น้ำเสียงของเหอจิ้งเจือความขุ่นเคืองเล็กน้อย ดูเหมือนเธอยังติดใจกับเรื่องที่จางหยางบอกว่าจะเลี้ยงข้าวในโรงอาหาร

จางหยางกล่าวว่า “จะชวนเธอมากินข้าว”

“ไม่ไป”

เหอจิ้งปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด

ขณะเดียวกัน เธอก็บ่นจางหยางอยู่ในใจว่า “ไม่อยากเลี้ยงก็ไม่ต้องเลี้ยงสิ ถึงกับจะพาผู้หญิงไปกินโรงอาหาร ขี้เหนียวชะมัด”

“มีเรื่องจะคุยกับเธอ”

จางหยางกล่าวอีกครั้ง

“มีอะไรก็พูดทางโทรศัพท์ ฉันไม่ไปโรงอาหารอยู่ดี เพิ่งกินมาแล้ว”

“ไม่ใช่โรงอาหาร”

“ไม่ใช่โรงอาหาร?”

“ไม่ใช่ เธอนั่งแท็กซี่มาที่โรงแรมสันติภาพ”