บทที่ 39 เดตแรกต้องใส่กระโปรง

“อวิ้นซือ จื่อรั่ว พวกเธอช่วยฉันดูหน่อยสิ ว่าออกไปกินข้าวควรใส่ชุดไหนดี” เหอจิ้งหยิบเสื้อผ้าออกมาหลายชุด รู้สึกลังเลจนตัดสินใจไม่ถูก

ถ้าอยู่มหาวิทยาลัยตามปกติ แค่สวมเสื้อยืดแขนสั้นทรงหลวมพิมพ์ลายตัวอักษรกับกางเกงยีนขาสั้นสักตัว ก็พร้อมรับมือได้ทุกสถานการณ์แล้ว

แต่จางหยางนัดเหอจิ้งไปโรงแรมสันติภาพ เธอจึงไม่อยากแต่งตัวตามสบายเกินไป

การรู้จักแต่งเนื้อแต่งตัวไม่เพียงเป็นการให้เกียรติผู้อื่น แต่ยังเป็นการให้เกียรติตัวเองด้วย

เว่ยอวิ้นซือกวาดตามองเหอจิ้งตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนถามยิ้มๆ “ออกไปดึกขนาดนี้ ผู้ชายคนไหนกันที่พิชิตหัวใจพี่จิ้งของเราได้”

“ถ้าไปเดตก็เลือกกระโปรง ถ้าไม่ใช่เดต ก็ใส่กางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อแขนสั้นทรงหลวม นี่แหละชุดสารพัดประโยชน์”

พอหลานซือซือพูดจบ ก็เลิกคิ้วถามหยั่งเชิง “พี่จิ้ง เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิว่าไปถูกใจหนุ่มสาขาไหนเข้าแล้ว”

“ถ้าให้ฉันพูดนะ ไม่ใส่อะไรเลยดีที่สุด” สวี่จื่อรั่วแกล้งหยอกด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“อย่าล้อเล่นสิ ฉันจริงจังนะ” เหอจิ้งหยิบชุดกระโปรงยาวสายเดี่ยวลายดอกย้อมครามขึ้นมา ก่อนมองเพื่อนร่วมห้องทั้งสามเพื่อขอความเห็น “ชุดนี้เป็นยังไงบ้าง”

“ดูดี!”

“สวย!”

“สมบูรณ์แบบ!”

เพื่อนร่วมห้องทั้งสามต่างพากันชื่นชมเป็นเสียงเดียวกัน

“งั้นฉันลองเปลี่ยนให้ดู” เพราะในห้องมีแต่ผู้หญิง เหอจิ้งจึงไม่ได้ตั้งใจเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ แต่เปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวสายเดี่ยวลายดอกย้อมครามต่อหน้าเพื่อนร่วมห้องเลย

“เป็นยังไงบ้าง”

เหอจิ้งหมุนตัวหนึ่งรอบ

หลานซือซือที่อยู่ข้างๆ มองเหอจิ้งซึ่งเผยหัวไหล่เนียนหอมและผิวขาวผ่องบริเวณไหปลาร้าอย่างเต็มตา ก่อนอดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปลูบพลางพูดว่า “พี่จิ้ง ตัวหอมจังเลย~”

“ขาวจัง ลื่นด้วย~”

สวี่จื่อรั่วเองก็อดยื่นมือไปลูบไม่ได้

ชุดกระโปรงยาวลายดอกแบบสายเดี่ยวก็คล้ายกับเสื้อกล้ามสายเดี่ยว ด้านบนมีสายเพียงสองเส้นคอยพยุง ไหล่ ไหปลาร้า และผิวบริเวณหน้าอกส่วนใหญ่จึงเผยออกมาอย่างหมดจด

“เพิ่มผ้าคลุมไหล่อีกผืนเถอะ”

เว่ยอวิ้นซือเสนอ

“ได้” เหอจิ้งสวมผ้าคลุมไหล่ถักฉลุสีฟ้าอ่อนเพิ่ม เมื่อผิวกายโผล่วับๆ แวมๆ เทียบกับตอนที่ยังไม่ได้สวมผ้าคลุมไหล่แล้ว ก็ดูอ่อนหวานนุ่มนวลขึ้นหลายส่วน

“ใส่ถุงเท้าสีขาวด้วย”

“อย่าลืมสร้อยคอนะ”

“รองเท้าเลือกเป็นรองเท้าผ้าใบสีขาวก็ได้”

ด้วยคำแนะนำและฝีมือแต่งหน้าของเพื่อนร่วมห้องทั้งสาม เหอจิ้งจึงเปลี่ยนจากสาวมหาวิทยาลัยสุดแซ่บ กลายเป็นสาวน้อยข้างบ้านที่มานัดเดตครั้งแรกและดูเขินอายเล็กน้อย

“เรียบร้อย สมบูรณ์แบบ พี่จิ้งออกไปโปรยเสน่ห์ได้แล้ว”

“สวยมาก น่าเสียดายที่ฉันไม่ใช่ผู้ชาย ถ้าฉันเป็นผู้ชายนะ จะต้องตามจีบพี่จิ้งแบบบ้าคลั่งแน่!”

คำชมไม่ขาดปากของเพื่อนร่วมห้องทำให้เหอจิ้งรู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อย เหอจิ้งมองกระจกเต็มตัวแวบหนึ่ง และรู้สึกพอใจกับตัวเองมากเช่นกัน

ตอนนั้นเว่ยอวิ้นซือถามขึ้นอีกครั้ง “พี่จิ้งยังไม่ได้บอกพวกเราเลยนะ ว่าหนุ่มบ้านไหนกันแน่ที่นัดพี่ออกไป”

“เพื่อนคนหนึ่ง”

เหอจิ้งไม่ได้เอ่ยชื่อจางหยาง เพียงใช้คำว่าเพื่อนแทน

ก่อนที่เรื่องหนึ่งจะชัดเจนแน่นอน เหอจิ้งไม่อยากให้ใครต่อใครรู้กันไปทั่ว

“ทำตัวลึกลับจริงๆ”

หลานซือซืออดบ่นไม่ได้

ส่วนสวี่จื่อรั่วหยิบกุญแจมาเซราติออกมายื่นให้เหอจิ้ง “รับปากฉันนะ ว่าจะกลับถึงมหาวิทยาลัยก่อนหอปิด”

“ห้องในโรงแรมมีตั้งเยอะ อย่าเชื่อเด็ดขาดเวลาผู้ชายบอกว่าเหลือแต่ห้องเตียงเดี่ยว” เว่ยอวิ้นซือแกล้งหยอกด้วยรอยยิ้มเช่นกัน

เพราะทุกคนล้วนเป็นนักศึกษาปีสี่แล้ว มีหรือจะไม่เข้าใจลูกไม้พวกนั้น

แม้พวกเธอจะไม่เคยมีประสบการณ์ แต่ในกระดานสนทนาของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู มีเรื่องซุบซิบความรักแบบใหม่ให้เสพทุกวัน

เรื่องสวมเขา นอกใจ หรือคบซ้อนสามคนยังนับว่าธรรมดา ส่วนเรื่องรักฉาวโฉ่ที่ทำลายค่านิยมบางเรื่อง ถึงขั้นต้องเผยแพร่กันผ่านไฟล์ PDF เท่านั้น

เหอจิ้งรับกุญแจรถมาแล้วโบกมือ “ฉันไปแล้วนะ บ๊ายบาย”

“อิจฉาคนมีคู่จริงๆ”

“สำนักชีของเราขาดแม่ชีไปอีกคนแล้ว”

“อย่าลืมป้องกันให้ดีล่ะ”

ท่ามกลางเสียงส่งของเพื่อนร่วมห้อง เหอจิ้งรีบเดินลงจากอาคารหอพัก จากนั้นไปยังลานจอดรถใต้ดินของมหาวิทยาลัยเพื่อหารถมาเซราติของสวี่จื่อรั่ว ก่อนจะตรงไปยังโรงแรมสันติภาพ

……

ห้องพักชาย 308 สาขาวิชาการลงทุน

สวี่เจียเฟิงเพิ่งเสียเหงื่อในห้องฟิตเนสของมหาวิทยาลัยจนเรี่ยวแรงแทบหมด พอเปิดประตูห้องพักและเตรียมจะตะโกนสักสองสามคำ กลับพบว่าภายในห้องมืดสนิท

“แกร๊ก!”

สวี่เจียเฟิงเปิดไฟ

ภายในห้องพักว่างเปล่าไร้ผู้คน

“ลูกๆ พวกนี้ ดึกดื่นแล้วยังไม่กลับมาอีก” สวี่เจียเฟิงอดบ่นไม่ได้

นับตั้งแต่ถูกสวี่จื่อรั่วปฏิเสธอย่างชัดเจน สวี่เจียเฟิงก็ตระหนักแล้วว่า ‘แบบจำลอง’ ของตนไม่ดีจริงๆ จึงเร่งลดน้ำหนักอย่างจริงจัง

การควบคุมอาหารและออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ทำให้สวี่เจียเฟิงผอมลงหกจินแล้ว

ขณะที่สวี่เจียเฟิงคิดว่าหวังลิ่ว เฉินชวน และจางหยางต่างออกไปข้างนอกกันหมด เสียงกดชักโครกก็ดังมาจากห้องน้ำตรงระเบียง

จากนั้นร่างเล็กผอมร่างหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เขาคือเฉินชวน เพื่อนร่วมห้องของสวี่เจียเฟิง

“เฉินชวน ทำไมนายไม่เปิดไฟ”

สวี่เจียเฟิงถามอย่างไม่เข้าใจ

“โธ่ ก็ประหยัดค่าไฟไง” เฉินชวนกลับไปยังเตียงชั้นล่างของตัวเอง ก่อนปิดโปรแกรมเล่นวิดีโออย่างไม่รีบร้อน

“หัวหน้าหอกับคนอื่นๆ ล่ะ”

เฉินชวนถามขึ้น

“หวังลิ่วไปเดต ส่วนหัวหน้าหอน่าจะยังอยู่ห้องสมุดมั้ง” สวี่เจียเฟิงตอบเรียบๆ ใกล้เรียนจบแล้ว ทุกคนต่างก็ยุ่งกับเรื่องของตัวเอง

“ช่างพวกเขาเถอะ” เฉินชวนเช็ดคราบสกปรกบนมือ ก่อนเอ่ยชวนเล่นเกม “เล่นเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์กันสักตาไหม ตอนนี้ฉันใจเย็นจนน่ากลัวเลยล่ะ”

“เอาสิ”

สวี่เจียเฟิงรีบล็อกอินเข้าเกมทันที

……

ขณะที่เฉินชวนกับสวี่เจียเฟิงนัดกันเล่นเกม จางหยางกำลังถือกาแฟอเมริกาโนเย็นพลางชมทิวทัศน์แม่น้ำหวงผู่

ผิวน้ำระยิบระยับราวกับดวงดาวร่วงหล่นสู่โลกมนุษย์ เรือท่องเที่ยวลากแถบแสงนีออนเคลื่อนผ่านอย่างเชื่องช้า ระลอกคลื่นไหวกระเพื่อม ดุจภาพวาดงดงามไร้ที่ติซึ่งเคลื่อนไหวได้

ต้องยอมรับว่าของบางอย่างมีราคาแพง ย่อมมีเหตุผลของมันจริงๆ

ระหว่างที่จางหยางกำลังชื่นชมทิวทัศน์อันงดงาม ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกเคาะอีกครั้ง

“ก๊อกๆ!”

ผู้จัดการห้องส่วนตัวผลักประตูเข้ามา ก่อนมองจางหยางที่อยู่ตรงระเบียง “คุณผู้ชาย คุณเหอมาถึงแล้วครับ”

เมื่อได้ยินดังนั้น จางหยางก็หันกลับมา

ครั้นเห็นเหอจิ้งแต่งตัวแบบสาวน้อยข้างบ้าน ทั้งยังดูเขินอายเล็กน้อย จางหยางก็อดหัวเราะไม่ได้ “ทำไมถึงแต่งชุดนี้มาล่ะ”

“ไม่สวยเหรอ”

แววผิดหวังวาบผ่านดวงตาของเหอจิ้ง

จางหยางส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ “ไม่ใช่ว่าไม่สวย แค่เมื่อก่อนไม่เคยเห็นเธอใส่ เลยรู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเท่านั้น”

“ตอนนี้นายก็เคยเห็นแล้ว” เหอจิ้งกวาดตามองห้องส่วนตัวแวบหนึ่ง ก่อนหันไปถามจางหยาง “ว่ามาสิ เรียกฉันมามีเรื่องอะไร”

“สั่งอาหารก่อนเถอะ”

จางหยางไม่รีบพูดเรื่องธุระ แต่ให้ผู้จัดการห้องส่วนตัวนำเมนูมาให้

ผู้จัดการห้องส่วนตัวรู้หน้าที่เป็นอย่างดี จึงยื่นเมนูให้เหอจิ้ง

ในมื้ออาหารระหว่างชายหญิง มักให้ฝ่ายหญิงเป็นคนสั่ง หากอีกฝ่ายตัดสินใจไม่ถูก ก็จะยื่นเมนูให้ฝ่ายชายเอง

เหอจิ้งรับเมนูมาอ่าน สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

สเต๊กเนื้อวากิว A4 ย่างช้าๆ จานละ 740 หยวน

หอยหวานอบเกลือ จานละ 590 หยวน

ตีนไก่ดำคลุกซอส จานละ 198 หยวน

ราคาอันเหลือเชื่อนี้ทำให้เหอจิ้งต้องแสร้งทำเป็นสงบ แล้วพลิกดูต่ออีกสองสามหน้า

พอเห็นโค้กกระป๋องละสามสิบหยวน เหอจิ้งก็แทบเก็บอาการไม่อยู่ คิดในใจว่า ‘นี่เห็นเราเป็นคนญี่ปุ่นให้เชือดหรือไง’

เงินสามสิบหยวนถ้าเอาไปซื้อโค้กข้างนอก คงดื่มจนตัวบวมอืดเป็นศพยักษ์ได้เลย!

เหอจิ้งยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ซึ่งมีค่าใช้จ่ายสูงเช่นนี้ พอยื่นเมนูให้จางหยางก็ลดเสียงพูด “พวกเราหนีกันเถอะ ที่นี่มันร้านค้าเถื่อนชัดๆ”

จางหยางยิ้มอย่างสงบ มื้อนี้ไม่ต้องให้เขาเป็นคนจ่ายเงินเสียหน่อย จากนั้นจึงหันไปบอกผู้จัดการห้องส่วนตัวว่า

“อาหารจานร้อน เอาปลาค็อดดำซอสครีมมัสตาร์ดเห็ดทรัฟเฟิลดำ สเต๊กเนื้อวากิว A4 ย่างช้าๆ แล้วก็ผักตามฤดูกาลในซุป ส่วนอาหารจานเย็น เอาเทียนหมาผสมกระเทียมเหรียญทองกับตีนไก่ดำคลุกซอส ของหวานเป็นอะโวคาโดรังนก แล้วก็ข้าวผัดเห็ดรวมกับผักกาดดองอีกสองที่ เอาเท่านี้ก่อนครับ”

“ได้ครับ จะจัดการให้ทันที”

ผู้จัดการห้องส่วนตัวรีบเดินออกไป

หลังจากอีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว เหอจิ้งก็อดบ่นใส่จางหยางไม่ได้ “นายไปปล้นธนาคารมาหรือไง สั่งตั้งเยอะ แล้วยังมีสเต๊ก A4 บ้าอะไรนั่นอีก จานหนึ่งตั้ง 740 หยวน ถ้านายเอาเงิน 740 หยวนให้ฉัน ฉันยังเคี้ยวให้ละเอียดแล้วป้อนนายกินได้เลย!”