บทที่ 40 เมล็ดพันธุ์แห่งทุนถูกหว่านลงแล้ว

สเต๊กชิ้นละ 740 หยวน สองชิ้นก็ 1,480 หยวน ไม่แปลกที่เหอจิ้งจะพูดแบบนั้น เพราะตอนนี้พวกเขายังเป็นนักศึกษา อยู่ในชนชั้นที่ไม่มีรายได้เป็นของตัวเอง

จางหยางไม่ได้ตอบเธอ กลับแหย่ว่า “ชวนเธอไปกินข้าวที่โรงอาหารก็ไม่ไป พอมาร้านอาหารหรูก็บ่นว่าแพงอีก เธอนี่ช่างขัดแย้งจริง ๆ”

“ฉันขัดแย้งตรงไหน หึ!”

เหอจิ้งแค่นเสียง ก่อนจะบ่นจางหยางต่อ “นายช่วยเขียนงานแทนไล่เหว่ยเจี๋ยจะได้เงินสักเท่าไรกัน ฉันหมายถึงให้นายเลือกอะไรที่อยู่ตรงกลาง อย่างเลี้ยงเคเอฟซีหรือแมคโดนัลด์ฉันก็ได้ หรือร้านปิ้งย่างข้างทางก็ยังดี ไม่เห็นต้องฝืนทำตัวเป็นคนรวย พามาถึงโรงแรมสันติภาพเลย”

“เธอนี่ทั้งวัตถุนิยมทั้งมีเหตุผลจริง ๆ แต่ไหน ๆ ก็มาแล้ว กินก่อนค่อยว่ากันเถอะ”

จางหยางพูดพลางยิ้ม

“เดี๋ยวหารกันคนละครึ่งนะ” เหอจิ้งเองก็ไม่อยากเอาเปรียบจางหยาง ถึงเธอจะออกจะวัตถุนิยมไปสักหน่อย แต่ผู้หญิงอายุยี่สิบสองที่กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัย ใครบ้างจะไม่ติดวัตถุนิยมอยู่หน่อย ๆ

เด็กสาวอายุสิบแปดหรือสิบเก้าไม่สนใจเรื่องเงิน นั่นเป็นเพราะพวกเธอยังอยู่ในชนชั้นที่ไม่ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเอง ส่วนใหญ่ยังอยู่ในวัยเรียน

แล้วชนชั้นที่ไม่ต้องทำงานหาเลี้ยงตัวเองคืออะไร?

พูดง่าย ๆ ก็คือชนชั้นที่ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงาน แต่มีคนคอยเลี้ยงดู

เพราะมีพ่อแม่คอยให้เงิน ผู้หญิงส่วนใหญ่ในวัยนี้จึงเลือกคู่ครองโดยดูหน้าตาเป็นหลัก ไม่ได้ให้ความสำคัญกับฐานะทางวัตถุมากนัก

แต่เมื่อออกสู่สังคม ตระหนักถึงความสำคัญของเงินทอง และได้เห็นด้านสกปรกของโลก เกณฑ์ในการเลือกคู่ครองของผู้หญิงก็จะเปลี่ยนไป

“งั้นก็หารกันคนละครึ่งแล้วกัน” จางหยางคล้อยตามเหอจิ้ง โดยไม่ได้บอกว่าความจริงแล้วมื้อนี้เถาอวี่อ๋างเป็นคนเลี้ยง

…

ไม่นานนัก

อาหารที่จัดแต่งอย่างประณีตก็ทยอยถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะ

โรงแรมสันติภาพ หรือจะพูดว่าร้านอาหารหรูทั้งหลาย ล้วนมีจุดเด่นอย่างหนึ่ง นั่นคือจานที่ใช้เสิร์ฟอาหารต้องมีขนาดใหญ่ เพราะยิ่งเหลือพื้นที่ว่างบนจานมากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้อาหารดูประณีตและหรูหรามากขึ้นเท่านั้น

“อาหารร้อนกรุณารับประทานตอนยังร้อนนะครับ ไม่อย่างนั้นรสสัมผัสอาจด้อยลง หากต้องการอะไรเพิ่มเติม สามารถเรียกผมได้ทุกเมื่อครับ”

ผู้จัดการห้องส่วนตัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“งั้นคุณไปทำงานก่อนเถอะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติม พวกเราจะกดกริ่งเรียกเอง”

จางหยางพยักหน้าเล็กน้อย

หลังผู้จัดการห้องส่วนตัวออกไป จางหยางก็หยิบมีดกับส้อมขึ้นมาหั่นสเต๊กเนื้อวากิวระดับ A4 ก่อนจะนำชิ้นเล็ก ๆ เข้าปาก

แม้ระดับ A4 จะเทียบกับระดับ A5 ไม่ได้ แต่ก็มีจุดเด่นของสเต๊กเนื้อวากิวเช่นเดียวกัน นั่นคือเนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำ ละลายในปาก

จางหยางค่อย ๆ ลิ้มรส กลิ่นหอมของไขมันจากสเต๊กเนื้อวากิวทำให้เขาหวนคิดถึงตัวเองในชาติก่อน ผู้เคยโลดแล่นอยู่ในวอลล์สตรีต

ต่างจากจางหยางที่กำลังดื่มด่ำกับอาหาร หัวใจของเหอจิ้งกลับแทบหลั่งเลือด ทุกครั้งที่กินเข้าไป ในหัวของเธอจะได้ยินเสียงเหรียญทองหล่นกระทบพื้น

“ห้าสิบหยวน”

“คำนี้เจ็ดสิบหยวน”

“ร้อยหยวนหายไปแล้ว…”

แม้จะแพงไปหน่อย แต่เหอจิ้งก็ต้องยอมรับว่าสเต๊กเนื้อวากิวมีไขมันแทรกอยู่มากจริง ๆ คล้ายกับการกินมันเนื้อหน้าอกวัว กัดเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมก็อบอวลเต็มปาก

จางหยางหวนรำลึกถึงเรื่องราวในอดีต

เหอจิ้งหัวใจแทบหลั่งเลือด

ทั้งสองต่างก็ได้รับบางสิ่งจากมื้อนี้

หลังจากกินข้าวผัดเห็ดกับผักจนเกือบหมด จางหยางจึงหยิบกระดาษเช็ดปากขึ้นมาเช็ดริมฝีปาก แล้วถามว่า “รสชาติอาหารเป็นยังไงบ้าง?”

“อร่อย แต่ไม่คุ้มกับราคานี้”

เหอจิ้งวิจารณ์อย่างเป็นกลาง

จางหยางมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ว่า “ในนครฮู่ตูที่ที่ดินทุกกระเบียดมีค่าดั่งทอง การตั้งราคาแพงกว่าปกติย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น โรงแรมสันติภาพยังมีคุณค่าทางวัฒนธรรมและประวัติศาสตร์อันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง”

ร้านเก่าแก่ที่ชูจุดขายว่าเปิดกิจการมานานหลายสิบปีจำนวนไม่น้อย ความจริงแล้วรสชาติก็ไม่ได้โดดเด่นอะไร สาเหตุที่ขายได้ในราคาสูงมีเพียงอย่างเดียว นั่นคือพวกเขาขายประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมของตัวเอง

นักท่องเที่ยวจากต่างถิ่นจำนวนมากพอเห็นว่าเป็นร้านเก่าแก่ร้อยปี ก็มักอยากเข้าไปดูสักครั้ง

“ฉันเข้าใจเหตุผลทั้งหมด แต่เพราะอย่างนั้น คืนนี้นายถึงได้ชวนฉันมาที่โรงแรมสันติภาพ ก็น่าจะมีเรื่องสำคัญอะไรจะบอกฉันใช่ไหม?”

เหอจิ้งมองใบหน้าของจางหยาง หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังคาดหวังอะไรบางอย่าง

“ใช่” จางหยางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้ “พอดีฉันมีงานพิเศษสำหรับนักวิเคราะห์การเงิน เดือนละ 4 รายงานวิจัยตลาด ค่าตอบแทน 15,000 หยวน เธออยากลองทำดูไหม?”

ในบรรดาคนที่จางหยางรู้จัก คนที่มีความสามารถพอจะรับงานพิเศษนี้ได้มีไม่มาก เหอจิ้งนับเป็นหนึ่งคน และสวี่จื่อโหรวก็เป็นอีกคนหนึ่ง แต่คนหลังเป็นเศรษฐีนีจากเจียงซู เจ้อเจียง และฮู่ตู จึงไม่ได้ขาดแคลนเงินทอง

จางหยางเองก็ตั้งใจสืบประวัติครอบครัวของเหอจิ้งมาแล้ว พ่อแม่ของเธอล้วนเป็นครู ฐานะทางเศรษฐกิจดีกว่าครอบครัวของเขาเล็กน้อย

“แค่เรื่องนี้เองเหรอ?”

เหอจิ้งแทบอยากต่อยจางหยาง

เพียงเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เขากลับนัดเธอมาร้านอาหารราคาแพงอย่างโรงแรมสันติภาพ เธอมีเหตุผลเต็มที่ที่จะสงสัยว่าจางหยางจงใจแกล้งเธอ

“ไม่อย่างนั้นล่ะ?” จางหยางย้อนถาม ขณะเดียวกันก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “เธอยังอยากให้ฉันพูดอะไรกับเธออีก?”

เมื่อเห็นมุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้น หัวใจของเหอจิ้งก็เต้นเร็วขึ้น ความคิดสับสนวุ่นวาย เธอหันหน้าหนี ไม่กล้าสบตาจางหยาง แล้วพูดว่า “20,000 หยวน ขาดแม้แต่หยวนเดียวก็ไม่ได้”

“งั้นก็ 20,000 หยวน” จางหยางไม่ได้ต่อราคา เพราะตอนนี้เขาต้องการผู้ช่วยมาช่วยแบ่งเบาภาระงานอย่างเร่งด่วน

ตอนนี้เงินในบัญชีจริงเพิ่มขึ้นมาถึง 140,000 หยวนแล้ว หากรวมเงิน 40,000 หยวนของเถาอวี่อ๋างกับเงินค้างจ่ายอีก 40,000 หยวนของไล่เหว่ยเจี๋ย ก็จะเป็น 220,000 หยวน

การใช้เงิน 220,000 หยวนควบคุมการซื้อขาย แค่ทำกำไรได้เล็กน้อยก็เป็นเงินหลายพันหยวนแล้ว

พูดให้ชัดก็คือ จางหยางต้องทุ่มสมาธิให้กับการควบคุมพอร์ตและทำสื่อของตัวเอง ส่วนการรวบรวมข้อมูลและวิเคราะห์แนวโน้มในอนาคตเพื่อจัดทำรายงานวิจัยตลาด ก็สามารถมอบหมายให้เหอจิ้งรับผิดชอบ แล้วให้จางหยางเป็นผู้ตรวจสอบขั้นสุดท้าย

ทีมวิเคราะห์การเงินของสถาบันหลายแห่งมักมีคนเป็นสิบหรือยี่สิบคน บางคนรับผิดชอบรวบรวมข้อมูล บางคนรับผิดชอบวิเคราะห์ข้อมูล บางคนรับผิดชอบจัดระเบียบข้อมูล และยังมีคนที่อาศัยข้อมูลเหล่านั้นเพื่อประเมินทิศทางโดยรวม

สรุปแล้ว การจัดทำรายงานวิจัยตลาดเป็นงานที่มีปริมาณมหาศาล จางหยางเองก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรเข้มงวด ขอเพียงข้อมูลไม่ผิดพลาดก็พอ ส่วนที่เหลือเขาจะปรับแก้เล็กน้อยเอง

“จริงสิ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง” จางหยางนึกเรื่องขึ้นมาได้อีก จึงหันไปมองเหอจิ้งแล้วถามว่า “เธอรู้จักนักศึกษาสาขาเทคโนโลยีอินเทอร์เน็ตบ้างไหม ฉันอยากสอบถามว่าถ้าจะสร้างเว็บไซต์การเงินสักแห่ง ต้องใช้เงินเท่าไร”

“นายยังจะทำเว็บไซต์การเงินอีกเหรอ?”

เหอจิ้งรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

จู่ ๆ เธอก็พบว่า จางหยางดูเหมือนจะไม่ได้อยากเป็นเพียงนักเก็งกำไรเท่านั้น ความทะเยอทะยานของผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะหยั่งลึกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

“ก็แค่อยากลองถามดู”

จางหยางยิ้มอย่างเฉยเมย

เพราะเป็นคนที่เกิดใหม่ เขาจึงมีข้อได้เปรียบด้านข้อมูลซึ่งยากที่คนอื่นจะเทียบได้

อีกหกเดือนข้างหน้า หรือก็คือวันที่ 30 ตุลาคม 2009 บริษัทแอปเปิลจะบรรลุข้อตกลงกับไชนายูเนี่ยน เปิดตัว iPhone 3G รุ่นไชนายูเนี่ยน ซึ่งจะกลายเป็นสมาร์ตโฟนของแอปเปิลรุ่นแรกที่วางจำหน่ายในจีนแผ่นดินใหญ่

เมื่อถึงปี 2010 การเปิดตัว iPhone 4 จะยิ่งกวาดล้างโทรศัพท์มือถือแบบปุ่มกด และนำพาโลกเข้าสู่ยุคสมาร์ตโฟน

ผลกระทบของสมาร์ตโฟนต่อการซื้อสินค้าออนไลน์และการถ่ายทอดสดออนไลน์เอาไว้ค่อยพูดกันทีหลัง เอาแค่เรื่องตลาดหุ้นก็พอ เมื่อยี่สิบปีก่อน นักลงทุนคงไม่มีทางคิดว่า ในอนาคตนักลงทุนหน้าใหม่เพียงใช้โทรศัพท์มือถือกดไม่กี่ครั้ง ก็สามารถซื้อขายหุ้นได้แล้ว

เมื่อยุคอินเทอร์เน็ตมาถึง ใครควบคุมปริมาณผู้เข้าชมได้ คนนั้นก็ควบคุมเงินได้

“ฉันจะกลับไปช่วยถามให้”

เหอจิ้งไม่ได้ถามต่อ สำหรับเธอแล้ว อย่าว่าแต่จางหยางจะทำเว็บไซต์การเงินเลย ต่อให้เขาจะทำเว็บไซต์หาคู่ ก็คงต้องมีเหตุผลของเขาแน่นอน!

อย่างไรเสีย เขาก็เป็นสัตว์ประหลาดที่ทำสถิติชนะสี่วันติด จนเกือบแซงเธอที่เป็นอันดับหนึ่งได้

บางทีในเวลานี้ แบล็กร็อก ซอฟต์แบงก์ ซีคัวยาแคปิตอล และสเตตสตรีตกรุ๊ป รวมถึงกลุ่มทุนชั้นนำระดับโลกอื่น ๆ คงไม่มีวันคาดคิดว่า เมล็ดพันธุ์ทุนจีนในประเทศที่จะทำให้พวกเขาปวดหัวจนรับมือไม่ไหวและทุกข์ทรมานแสนสาหัสในอนาคต ได้ถูกฝังลงแล้ว