บทที่ 46 เพื่อนร่วมห้องพ่ายยกทีม

ตอนเที่ยง แสงแดดเจิดจ้า

แม้จะเพิ่งเดือนเมษายน แต่อุณหภูมิในฮู่ตูก็ร้อนจัดจนหอพักบางแห่งต้องเปิดเครื่องปรับอากาศในตอนกลางคืนแล้ว

เนื่องจากถือคอมพิวเตอร์ไปซื้ออาหารไม่สะดวก จางหยางจึงทิ้งแล็ปท็อปไว้ในห้องวิเคราะห์การเงินเสียเลย อย่างไรเสีย ที่นั่นก็มีกล้องวงจรปิดและระบบลงทะเบียนข้อมูล คงไม่มีนักศึกษาคนไหนโง่ถึงขั้นขโมยของมีค่าในห้องสมุด

หลังต่อแถวซื้ออาหารเสร็จ จางหยางก็กวาดตามองหาที่นั่งในโรงอาหาร บังเอิญเห็นเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคนนั่งอยู่ด้วยกัน

เขาถือถาดอาหารเดินเข้าไปนั่งลง ก่อนทักว่า “เฉินชวน หวังลิ่ว อัตราผลตอบแทนช่วงเช้าของพวกนายเป็นยังไงบ้าง”

“เฮ้อ หัวหน้าหอ อย่าพูดถึงเลย” เฉินชวนมองจางหยางแวบหนึ่งแล้วถอนหายใจ “ฉันไล่ซื้อในราคาสูงจนติดดอยหนัก หมดสิทธิ์ติดสิบอันดับแรกของสาขาแล้ว”

“ฉันก็เหมือนเขา”

“ฉันก็ด้วย”

ประสบการณ์ของเพื่อนร่วมห้องทั้งสามคล้ายกันอย่างเหลือเชื่อ จางหยางจึงถามด้วยความสงสัยว่า “ทำไมถึงพากันไปไล่ซื้อในราคาสูงหมดล่ะ”

“เหลือวันซื้อขายอีกไม่กี่วัน เลยคิดจะเสี่ยงดวงกับการปรับโครงสร้างสินทรัพย์ดูสักตั้ง แต่คิดไม่ถึงว่านักเก็งกำไรจะทุบราคาหนักขนาดนี้ แค่พริบตาเดียวก็กดลงฟลอร์แล้ว”

สวี่เจียเฟิงถอนหายใจ

“ไล่ซื้อในราคาสูงจนสามชั่วคนยังจน ช้อนซื้อในราคาต่ำถึงได้เป็นหนุ่มหล่อร่ำรวย ฉันเกลียดหมิ่นหมิ่นตงจริง ๆ ตอนนี้ก็คือหัวอิ้งเทคโนโลยี!”

พอเฉินชวนบ่นจบ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “ใครเป็นคนแนะนำหมิ่นหมิ่นตงนะ”

“ไม่ใช่ฉัน อย่ามองฉัน”

ขณะปฏิเสธ สวี่เจียเฟิงก็หันไปมองหวังลิ่วที่อยู่ข้าง ๆ

เมื่อรู้ตัวว่าสายตาสามคู่กำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง หวังลิ่วก็กระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนอธิบายว่า “ฉันได้ยินมาว่านักเก็งกำไรกลุ่มหน่วยกล้าตายหนิงโปเข้าซื้อแล้ว พวกเขาจะปั้นให้มันเป็นราชาหุ้นประจำเดือนเมษายน ปี 2009 ใครจะไปคิดว่าพวกเราจะติดฟลอร์ล่ะ”

“พรวด!”

จางหยางหลุดหัวเราะออกมา “นายเชื่อคำพูดของนักเก็งกำไรด้วยเหรอ ไร้เดียงสาเกินไปแล้วมั้ง”

ทำไมนักเก็งกำไรถึงหาเงินในตลาดหุ้น A ได้

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ทำไมสถาบันกับนักเก็งกำไรถึงหาเงินในตลาดหุ้น A ได้

เหตุผลก็เพราะพวกเขาเป็นหมาป่า ส่วนนักลงทุนรายย่อยนับหมื่นนับพันคือฝูงแกะ!

คนที่เคยทำงานในสถาบันการเงินหรือเคยอยู่ในกลุ่มวงในของนักเก็งกำไรต่างรู้ดีว่า ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงพวกเขาคิดอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นคือจะหลอกให้นักลงทุนรายย่อยเข้ามาเชือดได้อย่างไร

“เฮ้อ!”

“เฮ้อ!”

“เฮ้อ!”

ทั้งสามคนผลัดกันถอนหายใจ

พอเพื่อนร่วมห้องพูดขึ้นมา จางหยางก็พอจำหุ้นหมิ่นหมิ่นตงได้บ้าง

หากเขาจำไม่ผิด เดิมทีหมิ่นหมิ่นตงคือบริษัทหมิ่นตงมอเตอร์จำกัด เข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์เซินเจิ้นเมื่อเดือนพฤศจิกายน ปี 1993 โดยใช้ชื่อย่อหุ้นว่า “หมิ่นหมิ่นตง”

ตั้งแต่ปี 2001 ถึงปี 2006 บริษัทถูกขึ้นเครื่องหมายเตือนความเสี่ยงจากการถูกเพิกถอนเนื่องจากปัญหาทางการเงินหลายครั้ง และยังถูกสวมหมวก ST อีกด้วย

ทว่าตั้งแต่ปี 2006 เป็นต้นมา ก็มีข่าวลือว่าบริษัทนี้จะปฏิรูปโครงสร้างผู้ถือหุ้นมาโดยตลอด ตลาดจึงเก็งกำไรจากประเด็นการปลดเครื่องหมาย ST และการปฏิรูปหุ้น กระทั่งวันที่ 22 ธันวาคมปีเดียวกัน บริษัทประกาศระงับการซื้อขายอย่างเป็นทางการ

พริบตาเดียวก็ผ่านมากว่าสองปี หมิ่นหมิ่นตงกลับมาเปิดซื้อขายเมื่อวันที่ 4 กุมภาพันธ์ ปี 2009 ตลาดดันราคาให้ขึ้นชนเพดานห้าเปอร์เซ็นต์ จากนั้นก็ขึ้นชนเพดานติดต่อกันอีกสิบเอ็ดวัน กลายเป็นหุ้นขาประจำในตารางมังกรพยัคฆ์ประจำเดือนกุมภาพันธ์

แต่เมื่อถึงวันที่ 19 กุมภาพันธ์ บริษัทก็ประกาศระงับการซื้อขายอีกครั้ง เพื่อปฏิรูปโครงสร้างหุ้นแบบแบ่งแยกสิทธิ์ และรักษาผลประโยชน์ของทั้งผู้ถือหุ้นหมุนเวียนกับผู้ถือหุ้นที่ห้ามหมุนเวียน

เรียกได้ว่าหุ้นหมิ่นหมิ่นตงได้รับความสนใจจากเงินทุนในตลาดมาโดยตลอด

ต่อให้จางหยางจะตีหุ้นชนเพดาน เขาก็ไม่เลือกหุ้นที่มีความเสี่ยงสูงแบบนี้ เพราะไม่มีทางรู้เลยว่ามีเงินทุนซุ่มอยู่ข้างในมากเท่าไร อย่างไรเสีย หลังระงับการซื้อขายนานกว่าสองปี มันก็ยังถูกระงับการซื้อขายเป็นครั้งที่สองอีก

“แล้วบัญชีของหัวหน้าหอล่ะ เป็นยังไงบ้าง” เฉินชวนถาม

“ฉันแทบไม่ได้ขยับ ยังอยู่ในกลุ่มธนาคารเหมือนเดิม” ระหว่างตอบ จางหยางก็คีบข้าวก้อนหนึ่งเข้าปาก

“ยังทำรายงานวิจัยอยู่เหรอ”

หวังลิ่วที่อยู่ข้าง ๆ ถามขึ้นเช่นกัน

จางหยางตอบว่า “ใช่ หาเงินไง”

“มุ่งมั่นจริง ๆ”

สวี่เจียเฟิงอดชมไม่ได้

พวกเขาไม่มีพรสวรรค์และความสามารถแบบจางหยาง ไม่อย่างนั้นใครบ้างจะไม่อยากสะสมเงินก้อนแรกให้ได้ตั้งแต่ยังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย

สิ่งที่ทำให้ผู้ชายวัยผู้ใหญ่พูดจาได้อย่างมั่นใจคือความหนาของกระเป๋าสตางค์เสมอ ตราบใดที่มีเงินอยู่ในกระเป๋า ไม่ว่าจะทำอะไรก็ไม่หวั่น

แต่ถ้าไม่มีเงินล่ะ

แม้แต่ตอนพูดก็ยังต้องระมัดระวังทุกคำ

……

หลังรับประทานอาหารกลางวันกับเพื่อนร่วมห้องเสร็จ จางหยางไม่ได้กลับหอไปกับพวกเขา แต่ตรงกลับห้องสมุดทันที

อันที่จริง การงีบหลับในห้องสมุดก็ไม่ได้ต่างจากกลับไปงีบที่หอพัก

ในห้องวิเคราะห์การเงินยังมีพื้นที่อ่านหนังสือพร้อมโซฟายาว ตราบใดที่ไม่กลัวสายตาแปลก ๆ จะนอนเหยียดยาวก็ยังได้

ยังไม่ทันเดินถึงชั้นหก โทรศัพท์ของจางหยางก็สั่นสองครั้ง

[เรียนลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนหมายเลขลงท้าย 2389 ของท่าน ได้รับเงินโอนจำนวน 40,000 หยวนจีน (ตัวอักษรจีน: สี่หมื่นหยวนถ้วน) เมื่อวันที่ 10 เมษายน 2009 เวลา 12 นาฬิกา 34 นาที ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ 40,071 หยวน หมายเหตุ: รายได้จากการร่วมจัดทำรายงานวิจัย]

“เพิ่มมาอีกสี่หมื่น”

จางหยางอ่านข้อความด้วยอารมณ์เบิกบาน

แม้เงินสี่หมื่นหยวนของเถาอวี่อ๋างจะมาถึงช้า แต่ก็ช่วยเพิ่มเงินทุนในบัญชีของเขาได้อีกขั้น เมื่อมีเงินถึงระดับหนึ่ง เขาก็สามารถหาบริษัทจัดหาเงินทุนเพื่อเพิ่มเลเวอเรจได้

การจัดหาเงินทุนแบบมีเลเวอเรจคืออะไร

พูดง่าย ๆ ก็คือยืมเงินมาเล่นหุ้น

ยกตัวอย่างการจัดหาเงินทุนสิบเท่า หากคุณมีเงินต้นหนึ่งหมื่นหยวน บริษัทจัดหาเงินทุนจะให้เงินเพิ่มอีกเก้าหมื่นหยวน ทำให้คุณมีเงินทุนรวมหนึ่งแสนหยวนไว้ซื้อขาย ราคาขึ้นหนึ่งเปอร์เซ็นต์ก็ทำกำไรได้หนึ่งพันหยวน เพียงแค่หุ้นขึ้นชนเพดานสิบเปอร์เซ็นต์ครั้งเดียว เงินต้นก็เพิ่มเป็นเท่าตัว แต่ในทางกลับกัน แค่หุ้นตกถึงเพดานล่างสิบเปอร์เซ็นต์ครั้งเดียวก็ล้างพอร์ตได้เช่นกัน หากจะพูดให้แม่นยำ เมื่อราคาตกเจ็ดเปอร์เซ็นต์ก็จะถูกเรียกให้เติมหลักประกัน และเมื่อใกล้เก้าเปอร์เซ็นต์ก็จะถูกบังคับปิดสถานะ

คนที่เล่นหุ้นจนต้องขึ้นไปยืนบนดาดฟ้า ส่วนใหญ่ล้วนเป็นพวกใช้เลเวอเรจ

ในตลาดทุน ผลตอบแทนกับความเสี่ยงอยู่คู่กัน บริษัทจัดหาเงินทุนก็ไม่ใช่องค์กรการกุศล ย่อมไม่ให้ผู้ลงทุนยืมเงินไปเปล่า ๆ

แต่ในสายตาของเทรดเดอร์ระดับแนวหน้า เงินทุนแบบมีเลเวอเรจคือเครื่องมือทางการเงินที่ช่วยชดเชยข้อจำกัดด้านเงินต้น

“จางหยาง”

ขณะที่จางหยางกำลังคิดเรื่องการจัดหาเงินทุน เสียงผู้หญิงที่ค่อนข้างสุขุมแต่เย้ายวนก็ดังมาจากด้านหลัง เรียกให้เขาหยุด

จางหยางหันไปมอง ที่แท้ก็คือเหอจิ้ง

อีกฝ่ายกลับมาแต่งตัวตามปกติแล้ว กางเกงยีนขาสั้นจับคู่กับเสื้อยืดทรงหลวมพิมพ์ตัวอักษร ให้ความรู้สึกแบบนักศึกษามหาวิทยาลัยเต็มเปี่ยม

“เธอมาทำไม”

จางหยางถาม

เหอจิ้งไม่อ้อมค้อม พูดตรง ๆ ว่า “ฉันจัดทำรายงานวิจัยเศรษฐกิจมหภาคฉบับหนึ่ง นายช่วยดูหน่อยว่ามีตรงไหนต้องปรับแก้หรือเปล่า”

“งั้นขึ้นไปค่อยคุยกัน”

ทั้งสองมาถึงห้องวิเคราะห์การเงิน เหอจิ้งเองก็นำแล็ปท็อปมาด้วย

หลังเสียบสายแลนแล้ว จางหยางก็เปิดซอฟต์แวร์ธุรกิจอัจฉริยะสำหรับแสดงข้อมูลเป็นภาพ Tableau ในคอมพิวเตอร์ของเธอ เพื่อตรวจสอบคุณภาพ

ผ่านไปราวสามนาที จางหยางจึงละสายตาจากหน้าจอ แล้วหันไปพูดกับเหอจิ้งที่นั่งรอด้วยสีหน้าคาดหวังอยู่ข้าง ๆ ว่า “ถ้าเธอไม่ได้เป็นอัจฉริยะด้านรายงานวิจัยตลาดที่หาได้หนึ่งในหมื่น รายงานวิจัยตลาดฉบับนี้ก็น่าจะใช้เวลาจัดทำมาพักใหญ่แล้ว”

“หนึ่งสัปดาห์”

เหอจิ้งไม่ได้ปิดบัง

เมื่อคืนพวกเขาเพิ่งตกลงกัน ต่อให้เป็นอัจฉริยะแค่ไหนก็ไม่มีทางจัดทำรายงานวิจัยตลาดเสร็จได้ในวันเดียว แม้แต่บัฟเฟตต์มาก็ทำไม่ได้

สาเหตุที่เธอคิดจะจัดทำรายงานวิจัยตลาด ก็เพราะต้องการเพิ่มความสามารถในการแข่งขันของตัวเอง อย่างไรเสีย ระหว่างผู้จัดการกองทุนที่จัดทำรายงานวิจัยตลาดเป็น กับผู้จัดการกองทุนที่จัดทำรายงานวิจัยตลาดไม่เป็น คนแรกย่อมมีโอกาสเลื่อนตำแหน่งมากกว่า

พอดีเมื่อคืนจางหยางชวนเธอมาทำงานพิเศษ เหอจิ้งจึงนำรายงานวิจัยเศรษฐกิจมหภาคที่ใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์จัดทำฉบับนี้มาส่งและขอความเห็นเสียเลย

“ถ้าอย่างนั้นก็สมเหตุสมผล” จางหยางยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ยชม “คุณภาพสักเก้าสิบห้าคะแนน ข้อมูลที่ควรมีก็มีครบ การนำเสนอเป็นภาพก็ทำได้ยอดเยี่ยม เพียงแต่ไม่ได้คาดการณ์แนวโน้มเอาไว้”

“แปลว่าใช้ได้ใช่ไหม”

“ใช้ได้”

ทันทีที่ได้ยินว่าใช้ได้ เหอจิ้งก็ยื่นฝ่ามือขาวสะอาดออกมาเป็นเชิงบอกว่า “จ่ายเงินมา”

“อย่าเพิ่งรีบร้อน เราตกลงกันว่าเดือนละสี่ฉบับไม่ใช่เหรอ เธอส่งงานให้ครบก่อน” จางหยางคิดจะยื้อค่าจัดทำรายงานวิจัยไว้ก่อน อย่างไรเสีย เขายังต้องใช้เงินก้อนนี้ทุ่มซื้อเต็มพอร์ตในตลาดหุ้น A

“ต้องส่งครบสี่ฉบับถึงจะได้เงินเหรอ นายจ้างอย่างนายหน้าเลือดเกินไปแล้ว!”

เหอจิ้งอดบ่นไม่ได้

จางหยางไม่ได้มีความคิดแบบเด็กหนุ่มอีกแล้ว เขาจึงพูดหน้าตาเฉยว่า “ช่วงเริ่มต้นธุรกิจก็เข้าใจกันหน่อย อีกอย่างเมื่อคืนฉันยังเลี้ยงข้าวเธอด้วยนะ แถมยังเป็นร้านอาหารหรูอย่างโรงแรมสันติภาพ อย่างน้อยก็น่าจะมีมูลค่าหลายพันหยวน หยวน ๆ ให้หน่อยเถอะ”

“เหลวไหล! คนอื่นเป็นคนเลี้ยงต่างหาก!”

“เธอตอบมาแค่ว่าได้กินด้วยหรือเปล่า”

“ได้กิน”

“นั่นก็จบแล้ว”