บทที่ 60 รายได้จากรายงานวิจัยตลาดวันละหมื่นหยวน

“ครั้งนี้ต้องขอบคุณนายมากนะ เสี่ยวหลง ไม่งั้นไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อไหม?”

“ข้าวน่ะผมไม่กินแล้ว เดี๋ยวจะมีลูกค้ามาอีกสองราย พวกเราไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก คนกันเองทั้งนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นคราวหน้าฉันเลี้ยงข้าวนายอีกที”

“ผมต้องไปแน่นอน”

หลังจากเถาอวี่อ๋างกับจางเสี่ยวหลงพูดคุยกันตามมารยาทแล้ว จางเสี่ยวหลงก็พาจางหยางออกจากบริษัทลงทุนหงเยว่ ทั้งสองหาร้านอาหารระดับกลางเพื่อกินมื้อเที่ยง

เนื่องจากเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของตนเอง ระหว่างกินข้าว เถาอวี่อ๋างยังไม่ลืมเตือนว่า “เรื่องเลเวอเรจต้องระมัดระวังหน่อย ไม่อย่างนั้นอาจหมดตัวได้ง่าย ๆ”

“ฉันจะดำเนินการอย่างรอบคอบ”

จางหยางพยักหน้าตอบ

หลังจากทั้งสองกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ก็ขับรถกลับมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูทันที

……

ใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วโมงครึ่ง พอใกล้ถึงมหาวิทยาลัย จางหยางก็หันไปพูดว่า “ศิษย์พี่เถา เดี๋ยวจอดที่ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนข้างหน้าสักครู่นะ ฉันจะเข้าไปทำธุระหน่อย”

“ไม่มีปัญหา” เถาอวี่อ๋างคุ้นเคยกับถนนอู่ตงเป็นอย่างดี และรู้ว่าข้างหน้ามีธนาคารอยู่แห่งหนึ่ง

ไม่นานนัก

รถบีเอ็มดับเบิลยู M3 ก็จอดอยู่หน้าสาขาถนนอู่ตงของธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน

“ฉันไม่เข้าไปกับนายแล้วกัน ทางบริษัทก็ยังมีธุระอยู่” เถาอวี่อ๋างมองจางหยางที่กำลังปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูดขึ้น

จางหยางกล่าวว่า “ได้ วันนี้รบกวนศิษย์พี่เถาแล้ว”

“เรื่องเล็กน้อย”

เถาอวี่อ๋างไม่ได้ใส่ใจ

ตอนนี้เขาไม่เรียกร้องอะไรอีกแล้ว ขอเพียงจางหยางอย่าใช้เลเวอเรจทุ่มหมดหน้าตัก หากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ ช่วงสั้น ๆ นี้เขาก็ไม่รู้ว่าจะไปหาใครมาจัดทำรายงานวิจัยตลาด

หลังผ่านเรื่องจัดหาเงินทุนมาแล้ว เถาอวี่อ๋างก็ตระหนักได้เช่นกันว่าไม่อาจพึ่งพาจางหยางได้ เขาต้องรีบสร้างทีมรายงานวิจัยตลาดของตัวเองขึ้นมาโดยเร็ว

“ฉันไม่รบกวนศิษย์พี่เถาแล้ว ไว้เจอกัน”

“ไว้เจอกัน”

“ปัง—”

จางหยางปิดประตูรถ

เสียงเครื่องยนต์ของรถบีเอ็มดับเบิลยู M3 คำรามขึ้น ก่อนรถจะพุ่งจากไปดุจสายฟ้าสีเงิน

หลังมองอีกฝ่ายขับรถออกไปแล้ว จางหยางก็ผลักประตูธนาคารเข้าไป หยิบบัตรประชาชนมากดรับบัตรคิว จากนั้นจึงไปนั่งรอที่โถง

ระหว่างรอเรียกคิว เขาหยิบโทรศัพท์โนเกียของตนเองออกมา เปลี่ยนจากโหมดเงียบกลับเป็นโหมดเสียงเรียกเข้า แล้วตรวจดูข้อความแจ้งเงินเข้า

[เรียน ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนของท่านซึ่งลงท้ายด้วย 2389 ได้รับเงินโอนจำนวน 90 หยวนจีน เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2009 เวลา 9:32 น. (ตัวอักษรจีน: เก้าสิบหยวนถ้วน) ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ 40,114 หยวนจีน หมายเหตุ: QQ หมายเลข 109…859]

[เรียน ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนของท่านซึ่งลงท้ายด้วย 2389 ได้รับเงินโอนจำนวน 90 หยวนจีน เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2009 เวลา 9:40 น. (ตัวอักษรจีน: เก้าสิบหยวนถ้วน) ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ 40,204 หยวนจีน หมายเหตุ: QQ หมายเลข 122…877]

……

[เรียน ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ บัญชีธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีนของท่านซึ่งลงท้ายด้วย 2389 ได้รับเงินโอนจำนวน 90 หยวนจีน เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2009 เวลา 9:44 น. (ตัวอักษรจีน: เก้าสิบหยวนถ้วน) ยอดเงินคงเหลือที่ใช้ได้ 40,294 หยวนจีน หมายเหตุ: QQ หมายเลข 158…999]

เมื่อกวาดตามองไป ก็พบว่าทั้งหมดเป็นข้อความแจ้งเงินเข้าค่าสมาชิกรายงานวิจัยตลาดรายเดือน

ตั้งแต่ออกจากนครหางเฉิงเพื่อขับรถมา โทรศัพท์ของจางหยางก็สั่นไม่หยุด เขาจึงเปลี่ยนเป็นโหมดเงียบเสียเลย จะได้ไม่รบกวนตอนทำธุระ

ตอนนี้เรื่องจัดหาเงินทุนด้วยเลเวอเรจดำเนินการเสร็จแล้ว และเวลาก็ล่วงเลยบ่ายสามโมงไป จางหยางจึงคิดจะใช้เวลาว่างปรับยอดแจ้งเตือนข้อความเงินเข้าของธนาคารเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องมีข้อความเด้งเข้ามาตลอดเวลา และจะได้จ่ายค่าจ้างให้เหอจิ้งไปพร้อมกัน

จากการประเมินคร่าว ๆ ของจางหยาง วันนี้อย่างน้อยก็มี 130 คนจ่ายเงินให้เขาคนละ 90 หยวน รวมเป็นเงิน 11,700 หยวน เงินส่วนนี้เป็นรายได้ที่ไม่มีความเสี่ยง ถือเป็นเงินทุนสำรอง

เงินทุนสำรองมีประโยชน์อะไร?

พูดกันตรง ๆ ก็คือ หลังจากถูกบังคับขายจนหมดพอร์ต มันช่วยให้กลับมาตั้งหลักใหม่ได้!

นักลงทุนรายย่อยที่ไม่มีแหล่งรายได้มั่นคง มักเดินไปถึงดาดฟ้าได้ง่าย เพราะพวกเขาไม่มีความสามารถในการรับมือความเสี่ยงแม้แต่น้อย

“ติ๊งต่อง!”

“ขอเชิญหมายเลข 0104 ติดต่อทำธุรกรรมที่ช่องบริการหมายเลข 2”

จางหยางได้ยินเสียงประกาศเรียกคิว ก็เก็บโทรศัพท์แล้วเดินตรงไปยังช่องบริการหมายเลข 2 อย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นว่ามีคนนั่งลง พนักงานหญิงประจำเคาน์เตอร์ธนาคารก็เหลือบมองจางหยาง ก่อนถามว่า “สวัสดีค่ะ คุณผู้ชาย ต้องการทำธุรกรรมอะไรคะ?”

“ปรับยอดแจ้งเตือนข้อความเงินเข้า เปลี่ยนเป็นต้องมียอดตั้งแต่ 500 หยวนขึ้นไปถึงจะแจ้งเตือน” จางหยางยื่นบัตรธนาคารกับบัตรประชาชนให้ พลางตอบอย่างกระชับ

“กรุณารอสักครู่ค่ะ”

หลังจากเคาะแป้นอยู่ครู่หนึ่ง พนักงานหญิงก็เงยหน้ามองจางหยางแล้วพูดว่า “กรุณาใส่รหัสทำธุรกรรมของบัตรธนาคารที่เครื่องด้านข้างค่ะ”

“ได้” จางหยางทำตามและกดรหัสลงไป

ไม่นานนัก

พนักงานหญิงก็เปลี่ยนแปลงข้อมูลเสร็จเรียบร้อย

“เรียบร้อยค่ะ ปรับยอดแจ้งเตือนข้อความเงินเข้าให้คุณแล้ว ไม่ทราบว่ายังมีธุรกรรมอื่นที่ต้องการทำอีกไหมคะ?”

“ช่วยโอนเงินให้ฉันอีกหน่อย”

“โอนต่างธนาคารไหมคะ?”

“ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน”

“ถ้าโอนต่างธนาคาร ทางเราจะเรียกเก็บค่าธรรมเนียม 0.5% ของยอดโอนทั้งหมด สูงสุดไม่เกิน 50 หยวน คุณสามารถกรอกแบบฟอร์มนี้…”

“ช่างเถอะ ถอนเงินสดแล้วกัน”

จางหยางตัดบทเธอ

เขาลืมไปว่าตอนนี้เป็นปี 2009 ธนาคารยังไม่ได้ปฏิรูประบบโอนเงิน ดังนั้นไม่ว่าจะโอนข้ามพื้นที่หรือโอนต่างธนาคาร ก็ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมก้อนใหญ่

กระทั่งแพลตฟอร์มชำระเงินของบุคคลที่สามเติบโตขึ้น อย่างเช่นอาลีเพย์และเทนเพย์ ธนาคารขนาดใหญ่ทั้งห้าแห่ง ได้แก่ ธนาคารอุตสาหกรรม ธนาคารเพื่อการเกษตรแห่งประเทศจีน ธนาคารแห่งประเทศจีน ธนาคารเพื่อการก่อสร้างแห่งประเทศจีน และธนาคารการสื่อสาร จึงประกาศเมื่อวันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2016 ว่า ไม่ว่าจะโอนต่างธนาคารหรือข้ามพื้นที่ก็ไม่เรียกเก็บค่าธรรมเนียม อีกทั้งการโอนเงินผ่านธนาคารออนไลน์ภายในประเทศเป็นสกุลหยวนจีนที่มียอดต่ำกว่า 5,000 หยวนจีนของลูกค้าก็ไม่คิดค่าธรรมเนียมเช่นกัน

มีเพียงคนที่เคยผ่านยุคนั้นมาเท่านั้นจึงจะรู้ว่า ก่อนธนาคารปฏิรูประบบโอนเงิน ค่าธรรมเนียมนั้นแพงแค่ไหน!

โอนเงิน 20,000 หยวน ต้องเสียค่าธรรมเนียม 50 หยวน ไม่ใช่ว่าจางหยางจ่ายไม่ไหว แต่เขารู้สึกว่าไม่จำเป็น เงิน 50 หยวนในปี 2009 เพียงพอให้เขากินอาหารเช้าได้ตั้งสิบกว่าวัน

“เงิน 20,000 หยวนค่ะ กรุณาตรวจนับให้เรียบร้อย หลังออกจากเคาน์เตอร์แล้ว ทางธนาคารจะไม่รับผิดชอบใด ๆ ทั้งสิ้น” พนักงานหญิงส่งธนบัตรจำนวน 20,000 หยวนให้จางหยางผ่านช่องด้านล่าง

จางหยางนับเงินหนึ่งรอบ เมื่อยืนยันว่าจำนวนไม่ผิดแล้วก็พูดขึ้นอีกว่า “ขอถุงพลาสติกสีดำหนึ่งใบ แล้วก็ขอกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าอีกสองแผ่น”

“……”

พนักงานหญิงเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังทำตาม

ยังไม่ต้องพูดถึงความชำนาญของจางหยาง เธอค่อนข้างกลัวคนหนุ่มสาวอายุยี่สิบต้น ๆ เพราะพวกเขารู้เรื่องสารพัดอย่าง

หากอีกฝ่ายโทรศัพท์ไปร้องเรียน เงินหลายร้อยหยวนอาจหายไปได้ พนักงานหญิงจึงไม่กล้าเสี่ยง

เมื่อได้หนังสือพิมพ์กับถุงพลาสติกแล้ว จางหยางก็ห่อเงิน 20,000 หยวนไว้อย่างดี จากนั้นยัดบัตรประชาชนกับบัตรธนาคารใส่กระเป๋า

ตอนกำลังจะเดินออกไป เขานึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามอีกครั้งว่า “จริงสิ คุณรู้ไหมว่าแถวนี้มีร้านตัดเสื้อผ้าสไตล์ตะวันตกแบบสั่งตัดอยู่ที่ไหนบ้าง?”

“เอ่อ…”

พนักงานหญิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าตอบว่า “ไม่ทราบค่ะ”

“ขอบคุณนะ รบกวนแล้ว”

จางหยางไม่ได้ถามต่อ

เพราะชาติก่อนเขาไม่เคยใช้จ่ายฟุ่มเฟือยในประเทศมาก่อน เขาจึงยังไม่รู้ว่าร้านตัดสูทสั่งตัดระดับสูงในฮู่ตูอยู่ที่ไหน

บางทีหลายคนอาจไม่เข้าใจว่า ทำไมเวลาเห็นคนอื่นใส่สูทแล้วทรงถึงดูดีเป็นพิเศษ ช่วยขับรูปร่างได้ดี แต่พอตัวเองใส่กลับดูเหมือนพนักงานขายประกันหรือไม่ก็นายหน้าอสังหาริมทรัพย์

นั่นเป็นเพราะคนอื่นสวมสูทสั่งตัดระดับสูง ส่วนคนทั่วไปสวมเสื้อผ้าขนาดมาตรฐาน

สูทสั่งตัดระดับสูงจะผลิตตามข้อมูลต่าง ๆ ของแต่ละคน ไม่ว่าจะเป็นความกว้างของหัวไหล่ สัดส่วนร่างกาย และอื่น ๆ

อย่างเช่นบางคนไหล่สูงต่ำไม่เท่ากัน สูทสั่งตัดระดับสูงก็จะเสริมไหล่ข้างที่ต่ำกว่าให้สูงขึ้น เพื่อให้มองดูแล้วไหล่ทั้งสองข้างสมดุลกัน

เรื่องนี้ก็คล้ายกับทรงผม คนมักพูดกันว่าผู้ชายจะดูดีจริงก็ต่อเมื่อตัดผมสั้นเกรียน แต่ใช่ว่าผู้ชายทุกคนจะรับมือกับทรงผมสั้นเกรียนได้ อย่างจุนหลง เพียงหวีผมเสยไปด้านหลังแล้วป้ายเจล ก็กลายเป็นชายหน้าตาหล่อราวเทพบุตรแห่งเอเชียทันที แต่ถ้าให้เขาโกนผมสั้นเกรียน เขาก็คงทำได้แค่ระดับกลางเท่านั้น

ที่ถามพนักงานหญิงก็เพราะจางหยางคิดว่าเธอพบปะผู้คนมากมาย อาจจะรู้ว่าร้านตัดเสื้อระดับสูงอยู่ที่ไหน เขาเองก็ยังไม่รีบร้อนจะตัดสูท จึงถือเงินกลับไปยังมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

……

เมื่อมาถึงหอพักหญิงของสาขาวิชาการลงทุน จางหยางก็โทรหาเหอจิ้ง

ไม่นานนัก

สายก็ถูกรับ

“ฮัลโหล จางหยาง มีอะไรหรือ?”

“อยู่หอพักไหม?”

“อืม กำลังจัดข้อมูลตลาดอยู่”

“ฉันอยู่ข้างล่างหอพักของเธอ เธอวางงานที่ทำอยู่ก่อน แล้วลงมารับเงิน”

“รับเงิน?”

“ค่าจ้างจัดทำรายงานวิจัยตลาด”

หลังจางหยางอธิบายเรื่องราว เหอจิ้งก็ลงมาถึงชั้นหนึ่งของหอพักอย่างรวดเร็ว

จางหยางไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นถุงพลาสติกสีดำที่ใส่เงินอยู่ให้เธอแล้วพูดว่า “สองหมื่นหยวน ส่วนรายงานวิจัยตลาดที่เหลืออีกสองฉบับ รีบทำส่งให้ฉันด้วย”

“อ๋อ ๆ”

เหอจิ้งพยักหน้าอย่างเหม่อลอย

ตอนนี้เธอรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง เพราะเงินสองหมื่นหยวนถือเป็นเงินก้อนใหญ่สำหรับนักศึกษาคนหนึ่งอย่างแน่นอน เดิมทีเธอคิดว่าจางหยางแค่พูดเอาไว้สวยหรู พอทำงานสำเร็จแล้ว อย่างมากก็คงให้ค่าจัดทำรายงานวิจัยตลาดเธอสักหนึ่งหมื่นหรือแปดพันหยวน

ใครจะคิดว่า

เจ้านายของเธอจะใจกว้างและเด็ดขาดถึงเพียงนี้!

“ถ้าจำนวนเงินไม่ถูกต้องก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ ฉันกลับก่อนนะ” จางหยางหมุนตัวเดินจากไป

ถ้าอยากให้ม้าวิ่ง ก็ต้องให้หญ้ามันกิน ตอนนี้กลุ่มวีไอพีรายงานวิจัยตลาดเริ่มเข้าที่เข้าทางแล้ว เขาจำเป็นต้องให้เหอจิ้งผลิตรายงานวิจัยตลาดออกมาได้อย่างต่อเนื่อง

“เดี๋ยวก่อน”

จู่ ๆ เหอจิ้งก็เรียกจางหยางไว้ แล้วถามคำถามที่ค้างคาใจมานานว่า “หน่วยงานรัฐกับบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น จางหยาง นายว่าฉันควรเลือกทางไหนดี?”

จางหยางหยุดฝีเท้า หันกลับมาตอบว่า “ในใจเธอมีคำตอบอยู่แล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากให้ฉันช่วยยืนยันการเลือกของเธอเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นหรอก ทำตามเสียงในใจของตัวเองก็พอ”

พูดจบ

เขาก็หันหลังเดินจากไป

เหอจิ้งมองแผ่นหลังของจางหยาง พลันรู้สึกเหมือนมีน้ำทิพย์ชโลมศีรษะ ความคิดกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที

เมื่อมีทางเลือกที่สองปรากฏขึ้นแล้วเรายังลังเลไม่ตัดสินใจ นั่นก็หมายความว่าทางเลือกที่สองดึงดูดใจเธอได้ไม่มากพอ เพราะทางเลือกที่เราเห็นด้วยทั้งกายและใจนั้น มักทำให้เราทุ่มหมดหน้าตักโดยไม่ลังเล