บทที่ 59 ลงนามสัญญาจัดหาเงินทุน

ใคร ๆ ก็พูดกันว่าฤดูจบการศึกษาคือฤดูเลิกรา ตอนนี้เถาอวี่อ๋างอดสงสัยไม่ได้ว่า จางหยางคงเป็นพวกที่มีแต่เรื่องความรักอยู่ในหัว หลังถูกแฟนสาวบอกเลิกอย่างกะทันหันและเด็ดขาด จึงคิดไม่ตก

ไม่อย่างนั้นแล้ว ทำไมเพิ่งมาถึงก็จัดเลเวอเรจเต็มพิกัดทันที เรื่องแบบนี้ไม่เหมือนสิ่งที่นักศึกษาสาขาวิชาการลงทุนจะทำได้เลย ไม่มีจิตสำนึกด้านการบริหารความเสี่ยงแม้แต่น้อย

คนที่จัดเลเวอเรจเต็มพิกัดนั้นไม่ได้มีน้อย แต่คนที่อาศัยเลเวอเรจทำกำไรได้จริง เรียกได้ว่ามีน้อยจนแทบนับนิ้วได้

คนที่เรียนการเงินย่อมรู้ดีว่า หากคิดจะทำกำไรโดยไม่ขาดทุนในตลาดหุ้น A หรือตลาดหุ้นอื่น ๆ วิธีที่ดีที่สุดก็คือใช้เงินของคนอื่นมาเทรดหุ้น

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้จัดการกองทุนจำนวนมากถึงไม่สนใจวัฏจักรเศรษฐกิจ ไม่มองแนวโน้มของอุตสาหกรรม และยิ่งไม่สนใจข้อมูลเศรษฐกิจมหภาค เอาแต่ถือหุ้นเต็มพอร์ตแล้วลุยสุดตัวอยู่ตลอด อย่างไรเสีย เงินที่ขาดทุนก็ไม่ใช่เงินของพวกเขา ตรงกันข้าม พวกเขายังเก็บค่าบริหารกองทุนได้อีก เรียกได้ว่ากินกันจนปากมันเลยทีเดียว

“เลเวอเรจห้าเท่า เงินแปดแสน นายคิดดอกเบี้ยต่ำสุดให้หน่อย ถือว่าเห็นแก่หน้าฉัน” เถาอวี่อ๋างหยิบบุหรี่จงหัวแบบก้านเล็กออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมาสามมวนแล้วเริ่มแจกบุหรี่

ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงไม่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่จางหยางยังต้องช่วยเขาทำรายงานวิจัยตลาดตบตาผู้บริหาร เรื่องนี้เขาจำเป็นต้องเข้าไปจัดการ

จางเสี่ยวหลงรับบุหรี่จงหัวแบบก้านเล็กมา หากเขาจำไม่ผิด บุหรี่หนึ่งซองนี้ราคาประมาณสองร้อยหยวน จัดเป็นบุหรี่ชั้นดีในบรรดาบุหรี่ชั้นดี

“แชะ—”

เถาอวี่อ๋างหยิบไฟแช็กน้ำมันก๊าดออกมาอีกอัน แล้วจุดบุหรี่ให้จางเสี่ยวหลง

ไม่นานนัก

ภายในสำนักงานก็เต็มไปด้วยควันบุหรี่

ชายทั้งสามไม่ได้รีบร้อนพูดอะไร ต่างกำลังดื่มด่ำกับความสงบที่นิโคตินมอบให้ ซึ่งนี่ก็เป็นผลลัพธ์ที่เถาอวี่อ๋างต้องการ

ดังคำกล่าวที่ว่า บุหรี่เปิดทาง สุราสร้างสะพาน เรื่องเล็กจุกจิกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่พบเจอในชีวิตประจำวัน ล้วนแก้ไขได้ด้วยบุหรี่และสุรา คำพูดนี้ไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย

เถาอวี่อ๋างเหลือบมองจางหยาง เขาคิดว่าอีกฝ่ายน่าจะสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว

จากนั้นเขาหันไปถามจางเสี่ยวหลงอีกครั้งว่า “ให้ดอกเบี้ยได้เท่าไหร่?”

จางเสี่ยวหลงสูบบุหรี่เข้าไปเฮือกใหญ่ ปลายบุหรี่ที่กำลังไหม้พลันสว่างวาบ เขาหันไปพูดกับเถาอวี่อ๋างว่า “ต่ำสุดสิบเปอร์เซ็นต์ นี่คืออำนาจสูงสุดที่ผมตัดสินใจได้ ถ้าต่ำกว่านี้ คงต้องไปคุยกับเจ้านายของเรา คุณหลิ่วแล้ว”

“สิบเปอร์เซ็นต์ เงินแปดแสน ดอกเบี้ยรายวันเท่ากับ 0.0274% พูดอีกอย่างก็คือ ไม่ว่าคุณจะลงมือซื้อขายหรือไม่ ทุกวันคุณก็ต้องจ่ายให้บริษัทจัดหาเงินทุน 219.18 หยวน” เถาอวี่อ๋างมองไปทางจางหยาง คล้ายกำลังเตือนเป็นครั้งสุดท้าย

“อืม เข้าใจแล้ว”

จางหยางรู้ว่าเถาอวี่อ๋างกำลังสื่อถึงอะไร แต่ในมุมมองของเขา เลเวอเรจก็เป็นเพียงเครื่องมือทางการเงินธรรมดาชนิดหนึ่ง เหตุผลที่มนุษย์อยู่เหนือสัตว์ร้ายอย่างสิงโตและเสือได้ ก็เพราะรู้จักใช้เครื่องมือ

จากนั้นเขาหันไปพูดกับจางเสี่ยวหลงว่า “ผมมีอีกเรื่องอยากถามศิษย์พี่จาง นั่นคือวันหยุดซื้อขายมีการคิดดอกเบี้ยรายวันไหม?”

“ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะเลือกถือหุ้นข้ามวันเสาร์อาทิตย์หรือไม่ถือ เราคิดดอกเบี้ยเป็นรายวัน ถ้าวันศุกร์คุณขายหุ้นออกทั้งหมดแล้วเลือกชำระดอกเบี้ย วันเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ต้องเสียดอกเบี้ยรายวัน”

จางเสี่ยวหลงหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “ถ้าคุณเลือกถือต่อ เพราะมีการใช้เงินทุนอยู่ คุณก็ยังต้องจ่ายดอกเบี้ยรายวันของวันหยุดทั้งสองวัน”

คำพูดนี้ชัดเจนมากแล้วว่าจะต้องจ่ายดอกเบี้ยรายวันของวันหยุดทั้งสองวันหรือไม่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับการซื้อขายของจางหยางในวันศุกร์

“เข้าใจแล้ว” จางหยางจดจำเงื่อนไขเงียบ ๆ จากนั้นถามต่ออีกครั้งว่า “แล้วผู้จัดการฝ่ายซื้อขายที่จะประสานงานกับผมในชีวิตประจำวันคือใคร?”

ในปี 2009 หากไปใช้บริการจัดหาเงินทุนนอกตลาด บัญชีหลักทรัพย์ที่ใช้ซื้อขายจริงจะไม่ได้อยู่ในมือของตนเอง จำเป็นต้องติดต่อทางโทรศัพท์กับผู้จัดการฝ่ายซื้อขายของบริษัทจัดหาเงินทุน เพื่อให้อีกฝ่ายช่วยส่งคำสั่งซื้อขายด้วยมือ

นี่ก็เป็นสาเหตุที่บริษัทจัดหาเงินทุนที่ไม่ได้มาตรฐานจำนวนมากสามารถใช้บัญชีจำลองหลอกลูกค้า แล้วเชิดเงินหนีไปได้

จางเสี่ยวหลงกล่าวว่า “เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบ พวกเขาน่าจะกำลังกินข้าวหรือพักผ่อนอยู่ เราเซ็นสัญญากันก่อนดีไหม?”

“ได้ทั้งนั้น”

“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่”

……

เมื่อเห็นว่าจางหยางยืนกรานจะเพิ่มเลเวอเรจ เถาอวี่อ๋างก็ไม่รู้จะพูดอะไรอีก ส่วนจางเสี่ยวหลงเองก็ต้องทำผลงาน ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เปิดบัญชีให้ลูกค้า

ไม่นานนัก

สัญญาที่เพิ่งพิมพ์ออกมาและยังร้อนอยู่ก็ถูกวางลงตรงหน้าจางหยาง

จางหยางกับเถาอวี่อ๋างตรวจสอบเงื่อนไขต่าง ๆ อย่างละเอียดคนละรอบ จากนั้นจางหยางก็เซ็นชื่อของตนเอง พร้อมใช้น้ำหมึกประทับลายนิ้วมือ

“สัญญามีสองฉบับ คุณกับผมเก็บไว้คนละฉบับ ต้องรักษาไว้ให้ดี นอกจากนี้ ขั้นตอนการจัดหาเงินทุนจะเริ่มได้ก็ต่อเมื่อเงินสองแสนหยวนของคุณโอนเข้าบัญชีบริษัทเราแล้ว ถึงตอนนั้นถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามผมได้ หรือจะถามผู้จัดการฝ่ายซื้อขายของคุณก็ได้”

“ครับ เข้าใจแล้ว”

“ถ้าอย่างนั้นไปกันเถอะ ไปดูว่าผู้จัดการคนไหนถูกตาต้องใจคุณ”

จางเสี่ยวหลงเก็บสัญญาใส่ลิ้นชัก ก่อนลุกขึ้นมองจางหยางกับเถาอวี่อ๋าง

จางหยางเองก็เก็บสัญญาเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้รายละเอียดเงื่อนไขพื้นฐานต่าง ๆ ล้วนตกลงกันได้เรียบร้อย

เงินประกันสองแสนหยวน เลเวอเรจห้าเท่า จัดหาเงินทุนแปดแสนหยวน อัตราดอกเบี้ยรายวัน 0.0274% ดอกเบี้ยรายวัน 219.18 หยวน วันชำระดอกเบี้ยให้จางหยางเป็นผู้กำหนด แต่สะสมได้ไม่เกินสามสิบวัน กล่าวคือ ต้องชำระดอกเบี้ยอย่างน้อยหนึ่งครั้งภายในทุกสามสิบวัน

……

จากนั้นทั้งสามคนก็ย้ายไปยังพื้นที่สำนักงานซื้อขายของบริษัทลงทุนหงเยว่ ขณะนี้ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายที่เพิ่งกินข้าวเสร็จกำลังพูดคุยกันอยู่

“พี่หวัง เมื่อเช้าฝั่งพี่มีลูกค้าถูกบังคับปิดสถานะบ้างไหม? วันนี้ตลาดเปิดต่ำแรงเอาเรื่องนะ ดัชนีเซี่ยงไฮ้คอมโพสิตเปิดตลาดที่ -0.57% ลูกค้าคนเดียวที่เหลืออยู่ทางฝั่งผมก็ถูกบังคับปิดสถานะไปหมดแล้ว”

“ผมยังมีลูกค้าอยู่สองคน มีคนหนึ่งอาจจะหัวร้อนเพราะขาดทุน จากเลเวอเรจสองเท่าลากขึ้นไปถึงสิบเท่า ถ้าช่วงบ่ายยังร่วงต่อ ก็คงต้องดำเนินการบังคับปิดสถานะให้เขาแล้ว”

“เมื่อวานร่วงทีเดียวแรงเกินไป ตลาดโดยรวมตกลง 2.94% ลูกค้าสองคนทางฝั่งผมรีบร้อนเติมเงินประกันกันยกใหญ่”

“ฝั่งผมก็เหมือนกัน”

“นี่แหละพวกนักพนัน น่าสนุกจริง ๆ”

ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายที่รับผิดชอบการซื้อขายเหล่านี้ไม่ได้จบการเงินมาโดยตรง บางคนถึงขั้นมีวุฒิการศึกษาแค่มัธยมต้นเท่านั้น

สำหรับพวกเขาแล้ว ลูกค้าถูกบังคับปิดสถานะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร ตรงกันข้าม มันยังกลายเป็นเรื่องขบขันที่ใช้พูดคุยหลังมื้ออาหารได้ทีละเรื่อง

“ใครในมือยังไม่มีลูกค้าบ้าง?”

จางเสี่ยวหลงก้าวเร็ว ๆ เข้าไปในพื้นที่ซื้อขาย กวาดตามองผู้จัดการฝ่ายซื้อขายทั้งหมด

พื้นที่ซื้อขายเป็นสำนักงานขนาดใหญ่ราวห้าร้อยตารางเมตร ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายแต่ละคนมีโต๊ะทำงานของตัวเอง ขณะนี้มีชายหญิงกว่าสี่สิบคนหันมามองจางเสี่ยวหลง

เมื่อเห็นพื้นที่สำนักงานซื้อขายขนาดใหญ่เช่นนี้ จางหยางก็อดตกตะลึงกับขนาดธุรกิจของบริษัทลงทุนหงเยว่ไม่ได้ แค่ธุรกิจจัดหาเงินทุนเพียงอย่างเดียว วันหนึ่งจะทำเงินได้มากเท่าไรกัน?

“ผมครับ ผู้จัดการจาง ผมยังไม่มีลูกค้าอยู่พอดี สามารถประสานงานแบบหนึ่งต่อหนึ่งได้ครับ”

“ผมก็ยังไม่มีลูกค้า”

“ผู้จัดการจาง ผมก็ไม่มีลูกค้าครับ”

มีประมาณหกเจ็ดคนลุกขึ้นยืน แล้วเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาจางเสี่ยวหลง

เมื่อคนเหล่านั้นเดินมาถึงตรงหน้า จางเสี่ยวหลงก็มองจางหยางที่อยู่ข้างกายแล้วพูดว่า “เลือกมาสักคน ทุกคนยังไม่มีลูกค้า จะได้ให้บริการคุณได้ดียิ่งขึ้น”

“ใครทำงานมานานที่สุด?”

ทันทีที่จางหยางพูดจบ ชายวัยกลางคนอายุประมาณสามสิบเจ็ดปี สวมแว่นกรอบเงินคนหนึ่งก็ยกมือขึ้นแล้วพูดว่า “ผมทำงานมานานที่สุด เป็นผู้จัดการฝ่ายซื้อขายรุ่นแรกของบริษัทครับ”

“งั้นก็คุณ”

จางหยางตัดสินใจทันที

ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายฟังดูคล้ายกับผู้จัดการกองทุน แต่ในความเป็นจริงกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ความสามารถไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย

ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายที่เรียกกันเหล่านี้ แท้จริงแล้วก็แค่รับคำสั่งซื้อขายที่ได้ยินมา แล้วกดดำเนินการซ้ำในคอมพิวเตอร์ของตัวเองเท่านั้น ความยากยังน้อยกว่างานจดคำให้การแบบเรียลไทม์ของเสมียนศาลเสียอีก