บทที่ 7 มือปืนรับจ้าง

สี่โมงเย็น

เมฆดำบดบังดวงอาทิตย์ ลมพัดเอื่อย ๆ

จางหยางพกโน้ตบุ๊กออกจากห้องสมุดพร้อมเหอจิ้ง มุ่งหน้าไปยังห้องเรียน 409 ของอาคารเรียนหลังที่หนึ่ง เพื่อเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาค

เนื่องจากเข้าสู่ช่วงใกล้จบการศึกษา ทั้งสัปดาห์จึงแทบไม่มีวันเรียน ต่อให้มีก็เป็นเพียงคาบเดียวในช่วงเช้าหรือบ่าย

ทั้งสองเดินอยู่ในมหาวิทยาลัย จึงดึงดูดสายตาผู้คนอย่างมาก

เดิมทีจางหยางก็หน้าตาหล่อเหลาอยู่แล้ว หล่อระดับดาวเด่นของสาขา บัดนี้ยังมีเหอจิ้งที่สูง 172 เซนติเมตรและมีรูปร่างแบบนางแบบเดินอยู่ข้างกาย จึงยากจะไม่ดึงดูดสายตา

“ดูท่าคงได้ขึ้นเว็บบอร์ดมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูแล้ว”

จางหยางเห็นคนแอบถ่ายรูปอยู่แล้ว แต่ในใจก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก

เขาไม่สนใจสายตาของคนอื่นอยู่แล้ว การตั้งใจทำเรื่องของตัวเองต่างหากคือสิ่งที่ลูกผู้ชายควรทำ

ทันทีที่เดินมาถึงอาคารเรียนหลังที่หนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งสูงราว 168 เซนติเมตร สวมหมวกแก๊ปสีดำ พลันมาขวางทางพวกเขาไว้

“พี่หยาง สะดวกคุยไหม”

“นายคือ?”

หน้าตาของอีกฝ่ายธรรมดาเกินไป เป็นใบหน้าที่พบเห็นได้ทั่วไป จางหยางไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเขาเลย

“ไล่เหว่ยเจี๋ย คนที่มาหาพี่ก่อนหน้านี้เพื่อเหมารายรายงานวิเคราะห์ตลาด แล้วบอกว่าจะเหมารายเดือนด้วย” ไล่เหว่ยเจี๋ยแนะนำตัวสั้น ๆ

“อ้อ เป็นนายเอง”

จางหยางนึกออกทันที

นักศึกษาสาขาการลงทุนมีนับร้อยคน เขาจำเพื่อนร่วมชั้นได้ไม่หมดจริง ๆ อีกทั้งก่อนหน้านี้ทั้งคู่ก็แทบไม่ได้ข้องเกี่ยวกัน

“มีธุระอะไรกับฉัน?”

จางหยางเข้าเรื่องตรง ๆ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว เขาไม่อยากไปสาย

ไล่เหว่ยเจี๋ยมองเหอจิ้งที่อยู่ข้าง ๆ ก่อนหันไปพูดกับจางหยาง “ขอคุยกันเป็นการส่วนตัวหน่อย”

“ใกล้เรียนแล้ว พวกนายคุยกันไปเถอะ” เมื่อได้ยินไล่เหว่ยเจี๋ยพูดเช่นนั้น เหอจิ้งก็รู้ว่าทั้งสองมีเรื่องส่วนตัวต้องคุย จึงจากไปอย่างรู้หน้าที่

หลังเหอจิ้งเดินออกไปไกล จางหยางจึงถามขึ้น “พูดมา มีเรื่องอะไร”

“ฉันอยากจ้างพี่เป็นมือปืนรับจ้าง”

ทันทีที่ไล่เหว่ยเจี๋ยพูดจบ จางหยางก็หรี่ตาลง เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายในพริบตา เขาลดเสียงลงแล้วพูดว่า “หลังเลิกเรียน ไปเจอฉันที่ห้องวิเคราะห์การเงินชั้นหกของห้องสมุด”

“ได้”

ไล่เหว่ยเจี๋ยจดจำไว้เงียบ ๆ

งานพิเศษประเภท “มือปืนรับจ้าง” พบได้บ่อยมากในมหาวิทยาลัย จนก่อเกิดเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรมที่สมบูรณ์ แทรกซึมอยู่ในทุกแง่มุม

ไม่ต้องพูดถึงในมหาวิทยาลัย ต่อให้เป็นการสอบเข้ารับราชการ ก็ยังมีคนกล้าจ้างมือปืนไปสอบแทน

ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าเอ่ยปาก จางหยางก็อยากรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะเสนอราคาเท่าไร

ในหนังสือทุนของมาร์กซ์ก็เคยกล่าวไว้ว่า หากทุนมีกำไรร้อยละห้าสิบ มันก็จะกล้าเสี่ยงอันตราย หากมีกำไรร้อยละร้อย มันก็กล้าย่ำยีกฎหมายทุกฉบับบนโลก หากมีกำไรร้อยละสามร้อย มันก็กล้าก่ออาชญากรรมทุกอย่าง กระทั่งเสี่ยงต่อการถูกแขวนคอ

ประโยคนี้จากหนังสือทุน แท้จริงแล้วก็คือตรรกะพื้นฐานของโลก หรือจะพูดให้ถูกก็คือตรรกะพื้นฐานของธรรมชาติมนุษย์

ตราบใดที่ผลกำไรมากพอ ก็มีคนจำนวนไม่น้อยยินดีแหกกฎ

สิ่งที่ตัดสินว่าคนคนหนึ่งเป็นผู้ใหญ่หรือไม่ ไม่ใช่อายุบนบัตรประชาชน แต่คือเมื่อไรที่เขาเข้าใจความหมายของประโยคว่า “ตราบใดที่คุณรับผลที่ตามมาได้ คุณก็ทำอะไรก็ได้”

นี่คือความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างสังคมกับมหาวิทยาลัย ระหว่างนักศึกษากับมนุษย์เงินเดือน

……

ห้องเรียน 409

ชั้นเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาค

อาจารย์ผู้สอน เฉินเจียฟา ผู้มีผมหงอกขาวและสวมแว่นกรอบดำเชย ๆ กำลังทบทวนความรู้พื้นฐานกับนักศึกษาอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย

วิชานี้ศึกษาพฤติกรรมทางเศรษฐกิจและความสัมพันธ์ระหว่างหน่วยเศรษฐกิจรายย่อย เช่น ผู้บริโภครายหนึ่ง ผู้ผลิตรายหนึ่ง และตลาดหนึ่งแห่ง

เนื่องจากตลาดประกอบขึ้นจากปัจเจกจำนวนนับไม่ถ้วน ต้องเข้าใจพฤติกรรมทางเศรษฐกิจและความสัมพันธ์ระหว่างปัจเจกเหล่านั้นเสียก่อน จึงจะเข้าใจตลาดได้ดียิ่งขึ้น

เรื่องนี้คล้ายกับการศึกษาเซลล์ในร่างกายมนุษย์ ต้องเข้าใจหน้าที่เฉพาะของเซลล์แต่ละชนิดเสียก่อน จึงจะเข้าใจมนุษย์ได้ดียิ่งขึ้น

เฉินเจียฟาคลิกเมาส์เบา ๆ หน้าจอโปรเจกเตอร์ก็ปรากฏข้อมูลเส้นอุปสงค์และตารางอุปสงค์ เขามองหน้าจอแวบหนึ่งแล้วกล่าวว่า

“ดังที่เห็นในภาพ ฟังก์ชันอุปสงค์เชิงเส้นโดยทั่วไปคือ Q^d=a-β.P โดย a และ β เป็นค่าคงที่ และ a, β > 0 เส้นอุปสงค์ที่สอดคล้องกับฟังก์ชันนี้เป็นเส้นตรง”

“ต่อไปเรามาดูตารางอุปสงค์กัน”

“เมื่อราคาสินค้าอยู่ที่ 1 หยวน อุปสงค์ที่สอดคล้องกันคือ 700 เมื่อราคาอยู่ที่ 2 หยวน อุปสงค์ที่สอดคล้องกันคือ 600 และเมื่อราคาอยู่ที่ 3 หยวน อุปสงค์ก็ลดลงเหลือ 500”

พูดถึงตรงนี้ เขามองนักศึกษาในห้องเรียนแล้วถามว่า “เรื่องนี้เรียนกันตั้งแต่เทอมแรกปีหนึ่งแล้ว ใครบอกผมได้บ้างว่ากฎอุปสงค์ของสินค้านี้คืออะไร”

เหอจิ้งเหลือบมองจางหยางด้วยหางตา เห็นอีกฝ่ายยังคงพิมพ์บนโน้ตบุ๊กของตน จึงเอ่ยตอบคำถามว่า

“ภายใต้เงื่อนไขที่ปัจจัยอื่นคงที่ หากราคาสินค้าชนิดหนึ่งเพิ่มขึ้น ปริมาณความต้องการสินค้าชนิดนั้นจะลดลง แต่หากราคาสินค้าชนิดหนึ่งลดลง ปริมาณความต้องการสินค้าชนิดนั้นจะเพิ่มขึ้น”

“ราคากับปริมาณความต้องการของสินค้านี้เคลื่อนไหวสวนทางกัน แสดงว่าสินค้านี้ไม่ใช่ของจำเป็นในชีวิตประจำวัน หรือมีสินค้าทดแทน ราคาที่เพิ่มขึ้นจึงสอดคล้องกับอุปสงค์ที่ลดลง”

“ถูกต้อง!”

เฉินเจียฟามองเหอจิ้งอย่างชื่นชม ก่อนพูดต่อว่า “ในกรณีที่สินค้าชนิดเดียวกันสามารถทดแทนหรือถูกแทนที่ได้ ราคาที่เพิ่มขึ้นจะทำให้ปริมาณความต้องการลดลงในทิศทางตรงกันข้าม”

พอพูดจบ เขาก็เปลี่ยนประเด็นพลางถามว่า “ถ้าราคาสินค้าชนิดเดียวเพิ่มขึ้น แต่อุปสงค์กลับเพิ่มขึ้นแทนที่จะลดลง ในฐานะนักศึกษาสาขาการลงทุน พวกคุณควรทำอย่างไร”

“กักตุน!”

หวังลิ่วตอบเป็นคนแรก

“ทำไมล่ะ” เฉินเจียฟาถามต่อ

“ราคาสินค้าเพิ่มขึ้น แต่อุปสงค์ในตลาดกลับเพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติ นั่นหมายความว่าสินค้านั้นไม่อาจทดแทนได้ สถานการณ์เช่นนี้อาจเกิดจากปัญหาในห่วงโซ่อุปทาน แต่ก็ไม่อาจตัดปัจจัยภายนอก เช่น สงครามหรือภัยพิบัติทางธรรมชาติออกไปได้”

หวังลิ่วหยุดไปครึ่งวินาที ก่อนพูดต่อว่า “ไม่ว่าเป็นกรณีไหน ขอเพียงยืนยันว่าสินค้านั้นเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน การกักตุนก็ไม่ขาดทุน”

“แล้วถ้าเป็นการปั่นตลาดล่ะ?”

เหอจิ้งยกตัวอย่างด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ช่วงต้นของการระบาดโรคซาร์สในปี 2003 มีข่าวลือในตลาดว่า ‘เกลือเสริมไอโอดีนป้องกันโรคซาร์สได้’ ไม่เพียงทำให้ราคาเกลือพุ่งขึ้นผิดปกติ แต่ยังก่อให้เกิดกระแสแย่งซื้อทั่วประเทศ”

“ฉันเพิ่งพูดไปแล้วว่า ขอเพียงยืนยันว่าสินค้านั้นเป็นสิ่งจำเป็นในชีวิตประจำวัน ก็สามารถกักตุนไว้ก่อนเพื่อป้องกันไม่ให้ซื้อไม่ได้ในภายหลัง ต่อให้พิสูจน์แล้วว่าเป็นข่าวลือ ก็ยังขายลดราคาในภายหลังได้” หวังลิ่วดันแว่นขึ้น พลางแก้ต่างให้ตัวเอง

“จากมุมมองของการลงทุน การขายลดราคาก็หมายความว่าคุณขาดทุนแล้ว”

เหอจิ้งกล่าวเรียบ ๆ

“นักศึกษาทั้งสองคนตอบได้ยอดเยี่ยมมาก” เฉินเจียฟาออกมาช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “คนหนึ่งพิจารณาจากมุมความขาดแคลนของตลาด อีกคนพิจารณาจากมุมของการลงทุน พวกคุณต่างก็ถูกต้อง”

มีคำกล่าวว่า ความรู้เปลี่ยนชะตาชีวิต

ความรู้ไม่ได้มีเพียงด้านเดียว แต่เป็น “อาจารย์” ที่มีหลายด้าน

มิติการรับรู้และจุดตั้งต้นในการพิจารณาปัญหาของแต่ละคนต่างกัน ต่อให้มีคลังความรู้เท่ากัน ผลลัพธ์ก็อาจตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง

……

ภายใต้รูปแบบการสอนที่อาจารย์ถามและนักศึกษาตอบ ชั้นเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคก็ดำเนินมาถึงจุดจบอย่างเงียบงัน เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น

เนื่องจากเป็นช่วงเย็นแล้ว นักศึกษาหลายคนจึงมักไปกินข้าวที่โรงอาหารก่อน แล้วค่อยกลับหอพัก

ทันทีที่ไล่เหว่ยเจี๋ยได้ยินเสียงกริ่งเลิกเรียน เขาก็รีบออกจากห้องเรียน มุ่งหน้าไปยังห้องวิเคราะห์การเงินชั้นหกของห้องสมุด

“โรงอาหารเปิดแล้ว หัวหน้าหอว่ายังไง?” เฉินชวนถาม

“ตอนนี้ไปกินข้าวยังเร็วไป ฉันจะไปห้องสมุด ไปด้วยกันไหม?” จางหยางถาม

“ฉันไม่ไปหรอก ฉันนัดรั่วรั่วไปทบทวนการลงทุนที่ห้องคอมพิวเตอร์” ใกล้เรียนจบแล้ว สวี่เจียเฟิงที่ขี้ขลาดมาสี่ปี ก็คิดจะลองเสี่ยงดูสักตั้ง

“ฉันก็นัดสาวจากคณะบัญชีไว้เหมือนกัน”

หวังลิ่วยิ้มอย่างสงบ

“เชี่ย! อย่าบอกนะว่าพวกนายกำลังจะมีแฟนกันหมดแล้ว?” เฉินชวนแทบพังทลาย

“นายก็พยายามหน่อยสิ”

“นี่เรียกว่าไม่ปล่อยให้วัยหนุ่มมีเรื่องค้างคา”

สวี่เจียเฟิงกับหวังลิ่วแสดงจุดยืนต่อเนื่องกัน

ตอนนี้เป็นวันที่ 1 เมษายน อีกสองสามเดือนพวกเขาก็จะกลายเป็น “คนในสังคม” แล้ว หากไม่สารภาพตอนนี้ วันหน้าอาจไม่มีโอกาสจริง ๆ

จางหยางจึงเสริมว่า “กล้าตามหาสิ่งที่ต้องการ อย่างแย่ก็แค่ตัดขาดทุนให้ทัน”

ภายใต้คำสั่งสอนทีละประโยคของเพื่อนร่วมห้องทั้งสาม เฉินชวนกลับหอพักเพียงลำพัง จุดบุหรี่ลี่ฉวินมวนหนึ่ง พลางครุ่นคิด

สารภาพรักในช่วงใกล้จบการศึกษา ก็ดูไม่เสียหายจริง ๆ

แต่จะหาคนไหนล่ะ?

เขาคิดวนไปมาแล้วก็ยังหาคนที่เหมาะสมไม่ได้ หลัก ๆ คือวงสังคมของเขาแคบเกินไป ในรายชื่อเพื่อน QQ ยังมีสาว ๆ ไม่ถึงยี่สิบคนเลย

“ช่างเถอะ ไม่คิดแล้ว บินสักรอบก่อนค่อยว่ากัน” เฉินชวนหยิบกระดาษทิชชูออกมาสองแผ่นอย่างรวดเร็ว เปิดไดรฟ์ D ในคอมพิวเตอร์ แล้วเข้าสู่ “โหมดบิน” ทันที