บทที่ 8 บรรลุความร่วมมือ

ห้องสมุด ห้องวิเคราะห์การเงินและเศรษฐกิจ

ไล่เหว่ยเจี๋ยเดินวนไปมาเป็นระยะ คอยหันมองไปทางประตูด้วยแววตาร้อนใจ

วันนี้เขาทำพลาดอย่างร้ายแรง นั่นคือไม่ได้ขายทำกำไรให้ทันเวลา ตอนบ่ายหุ้นกลุ่มยานยนต์พุ่งขึ้นก่อนร่วงกลับ ส่งผลให้ผลตอบแทนของบัญชีตลอดวันเหลือเพียง 0.29%

ถึงสุดท้ายจะยังทำกำไรได้ แต่เวลาที่เหลือให้เขาน้อยเต็มที

วันสิ้นสุดของการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นคือวันที่ 22 เมษายน เมื่อหักวันเสาร์อาทิตย์ที่ตลาดปิดออกไป จะเหลือวันซื้อขายเพียงสิบห้าวัน

ตอนนี้ผลตอบแทนของสิบอันดับแรกอยู่ที่ราว 30% ทั้งนั้น หากเขาต้องการพลิกสถานการณ์จากที่เสียเปรียบ อย่างน้อยต้องดันผลตอบแทนให้เกิน 50%

กล่าวคือ ในสิบห้าวันซื้อขายข้างหน้า บัญชีจำลองของไล่เหว่ยเจี๋ยต้องเพิ่มขึ้น 46.81% จึงจะมีผลตอบแทนรวม 50% หรือเฉลี่ยต้องเพิ่มขึ้นวันละ 3.12% ซึ่งสำหรับเขาแล้วแทบเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้

แต่เขาก็ไม่อยากพลาดโอกาสไปฝึกงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น สุดท้ายจึงคิดจะให้จางหยางช่วยเทรดแทน

เพราะในสายตาเขา จางหยางเขียนรายงานวิเคราะห์ตลาดได้มากมายขนาดนี้ ย่อมต้องรู้เรื่องตลาดหุ้นเออย่างทะลุปรุโปร่ง อีกทั้งจางหยางยังเป็นเด็กเรียนที่ทุกคนในสาขายอมรับ บางทีหากจางหยางลงมือเอง อาจทำสำเร็จก็ได้

ก๊อก ก๊อก

“รอนานไหม”

จางหยางเคาะวงกบประตู ก่อนก้าวยาว ๆ เข้ามาในห้องวิเคราะห์การเงินและเศรษฐกิจ

เมื่อเห็นจางหยางมาถึง ไล่เหว่ยเจี๋ยก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ “ในที่สุดก็รอพี่หยางมาจนได้ มาคุยทางนี้เถอะ”

“ติดธุระระหว่างทางนิดหน่อย”

จางหยางยิ้มบาง ๆ

เมื่อครู่นี้ ถังอิ๋งเซี่ย รุ่นน้องที่เรียนต่ำกว่าหนึ่งชั้นปี จู่ ๆ ก็นัดเขาไปดูหนังคืนนี้ ทั้งยังบอกว่าจะอดนอนเพื่อถกกันเรื่องวิธีเทรดหุ้น แน่นอนว่าผลลัพธ์คือเธอถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดี

จางหยางไม่ได้ถือดีหรือรังเกียจที่หน้าตาของอีกฝ่ายธรรมดา เพียงแต่เขาเห็นว่าในช่วงนี้ควรให้ความสำคัญกับหน้าที่การงานเป็นอันดับแรก

มีคำกล่าวว่า เงินคือความกล้าของวีรบุรุษ ลูกคือบารมีของพ่อแม่

แปลความครึ่งแรกก็คือ เมื่อมีเงิน คนเราจะมีทั้งความกล้าและความมั่นใจมากขึ้นในการเผชิญความท้าทายในชีวิต และทำความฝันของตนให้เป็นจริง

ในชาติที่แล้ว จางหยางดูแลสินทรัพย์มูลค่าหลายหมื่นล้านดอลลาร์ของชาวจีนในอเมริกา เขาคือผู้จัดการกองทุนที่ยืนอยู่บนยอดพีระมิด

ความสำเร็จในหน้าที่การงานทำให้นางแบบซูเปอร์โมเดลจากตระกูลคาร์เดเชียน คุณหนูจากตระกูลขุนนางยิว และเจ้าหญิงแห่งราชวงศ์ยุโรป ต่างยื่นไมตรีให้เขา ทั้งยังทำให้เขามั่นใจพอจะโลดแล่นอยู่ท่ามกลางเรื่องโลกีย์

บัดนี้เมื่อได้เกิดใหม่ เขาย่อมรู้ว่าทำอย่างไรจึงจะได้ผลตอบแทนสูงสุด

เอาเวลาทองไปนอนคลุกอยู่บนเตียง มัวแต่พัวพันกับเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ไร้สาระ ในสายตาจางหยางก็ไม่ต่างจากการซื้อหุ้นกลุ่มยาและไฟฟ้าในตลาดกระทิงรอบนี้ เป็นการทำลายของดีอย่างสิ้นเปลือง!

……

ทั้งสองเดินมายังมุมหนึ่งของห้องวิเคราะห์การเงินและเศรษฐกิจ ไล่เหว่ยเจี๋ยกวาดตามองรอบด้าน ยืนยันว่าไม่มีคนอื่นอยู่ ก่อนเข้าเรื่องทันที “ผมอยากติดสิบอันดับแรกของการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่น พี่หยางเสนอราคามาได้เลย”

“นายเสนอมา”

จางหยางไม่ได้ประหลาดใจ เขาเดาไว้อยู่แล้วว่าไล่เหว่ยเจี๋ยต้องการทำอะไร

และคำพูดนี้ของเขาก็เท่ากับยอมรับโดยปริยายว่า เขาสามารถช่วยไล่เหว่ยเจี๋ยให้ติดสิบอันดับแรกได้

“หนึ่งหมื่นหยวนได้ไหม”

ไล่เหว่ยเจี๋ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าเขาเสนอราคาด้วยความไม่มั่นใจ

ตอนเรียนเมื่อครู่นี้ จางหยางเปิดดูข้อมูลของอีกฝ่ายแล้ว

ตอนเข้าเรียนปีหนึ่ง ทุกคนต้องกรอกแบบฟอร์มข้อมูล จากแบบฟอร์มในเวลานั้นทำให้รู้ว่าหมอนี่เป็น ‘คุณชายฮู่ตู’ ของแท้ แถมยังมาจากผู่ตง

“นายคิดว่าอย่างไรล่ะ”

จางหยางย้อนถามอย่างเรียบเฉย

สำหรับนักศึกษา เงินหนึ่งหมื่นหยวนนับว่าไม่น้อย แม้แต่สำหรับนักศึกษาในอีกสิบปีข้างหน้า เงินหนึ่งหมื่นหยวนก็ยังเป็นเงินก้อนโต

แต่ในเมื่อเขาเป็น ‘คุณชายฮู่ตู’ มีเงินก็ต้องยอมควักออกมาสิ

เมื่อสัมผัสได้ว่าจางหยางไม่พอใจ ไล่เหว่ยเจี๋ยก็รีบเปลี่ยนคำพูด “สามหมื่น ผมให้สามหมื่น นี่คือเงินเก็บทั้งหมดที่ผมเอาออกมาได้แล้ว”

“ราคาสุดท้าย สี่หมื่น” จางหยางพอจะหยั่งถึงขีดจำกัดของไล่เหว่ยเจี๋ยแล้ว จึงเสนอราคาของตัวเอง

“สามหมื่นห้าเถอะ ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นจริง ๆ” ไล่เหว่ยเจี๋ยดูอึดอัดอยู่บ้าง ในบัตรของเขาเหลือเงินสี่หมื่นหกพันหยวน แต่ในอีกสองวันจะถึงวันเกิดแฟนสาว เขายังต้องเตรียมของขวัญให้เธอ

สำหรับคนทั่วไป เงินหกพันหยวนก็เพียงพอเหลือเฟือสำหรับฉลองวันเกิด

แต่สำหรับคุณหนูท้องถิ่นที่เติบโตในฮู่ตูมาตั้งแต่เด็ก เงินหกพันหยวนซื้อกระเป๋า LV รุ่นลิมิเต็ดไม่ได้สักใบ

ไล่เหว่ยเจี๋ยยังเคยรับปากแฟนสาวไว้ว่าจะมอบกระเป๋า LV กับสร้อยคอทองคำให้ในวันเกิด

“สี่หมื่นไม่มากหรอก รอให้นายพ้นจากสถานะนักศึกษาแล้วจะรู้ว่าการอยากเข้าไปทำงานในบริษัทหลักทรัพย์ชั้นนำมันยากแค่ไหน”

จางหยางไม่ยอมลดราคา ทั้งยังเตือนว่า “ถ้ายังตัดสินใจไม่ได้ จะโทรไปถามพ่อแม่ก่อนก็ได้ ฉันเชื่อว่าพวกท่านต้องเลือกได้อย่างถูกต้องแน่”

ความหมายของคำพูดนี้ชัดเจนมาก คือให้ไล่เหว่ยเจี๋ยกลับไปขอเงินจากครอบครัว

หากครอบครัวของอีกฝ่ายมีวิสัยทัศน์มากพอ ย่อมต้องยอมจ่ายเงินก้อนนี้ เพราะโดยเนื้อแท้แล้ว การใช้เงินปูทางก็คือการลงทุนรูปแบบหนึ่ง

หากครอบครัวของอีกฝ่ายไม่ยอมจ่าย และไล่เหว่ยเจี๋ยก็หาเงินมาไม่ได้จริง ๆ จางหยางอาจพิจารณาลดราคาให้เล็กน้อย

ไล่เหว่ยเจี๋ยเงียบไปหลายวินาที แต่ยังตัดสินใจไม่ลง “ขอเวลาผมหน่อย ผมขอคิดให้รอบคอบก่อน”

“งั้นก็คิดให้ดี วันสิ้นสุดการแข่งขันเหลือวันซื้อขายอีกแค่สิบห้าวัน ยิ่งช้ากว่านี้ ราคาก็ยิ่งแพง”

จางหยางทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนเดินไปนั่งยังพื้นที่อ่านหนังสือของห้องวิเคราะห์

เขาเปิดโน้ตบุ๊กของตัวเอง แล้วรวบรวมข้อมูลสาธารณะในตลาดต่อ เพื่อจัดทำรายงานวิเคราะห์หุ้นแต่ละกลุ่มที่เกี่ยวข้อง

หลังลังเลอยู่พักใหญ่ ไล่เหว่ยเจี๋ยก็ตัดสินใจโทรหามารดาที่ทำธุรกิจ

ไม่นานนัก

สายก็เชื่อมต่อ

“เสี่ยวเจี๋ย มีอะไรหรือ”

ไล่เหว่ยเจี๋ยเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างละเอียด ทั้งยังบอกด้วยว่าหากได้เข้าไปทำงานที่บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น อนาคตจะสดใสเพียงใด

หลังฟังจบ มารดาของไล่เหว่ยเจี๋ยก็ตัดสินใจทันที “ได้สิ สี่หมื่นหยวนไม่มากหรอก บอกให้เขาส่งเลขบัญชีธนาคารมา เดี๋ยวแม่โอนให้”

“เดี๋ยวผมถามเขาก่อน”

“เรื่องที่แก้ได้ด้วยเงิน ก็ไม่ใช่เรื่องหรอก เข้าใจไหม”

“เข้าใจแล้ว”

หลังวางสาย ไล่เหว่ยเจี๋ยเดินมายังพื้นที่อ่านหนังสือ แล้วลดเสียงลง “พี่หยาง เลขบัญชีธนาคารพี่คืออะไร ผมจะให้แม่โอนเงินให้พี่”

“โอนจากบัตรของนายมาให้ฉัน และต้องระบุหมายเหตุว่า ‘ค่าบริการเทรดแทนในการแข่งขันบัญชีจำลองของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น’”

จางหยางคิดอย่างรอบคอบมาก

การโอนเงินจำนวนมากลักษณะนี้ หากไม่มีหมายเหตุ อีกฝ่ายสามารถฟ้องร้องเพื่อเรียกเงินคืนได้

แต่ตราบใดที่ระบุข้อมูลที่เกี่ยวข้องไว้ในหมายเหตุการโอน และเก็บหลักฐานการเทรดแทนให้ครบถ้วน ต่อให้อีกฝ่ายนำเรื่องขึ้นศาลก็ไร้ประโยชน์ เพราะระหว่างทั้งสองฝ่ายเกิดความสัมพันธ์ด้านการว่าจ้างแล้ว จึงต้องจ่ายค่าตอบแทนตามสมควร

ไล่เหว่ยเจี๋ยเข้าใจความกังวลของจางหยางเช่นกัน จึงพยักหน้า “อย่างนี้นะพี่หยาง ผมให้พี่ก่อนสองหมื่น รอจนการแข่งขันจบวันที่ 22 เมษายน ถ้าผมติดสิบอันดับแรกของสาขา ผมจะจ่ายเงินส่วนที่เหลืออีกสองหมื่นให้พี่”

“ได้”

จางหยางพยักหน้าตอบ

สิ่งที่พวกเขาคุยกันคือธุรกิจ ในเมื่อเป็นธุรกิจ ก็ต้องทำให้ทั้งสองฝ่ายพอใจ จะให้ฝ่ายตรงข้ามจ่ายเต็มจำนวนตั้งแต่แรกก็ไม่สมจริงนัก

“ส่งเลขบัญชีมาให้ผม เดี๋ยวผมไปโอนให้พี่ที่ตู้เอทีเอ็มธนาคาร”

“ส่งไปทาง QQ นายแล้ว”

“งั้นผมไม่รบกวนพี่ทำงานแล้ว ขอให้เราร่วมมือกันอย่างราบรื่น”

“ร่วมมือกันอย่างราบรื่น”

ไล่เหว่ยเจี๋ยจากไปอย่างรีบร้อน

ส่วนจางหยางพิมพ์งานต่อจนถึงหกโมงครึ่ง ในที่สุดก็ปั่นรายงานวิเคราะห์ตลาดหุ้นกลุ่มโครงสร้างพื้นฐานฉบับล่าสุดเสร็จ แล้วจึงออกจากห้องวิเคราะห์การเงินและเศรษฐกิจอย่างไม่รีบร้อน