บทที่ 83 จางหยางหายตัวไป

ระหว่างที่จางหยางหมกมุ่นอยู่กับการซื้อขายหุ้น คณบดีเป้าซิงเหว่ยแห่งคณะการเงิน มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู ก็มายืนรออยู่ในมหาวิทยาลัยตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมาต้อนรับขบวนรถแลกเปลี่ยนจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ด้วยตัวเอง

ข้างกายเขามีศาสตราจารย์อาวุโสในแวดวงการเงินยืนอยู่หลายคน แม้แต่หวังซิ่งปังก็แทบไม่มีโอกาสได้ออกหน้า

เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยเห็นขบวนรถใหญ่โตเช่นนี้ ก็ยืดหลังตรง ไม่เหลือท่าทีเกียจคร้านอย่างเช่นเคย

ไม่นานนัก

โตโยต้าโคสเตอร์สามคันที่มีรูปลักษณ์ธรรมดา ๆ ก็ค่อย ๆ แล่นเข้ามาในสายตาของทุกคน

ในระบบยานพาหนะเพื่อการคมนาคมของจีน รถไปรษณีย์ถือเป็นใหญ่ที่สุด รองลงมาคือโตโยต้าโคสเตอร์ จากนั้นจึงเป็นรถประเภทอื่น ๆ

ที่รถไปรษณีย์เป็นใหญ่ได้ก็เพราะมีสิทธิ์ใช้ถนนโดยเฉพาะ มีคำกล่าวว่า ต่อให้สถานที่ของคุณจะจำกัดความสูงได้ แต่ก็จำกัดความสูงของรถไปรษณีย์ไม่ได้ หากตัวอักษรคำว่า “ไปรษณีย์” มีน้ำหนักไม่มากพอ รถคันนั้นก็ยังคุยเรื่องการเมืองกับคุณได้

ส่วนเหตุผลที่โตโยต้าโคสเตอร์อยู่อันดับสอง ก็เพราะรถรุ่นนี้มักมี “รุ่นลับ” ให้เห็นได้ง่าย ซึ่งก็คือรถที่หน่วยงานนำไปดัดแปลง

บางทีเมื่อคุณเพิ่งแซงรถของเขาไปเมื่อครู่นี้ อีกวินาทีต่อมาก็อาจได้ยินเสียงไซเรนดังขึ้นข้างหู

เวลานี้ เสียงเครื่องยนต์ของโตโยต้าโคสเตอร์ทั้งสามคันค่อย ๆ เงียบลง ก่อนจะจอดสนิทอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เมื่อประตูรถเปิดออก คณาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำทั่วประเทศก็ทยอยลงจากรถ

“พี่ซิงเหว่ย ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฮ่า ๆ”

ภายใต้เสียงหัวเราะอันสดใส คือชายชราผมสีดอกเลาไว้เคราแพะ เขาชื่อสยงซิงหวย และเช่นเดียวกับเป้าซิงเหว่ย เขาเคยเป็นสมาชิกคณะที่ปรึกษาด้านการเงินแห่งชาติ

หลังจากทำลายแผนการกอบโกยผลประโยชน์จากเกาะฮ่องกงของทุนยิวได้แล้ว สยงซิงหวยก็กลับไปสอนหนังสือต่อที่ภาควิชาการเงินของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

เมื่อได้พบคนคุ้นเคย เป้าซิงเหว่ยก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางมองอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า “เราไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีแล้วกระมัง ร่างกายของพี่ยังแข็งแรงเหมือนเดิมเลยนะ”

“ใช่แล้ว เกือบสิบปีแล้ว” สยงซิงหวยรับคำ ดวงตาเปี่ยมด้วยความอาลัยถึงวันวาน

ความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ได้ลึกซึ้งนัก เพียงแต่เมื่อคนรู้จักเก่าค่อย ๆ ล้มหายตายจากไป ระหว่างพวกเขาก็มีม่านกรองแห่งกาลเวลาเพิ่มขึ้นมาอีกชั้นหนึ่ง

เรื่องนี้ก็เหมือนกับการได้ยินใครสักคนพูดภาษาถิ่นบ้านเกิดในเมืองที่ไม่คุ้นเคย แม้ก่อนหน้านี้จะไม่เคยพบกันมาก่อน ก็ยังรู้สึกสนิทใจเป็นพิเศษ

“ได้ยินว่ามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูมีอัจฉริยะด้านการซื้อขายหุ้นอยู่คนหนึ่ง คณบดีเป้า ไม่ทราบว่าเธออยู่ที่ไหนหรือ” เผิงเกอ คณบดีคณะการเงินของมหาวิทยาลัยการเงินหัวกลาง ก้าวลงจากรถแล้วก็เข้าเรื่องทันที

เมื่อเห็นเผิงเกอ แววตาของเป้าซิงเหว่ยก็ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า “ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ท่านนักวิชาการเผิงก็ยังมา”

“ผมมาพบอัจฉริยะด้านการลงทุนที่ชื่อเหอจิ้งคนนั้น แต่ก็ไม่คิดเหมือนกันว่าคุณจะไม่อยู่ดูแลสุขภาพที่นครเยียนจิง กลับมานครฮู่ตูเสียได้” เผิงเกอเป็นคนตรงไปตรงมา จึงพูดถึงจุดประสงค์ที่มามหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูอย่างเปิดเผย

“ได้ยินว่าปีนี้มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูมีนักศึกษาชื่อจางหยางคนหนึ่ง ระหว่างการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นกลับขายรายงานวิจัยตลาดด้วย คณบดีเป้า นักศึกษาวิชาการลงทุนของพวกคุณนี่พัฒนารอบด้านจริง ๆ นะ”

ซูเทียนอี้ คณบดีคณะการเงินของมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ ดูเหมือนจะพูดจามีนัยแอบแฝง ด้านหลังเขายังมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้อีกห้าคนยืนอยู่

เป้าซิงเหว่ยผ่านโลกมามาก ย่อมฟังออกว่าอีกฝ่ายต้องการสื่ออะไร เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “พวกเราต่างก็มีหน้าที่บ่มเพาะบุคลากรให้ชาติ นักศึกษาพวกนี้คงเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้สินะ ปีนี้ผลตอบแทนจากการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นของพวกคุณอยู่ที่เท่าไรแล้วนะ”

“...”

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ซูเทียนอี้ก็ถึงกับพูดไม่ออก ผลการแข่งขันบัญชีจำลองของพวกเขาในปีนี้เรียกได้ว่าไม่น่าดูเอาเสียเลย

นักศึกษาทั้งห้าคนจากมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ก้มหน้าลงด้วยความละอาย การปะทะคารมกันของบรรดาผู้ยิ่งใหญ่ สุดท้ายคนที่ได้รับผลกระทบกลับเป็นพวกเขา

ส่วนเรื่องที่จางหยางขายรายงานวิจัยตลาดนั้น เป้าซิงเหว่ยก็ได้รู้ความจริงเบื้องหลังจากหวังซิ่งปังแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรไม่เหมาะสม

ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตของกฎหมาย การใช้ความสามารถของตัวเองสร้างรายได้ เขาก็ไม่มีสิทธิ์ควบคุม และก็ไม่อาจควบคุมได้

“นครฮู่ตูไม่เหมือนเมืองทางเหนือจริง ๆ วันนี้อากาศคงเกือบสามสิบองศาแล้วกระมัง”

เวลานี้ จ้าวเยี่ยนเฟิง คณบดีภาควิชาการเงินของมหาวิทยาลัยชิงหัว รีบเปลี่ยนหัวข้อเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ พลางกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม

“พวกเราทุกคนเดินทางข้ามคืนมาจนเหนื่อยกันแล้ว ไม่สู้พวกคนแก่ไม่กี่คนไปหาที่คุยกันเป็นการส่วนตัว ส่วนให้นักศึกษาเอาสัมภาระไปเก็บ แล้วทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมของมหาวิทยาลัยก่อนดีไหม”

“อืม คำพูดของคณบดีจ้าวมีเหตุผลดี เสี่ยวเฉิง นายไปจัดการหน่อย”

เป้าซิงเหว่ยมองเฉิงหงฟา ผู้ช่วยของตนเองแวบหนึ่ง จากนั้นหันไปกล่าวกับจ้าวเยี่ยนเฟิง เผิงเกอ ซูเทียนอี้ และคนอื่น ๆ ว่า “ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันก่อน ให้นักศึกษาไปจัดการเรื่องหอพัก”

“ไปกันเถอะ”

“รบกวนช่วยนำทางด้วย”

คณบดีคณะการเงินหลายคนซึ่งดำรงตำแหน่งสูงขึ้นรถโตโยต้าโคสเตอร์ภายในประตูมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเป้าซิงเหว่ย

ส่วนนักศึกษาที่มาเยี่ยมแลกเปลี่ยนก็นั่งกลับขึ้นโตโยต้าโคสเตอร์ที่จอดอยู่นอกประตูมหาวิทยาลัยพร้อมกัน ก่อนจะเดินทางไปยังหอพักชายกับเฉิงหงฟา หวังซิ่งปัง และคนอื่น ๆ

ครั้งนี้ คณบดีคณะการเงินและนักศึกษาวิชาการลงทุนจากมหาวิทยาลัยการเงินหัวกลาง มหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ มหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง รวมถึงสถาบันอื่น ๆ เดินทางมาโดยมีเป้าหมายชัดเจนมาก นั่นคืออยากพบปะนักศึกษาวิชาการลงทุนชั้นปีสุดท้ายของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูรุ่นนี้

เพราะงบประมาณที่รัฐจัดสรรให้สถาบันอุดมศึกษามีจำกัด เรื่องนี้ก็เหมือนเค้กก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง หากมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูได้แบ่งไปมาก มหาวิทยาลัยอื่นก็ย่อมได้น้อยลง เพื่อแย่งชิงงบประมาณ หลายมหาวิทยาลัยจึงมักส่งนักศึกษาเข้าร่วมการแข่งขันระหว่างมหาวิทยาลัยทุกปี จุดประสงค์ก็เพื่อให้ผู้มีอำนาจเบื้องบนมีดัชนีสำหรับพิจารณา แล้วจัดสรรงบประมาณตามผลการแข่งขัน

……

หอพักชายนักศึกษาวิชาการลงทุน

ห้องพัก 308

หวังลิ่วมองโต๊ะที่มีฝุ่นจับอยู่บ้างบนเตียงของจางหยาง จากนั้นก็ดูข้อความในกลุ่ม QQ บนโทรศัพท์มือถือ แล้วถามอย่างไม่เข้าใจว่า “หัวหน้าหอหายไปไหนแล้ว ไม่เห็นเขามาสี่ห้าวันแล้ว”

“หลังจากออกไปเมื่อคืนวันจันทร์ ดูเหมือนจะยังไม่กลับมาเลย” สวี่เจียเฟิงสวมเสื้อยืดแขนสั้นพิมพ์ลายตัวอักษร แล้วหันไปมองเตียงของจางหยางเช่นกัน

“ถูกจับเพราะซื้อบริการทางเพศหรือเปล่า”

เฉินชวนนึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง

สวี่เจียเฟิง “...”

หวังลิ่ว “...”

หลังจากเงียบไป ทั้งสองก็มองเฉินชวนด้วยสายตาราวกับมองคนโง่

สำหรับนักเรียนหัวกะทิหน้าตาดีอย่างจางหยาง ต่อให้บอกว่าเขาไปปล้นธนาคารแล้วถูกจับ ยังน่าเชื่อกว่าการบอกว่าเขาถูกจับเพราะซื้อบริการทางเพศเสียอีก

มีเพียงคนที่เคยหน้าตาดีเท่านั้นจึงจะรู้ว่า ผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเข้าหามากเพียงใด

“อย่าเดาส่งเดชเลย ส่งข้อความไปหาหัวหน้าหอ ให้เขารีบกลับมาเถอะ สำนักใหญ่ทั้งแปดกำลังล้อมบุกยอดเขากวงหมิงกันแล้ว เขาจะหนีทัพในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อไม่ได้”

“ฉันเพิ่งส่งไปเมื่อกี้”

“เขาตอบกลับมาหรือยัง”

“ยังเลย”

การ “หายตัวไป” ของจางหยางไม่เพียงทำให้เฉินชวน หวังลิ่ว และเพื่อนร่วมห้องคนอื่น ๆ สงสัย แม้แต่เหอจิ้งที่คิดจะนัดจางหยางออกมาปรึกษาเรื่องบางอย่าง เมื่อเห็นว่าข้อความถูกส่งไปหลายชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่มีการตอบกลับ ก็รู้สึกไม่เข้าใจเช่นกัน

หากเป็นเวลาปกติ จางหยางจะตอบกลับภายในเวลาอย่างมากไม่เกินครึ่งชั่วโมง แต่วันนี้กลับนานเกินไปแล้ว

เมื่อถึงช่วงบ่าย นักศึกษาวิชาการลงทุนจากหลายมหาวิทยาลัยได้พบหน้ากับนักศึกษาวิชาการลงทุนของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูเป็นครั้งแรกที่ห้องเรียน 1-101 เหอจิ้งก็พบว่าภายในห้องยังคงไม่มีวี่แววของจางหยาง

“สวัสดีทุกคน ผมชื่อซูเฉิน เกิดและโตในตรอกของนครเยียนจิง เรียนวิชาการลงทุนอยู่ที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง ตลอดสามวันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วย”

“ฉันชื่อเนี่ยเสี่ยวซู เป็นนักศึกษาวิชาการลงทุนชั้นปีสี่ของมหาวิทยาลัยชิงหัว ฉันเป็นสาวเสฉวน-ฉงชิ่ง ปกติชอบเล่นแบดมินตันกับปั่นจักรยาน ตลอดสามวันนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”

“ผมเป็นคนแถบตะวันออกเฉียงเหนือ เอ่อ พูดภาษากลางดีกว่า ผมแซ่จาง ชื่อเต๋อซ่วย เป็นนักศึกษาชั้นปีสี่ของมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ ขอบคุณทุกคนครับ”

ยังดีที่เป็นการพบหน้ากันครั้งแรก ขั้นตอนจึงมีเพียงการแนะนำตัวอย่างง่าย ๆ และการกล่าวสุนทรพจน์ของคณบดีคณะการเงินจากมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ผลก็คือคนส่วนใหญ่ยังไม่ทันสังเกตว่าจางหยางขาดการประชุม

แต่เป้าซิงเหว่ยกลับมีความประทับใจต่อจางหยางอย่างลึกซึ้ง หลังจากกวาดตามองห้องเรียนรอบหนึ่ง เขาก็ส่งสัญญาณให้เฉิงหงฟา ผู้ช่วยของตนเองอย่างแนบเนียนว่า “ไปถามหวังซิ่งปังกับอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาหน่อยว่าทำไมจางหยางถึงขาดเรียน”

“รับทราบครับ”

เฉิงหงฟารีบเดินไปข้างกายหวังซิ่งปัง แล้วถามเสียงเบาว่า “ศาสตราจารย์หวัง ทำไมจางหยางถึงไม่มาที่ห้องเรียนครับ”

“จางหยางหรือ”

หวังซิ่งปังกวาดตามองทั่วห้อง และเพิ่งรู้ตัวว่าไม่เห็นเงาของจางหยางจริง ๆ

“เจ้าหนูนี่หายไปไหน ไม่ใช่ว่าแจ้งล่วงหน้าแล้วหรือว่าวันศุกร์จะมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยอื่นมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้”

หวังซิ่งปังทำทีเหมือนบ่น แต่แท้จริงแล้วจงใจพูดให้อาจารย์ที่ปรึกษาซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน

จงปั๋วหานที่อยู่ข้าง ๆ เหงื่อแตกพลั่กทันที รีบเดินออกจากห้องเรียนแล้วโทรศัพท์ไปถามจางหยางถึงสถานการณ์

“ตู๊ด ๆ ๆ—”

“สวัสดีค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่มีผู้รับสาย กรุณาติดต่อใหม่ภายหลัง...”

โทรไปติดต่อกันหลายครั้งก็ยังไม่มีใครรับสาย จงปั๋วหานยอมรับว่าตัวเองเริ่มลนลานแล้ว เขาเริ่มทบทวนว่าตนเองเคยล่วงเกินจางหยางตรงไหนหรือไม่ แต่หลังจากคิดอย่างละเอียดอยู่รอบหนึ่งแล้ว ก็ยังนึกไม่ออกว่าตนเคยทำอะไรให้จางหยางขุ่นเคือง

“ตกลงจางหยางเจ้าหนูนั่นอยู่ที่ไหนกันแน่”