บทที่ 84 กำไรลอยตัวหนึ่งล้าน

หลังตลาดปิดตอนบ่ายสามโมง จางหยางก็เหยียดยืดตัว การจับจ้องกระดานซื้อขายเป็นเวลานานช่างสิ้นเปลืองพลังงานเหลือเกิน ดวงตาของเขาเริ่มแห้งผากแล้ว

กลุ่มเจียนเฟิงขึ้นชนเพดาน

ไล่อินชีวภาพขึ้นชนเพดาน

ผลลัพธ์นี้อยู่ในความคาดหมายของเขาเช่นกัน

ไม่ว่าสวีเซียงจะตามหรือไม่ เขาก็ตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบไปแล้ว เพราะอีกสองวันข้างหน้าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ข่าวจะเริ่มส่งผล

หากไม่มีอะไรผิดพลาด กลุ่มเจียนเฟิงและไล่อินชีวภาพจะถูกขุดคุ้ยข้อมูลจนหมดเปลือก ส่วนใครกันแน่ที่เป็นหุ้นผู้นำตัวจริงก็จะเห็นได้อย่างชัดเจน

เหลียวกั๋วเพ่ยได้ปรึกษากับจางหยางไว้แล้วว่า ตลอดสองวันในช่วงสุดสัปดาห์ เขาจะทุ่มเงินหนึ่งล้านหยวน เพื่อทำให้กระแสหุ้นแนวคิดกรดชิคิมิกยังคงร้อนแรงต่อไป และสื่อกระแสหลักก็จะลงมาช่วยสร้างกระแสด้วย

ดูเหมือนการผลักดันกลุ่มเจียนเฟิงกำลังพัฒนาไปในทิศทางที่ดี

“คุณ...คุณผู้ชายจาง...”

จ้งฉีเฟิงกลืนน้ำลาย

เขาไม่เคยคิดเลยว่า นักลงทุนรายย่อยที่อาศัยบริการจัดหาเงินทุนนอกตลาดจะสามารถดันกลุ่มเจียนเฟิงขึ้นชนเพดานได้จริง ๆ

เมื่อช่วงเช้าที่จางหยางโทรศัพท์คุยกับเหลียวกั๋วเพ่ย จ้งฉีเฟิงก็ยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย

ตอนที่ได้ยินโดยบังเอิญว่าจางหยางกำลังแย่งเค้กของสวีเซียง พูดได้เต็มปากเลยว่า จ้งฉีเฟิงถึงกับเกร็งไปทั้งตัวหลายครั้ง

สวีเซียงเป็นใครน่ะหรือ?

ประมุขใหญ่ของหน่วยกล้าตายหนิงโป!

หากคุณไม่รู้ชื่อเสียงของเขา แค่จำไว้ว่า เวลานี้เขามีเงินทุนพร้อมใช้งานอยู่ในมือถึงห้าพันล้านหยวน อีกทั้งในวงการยังมีข่าวลือว่า ชายคนนี้กำลังจะก้าวเข้าสู่แวดวงกองทุนไพรเวตด้วย!

บุคคลระดับตำนานแห่งวงการลงทุนเช่นนี้ จางหยางกลับกล้าแย่งเค้กของอีกฝ่าย แถมยังใช้เงินทุนเลเวอเรจอีก วันนี้จ้งฉีเฟิงจึงได้เห็นกับตาว่า คำว่า “ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ” เป็นอย่างไร

“ต้องลงทะเบียนข้อมูลการซื้อขายหุ้นในบัญชีจัดหาเงินทุนใช่ไหมครับ?” จางหยางลุกขึ้นยืน แล้วคืนที่นั่งให้จ้งฉีเฟิง

“ไม่ใช่ครับ”

จ้งฉีเฟิงกลืนน้ำลาย ก่อนถามว่า “ผมขอเสียมารยาทถามหน่อย คุณรู้จักนักเก็งกำไรระดับแนวหน้าหลายคนเลยหรือครับ?”

จางหยางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าตอบว่า “ฉันสนิทสนมกับนักเก็งกำไรอยู่ไม่กี่คน แต่ยังไม่ถึงขั้นเป็นคนในวงการของพวกเขา”

เขาจงใจพูดว่า “ไม่กี่คน” เพราะไม่คิดจะเปิดเผยไพ่ในมือของตัวเองออกไปง่าย ๆ

แม้การซื้อขายที่บริษัทลงทุนหงเยว่จะเปิดโอกาสให้เขาควบคุมการซื้อขายด้วยตัวเอง แต่ความเป็นส่วนตัวนั้นแย่มากจริง ๆ เพราะต้องถูกจ้งฉีเฟิงจับตาดูอยู่ตลอดเวลา

“ศิษย์น้อง”

ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสนทนากัน จางเสี่ยวหลงในชุดสูทเรียบร้อย รองเท้าหนังขัดจนมันวาวก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

“นายก็คือบุคคลลึกลับที่ซื้อไล่อินชีวภาพสามล้านหยวนคนนั้นเหรอ?”

“...”

จางหยางมองไปทางจ้งฉีเฟิง เห็นได้ชัดว่าเป็นเขาที่นำข่าวออกไปบอกคนอื่น

จางเสี่ยวหลงไม่ได้ลดเสียงลง คำพูดของเขาจึงเข้าหูผู้จัดการฝ่ายซื้อขายคนอื่น ๆ ทุกคนต่างตกใจ

“ให้ตายเถอะ จางหยางก็คือเจ้าพ่อที่ซื้อไล่อินชีวภาพสามล้านหยวนตั้งแต่ช่วงเปิดตลาด แถมยังจับจังหวะซื้อจุดต่ำสุดได้แม่นยำ กินกำไรจากหุ้นที่ติดฟลอร์จนขึ้นชนเพดานคนนั้นเหรอ?”

“ถ้าฉันจำไม่ผิด ผลตอบแทนจากการติดฟลอร์จนขึ้นชนเพดานอยู่ที่ประมาณ 22.2% นั่นก็หมายความว่า เขาทำกำไรได้ถึง 666,000 หยวนภายในวันเดียว!”

“จางหยางรวยแล้วโว้ย!”

“นึกว่าเขาเป็นปลาตัวโง่ ที่แท้เป็นฉลาม!”

“มิน่าล่ะถึงไม่ยอมคบกับฉัน ด้วยทักษะควบคุมการซื้อขายและความสามารถในการวิเคราะห์แบบนี้ ตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยคงเป็นหนุ่มเนื้อหอมที่สาว ๆ หมายปองกันทั้งมหาวิทยาลัยแน่ ๆ”

เวลานี้ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายของบริษัทลงทุนหงเยว่ต่างมองจางหยางเปลี่ยนไป และยังรู้สึกเลื่อมใสในความกล้าที่เขากล้าซื้อสวนจุดต่ำสุด

จางหยางเหลือบมองผู้จัดการฝ่ายซื้อขายที่กำลังฮือฮา ก่อนหันไปพูดกับจางเสี่ยวหลงว่า “ไปคุยกันที่ห้องทำงานของนายเถอะ ที่นี่ไม่ค่อยสะดวก”

“ได้”

จางเสี่ยวหลงขานรับ

หลังจากจางหยางกับจางเสี่ยวหลงเดินจากไป ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายกลุ่มหนึ่งก็พากันล้อมโต๊ะทำงานของจ้งฉีเฟิง หวังจะดูผลกำไรในบัญชีจัดหาเงินทุนของจางหยาง

จ้งฉีเฟิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดเผยสถานะการถือครองในบัญชีจัดหาเงินทุนของจางหยางออกมาโดยตรง ราวกับกำลังอาศัยบารมีผู้อื่นมาโอ้อวด

ไล่อินชีวภาพ ถือครองอยู่ 124,500 หุ้น ราคาต้นทุน 24.08 หยวน ราคาปัจจุบัน 29.42 หยวน อัตราการเพิ่มขึ้น 22.18% กำไรรวม 664,830 หยวน มูลค่าหุ้นที่ถือครองรวม 3,664,830 หยวน

กลุ่มเจียนเฟิง ถือครองอยู่ 735,900 หุ้น ราคาต้นทุน 5.34 หยวน ราคาปัจจุบัน 5.86 หยวน อัตราการเพิ่มขึ้น 9.74% กำไรรวม 382,700 หยวน มูลค่ารวม 4.31 ล้านหยวน

สิ่งที่ควรกล่าวถึงคือ จางหยางจำเป็นต้องมีส่วนร่วมในการดันราคากลุ่มเจียนเฟิงขึ้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่เงินทุนทุกก้อนจะใช้ซื้อที่จุดต่ำสุด แต่ราคาต้นทุนเฉลี่ย 5.34 หยวนก็ยังถือว่าอยู่ในระดับต่ำ

“บ้าเอ๊ย! กำไรลอยตัวในวันเดียวตั้ง 1.04 ล้านหยวน?”

“เขาขยับนิ้วไม่กี่ที วันเดียวก็หาเงินซื้อบีเอ็มดับเบิลยูซีรีส์ 7 ได้คันหนึ่งแล้ว ตอนนี้ฉันกำลังคิดว่า ความพยายามสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตได้จริงหรือเปล่า?”

“จู่ ๆ ก็ไม่อยากทำงานแล้ว ฉันเองก็อยากหาเงินวันละ 1.04 ล้านหยวน!”

“อยากตามด้วยจัง”

ผู้จัดการฝ่ายซื้อขายทั้งหลาย รวมถึงจ้งฉีเฟิงเอง ต่างไม่คิดเลยว่าจางหยางจะหาเงินได้เท่ากับเงินเดือนห้าหกปีของพวกเขาภายในวันเดียว ความแตกต่างของรายได้มหาศาลเช่นนี้ทำให้พวกเขาเริ่มคิดอยากลงเงินตาม

ในเวลาเดียวกันนั้น

อีกด้านหนึ่ง

จางเสี่ยวหลงพาจางหยางไปที่ห้องทำงานของตนก่อน จากนั้นจึงพูดว่า “สมแล้วที่เป็นศิษย์เอกของวิชาการลงทุนแห่งมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู กำไรลอยตัววันเดียวเป็นล้าน ดูท่าอีกไม่นานศิษย์น้องจางหยางก็คงบรรลุอิสรภาพทางการเงินแล้ว”

“ก็แค่โชคดีซื้อได้ตรงจุดต่ำสุดเท่านั้นเอง”

จางหยางตอบอย่างถ่อมตัว

“จะเป็นโชคดีหรือความสามารถ ทุกคนต่างรู้แก่ใจ” จางเสี่ยวหลงยิ้มอย่างสงบนิ่ง ก่อนเอ่ยถึงจุดประสงค์ว่า “ครั้งนี้ที่ฉันมาหานาย เพราะผู้จัดการซุน หัวหน้าของฉันอยากพบกับนาย เขาเป็นคนเห็นคุณค่าของคนมีความสามารถมาก นายว่า...”

“เขาอยู่ที่ไหน?”

จางหยางไม่ได้ปฏิเสธ

หากต้องการใช้ชีวิตในสังคมให้ราบรื่น สิ่งสำคัญที่สุดคือการสร้างความสัมพันธ์กับคนที่อยู่เหนือกว่า

การสร้างความสัมพันธ์กับคนที่อยู่เหนือกว่าคืออะไร?

พูดให้เข้าใจง่าย ๆ ก็คือ การทำความรู้จักกับคนที่เก่งกว่าตัวเองและมีสถานะทางสังคมสูงกว่า

หลายคนเคยได้ยินว่ากุญแจสำคัญของความสำเร็จในหน้าที่การงานคือการเข้าสังคมให้มากและสั่งสมเครือข่าย แต่กลับเข้าใจเพียงครึ่ง ๆ กลาง ๆ พากันไปสร้างความสัมพันธ์กับคนที่ด้อยกว่า สุดท้ายก็ได้รู้จักแต่เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวกลุ่มหนึ่ง

การสร้างความสัมพันธ์กับคนที่อยู่ต่ำกว่า คือการที่คนอื่นมาขออะไรจากคุณ

การสร้างความสัมพันธ์กับคนที่อยู่เหนือกว่า คือการที่คุณขออะไรจากคนอื่น

แน่นอนว่าการขออะไรย่อมมีต้นทุน คนอื่นไม่มีทางช่วยคุณโดยไม่มีเหตุผล นี่จึงจำเป็นต้องคอยรักษาความสัมพันธ์กันอยู่เสมอ และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เหมาไถกับหัวจื่อขายดีมาโดยตลอด

“ห้องทำงาน เดี๋ยวฉันพานายไป”

“รบกวนนายแล้ว”

“จะเกรงใจกันไปทำไม พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน”

ทั้งสองเดินอ้อมไปอ้อมมา จนมาถึงหน้าห้องทำงานของรองประธาน ประตูเปิดกว้างอยู่ ด้านในมีชายวัยประมาณสี่สิบปี ศีรษะเริ่มล้านเล็กน้อย รูปร่างค่อนข้างผอม กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานและจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เขม็ง

“ก๊อก ๆ—”

จางเสี่ยวหลงเคาะกรอบประตู ก่อนเอ่ยขึ้นว่า “ผู้จัดการซุน จางหยางมาแล้วครับ”

“น้องชายจาง!”

ทันทีที่เห็นจางหยาง ซุนอี้เหิง รองประธานบริษัทลงทุนหงเยว่ก็รีบลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

เมื่อเห็นท่าทีประจบประแจงของซุนอี้เหิง ไม่เพียงจางหยางจะชะงัก แม้แต่จางเสี่ยวหลงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ยังเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง จนไม่เข้าใจสถานการณ์

ซุนอี้เหิงเห็นคุณค่าของคนมีความสามารถ เขาพอเข้าใจได้ แต่จางหยางเพิ่งทำกำไรได้หนึ่งล้านหยวน แถมยังเป็นกำไรลอยตัวที่ยังไม่ได้ขายทำกำไรด้วย ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้รองประธานบริษัทของตัวเองต้องประจบประแจงขนาดนี้ไม่ใช่หรือ?

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ ซุนอี้เหิงไม่ได้ใส่ใจสถานการณ์การซื้อขายของจางหยาง หากให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ระหว่างจางหยางกับสวี่จื่อรั่วมากกว่า

ซุนอี้เหิงเห็นสลิปโอนเงินจำนวน 1.15 ล้านหยวนที่สวี่จื่อรั่วโอนในนามของเธอแล้ว ตอนแรกเขายังคิดว่าเป็นเพียงคนชื่อเดียวกัน จึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก แต่เมื่อได้รับโทรศัพท์สอบถามจากนครเยียนจิง เขาก็อยู่ไม่สุขขึ้นมาทันที และรีบบินจากมณฑลเยว่ตงกลับมาที่นครหางเฉิง

“ผู้จัดการซุน”

จางหยางได้สติกลับมา ก่อนยื่นมือออกไปจับมืออีกฝ่าย

“เสี่ยวจาง เธอออกไปก่อน” ซุนอี้เหิงเหลือบมองจางเสี่ยวหลง จากนั้นจึงหันมาพูดกับจางหยางว่า “มา ๆ เชิญน้องชายจางทางนี้”

เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่าย จางหยางก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ใช่ชายหนุ่มที่เพิ่งออกสู่สังคมและจะโง่คิดว่าอีกฝ่ายเป็นป๋อเล่อที่ค้นพบม้าพันลี้อย่างเขา

แก่นแท้ของความสัมพันธ์ในสังคมคือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ ท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่ายย่อมไม่ใช่เพื่อดึงตัวเขาเข้าพวก แต่มีความเป็นไปได้ว่าอีกฝ่ายต้องการบางอย่างจากจางหยางต่างหาก