บทที่ 85 ใครกำลังหยั่งเชิงใคร?

ตามการนำทางของซุนอี้เหิง จางหยางเดินไปนั่งลงบนโซฟาในโซนรับรองด้านข้าง ซุนอี้เหิงล้างชุดชงชาอีกครั้ง ก่อนเริ่มชงชาต้อนรับ

“น้องชายจางเป็นคนที่ไหนหรือ? ฟังจากสำเนียงแล้ว ไม่น่าใช่คนแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี”

ซุนอี้เหิงเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน

แม้รู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาไม่บริสุทธิ์ จางหยางก็ยังคงยิ้มรับอย่างใจเย็น “ผมมาจากมณฑลเยว่ตง สำเนียงผมหนักมากเหรอ?”

“ไม่ ไม่ ไม่” ซุนอี้เหิงพูดคำว่าไม่ติดกันสามครั้ง ก่อนวิเคราะห์ว่า “ผมเดาจากใบหน้าต่างหาก โครงหน้าของน้องชายจางดูคมเข้ม เป็นหนุ่มหล่อแบบโครงกระดูกอย่างเผิงอวี๋เยี่ยนกับเฉินก้วนซี”

“ผู้ชายแถบสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแยงซี โครงหน้ามักจะนุ่มนวลกว่า ส่วนใหญ่ดูหล่อสะอาดตา เป็นหนุ่มหล่อแบบผิวพรรณ เพราะอย่างนั้นผมจึงเดาว่าน้องชายจางไม่ใช่คนแถบนี้”

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

จางหยางทำท่าเหมือนเพิ่งเข้าใจ ก่อนถามต่อว่า “คุณซุนมีประสบการณ์เรื่องภูมิภาคหลากหลายขนาดนี้ ปกติคงชอบท่องเที่ยวมากสินะ?”

“ใช่” ซุนอี้เหิงจัดชุดชาไปพลาง ตอบไปพลางว่า “ผมเป็นคนที่พอมีเวลาก็จะออกไปเที่ยว มณฑลเยว่ตงผมไปมาไม่น้อยกว่าสามครั้งแล้ว ทุกครั้งก็ได้สัมผัสสิ่งใหม่ ๆ”

“ครั้งล่าสุดเมื่อไร?”

จางหยางเผยสีหน้าสงสัยเล็กน้อย

พอหัวข้อสนทนาเปลี่ยนมาเป็นเรื่องท่องเที่ยว ดูเหมือนซุนอี้เหิงจะเปิดกล่องคำพูดขึ้นมาทันที เขาหวนรำลึกว่า “ช่วงตรุษจีนปลายเดือนมกราคมนี่เอง ผมตั้งใจพาภรรยากับลูกไปดูระบำอิงเกอที่แต้จิ๋ว พูดตามตรง มันน่าตื่นตาตื่นใจมาก อาหารทะเลหมักสดแบบแต้จิ๋วก็ถูกปากพวกเรามากด้วย เพียงแต่มีเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยดีนัก”

“เรื่องไหน?”

จางหยางยังคงถามต่อไปตามหัวข้อสนทนา

“ปรากฏการณ์โก่งราคานักท่องเที่ยวพบได้ทั่วไป ผมก็ฉลาดขึ้นแล้วล่ะ คราวหน้าต้องหาคนแต้จิ๋วไปด้วยสักคน ผมจะได้เงียบตลอดทาง”

แม้จะถูกโก่งราคา แต่จากน้ำเสียงหยอกเย้าของซุนอี้เหิง ดูเหมือนเขาไม่ได้เก็บเรื่องนี้มาใส่ใจมากนัก

เพราะเดินทางท่องเที่ยวอยู่บ่อย ๆ เขาจึงรู้ว่าเมืองท่องเที่ยวส่วนใหญ่ล้วนมีปรากฏการณ์โก่งราคาคนนอกพื้นที่ หากมัวแต่คิดมาก ก็มีแต่จะทำให้การเดินทางของตัวเองขุ่นมัว

“มีเพื่อนคอยนำทาง ก็ช่วยหลีกเลี่ยงการถูกโก่งราคาได้จริง” จางหยางพยักหน้าเห็นด้วย

ระหว่างที่ทั้งสองพูดคุยกัน ใบชาอ่อนก็แช่อยู่ในน้ำเดือด กลิ่นชาหอมเข้มค่อย ๆ แผ่ซ่านออกมาราวกับผืนแพรบาง

ซุนอี้เหิงสูดกลิ่นชานั้น ก่อนรินให้จางหยางหนึ่งถ้วย “หลงจิ่งซีหูที่เพิ่งเก็บเกี่ยวในปีนี้ ลองชิมดู”

“ผมลองดูครับ”

จางหยางยกถ้วยชาขึ้นมา เป่าผิวชาให้คลายร้อน ก่อนจิบเบา ๆ แล้วเอ่ยชมอย่างไม่ตระหนี่ว่า “ยอดชาอ่อนละเอียด น้ำชานุ่มละมุนเมื่อเข้าปาก รสสดชื่นไหลเวียนไม่ขาดสาย ถ้าผมเดาไม่ผิด นี่คือชาก่อนเทศกาลชิงหมิงใช่ไหม?”

“ฮ่า ๆ คิดไม่ถึงว่านายก็รู้เรื่องชาด้วย?”

ซุนอี้เหิงค่อนข้างแปลกใจ

เขาเริ่มค้นพบแล้วว่า ไม่ว่าจะพูดถึงหัวข้อใด จางหยางก็สามารถร่วมสนทนาได้ไม่กี่ประโยค อีกทั้งประสบการณ์ชีวิตก็ดูไม่สอดคล้องกับอายุของเขานัก

อายุเพียงยี่สิบต้น ๆ แต่มีประสบการณ์ชีวิตถึงเพียงนี้ ถ้าไม่ใช่ครอบครัวมีฐานะจนมอบทุนให้เขาออกไปสัมผัสโลก ก็คงเป็นเพราะเรียนรู้โลกอย่างคร่าว ๆ ผ่านหนังสือ ซุนอี้เหิงเอนเอียงไปทางข้อแรกมากกว่า

“พอรู้บ้างนิดหน่อยครับ”

จางหยางจิบอีกคำ ก่อนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ แล้วพูดต่อว่า “ผมได้ยินมาว่าชาก่อนเทศกาลชิงหมิงต้องเก็บในช่วงกลางเดือนมีนาคม ก่อนเทศกาลชิงหมิงจะมาถึง และมีปริมาณน้อยมาก คุณซุนคงต้องใช้ความพยายามไม่น้อยสินะ?”

“ก็ต้องออกแรงอยู่บ้าง”

เมื่อคุยถึงเรื่องชา แววตาของซุนอี้เหิงก็สว่างขึ้นหลายส่วน เขาเปิดใจอย่างเต็มที่ จนลืมเป้าหมายเดิมไปแล้ว

ทั้งสองพูดคุยเรื่องวัฒนธรรมชากันต่ออีกกว่าสิบนาที ซุนอี้เหิงราวกับได้พบสหายรู้ใจ จึงหยิบนามบัตรออกมายื่นให้จางหยาง

“คิดไม่ถึงว่าน้องชายจางจะสนใจวัฒนธรรมชาขนาดนี้ ใกล้เข้าฤดูร้อนแล้ว ชาฤดูร้อนก็กำลังจะเก็บได้ เพื่อนผมมีไร่ชาอยู่แห่งหนึ่ง ถึงตอนนั้นเรานัดเวลากัน แล้วไปสัมผัสประสบการณ์เก็บชาด้วยกันเถอะ”

“ผมจะไปแน่นอนครับ”

จางหยางรับนามบัตรมาเก็บลงกระเป๋ากางเกง แล้วพูดต่อว่า “ก็ไม่เช้าแล้ว ทางมหาวิทยาลัยยังมีธุระเล็กน้อย ผมไม่รบกวนการทำงานของคุณซุนต่อดีกว่า”

“นครหางเฉิงอยู่ไกลจากฮู่ตูไม่น้อย ให้ผมขับรถไปส่งไหม?”

“ผมขับรถมาเองครับ”

“ฮ่า ๆ งั้นระวังตัวระหว่างทางด้วย”

“ครับ คุณซุนไม่ต้องไปส่ง”

ซุนอี้เหิงเดินออกจากห้องทำงาน มองส่งจางหยางจากไป ครั้นกลับเข้าห้องทำงานและนั่งลงบนโซฟา เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน จึงตบต้นขาฉาดหนึ่ง “แย่แล้ว คุยเรื่องชาจนเพลิน ลืมเรื่องสำคัญไปเลย”

เดิมทีเขาตั้งใจจะถามอ้อม ๆ ว่าจางหยางกับสวี่จื่อรั่วมีความสัมพันธ์อะไรกัน ผลคือคุยไปคุยมา ซุนอี้เหิงกลับลืมเรื่องหยั่งเชิงไปเสียสนิท

ในฐานะผู้คลั่งไคล้วัฒนธรรมชา เขาไม่คิดจริง ๆ ว่าจางหยางจะมีความรู้เรื่องวัฒนธรรมชาอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

แต่สิ่งที่ซุนอี้เหิงไม่รู้ก็คือ สาเหตุที่จางหยางเข้าใจวัฒนธรรมชา ส่วนใหญ่เป็นเพราะต้องรับมือกับลูกค้าชาวจีนของตน

ชาติก่อน ลูกค้าหลักของเขาล้วนเป็นชาวจีน หัวข้อสนทนาย่อมไม่ได้มีแค่ผู้หญิง การเงิน และเรื่องจิปาถะในชีวิต แต่ยังต้องมีงานอดิเรกด้วย ไม่ว่าจะเป็นวัฒนธรรมชา กีฬาหลากหลายประเภท หรือสถานที่ท่องเที่ยว เขาล้วนเคยศึกษามา จึงทำให้จางหยางสามารถรับบทสนทนาได้ไม่ว่าหัวข้อใด

การใช้หัวข้อร่วมกันเพื่อกระชับความสัมพันธ์ ไม่ว่าจะเรื่องความรักหรือหน้าที่การงาน ก็ช่วยให้ได้ผลลัพธ์เป็นสองเท่าด้วยแรงเพียงครึ่งเดียว

เมื่อเห็นว่าจางหยางจากไปแล้ว ซุนอี้เหิงก็ไม่คิดมาก เทน้ำชาในถ้วยทิ้งแล้วกล่าวว่า “ช่างเถอะ วันนี้สร้างความคุ้นเคยก่อน คราวหน้าค่อยถามให้รู้เรื่อง แต่ก็ว่าเถอะ...”

เขาหยุดไปชั่วครู่ แล้วยิ้มว่า “เจ้าเด็กนี่น่าสนใจจริง ๆ”

...

เมื่อมาถึงด้านล่างอาคารหงเยว่ จางหยางก้มมองเวลาบนโทรศัพท์ ซุนอี้เหิงลืมหยั่งเชิง แต่เขาไม่ได้ลืม ระหว่างสนทนากันกว่ายี่สิบนาที เขาก็หยั่งรู้บุคลิก งานอดิเรก และสภาพครอบครัวของซุนอี้เหิงได้อย่างชัดเจนแล้ว

หากต้องการรักษาสายสัมพันธ์นี้ไว้ จางหยางในตอนนี้ก็ทำได้อย่างง่ายดาย

ระหว่างที่จางหยางหยั่งเชิงกลับ ตารางมังกรพยัคฆ์ของไล่อินชีวภาพและกลุ่มเจียนเฟิงก็ถูกบริษัทหลักทรัพย์รายใหญ่ประกาศออกมาเช่นกัน

สาขาที่ซื้ออันดับหนึ่งของไล่อินชีวภาพ คือสาขาถนนเจี่ยฟ่างใต้ หนิงโป ของบริษัทหลักทรัพย์อิ๋นเหอ นี่เป็นสาขาที่หน่วยกล้าตายหนิงโปใช้เป็นประจำ

สาขาที่ซื้ออันดับสองและอันดับสาม ได้แก่ สาขาถนนซูเจียง ฮู่ตู ของบริษัทหลักทรัพย์กั๋วไท่จวินอัน และสาขาถนนเป่าชิ่ง ฮู่ตู ของบริษัทหลักทรัพย์ตงฟาง ทั้งสองแห่งก็เป็นสาขาที่หน่วยกล้าตายหนิงโปใช้เช่นกัน หากจะพูดให้ถูกต้อง คือสาขาที่สวีเซียงใช้เป็นประจำ

เมื่อนักลงทุนรายย่อยเห็นรายชื่อสาขา ก็พากันเดือดพล่านขึ้นมาทันที

[สุ่ยมู่ก่อไฟ] : ฮ่า ๆ ที่แท้ก็กำลังล้างพอร์ตจริง ๆ สวีเซียงยังไม่ไป คราวนี้ฉันจะรวยแล้ว!

[นักรบข้าวขาหมู] : ซื้อไล่อินชีวภาพไปสองแสนหยวน รอประมุขใหญ่พาฉันโบยบิน!

[หมูแดงมือใหม่] : ฉันน่าจะขายบ้านทุ่มหมดหน้าตัก ตอนนี้เพิ่งซื้อไปแค่สองหมื่นหยวน เสียดายชะมัด เสียดายเกินไปแล้ว!

เมื่อที่นั่งของสาขาถูกเปิดเผย พฤติกรรมล้างพอร์ตของสวีเซียงและหน่วยกล้าตายหนิงโปก็ล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง กระทั่งตอนดันราคาขึ้นในอนาคต ยังต้องแบกรับแรงขายทำกำไรจากคนที่ซื้อวันนี้ไปด้วย

เวลานั้นเอง คนของหน่วยกล้าตายหนิงโปกำลังมองสาขาที่ซื้ออันดับหนึ่งของกลุ่มเจียนเฟิง ซึ่งก็คือสาขาถนนจี๋หวา 5 ฉานเฉิง ของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น แล้วมีคนจำที่นั่งนี้ได้ทันที

“นักเก็งกำไรที่มีเงินทุนระดับสิบล้าน และมีที่นั่งในฉานเฉิง มีอยู่เพียงคนเดียว นั่นก็คือขาไร้เงาแห่งฉานเฉิง!”

“เป็นเขาอย่างนั้นหรือ?”

“ขาไร้เงากำลังต่อต้านพวกเราอย่างนั้นเหรอ?”

“แม่งเอ๊ย คนคนนี้กำลังรนหาที่ตาย!”