บทที่ 86 คำเตือนสุดท้ายของสวีเซียง

[เทรดหุ้นเลี้ยงครอบครัว]: สาขาถนนจี้หัวห้า ฉานเฉิง ของบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่น ที่นั่งซื้อขายนี้ทำไมถึงรู้สึกคุ้นนักนะ? ถ้าจำไม่ผิด เหมือนจะมีแค่คนเดียวที่เคยใช้

[บทเพลงศึกหนานหยาง]: @ขาไร้เงาแห่งฉานเฉิง พี่ขา นายเป็นคนฉานเฉิง อย่าบอกนะว่านายกำลังซุ่มโจมตีประมุขใหญ่สวีเซียง?

[เป่ยพ่ายนักลงทุนรายย่อย]: ยืมที่นั่งซื้อขายอื่นฉันยังพอเข้าใจ แต่ที่นั่งของนักเก็งกำไรจากฉานเฉิงนี่ มันเฉพาะเจาะจงเกินไปหน่อยหรือเปล่า

[ชุ่ยหั่วอู๋หมิง]: @ขาไร้เงาแห่งฉานเฉิง ออกมาพูดอะไรหน่อยสิพี่ขา ตกลงใช่นายหรือเปล่าที่กำลังเล่นงานหน่วยกล้าตายหนิงโป

เมื่อสาขาที่เข้าซื้อหุ้นกลุ่มเจียนเฟิงเป็นอันดับหนึ่งถูกเปิดเผย ทุกคนก็พุ่งเป้าไปที่เหลียวกั๋วเพ่ย ขณะที่ข้อความส่วนตัวและการแท็กในกลุ่ม QQ เด้งขึ้นมาไม่หยุด ร่างกายของเขาก็สั่นเทาเล็กน้อย

แม้ขนาดเงินทุนของเขาจะมีถึง 50 ล้านแล้ว แต่ฝ่ายตรงข้ามมีถึง 5 พันล้าน ต่างกันถึงหนึ่งร้อยเท่า ราวกับเป็นช่องว่างที่ยากจะข้ามพ้น

เขาอยากปฏิเสธมาก แต่จะปฏิเสธได้อย่างไร?

ที่นั่งของสาขาก็อยู่ตรงนั้น!

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้เกิดขึ้นกะทันหัน เขาไม่มีเวลาไปซื้อที่นั่งของสาขาในเมืองอื่น ตอนนี้จึงทำได้เพียงแกล้งตาย

[พี่กระโดดตึก]: พี่ขา คุยกันหน่อย ช่วงท้ายตลาดฉันก็กวาดซื้อกลุ่มเจียนเฟิงไปสามแสน จะเล่นงานหน่วยกล้าตายหนิงโปใช่ไหม?

เหลียวกั๋วเพ่ยมองข้อความส่วนตัวแล้วไม่ได้ตอบ เขาต้องการเวลาเพื่อสงบสติอารมณ์

แต่ยิ่งกลัวอะไรก็มักเจอสิ่งนั้น ซุนกั๋วต้งโทรศัพท์เข้ามาโดยตรง ทำให้เหลียวกั๋วเพ่ยลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยังรับสาย

"ฮัลโหล พี่ซุน"

"วันนี้กลุ่มเจียนเฟิงนายเป็นคนดันขึ้นหรือเปล่า? แล้วเงินสามล้านที่ซื้อไล่อินชีวภาพนั่นด้วย" ซุนกั๋วต้งเข้าเรื่องทันที

"สามล้านไม่ใช่ผมซื้อ ส่วนกลุ่มเจียนเฟิง ผมมีส่วนร่วมจริง" เหลียวกั๋วเพ่ยรู้ว่าปิดบังไม่ได้ ในวงการนักเก็งกำไร มีเพียงเขาที่ใช้ที่นั่งนักเก็งกำไรฝั่งฉานเฉิง

ที่เขาใช้ที่นั่งนักเก็งกำไรของฉานเฉิงมาโดยตลอด ก็เพราะอยากเลียนแบบหน่วยกล้าตายหนิงโป ให้เมืองหนึ่งมีตราประทับเฉพาะตัวของเหลียวกั๋วเพ่ย อีกทั้งยังช่วยเพิ่มชื่อเสียงให้บ้านเกิดด้วย

แต่ตอนนี้ ที่นั่งนักเก็งกำไรนี้กลับเปิดเผยตัวตนของเขาโดยสิ้นเชิง

"สามล้านไม่ใช่นาย?"

"ไม่ใช่ผม"

"แล้วใครซื้อ?"

ซุนกั๋วต้งซักไซ้ต่อ

เพราะรู้ว่าจางหยางยังไม่มีที่นั่งนักเก็งกำไร อีกทั้งเขายังเป็นคนที่จัดหาเงินทุน เหลียวกั๋วเพ่ยจึงรักษาน้ำใจอยู่อีกครั้งและโกหกว่า

"ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ กลุ่มเจียนเฟิงตัวนี้ผมจับตาดูมานานแล้ว คิดจะเล่นแนวโน้มหุ้นผู้นำอันดับสอง พอไล่อินชีวภาพของพวกคุณมีความเคลื่อนไหวผิดปกติ ผมนึกว่าจะดันราคาขึ้น ก็เลย..."

"นายหมายความว่านี่เป็นเรื่องเข้าใจผิด?" น้ำเสียงของซุนกั๋วต้งผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ในวงการนักเก็งกำไรของประเทศจีน ใครจะไม่รู้ถึงขนาดเงินทุนอันน่ากลัวของ "หน่วยกล้าตายหนิงโป" เขาเองก็ไม่คิดว่าเหลียวกั๋วเพ่ยจะกล้าเผชิญหน้ากับพวกนั้นตรง ๆ

"เป็นทั้งเรื่องบังเอิญและความเข้าใจผิด" เหลียวกั๋วเพ่ยอ่อนข้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใช้แผนถ่วงเวลา

ซุนกั๋วต้งซึ่งอยู่ไกลถึงหนิงโป พอได้ยินดังนั้นก็ยื่นโทรศัพท์ให้สวีเซียงที่อยู่ข้างกาย

เพราะเปิดลำโพง สวีเซียงจึงได้ยินบทสนทนาระหว่างทั้งสองอย่างชัดเจนเช่นกัน

"ฉันสวีเซียง นายเสนอราคามา วันจันทร์หน้าเทขายแล้วออกไป หรือไม่ก็..." สวีเซียงหยุดไปครึ่งวินาที สายตาเย็นเยียบ ก่อนข่มขู่ว่า "ฉันจะยืมหุ้นมาทุบจนกว่านายจะออกไป"

ดูแคลน!

ดูแคลนกันอย่างโจ่งแจ้ง!

ภายใต้เงื่อนไขที่มีขนาดเงินทุนเหนือกว่าอย่างเด็ดขาด สวีเซียงดูแคลนนักเก็งกำไรทุกคนอย่างเท่าเทียม ยกเว้นหน่วยกล้าตายหนิงโป

การยอมให้เหลียวกั๋วเพ่ยถอนตัวได้อย่างปลอดภัย นับเป็นความเมตตาที่เขามอบให้แล้ว

เมื่อได้ฟังคำข่มขู่อย่างโจ่งแจ้งจากอีกฝ่าย เหลียวกั๋วเพ่ยก็เดือดดาล แต่ยังไม่กล้าฉีกหน้ากับสวีเซียง จึงข่มความโกรธตอบว่า "ผมต้องใช้เวลาเช็กยอดเงินทุนที่ใช้ไปก่อน"

"ฉันให้นายสิบสองชั่วโมง พรุ่งนี้เที่ยงตอบฉันมา"

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด..."

สวีเซียงวางสายทันที

หม่า ซิ่นฉีที่อยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น ก็รีบถามว่า "ยังจะยืมหุ้นอยู่ไหม? ผมติดต่อกับนักเก็งกำไรระดับสามคนหนึ่งได้ เขามีหุ้นกลุ่มเจียนเฟิงอยู่ห้าล้านหยวน"

"ไม่ต้อง"

สวีเซียงคืนโทรศัพท์ให้ซุนกั๋วต้ง แล้วพูดอย่างมั่นใจว่า "ตราบใดที่เขาไม่ใช่ไอ้โง่ ก็ต้องคว้าโอกาสสุดท้ายในการถอนตัวนี้ไว้แน่"

ตลาดทุนคือเกมของเงิน ยิ่งถือเงินทุนมากเท่าไร ก็ยิ่งควบคุมตลาดนี้ได้มากเท่านั้น

หากมีเงินห้าล้าน ก็สามารถเล่นหุ้นขยะที่มีมูลค่าตลาดต่ำได้

หากมีเงินห้าสิบล้าน ก็สามารถลองควบคุมราคาหุ้นขนาดกลางและขนาดเล็กได้

เมื่อขนาดเงินทุนเกินห้าร้อยล้าน หากคำนวณตามการควบคุมราคาระยะสั้นที่ต้องถือหุ้นหมุนเวียนเพียงสิบเปอร์เซ็นต์ ก็สามารถควบคุมราคาบริษัทที่มีมูลค่าตลาดสูงบางแห่งได้ในระยะสั้นแล้ว

ยิ่งบริษัทมีมูลค่าตลาดสูง จำนวนของนักลงทุนรายย่อยก็ยิ่งมาก ผลกำไรจากการเก็บเกี่ยวก็จะเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

สวีเซียงไม่คิดว่าเหลียวกั๋วเพ่ยจะกล้าสู้กับเขาจริง ๆ อีกทั้งอีกฝ่ายก็ไม่มีความสามารถเช่นนั้น ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าพรุ่งนี้เหลียวกั๋วเพ่ยจะยอมอ่อนข้ออย่างว่าง่าย

"ฉันยังมีธุระ ขอตัวก่อน"

สวีเซียงทิ้งคำพูดไว้แล้วก็ออกจากห้องรับรอง VIP ของบริษัทหลักทรัพย์อิ๋นเหอ

นับตั้งแต่ขนาดเงินทุนของเขาเพิ่มถึงห้าพันล้าน เขาก็ค้นพบว่ากองทุนส่วนบุคคลทำเงินได้เร็วกว่า อีกทั้งความเสี่ยงยังต่ำกว่าการควบคุมราคาด้วยตัวเอง ช่วงนี้เขาจึงวิ่งเต้นเพื่อยื่นขอ "ใบอนุญาตผู้จัดการกองทุนส่วนบุคคล" มาโดยตลอด

...

เหลียวกั๋วเพ่ยที่อยู่ไกลถึงฉานเฉิง หลังวางสายแล้วก็ยังสงบใจไม่ได้อยู่นาน ตอนนี้เขาตกอยู่ในความลังเลอีกครั้ง

หากถอนตัวตอนนี้ อย่างน้อยเขายังรักษาเงินต้นไว้ได้

แต่หากเผชิญหน้ากับสวีเซียงตรง ๆ ตามที่อีกฝ่ายบอกเมื่อครู่ ย่อมสามารถยืมหุ้นมาแล้วเทขายกลุ่มเจียนเฟิงอย่างบ้าคลั่งได้แน่

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ยังโทรหาจางหยางเพื่อขอคำแนะนำ

"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด..."

ไม่นานนัก

สายก็ถูกรับ

"มีอะไรเหรอพี่ชาย" ตอนนี้จางหยางขึ้นรถบัสแล้ว กำลังเดินทางกลับมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

"เมื่อกี้สวีเซียงโทรหาผม บอกว่าสามารถปล่อยให้ผมถอนตัวได้อย่างปลอดภัย..."

ยังไม่ทันที่เหลียวกั๋วเพ่ยจะพูดจบ จางหยางก็จับประเด็นสำคัญได้แล้วถามว่า "นายจะถอนตัว?"

"ผมก็คิดแบบนั้น แต่ในใจมันรู้สึกไม่สบายใจ สวีเซียงแม่งหยิ่งเกินไปแล้ว" เหลียวกั๋วเพ่ยพูดจบ ก็เล่าเรื่องทั้งหมดซ้ำอีกครั้งอย่างละเอียด

"ช้างยักษ์ไม่สนใจมดปลวกใต้ฝ่าเท้า ตอนนี้นายคิดอย่างไร?"

จางหยางถามอีกครั้ง

"ผมไม่รู้ เหตุผลบอกให้เทขายหมดพอร์ต แต่ใจก็ไม่ยอมรับ เลยอยากฟังความเห็นของนาย" เหลียวกั๋วเพ่ยบอกเจตนาของตน

"แล้วนายกลัวโดนด่าไหม?" จางหยางยิ้มมุมปาก ก่อนถามขึ้นกะทันหัน

เหลียวกั๋วเพ่ย: "นอกจากกลัวจน กลัวผี และกลัวงูแล้ว ผมก็ไม่กลัวโดนด่าจริง ๆ"

"งั้นก็ง่าย นายตกลงกับเขาไปก่อนว่าวันจันทร์จะเทขายหมดพอร์ต จากนั้นก็กลับคำแล้วดันขึ้นชนเพดาน อีกฝ่ายมีโอกาสสูงที่จะตั้งตัวไม่ทัน พอเงินทุนของนักลงทุนรายย่อยตามเข้ามา เราค่อยขายหุ้นออกไปบางส่วน เพื่อรับมือกับการทุบราคาที่อาจเกิดขึ้น"

จางหยางหยุดเล็กน้อย ก่อนวิเคราะห์ต่อว่า "ในเมื่ออีกฝ่ายพูดถึงการยืมหุ้น ก็แปลว่าในมือไม่มีหุ้น ขอแค่เราประคองช่วงเปิดตลาดไว้ ไม่ทำให้นักลงทุนรายย่อยตื่นกลัวจนเทขาย สวีเซียงก็ทำอะไรเราไม่ได้แม้แต่น้อย"

ทันทีที่สิ้นเสียง ดวงตาของเหลียวกั๋วเพ่ยก็เป็นประกายขึ้นเล็กน้อย แต่ยังถามอย่างกังวลว่า "หลอกเขาแบบนี้ เท่ากับล่วงเกินสวีเซียงจนถึงที่สุดแล้ว หากเขามาหาฉันถึงตัวจะทำอย่างไร?"

"ฉานเฉิงของพวกนายมีสำนักฝึกวิทยายุทธ์เยอะไม่ใช่หรือ? จ้างบอดี้การ์ดสักสองคนก็พอ"

"พวกเขามีกว่ายี่สิบคนเลยนะ"

"แบบนั้นยิ่งจัดการง่าย จับคนเดียวคือทะเลาะวิวาท จับเป็นกลุ่มก็คือทลายแก๊งอาชญากรรม เป็นผลงาน ตำรวจในเขตของนายคงอยากให้พวกเขามาส่งตัวถึงที่"

"อย่าว่าแต่ มันก็มีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ"

เหลียวกั๋วเพ่ยเหมือนคลายปมในใจได้แล้ว จึงหยอกว่า "สมกับเป็นคนหนุ่ม หัวไวจริง ๆ แถมทำเรื่องต่าง ๆ ยังไม่มีขีดจำกัดทางศีลธรรม ได้เรียนรู้แล้ว"

"อีกฝ่ายขี่คอนายอยู่แล้ว จะไปพูดเรื่องขีดจำกัดทางศีลธรรมกับเขาทำไม? ฉันก็แค่ไม่พอใจแทนนาย" จางหยางพูดพลางยิ้มบาง ๆ

"เฮ้ยนาย! ไอ้หนูนี่พูดเก่งจริง ๆ" เมื่อจางหยางพูดมาถึงขั้นนี้ เหลียวกั๋วเพ่ยก็ตัดสินใจเสี่ยงสักตั้ง

ก็แค่ชื่อเสียงในวงการไม่ใช่หรือ?

เสียก็เสียไป

อีกอย่างก็ไม่แน่ว่าจะเสีย เพราะหากทำให้สวีเซียงและหน่วยกล้าตายหนิงโปพ่ายแพ้ได้ ใช้วิธีเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็ถือว่าสมเหตุสมผล