บทที่ 87 กลับสู่มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

ยามสนธยาลับหาย นครฮู่ตูก็สวมอาภรณ์ใหม่แห่งนครปีศาจ ตึกสูงในลู่เจียจุ่ยประดับแสงนีออนเจิดจ้า เดอะบันด์ระยะสิบลี้เต็มไปด้วยความฟุ้งเฟ้อมัวเมา

แม้แต่สูดอากาศของนครฮู่ตูเข้าไปสักเฮือก ก็ยังได้กลิ่นเงินทองอันฟุ้งเฟ้อ

เนื่องจากยังไม่มีรถไว้ใช้เดินทาง หลังออกจากสถานีขนส่งผู้โดยสาร จางหยางจึงต้องต่อแท็กซี่อีกทอด ผ่านความยุ่งยากหลายต่อหลายอย่างกว่าจะกลับถึงมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตู

เมื่อผลักประตูหอพักที่จากไปนานออก หวังลิ่วกับสวี่เจียเฟิงก็ไม่อยู่ในห้อง เหลือเพียงเฉินชวน "หนุ่มรังเปล่า" ที่กำลังชื่นชมภาพยนตร์ศิลปะเรื่องใหม่ล่าสุดของอาจารย์โปโป

พอได้ยินเสียงเปิดประตู เฉินชวนก็หันข้างมอง ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "หัวหน้าหอ ในที่สุดนายก็กลับมาแล้ว ฉันนึกว่านายไปซื้อบริการจนถูกจับเสียอีก"

"ฉันไปทำธุระต่างเมืองมา"

จางหยางปิดประตูตามหลัง วางกระเป๋าเดินทางลง เปิดซิปแล้วถามว่า "แปดสำนักใหญ่เดินทางมาถึงกันหมดแล้วใช่ไหม?"

อาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหัวและมหาวิทยาลัยปักกิ่ง มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น มหาวิทยาลัยเจียวทง มหาวิทยาลัยการเงินหัวกลาง มหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้ และมหาวิทยาลัยอื่น ๆ มาเยือนพร้อมกันอย่างกะทันหัน นักศึกษาสาขาวิชาการลงทุนจึงเรียกการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ครั้งนี้อย่างล้อเลียนว่า "แปดสำนักใหญ่ล้อมโจมตียอดเขากวงหมิง"

"มาถึงกันหมดแล้ว อ้อ ใช่แล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาเหมือนจะตามหานาย เขาบอกว่าถ้านายกลับมาแล้ว ให้โทรหาเขาด้วย"

เฉินชวนหยุดวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่ ลุกขึ้นมองกระเป๋าเดินทางของจางหยาง

ออกไปข้างนอกนานขนาดนี้ จางหยางก็ซื้อเป็ดพะโล้กลับมาให้ทุกคนกินที่หอพักด้วย

ย่านการค้าของมหาวิทยาลัยก็เหมือนสนามฝึกขับรถกับจุดพักรถบนทางด่วน เป็นพื้นที่ที่ขายของบวกราคาสูง เป็ดพะโล้ที่ซื้อร้อยหยวน อาจมีถึงสี่สิบหยวนที่เป็นส่วนต่างราคา

"ฉันโทรกลับหาอาจารย์ที่ปรึกษาแล้ว ของพวกนี้ซื้อมาให้พวกนาย"

เห็นถุงปิดผนึกที่จางหยางยื่นมาให้ เฉินชวนก็ซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง ตะโกนจากใจจริงว่า "พ่อ หัวหน้าหอ นายคือพ่อแท้ ๆ ของฉัน"

"กินประหยัดหน่อย เหลือให้เจ้าหกกับพวกเขาด้วย" จางหยางชินกับเรื่องนี้มานานแล้ว เขาหยิบเสื้อผ้าที่ต้องซักออกมา แล้วหาเสื้อผ้าอีกชุดก่อนเดินไปอาบน้ำที่ห้องน้ำระเบียง

......

"ทำไมกลิ่นหอมขนาดนี้?"

"ให้ตายสิ! ชวนจื่อกินคนเดียวเหรอ?"

หวังลิ่วกับสวี่เจียเฟิงกลับหอพักหลังเล่นแบดมินตันเสร็จ พลันได้กลิ่นหอมของเป็ดพะโล้ทันที

เมื่อเผชิญหน้ากับคนสองคนที่ทั้งตัวชุ่มเหงื่อและเดินเข้ามาหาตนอย่างรวดเร็ว เฉินชวนก็พูดอย่างรังเกียจเล็กน้อยว่า "ใครกินคนเดียวกัน ฉันเหลือไว้ให้พวกนายแล้ว นี่คืออาหารที่หัวหน้าหอป้อนให้ด้วยความรักแบบพ่อ"

"แล้วพวกนายก็ไปอาบน้ำก่อนเถอะ เหงื่อท่วมตัวเหมือนแช่มันหมูมา"

"หัวหน้าหอกลับมาแล้วเหรอ?"

"กลับมาจริงด้วย เมื่อกี้มัวแต่ตั้งใจเล่นบอลกับรุ่นน้อง เลยเพิ่งเห็นข้อความของหัวหน้าหอ"

ขณะที่ทั้งสามกำลังคุยกัน จางหยางก็ซักผ้าเสร็จพอดี เขายกถังพลาสติกใส่ผ้าทั้งถังออกจากห้องน้ำมายังระเบียง

"หัวหน้าหอ นายไปไหนมา?"

"หายไปนานพอควรเลยนะ ชวนจื่อยังคิดว่านายซื้อบริการจนติดต่อไม่ได้แล้ว"

"อย่าใส่ร้ายฉัน!"

จางหยางหยิบไม้แขวนเสื้อขึ้นมา พลางตากผ้าไปด้วยและตอบพวกเขาไปด้วยว่า "ไปนครหางเฉิงมา ไปเที่ยวกับเพื่อนอยู่หลายวัน"

"ผู้หญิงหรือเปล่า?"

เฉินชวนเพิ่งถามจบ สวี่เจียเฟิงก็พูดต่อทันทีว่า "ยังต้องถามอีกเหรอ ต้องเป็นผู้หญิงแน่นอน"

"เห็นแก่ที่หัวหน้าหอซื้อเป็ดพะโล้มาให้พวกเรา ฉันมีตำรับบำรุงไตตกทอดจากบรรพบุรุษอยู่ใบหนึ่ง รักษาอาการไต..."

"ไตฉันแข็งแรงดี" หวังลิ่วยังพูดไม่ทันจบ จางหยางก็ปฏิเสธทันที

บำรุงไตงั้นเหรอ?

ต่อให้กินยาบำรุงไตมากแค่ไหน หากร่างกายดูดซึมไม่ได้ก็ไร้ประโยชน์ สู้ทำสควอตวันละหลายสิบครั้งเพื่อเสริมกำลังขา ยังน่าเชื่อถือกว่า

"ตำรับอะไรเหรอ?"

เฉินชวนถามอย่างอยากรู้

หวังลิ่วมองภาพที่หยุดค้างอยู่บนเครื่องเล่นแวบหนึ่ง แล้วเย้าว่า "นี่ใช้รักษาอาการพร่องอิน นายคงพร่องหยาง ใช้ไม่ได้หรอก"

"ไปให้พ้น นายต่างหากพร่องหยาง นายต่างหากที่ใช้ไม่ได้ ฉันยังเป็นหนุ่มพรหมจารีอยู่เลย จะพร่องหยางได้ยังไง!" เฉินชวนโต้กลับเสียงดัง

"พอเถอะ ๆ เจ้าหก นายไว้หน้าชวนจื่อหน่อยเถอะ ก็แค่พร่องหยางไม่ใช่เหรอ พวกเราจะไม่พูดออกไปข้างนอกแน่นอน เรื่องเฉินชวนพร่องหยางน่ะ แค่พวกเราที่หอรู้กันก็พอแล้ว"

สวี่เจียเฟิงหันหน้าไปทางประตูหอพัก จงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น ราวกับต้องการแก้แค้นที่ครั้งก่อนเขาสารภาพรักแล้วถูกปฏิเสธ แต่เฉินชวนกลับล้อเลียนเขา

จางหยางที่ตากผ้าเสร็จแล้วเพียงยิ้มอย่างสงบ โดยไม่ได้เข้าร่วม "ศึก" ของพวกเขา

เมื่อกลับมาที่เตียงของตน จางหยางใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดโต๊ะกับเก้าอี้ข้างเตียงล่าง แล้วใช้กระดาษทิชชูซับน้ำให้แห้ง

จากนั้น เขาหยิบกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กที่เก็บไว้ในตู้ หยิบคอมพิวเตอร์เลอโนโวด้านในออกมา แล้วเสียบสายอินเทอร์เน็ต

ระหว่างที่จางหยางหยิบคอมพิวเตอร์ ทั้งสามคนในหอพักก็ไม่เถียงกันเรื่อง "ไตพร่อง" อีก แต่ตกลงกันว่าเดี๋ยวจะไปเล่นเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์ด้วยกัน

......

หลังล็อกอิน QQ ของตัวเอง จางหยางกวาดตามองข้อความส่วนตัวที่ยังไม่ได้อ่านก่อน

[เหอจิ้ง]: ได้ยินอาจารย์หวังซิ่งปังบอกว่า คณบดีคณะการเงินของมหาวิทยาลัยการเงินตะวันตกเฉียงใต้เจาะจงเรียกชื่อนาย จางหยาง นายต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะ อีกอย่าง ฉันได้ยินว่าการแลกเปลี่ยนระหว่างมหาวิทยาลัยครั้งนี้ ไม่ได้มีแค่เรียนทฤษฎี แต่ยังมีการแข่งขันจำลองด้วย

ระหว่างทาง จางหยางคุยกับเหอจิ้งผ่าน QQ แล้ว เขาจึงพอรู้เจตนาของมหาวิทยาลัยอื่น ๆ อยู่บ้าง

คำว่า "สังคม" จะว่าซับซ้อนก็ไม่เชิง จะว่าง่ายก็ไม่ใช่ แต่ท้ายที่สุดมันเกิดจากผู้คนรวมกัน ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมีการแข่งขัน

ปีนี้มหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูทำผลงานในการแข่งขันบัญชีจำลองหัวซิ่นได้ดีเกินไป อีกทั้งยังมีการ "จัดระดับสาขาวิชาของมหาวิทยาลัย" พวกนั้นย่อมไม่ยอมรับโดยง่าย เพราะท้ายที่สุดแล้วมันเกี่ยวข้องกับงบสนับสนุนหลายหมื่นล้าน

จางหยางครุ่นคิด ก่อนพิมพ์ตอบอย่างรวดเร็วว่า "รอดูอีกวันสองวันก็คงรู้แล้วว่าในน้ำเต้าของอีกฝ่ายขายยาอะไรอยู่ ดูสถานการณ์ไปก่อนเถอะ"

หลังปิดหน้าต่างแชตของเหอจิ้ง ยังมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอีกหลายสิบข้อความ

[สวี่จื่อรั่ว]: กลับมหาวิทยาลัยแล้ว?

[เจิงเยว่ฉี]: รุ่นพี่จางหยางมีเวลาไหม? อีกไม่นานก็จะถึง 520 แล้ว ฉันอยากชวนรุ่นพี่ไปดูหนัง

[สวี่จื่อโหรว]: ออกมาคุยกันหน่อยไหม?

หลังตอบข้อความที่ยังไม่ได้อ่านทีละข้อความ จางหยางก็ย่อหน้าต่าง QQ แล้วเปิดไป่ตู้เทียปา เพื่อแบ่งปันแนวคิดการซื้อขายของตนในกระดานหุ้นต่อ

[แบ่งปันแนวคิดการซื้อขายวันนี้ เพื่อใช้อ้างอิงเท่านั้น ไม่ถือเป็นคำแนะนำการลงทุนใด ๆ

ตามประกาศล่าสุดอย่างเป็นทางการขององค์การอนามัยโลก หรือ WHO เมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม มีชาวเม็กซิโกคนหนึ่งเดินทางจากสหรัฐอเมริกาไปยังเกาะฮ่องกง และได้รับการยืนยันหลังตรวจพบว่าติดเชื้อไวรัส H1N1

วันที่ 2 พฤษภาคม เกาหลีใต้รายงานผู้ติดเชื้อ H1N1 จากต่างประเทศเป็นรายแรก

วันที่ 7 พฤษภาคม องค์การอนามัยโลก หรือ WHO ออกคำเตือนฉุกเฉินต่อเนื่องเป็นวันที่หก ไวรัสไข้หวัดใหญ่ที่มีต้นกำเนิดจากสหรัฐอเมริกาและเม็กซิโกกำลังแพร่กระจายไปทั่วโลกอย่างรวดเร็ว

บริษัทจินเฉิงเจียนเฟิงผลิตภัณฑ์ธรรมชาติ ซึ่งเป็นบริษัทย่อยที่กลุ่มเจียนเฟิงถือหุ้น มีเทคโนโลยีสกัดกรดชิคิมิกที่สมบูรณ์ที่สุดในประเทศ

กรดชิคิมิกเป็นสารตัวกลางสำคัญในการสังเคราะห์ยาต้านไข้หวัดใหญ่ทามิฟลู (โอเซลทามิเวียร์ฟอสเฟต) หากไข้หวัดใหญ่ยังแพร่ระบาดต่อไป หุ้นทั้งกลุ่มยารักษาไข้หวัดใหญ่อาจปะทุขึ้นในระยะนี้

ด้านล่างคือภาพสถานะถือครองของผม รูปภาพ.jpg]

ท้ายโพสต์ จางหยางเผยสถานะการถือครองกลุ่มเจียนเฟิงของตน

ทันทีที่โพสต์ถูกเผยแพร่ ผู้ติดตามนับพันคนที่ติดตามเขาก็ได้รับการแจ้งเตือนในทันที และยังมีคนทั่วไปจำนวนมากเข้ามามุงดูอย่างคึกคัก

จางหยางแบ่งปันแนวคิดการซื้อขายต่อเนื่องมาหนึ่งเดือน อีกทั้งการซื้อขายที่มีอัตราชนะสูงมากของเขา ทำให้คนไม่น้อยจดจำไอดี joker ได้ เมื่อกรดชิคิมิกถูกกล่าวถึงอีกครั้ง นักลงทุนรายย่อยต่างก็พากันแสดงความคิดเห็นใต้โพสต์

[สังคมต้องเรียกพี่จวิน]: ถ้าจำไม่ผิด เมื่อเดือนก่อนเงินทุนของเทพ joker มีแค่ไม่กี่หมื่นไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ ๆ ถึงทุ่มสี่ล้านเข้ากลุ่มเจียนเฟิงได้ล่ะ?

[ชอบกินช็อกโกแลต]: ที่แท้กลุ่มเจียนเฟิงคือหุ้นผู้นำกรดชิคิมิกนี่เอง? ถึงว่าทำไมวันนี้ขึ้นชนเพดาน

[เรียกฉันว่าพี่หล่อ]: ผมเพิ่งกลับมาจากเที่ยวญี่ปุ่น ที่นั่นเริ่มควบคุมอย่างเข้มงวดแล้ว ไข้หวัดใหญ่ H1N1 อาจร้ายแรงกว่าที่เราคิด

[สี่เหลี่ยมเล็ก]: งั้นดูท่าสวีเซียงก็ไม่ได้ปั่นกระแสส่งเดชจริง ๆ กรดชิคิมิกก็เหมือนกระจกรถยนต์ เราไม่รู้ว่ารถยี่ห้อไหนขายดี แต่กระจกหน้ารถที่พวกมันใช้ ส่วนใหญ่ล้วนมาจากฟู่เหยากลาส การเล่นกรดชิคิมิกก็คือการเล่นหุ้นยารักษาไข้หวัดใหญ่!