บทที่ 92 การปั่นกระแสกรดชิคิมิกไปทั่วอินเทอร์เน็ต

「จางหยางมาหรือยัง？」

「ยังไม่ถึง ตามเวลาที่เขามาบริษัทเราเมื่อสัปดาห์ก่อน ก็น่าจะใกล้ถึงแล้ว ตอนนี้คงกำลังกินอาหารเช้าอยู่ข้างนอก」

「ชักจะตั้งตารอตลาดเปิดไม่ไหวแล้ว！」

วันที่ 11 พฤษภาคม วันจันทร์

หลังวันหยุดสั้น ๆ สองวันผ่านพ้นไป บรรดาผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายของบริษัทลงทุนหงเยว่ก็ทยอยกลับมาทำงานที่บริษัท ขณะนี้พวกเขากำลังพูดคุยกันเล่น ๆ อยู่ในพื้นที่สำนักงาน เฝ้ารอการปรากฏตัวของชายคนนั้น

ในฐานะผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายของจางหยาง จ้งฉีเฟิงยิ่งมาถึงบริษัทตั้งแต่แปดโมงสิบนาที เร็วกว่ากำหนดแปดโมงครึ่งถึงยี่สิบนาที

ทำไมถึงมาเช้าขนาดนี้น่ะหรือ?

เพราะเขากระหายอยากทำเงินเกินไปแล้ว！

เขาอยากทำเงินจนถึงกับนอนไม่หลับ！

โดยเฉพาะตอนที่เห็นจางหยางซึ่งเคยเป็น “นักลงทุนรายย่อย” ที่ใช้เงินสองแสนหยวนเพิ่มเลเวอเรจห้าเท่า พลิกโฉมกลายเป็นสุดยอดเทพที่เติมหลักประกันเลเวอเรจอีกหนึ่งล้านหนึ่งแสนแปดหมื่นหยวน และทำเงินได้วันละล้าน จ้งฉีเฟิงยอมรับว่าเขาอิจฉาตาร้อนจริง ๆ

ผลงานอันรุ่งโรจน์ที่ทำเงินได้วันละหนึ่งล้านสี่หมื่นหยวน หากเขาซื้อหุ้นตามจางหยางและทำกำไรได้เท่ากัน เขาจะต้องทำงานน้อยลงอีกกี่ปี？

พวกเขาที่เป็นผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายมีสวัสดิการแฝงอย่างหนึ่ง นั่นก็คือสามารถซื้อขายตามได้

เมื่อเจอ “เทพ” ก็สามารถดูสถานะการถือครองของอีกฝ่ายแล้วซื้อขายตามได้

หลังจากได้เห็นจางหยางใช้เงินเจ็ดล้านหยวนควบคุมการขึ้นลงของหุ้นตัวหนึ่งแล้ว บรรดาผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายของบริษัทลงทุนหงเยว่ต่างก็อยากแบ่งผลประโยชน์ด้วย

จางหยางก็เป็นอย่างที่พวกเขาคาดเดา เขาแวะเข้าร้านอาหารเช้าสักแห่งเพื่อจัดการเรื่องปากท้อง

หลังออกจากมหาวิทยาลัยแล้ว การกินอาหารก็ไม่มีเงินอุดหนุนจากรัฐอีก อาหารเช้ามื้อหนึ่งต้องใช้เงินราวห้าหยวน แถมยังไม่หอมอร่อยเท่าที่พ่อครัวโรงอาหารทำ

「ซู้ด ๆ——」

หลังดื่มนมถั่วเหลืองจนหมด จางหยางก็ออกจากพื้นที่รับประทานอาหารของร้าน

เพื่อความสะดวกในการควบคุมการซื้อขาย โรงแรมที่เขาพักอยู่ห่างจากอาคารหงเยว่ไม่ถึงแปดร้อยเมตร ส่วนร้านอาหารเช้ายิ่งอยู่ห่างออกไปเพียงราวเจ็ดร้อยเมตรเท่านั้น

หากคำนวณจากความเร็วในการเดินของผู้ใหญ่ที่นาทีละหกสิบถึงแปดสิบเมตร ระยะทางเจ็ดร้อยเมตรก็น่าจะใช้เวลาเดินราวสิบเอ็ดนาทีก็ถึงอาคารหงเยว่พอดี ถือโอกาสเดินเล่นย่อยอาหารไปด้วยได้

เมื่อมาถึงอาคารหงเยว่ จางหยางก็ขึ้นลิฟต์ตรงไปยังชั้นเก้า ทันทีที่ปรากฏตัวในพื้นที่สำนักงานฝ่ายการซื้อขาย

จ้งฉีเฟิงและผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายคนอื่น ๆ ก็รีบเข้ามาล้อมจางหยางไว้ สอบถามกลยุทธ์การลงทุนของวันนี้

「คุณจางเก่งเกินไปแล้ว ถึงกับวางแผนซื้อหุ้นแนวคิดกรดชิคิมิกล่วงหน้าได้เลยหรือครับ ตลอดสองวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมเห็นแต่ข่าวไข้หวัดใหญ่ H1N1 แพร่ระบาดไปทั่วเอเชียเต็มหน้าจอไปหมด」

「เว็บไซต์การเงินอย่างซินล่างการเงิน เผิงป๋อการเงิน เน็ตอีสการเงิน รวมถึงตงฟางไฉฟู่ ต่างก็ยก “ไข้หวัดใหญ่ H1N1 แพร่ระบาดไปทั่วเอเชีย” เป็นพาดหัวข่าวสำคัญกันทั้งนั้น」

「ในเวยปั๋วยังขึ้นรายการค้นหายอดนิยมด้วย！」

「ใช่ ๆ แถมยังขึ้นอันดับหนึ่งของกระแสยอดนิยมอีก！」

「คุณจาง หุ้นกลุ่มเจียนเฟิงที่คุณซื้อไว้ยังมีสภาวะตลาดให้เล่นต่อไหมครับ？」

เมื่อเห็นสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเหล่านั้น จางหยางก็ยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า「ตั้งแต่เดือนเมษายน ไข้หวัดใหญ่ H1N1 ก็เริ่มมีเค้าลางแพร่ระบาดไปทั่วโลกแล้ว ตอนนี้การเข้าสู่เอเชียก็อยู่ในความคาดหมาย บางทีมันอาจกลายเป็นหุ้นแนวคิดระยะสั้นที่เงินทุนในตลาดแห่กันเข้ามาไล่ซื้อก็ได้」

「ส่วนกลุ่มเจียนเฟิง—」

เขาหยุดไปชั่วครู่แล้วพูดต่อว่า「ฉันซื้อไว้ในสัดส่วนมากแล้ว ส่วนพวกเธอจะมองหุ้นตัวนี้อย่างไร หรือมันยังมีสภาวะตลาดให้เล่นต่อหรือไม่ ก็ได้แต่บอกว่าคนมีเมตตาย่อมเห็นต่าง คนมีปัญญาย่อมเห็นต่าง」

จางหยางไม่ได้มีความสัมพันธ์เป็นญาติหรืออะไรกับพวกเขา จะให้แนะนำหุ้นส่งเดชไม่ได้

ถ้าทำเงินได้ก็ไม่มีส่วนของเขา แต่ถ้าพวกนั้นขาดทุนขึ้นมา ไม่แน่ว่าอาจย้อนกลับมาหาเรื่องเขาอีก

เมื่อเห็นจางหยางพูดอย่างระมัดระวังขนาดนั้น จ้งฉีเฟิงก็อดถามต่อไม่ได้「ถ้าอย่างนั้นไล่อินชีวภาพก็เป็นหุ้นผู้นำตัวปลอมใช่ไหมครับ คุณจาง？」

「จริงบ้างเท็จบ้าง เท็จบ้างจริงบ้าง ตลาดทุนมีเพียงการช่วงชิงผลประโยชน์」

จางหยางยังคงตอบแบบประนีประนอมไปเรื่อย

แต่เขาก็ไม่ได้พูดมั่ว ในตลาดหุ้น A ซึ่งเป็นตลาดทุนแห่งนี้ ไม่มีหุ้นผู้นำในความหมายที่แท้จริง ต่อให้ผลประกอบการสอดคล้องกันมาก ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นหุ้นผู้นำ

อย่างเช่นไล่อินชีวภาพ แค่คำสั่งซื้อกรดชิคิมิกสิบรายการ มูลค่ารวมสามสิบล้านหยวน ก็ทำให้ราคาหุ้นถูกลากขึ้นชนเพดานต่อเนื่องถึงเก้าวันได้

มูลค่าตลาดที่เพิ่มขึ้นจากการขึ้นชนเพดานต่อเนื่องเก้าวันนั้น สูงกว่ามูลค่าคำสั่งซื้อกรดชิคิมิกสามสิบล้านหยวนไปไกลแล้ว

คุณบอกว่ามันเป็นหุ้นผู้นำอย่างนั้นหรือ？

ไล่อินชีวภาพมีคำสั่งซื้อเพียงสิบรายการ แถมธุรกิจหลักก็ไม่ใช่กรดชิคิมิก แม้แต่สายการผลิตก็ยังเป็นการเบียดแทรกจัดสรรขึ้นมาเป็นการชั่วคราว

แต่ถ้าคุณบอกว่ามันไม่ใช่หุ้นผู้นำ หุ้นแนวคิดกรดชิคิมิกตัวไหนจะสู้การขึ้นชนเพดานต่อเนื่องเก้าวันในเก้าวันซื้อขายได้？

ในตลาดทุน หุ้นตัวไหนก็มีโอกาสกลายเป็นหุ้นผู้นำได้ ขอเพียงได้รับการยอมรับจากเงินทุนก็เพียงพอแล้ว

แน่นอนว่า

นี่หมายถึงหุ้นผู้นำในแง่กระแสเงินทุน

หากเป็นหุ้นผู้นำในแง่มูลค่าตลาด เพียงใช้เครื่องมือค้นหาหุ้นตรวจสอบก็รู้แล้วว่าเป็นใคร

แต่หุ้น “ยักษ์ใหญ่” ประเภทนี้มีมูลค่าตลาดสูงและมีนักลงทุนรายย่อยจำนวนมาก หากไม่มีนโยบายผลักดัน โดยพื้นฐานแล้วราคาจะไม่ปรับขึ้นมากนัก

「ศิษย์น้อง」

เสียงเรียกดังมาจากด้านหลังจางหยาง

เขาคือผู้จัดการจัดหาเงินทุนของจางหยาง และยังเป็นศิษย์เก่าของมหาวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ฮู่ตูด้วย นั่นคือจางเสี่ยวหลง

「ศิษย์พี่จาง อรุณสวัสดิ์」

จางหยางหันกลับไปทักทาย

「อรุณสวัสดิ์」จางเสี่ยวหลงขานรับคำหนึ่ง ก่อนกวาดตามองผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายที่ล้อมจางหยางอยู่ แล้วตวาดเสียงเข้มว่า「ยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม ไม่กลับไปที่โต๊ะเตรียมทำงานอีก มารบกวนลูกค้าทำไม？」

แม้ผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายกับผู้จัดการจัดหาเงินทุนจะไม่ได้มีความสัมพันธ์เป็นผู้บังคับบัญชาโดยตรง แต่ฝ่ายหลังเป็นผู้เซ็นสัญญากับลูกค้าจัดหาเงินทุน

จึงมีสิทธิ์แนะนำผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายให้ลูกค้าได้

หากผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายต้องการลูกค้าเพิ่ม ก็จำเป็นต้องเอาใจผู้จัดการจัดหาเงินทุน

หลังถูกจางเสี่ยวหลงตำหนิ จ้งฉีเฟิงและผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายคนอื่น ๆ ต่างก็แยกย้ายกลับไปยังตำแหน่งงานของตน

เมื่อผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายสลายตัวไปแล้ว ใบหน้าที่ตึงเครียดของจางเสี่ยวหลงจึงผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากนั้นจึงหันไปพูดกับจางหยางว่า「ศิษย์น้อง ตอนนี้นายเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทลงทุนหงเยว่ของเราแล้ว คุณซุนกำชับฉันเป็นพิเศษเมื่อสัปดาห์ก่อนว่า ถ้าสัปดาห์นี้นายยังมาควบคุมการซื้อขายที่นี่ ก็ให้พานายไปซื้อขายที่ห้องทำงานของเขา」

「หืม？」

จางหยางไม่ค่อยเข้าใจ จึงถามว่า「ฉันไปซื้อขายที่ห้องทำงานของเขา แล้วคุณซุนล่ะ？」

「คุณซุนของเราไปมณฑลกุ้ยแล้ว ธุรกิจจัดหาเงินทุนของบริษัทกำลังขยายไปทางตะวันตก นอกจากคุณซุนจะอยู่ที่มณฑลกุ้ยแล้ว คุณหลิ่วก็อยู่ที่นั่นด้วย」

จางเสี่ยวหลงอธิบายให้หายสงสัย

คุณหลิ่วที่อีกฝ่ายพูดถึง เถาอวี่อ๋างก็เคยบอกจางหยางแล้วว่าชื่อหลิ่วหัว เดิมทีเขาสร้างตัวขึ้นมาจากธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ บริษัทลงทุนหงเยว่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของอาณาจักรธุรกิจของเขา กลุ่มหงเยว่ของอีกฝ่ายครอบคลุมทั้งอสังหาริมทรัพย์ เหมืองแร่ และธุรกิจที่พัก

「ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง」จางหยางพยักหน้าเล็กน้อยแล้วถามต่อว่า「แล้วผู้จัดการจ้งฉีเฟิงต้องตามไปด้วยไหม？」

「คุณซุนบอกว่า ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องมีคนคอยจับตาดู เพราะบัญชีของนายมีกำไรมากกว่าหนึ่งล้านหยวนแล้ว ต่อให้เจอหุ้นติดฟลอร์ทั้งพอร์ตหนึ่งวัน ก็ยังไม่ถึงเส้นบัญชีแตก รอให้ขาดทุนถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของหลักประกันแล้วค่อยว่ากัน」

จางเสี่ยวหลงเล่าไปพร้อมรอยยิ้ม

เขาไม่รู้ว่าวันนั้นจางหยางกับซุนอี้เหิงพูดคุยอะไรกัน แต่แน่ใจได้ว่าทั้งสองพูดคุยกันอย่างราบรื่นมาก ไม่เช่นนั้นซุนอี้เหิงคงไม่เปิดทางพิเศษนี้ให้

ทว่าจางเสี่ยวหลงไม่รู้ว่า เหตุผลที่ซุนอี้เหิงให้จางหยางใช้ห้องทำงานของเขา นอกจากจะพูดคุยกับจางหยางได้อย่างถูกคอแล้ว ยังเป็นเพราะเขารู้ว่าผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายอย่างจ้งฉีเฟิงและคนอื่น ๆ เปิดเผยสถานะการถือครองในบัญชีของจางหยางโดยไม่ได้รับอนุญาต ทำให้เขาตระหนักว่าต้องคุ้มครองความเป็นส่วนตัวของลูกค้า

แต่ตอนนี้เขายังคิดวิธีคุ้มครองความเป็นส่วนตัวที่ดีไม่ได้

「ไปกันเถอะ ฉันจะช่วยนายเข้าสู่บัญชี」

จางเสี่ยวหลงเดินนำไปทันที

「รบกวนพี่แล้ว」จางหยางไม่เกรงใจ ยอมรับคำเชิญให้ไปซื้อขายที่ห้องทำงานของซุนอี้เหิงอย่างเปิดเผย

ตอนซื้อขายเมื่อสัปดาห์ก่อน มีผู้จัดการฝ่ายการซื้อขายแวะมามุงดูเป็นระยะ ๆ ทำให้เขาลำบากไม่น้อย

แต่ถึงอย่างไรก็เป็นพื้นที่ส่วนกลาง จางหยางไม่สะดวกจะขอให้อีกฝ่ายออกไป จึงได้แต่ทนรับเงียบ ๆ

ตอนนี้มีโอกาสออกจากพื้นที่สาธารณะ เขาย่อมปรารถนาแทบไม่ทัน

เมื่อมาถึงห้องทำงานของซุนอี้เหิง จางเสี่ยวหลงก็เตือนว่า「นายใช้คอมพิวเตอร์ได้ตามสบาย แต่ของอย่างอื่นอย่าไปแตะมั่ว ๆ ล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันก็อธิบายไม่ได้เหมือนกัน」

「วางใจเถอะ ฉันใช้แค่คอมพิวเตอร์」

จางหยางรู้จักวางตัวดี

ซุนอี้เหิงให้เขายืมห้องทำงาน คาดว่าคงมีเจตนาแสดงไมตรีอยู่ด้วย แม้จะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่ตอนนี้มันเป็นประโยชน์ต่อตัวเขา ก็รับไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

「ถ้าอย่างนั้นนายทำความคุ้นเคยไปก่อน ฉันกลับห้องทำงานก่อนนะ มีเรื่องอะไรก็เรียกฉันได้ตลอด」

「ได้ครับ ศิษย์พี่」

หลังจากจางเสี่ยวหลงเข้าสู่บัญชีจัดหาเงินทุนและกำชับเรื่องต่าง ๆ สั้น ๆ แล้ว ก็ออกจากห้องทำงานของซุนอี้เหิงไป

เมื่ออีกฝ่ายออกไปแล้ว จางหยางกวาดตามองห้องทำงานขนาดใหญ่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเดินไปยังหน้าต่างกระจกเต็มบานข้างโต๊ะทำงาน ตรงนี้สามารถมองลงไปเห็นจัตุรัสเฉียนเจียงอินเตอร์เนชันแนลไทมส์ทั้งหมด

ขณะนี้เบื้องล่างของจัตุรัสเต็มไปด้วยผู้คน ถนนไกลออกไปมีรถยนต์แล่นผ่านไม่ขาดสาย

「ความรู้สึกที่ไม่ได้สัมผัสมานาน」

จางหยางอดทอดถอนใจไม่ได้

ชาติที่แล้วเขาก็มีห้องทำงานอยู่บนชั้นสูงสุดของวอลล์สตรีต มีหน้าต่างกระจกเต็มบานแบบพาโนรามาคล้ายกัน และสามารถมองลงไปเห็นฝูงชนที่เดินผ่านไปมาด้านล่างอาคารได้เช่นกัน ทุกครั้งที่มองลงไป เขาจะรู้สึกถึงความเหนือกว่าราวกับอยู่เหนือผู้คนทั้งหมด

เขาไม่ได้รำลึกถึงนานนัก ก่อนกลับไปยังโต๊ะทำงานของซุนอี้เหิง

เนื่องจากยังไม่ถึงเก้าโมง เขายังมีเวลาไปตรวจสอบกระแสอารมณ์และกระแสข่าว

เมื่อเปิดซินล่างเวยปั๋ว ก็เป็นอย่างที่จ้งฉีเฟิงและคนอื่น ๆ พูดไว้ แฮชแท็ก 《ไข้หวัดใหญ่ H1N1 กำลังแสดงแนวโน้มแพร่ระบาดทั่วโลก》กำลังครองอันดับการค้นหายอดนิยม ค่าความนิยมอยู่ที่สี่ล้านสามแสน

เมื่อกดเข้าไปดู หลายสื่อที่น่าเชื่อถือ เช่น ช่องกั๋วไถและหนังสือพิมพ์ประชาชน ต่างก็เผยแพร่คำเตือนเรื่องการแพร่ระบาดของไข้หวัดใหญ่

แม้แต่บัญชีทางการของกระทรวงสาธารณสุขก็ออกประกาศเตือนเช่นกัน

แม้ผู้ติดเชื้อไวรัส H1N1 จะถูกตรวจพบและแยกกักตัวอย่างทันท่วงที แต่นั่นเป็นเพราะประเทศในเอเชียตะวันออกมีศักยภาพ ส่วนประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียตะวันตกจะมีความสามารถในการตรวจพบหรือไม่ ก็ไม่มีใครรู้

โดยเฉพาะอินเดีย อย่าเห็นว่าได้รับการขนานนามว่า “ร้านขายยาของโลก” แต่สภาพและระดับการแพทย์ของอินเดียแย่กว่าที่คิดไว้มาก

ทันทีที่ไวรัส H1N1 เข้าสู่อินเดีย สภาพการแพทย์ที่ล้าหลังย่อมไม่อาจขัดขวางการแพร่พันธุ์ของมันได้ และท้ายที่สุดอาจกลายเป็นแหล่งเพาะเชื้อไวรัสไข้หวัดใหญ่

ขณะนี้บนพื้นที่เวยปั๋ว ชาวเน็ตต่างกำลังแสดงความคิดเห็นของตน

[เสี่ยวคงคง]: หลังอ่านประกาศเตือนจากหน่วยงานสาธารณสุขแล้ว รู้สึกว่าไข้หวัดใหญ่ H1N1 อาจระบาดในเอเชียได้ทุกเมื่อ ทุกคนต้องเตรียมป้องกันให้ดี

[เฉินไร้เงา]: บริษัทจำนวนมากในประเทศเรามีศักยภาพในการผลิตกรดชิคิมิกอยู่แล้ว อุปทานยาต้องตามทันแน่นอน สิ่งที่ทำให้ผมกังวลจริง ๆ คือประเทศยากจนรอบข้าง

[เงินกระดาษสีชมพู]: กักตุนโอเซลทามิเวียร์ไว้หลายกล่องแล้ว ป้องกันไว้ก่อน

จางหยางมองความคิดเห็นของชาวเน็ต ผ่านตัวอักษรเหล่านั้น เขามองเห็นโรงงานที่กำลังเร่งผลิตยาอย่างคลุมเครือแล้ว จำนวนครั้งที่คำว่า “กรดชิคิมิก” ถูกกล่าวถึงก็ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น

จากสถานการณ์ตอนนี้ ทั้งกระแสข่าวและกระแสอารมณ์ยังไม่ปรากฏปัญหาใด

นครหนิงโป มณฑลเจียงเจ้อ

สวีเซียง ซุนกั๋วต้ง หม่า ซิ่นฉี และคนอื่น ๆ จากหน่วยกล้าตายหนิงโปมารวมตัวกันอีกครั้งที่ห้องรับรองแขกพิเศษของสาขาถนนเจี่ยฟ่างใต้ บริษัทหลักทรัพย์กาแล็กซี ขณะนี้พวกเขายังคงพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์

「พวกญี่ปุ่นใจกล้าเกินไปแล้ว ผู้สัมผัสใกล้ชิดกว่าร้อยคนบอกจะเข้าประเทศก็เข้ามาเลย ดูท่าไข้หวัดใหญ่ H1N1 จะระบาดในเร็ว ๆ นี้แล้ว ทิศทางที่เราคาดการณ์ไว้ไม่ผิด」

「ตามแนวโน้มนี้ กรดชิคิมิกไม่ใช่แค่กระแสหลักระยะสั้นแล้ว เอามาปั่นเป็นกระแสหลักระยะกลางได้เต็มที่ นักลงทุนรายย่อยตามแน่นอน」

「บ้าจริง ถ้าสัปดาห์ก่อนไม่มีไอ้กลุ่มเจียนเฟิงโผล่มา จะมีนักลงทุนรายย่อยแห่ขึ้นรถมากขนาดนี้ได้ยังไง ต้นทุนในการลากราคาพุ่งสูงขึ้นเป็นเส้นตรงเลย」

「โทษไอ้ขาไร้เงาแห่งฉานเฉิงนั่นแหละ อยู่ดี ๆ จะเข้ามาสอดทำไม ถ้าฉันหาโอกาสเจอมันได้ จะต้องจัดการมันสักหน่อย」

「ต้องสั่งสอนมันจริง ๆ」

หม่า ซิ่นฉีไม่ได้ร่วมพูดคุยหัวข้อนี้ แต่หันไปถามสวีเซียงว่า「เรื่องใบอนุญาตเป็นอย่างไรบ้าง ยังดำเนินการไม่เสร็จอีกหรือ？」

「ยัง」

สวีเซียงส่ายหน้า

ช่วงนี้เขาวิ่งเต้นไปมาหลายรอบ คอยจัดการเส้นสายอยู่บ่อย ๆ แต่ก็ยังยื่นขอใบอนุญาตผู้จัดการกองทุนไพรเวตไม่สำเร็จ

ทำไมถึงยื่นขอยากขนาดนี้？

สาเหตุก็อยู่ที่ปี 2009 เพิ่งผ่านวิกฤติซับไพรม์มา หน่วยงานเบื้องบนจึงมีท่าทีหดตัวต่อแวดวงการเงิน

เดิมที กฎหมายหลักทรัพย์ฉบับใหม่ปี 2005 ก็ระบุไว้แล้วว่าอนุญาตให้บริษัทหลักทรัพย์ดำเนินธุรกิจจัดหาเงินทุนและให้ยืมหลักทรัพย์ได้ ส่วนระเบียบกำกับดูแลบริษัทหลักทรัพย์ที่ประกาศใช้ในปี 2008 ก็วางกรอบกฎเกณฑ์ของธุรกิจจัดหาเงินทุนและให้ยืมหลักทรัพย์ไว้อย่างชัดเจน ทว่าตอนนี้เดือนพฤษภาคมปี 2009 แล้ว ก็ยังไม่มีบริษัทหลักทรัพย์แห่งใดให้บริการธุรกิจจัดหาเงินทุนและให้ยืมหลักทรัพย์

เป็นเพราะบริษัทหลักทรัพย์ไม่อยากให้บริการหรือ？

ไม่ใช่！

ที่จริงแล้วเป็นเพราะหน่วยงานเบื้องบนกำลังประเมินความเสี่ยงทางการเงิน หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ วิกฤติซับไพรม์ทำให้คณะที่ปรึกษาด้านการเงินระมัดระวังตัวมากขึ้นไม่น้อย

「ตลาดจะเปิดแล้ว」

ซุนกั๋วต้งเตือนขึ้นคำหนึ่ง

สวีเซียงจึงไม่คิดถึงเรื่องใบอนุญาตอีก ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพมี “กุญแจ” อยู่ในมือ แต่หาประตูที่ตรงกันไม่เจอ

「ท่าทางจะเปิดสูงนะ กลุ่มธนาคารกับหลักทรัพย์กลับมาเป็นกระดานแดงอีกแล้ว แถมกลุ่มหุ้นแนวคิดกรดชิคิมิกที่เราเดิมพันไว้ ก็มีนักลงทุนรายย่อยแห่เข้ามาเยอะมาก หุ้นหลายตัวประมูลราคาเปิดขึ้นชนเพดานแล้ว」

「จะกดกระดานไหม？」

「เดี๋ยวก่อน กลุ่มเจียนเฟิงขึ้นชนเพดานอีกแล้ว！」

「ไม่ใช่ว่าขาไร้เงาบอกว่าจะถอนตัวแล้วหรือ？ทำไมถึงลากราคาขึ้นชนเพดานอีกล่ะ？」

ซุนกั๋วต้งกวาดตามองไปแวบหนึ่ง ก่อนพูดอย่างสงบนิ่งว่า「ปริมาณคำสั่งซื้อในการประมูลราคาเปิดอยู่ในระดับทั่วไป ไม่ใช่นักเก็งกำไรที่เข้ามาลากราคา น่าจะเป็นการที่นักลงทุนรายย่อยส่งคำสั่งซื้อช่วงกลางคืน ทำให้เกิดการประมูลราคาขึ้นชนเพดาน」

คำสั่งซื้อช่วงกลางคืนคืออะไร？

นี่คือฟังก์ชันยื่นคำสั่งล่วงหน้าที่บริษัทหลักทรัพย์เปิดให้บริการ อนุญาตให้นักลงทุนรายย่อยส่งคำสั่งการซื้อขายหุ้นในช่วงตลาดปิดตอนวันหยุดสุดสัปดาห์และกลางคืน

ยกตัวอย่างข่าวตลอดสองวันสุดสัปดาห์ก่อน ไข้หวัดใหญ่ H1N1 แพร่ระบาดทั่วโลกจนกลายเป็นหัวข้อที่ตลาดทุนไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เมื่อคุณมองเห็นโอกาสที่ราคาจะขึ้น แต่กลัวว่าจะซื้อไม่ทัน ก็สามารถยื่นคำสั่งล่วงหน้าได้หลังเที่ยงคืน

คนที่เคยยื่นคำสั่งซื้อขายหุ้นย่อมรู้ว่า หากเปิดรายการคำสั่งที่ยื่นไว้ ข้างในจะมีหมายเลขคำสั่งซื้อขายที่เกี่ยวข้อง หมายเลขยิ่งอยู่ลำดับต้น ๆ บริษัทหลักทรัพย์ก็จะดำเนินการซื้อขายให้เร็วขึ้น

แต่ในปี 2009 มีบริษัทหลักทรัพย์เพียงส่วนน้อยที่รองรับการส่งคำสั่งซื้อช่วงกลางคืน เช่น บริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นและบริษัทหลักทรัพย์หัวซิ่นเจี้ยนโถว เป็นต้น

「ถ้าอย่างนั้นก็แค่ตกใจไปเอง นึกว่าขาไร้เงาเล่นงานพวกเราเสียอีก」ชายคนนั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก

พอเสียงพูดจบลง ก็มีคนรีบพูดสนับสนุนว่า「ถ้ามันกล้าเล่นงานพวกเรา พี่เซียงกับพี่หม่าได้เอาขี้มันออกมาแน่」

「พูดได้มีเหตุผล」

「คำพูดหยาบ แต่เหตุผลไม่หยาบ！」

ไม่มีใครเชื่อว่าเหลียวกั๋วเพ่ยจะเอาไม้ซางไปค้ำต้นไม้ใหญ่ อีกอย่างพวกเขาก็ตกลงกันแล้วว่าจะซื้อหุ้นกลุ่มเจียนเฟิงทั้งหมดที่อยู่ในมืออีกฝ่ายด้วยราคาขึ้นชนเพดานของวันซื้อขายก่อนหน้า

สวีเซียงเองก็ไม่ได้เห็นเหลียวกั๋วเพ่ยอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย เขาพูดอย่างสงบนิ่งว่า「ดูแลหุ้นของตัวเองให้ดี รอปั่นกรดชิคิมิกเสร็จแล้ว พวกเราไปเที่ยวประเทศไทยให้สนุกกันสักสองรอบ」

「ประเทศไทยก็ดีจริง ๆ ธุรกิจบริการของไทยไม่มีอะไรให้ติ รายการเด็ด ๆ มีเยอะเหลือเกิน！」

「ใช่ คราวก่อนฉันไปเที่ยวไทยตั้งครึ่งเดือน ขาอ่อนอยู่สี่ห้าวัน！」

「ฉันเกือบได้ดื่มยาจีนแล้ว！」

ระหว่างที่ทุกคนในหน่วยกล้าตายหนิงโปกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส เวลาเก้าโมงครึ่งก็มาถึงอย่างเงียบ ๆ

แต่เมื่อเวลาผ่านไป รอยยิ้มบนใบหน้าของสวีเซียง ซุนกั๋วต้ง หม่า ซิ่นฉี และคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ หุบลง เพราะพวกเขาพบว่ากลุ่มเจียนเฟิงยังคงมีคำสั่งซื้อชนเพดานปิดสนิทอยู่หนึ่งแถว

ปริมาณคำสั่งซื้อที่ช่องซื้อหนึ่งมีไม่มาก สองหมื่นล็อต หรือก็คือสองล้านหุ้น หากคำนวณด้วยราคาขึ้นชนเพดานที่ 6.45 หยวน มูลค่าคำสั่งซื้อก็อยู่ที่สิบสองล้านเก้าแสนหยวน

สิ่งที่ทำให้สวีเซียงและคนอื่น ๆ แปลกใจก็คือ ปริมาณคำสั่งขายยังไม่ปรากฏออกมาเสียที

สวีเซียงมองหม่า ซิ่นฉีแวบหนึ่งแล้วพูดว่า「ส่งคำสั่งปิดที่หนึ่งแสนล็อตขึ้นไป」

เขาคิดว่าเหลียวกั๋วเพ่ยยังไม่พอใจ และต้องการขายออกด้วยราคาขึ้นชนเพดานของวันนี้

ทว่าเวลาค่อย ๆ ผ่านไป ปริมาณการซื้อขายในแต่ละนาทีมีเพียงราวหนึ่งร้อยล็อต โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นนักลงทุนรายย่อยที่กำลังขายออก

บรรยากาศในห้องรับรองแขกพิเศษตอนนี้เงียบงันและกดดัน ราวกับถังดินปืนที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

「โทรถามดู」

หม่า ซิ่นฉีหันไปพูดกับซุนกั๋วต้ง

ครั้งก่อนที่ทั้งสองฝ่ายพูดคุยกัน ซุนกั๋วต้งเป็นคนใช้หมายเลขโทรศัพท์ติดต่อเหลียวกั๋วเพ่ย ตอนนี้สายตาของทุกคนจึงหันไปจับจ้องที่ซุนกั๋วต้ง

「เดี๋ยวฉันถามดู」

ซุนกั๋วต้งหยิบโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า แล้วโทรหาเหลียวกั๋วเพ่ย

「ตู๊ด ๆ ๆ———」

「สวัสดีค่ะ ขณะนี้ไม่มีผู้รับสาย กรุณาโทรใหม่ภายหลัง—」

「ตู๊ด ๆ ๆ——」

「สวัสดีค่ะ ขณะนี้ไม่มีผู้รับสาย กรุณาโทรใหม่ภายหลัง—」

「ตู๊ด ๆ ๆ——」

ซุนกั๋วต้งโทรต่อเนื่องไปอีกหลายครั้ง ความไม่สบายใจในใจยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

หม่า ซิ่นฉีถึงกับเหงื่อไหลท่วมหลัง เขาไม่เคยคิดเลยว่าเหลียวกั๋วเพ่ยจะกลับคำ ตอนนี้เขาไม่ได้เตรียมการอะไรไว้เลยแม้แต่น้อย

การไม่มีคนรับสายเป็นเวลานานทำให้อารมณ์ของสวีเซียงยิ่งหงุดหงิด ในที่สุด เมื่อโทรศัพท์ครั้งที่ห้าไม่มีคนรับ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

「——」

สวีเซียงกระแทกโต๊ะอย่างแรง เสียงดังสนั่นทำให้หม่า ซิ่นฉี ซุนกั๋วต้ง และคนอื่น ๆ สะดุ้งตกใจ เพียงเห็นเขาทำหน้าถมึงทึง กัดฟันพูดว่า「แม่งเอ๊ย พวกเราถูกขาไร้เงาเล่นงานเข้าแล้ว！」