บทที่ 100 ข้าแซ่เซียว เซียวที่แปลว่าโอหัง

บางทีอาจจะเป็นเพราะตกใจกับรูปร่างกำยำของคริสทิน่า ตาเฒ่าสองคนถึงได้เงียบลงไปเยอะ

ตอนที่กำลังจะเดินออกจากตลาดค้ามนุษย์ ก็มีเด็กชายวัยรุ่นคนหนึ่งพุ่งออกมาจากข้างทาง "ใต้เท้า ใต้เท้า ข้า~~~~~"

ยังไม่ทันพูดจบ มือใหญ่ก็คว้าหมับเข้าที่คอของเขา แล้วหิ้วขึ้นมาเหมือนจับลูกไก่

"ปล่อยเขาลงเถอะ ไม่น่าจะใช่มือสังหารหรอก" เซียวอวี้ตาเป็นประกาย ไม่คิดเลยว่าคริสทิน่าจะมีฝีมือดีขนาดนี้ ผิดคาดไปมากจริงๆ

คริสทิน่าปล่อยมือ เด็กชายหล่นตุ้บลงพื้น ก้นกระแทกดังอั้ก เขานิ่วหน้าเอามือกุมก้น ดูท่าทางคงจะเจ็บน่าดู

"เจ้ามีธุระอะไร?"

"ข้า... ข้าน้อยก็อยากถูกซื้อตัวไปเหมือนกัน น้องสาวข้าไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว" เด็กชายนั่งยองๆ อยู่บนพื้น น้ำตาคลอเบ้า ท่าทางสิ้นหวังเหมือนคนจนตรอก แต่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดก็ทำให้เขายอมเสี่ยงตายพุ่งออกมา

ทุกคนมองตามสายตาของเด็กชาย ก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ นั่งพิงก้อนหินอยู่ ผอมแห้งแรงน้อย ดูเหมือนเหลือแต่ซี่โครง น่าจะเพราะหิวจนไม่มีแรง

"จวนของเราไม่ใช่ใครนึกจะเข้าก็เข้าได้ ทำไมข้าต้องซื้อเจ้าด้วยล่ะ?"

"ใต้เท้า พวกข้าอยู่ไม่ไหวแล้ว ขอแค่ข้าวสักมื้อ ชีวิตพวกข้าสองคนเป็นของท่านเลย" เด็กชายโขกหัวกับพื้นดัง "ปึงๆๆ" ไม่หยุด

เซียวอวี้พยักหน้า คนแบบนี้ควบคุมง่าย แถมยังมีน้องสาวเป็นภาระอีก

"อุ้มน้องสาวเจ้า แล้วตามพวกเรามา"

เซียวอวี้พูดจบ ก็รีบพาทุกคนกลับจวนทันที ขืนเปิดรับคนอื่นอีก เดี๋ยวก็มีคนแห่มาขอให้พาไปอีก

ตอนนี้ยังไม่มีแผนจะรับคนเพิ่ม ยังหามิตรกรไม่ได้ แต่ได้ทาสมาแทนก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยก็ควบคุมง่ายกว่ามิตรกรเยอะ

พอกลับถึงจวน ก็ให้คนทำความสะอาดห้องพักแขกที่เถียนจงเคยอยู่ คาดว่าพวกเขาคงไม่กลับมาพักอีกนาน

หลังจากบังคับให้ทั้งสี่คนอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว ก็ให้เสี่ยวซานจื่อไปหาของกินมา มีข้าวสี่ชามใหญ่ กับข้าวผัดผักสองอย่าง เนื้อแกะหนึ่งอย่าง แล้วก็เหล้าอีกหนึ่งจอกเต็มๆ

ทั้งสี่คนกลายร่างเป็นปอบโซทันที ไม่พูดไม่จา ก้มหน้าก้มตายัดข้าวเข้าปาก โดยเฉพาะเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ตอนแรกดูเหมือนแมวใกล้ตาย

ตอนนี้กินมูมมามเหมือนผีตายอดตายอยาก ต่อให้ข้าวติดคอจนตาเหลือกก็ไม่ยอมหยุด เอาแต่ยัดข้าวเข้าปากไม่ยั้ง

"เอิ๊ก~~~~" ผ่านไปพักใหญ่ ทั้งสี่คนก็ลูบท้องป่องๆ เรอออกมาเสียงดัง

เซียวอวี้ไม่เกรงใจ นั่งลงตรงหน้าพวกเขา หยิบสมุดบันทึกเล่มใหม่เอี่ยมออกมา กระดาษดูหยาบแต่ขาวสะอาด เห็นได้ชัดว่าเป็นกระดาษที่ดีที่สุดเท่าที่จะหาซื้อได้แล้ว

"เอาเอกสารยืนยันตัวตนมา ข้าจะลงทะเบียน เปลี่ยนสถานะพวกเจ้าเป็นทาส" เซียวอวี้เปิดสมุด หยิบพู่กันเตรียมจด

ชายชราผมขาวที่พอดูใกล้ๆ แล้วอายุก็ยังไม่มาก น่าจะแค่สี่สิบกว่าๆ ยังห่างไกลจากคำว่า 'ชรา' นัก เขาตบพุงเบาๆ "นี่ แม่นางน้อย พวกข้าสองคนไม่อยากเป็นทาส ขอเป็นมิตรกรแทนได้ไหม?"

เซียวอวี้ไม่ใช่คนหัวอ่อน นางแค่นเสียงเย็น "เอาตัวเองมาขายในตลาดค้ามนุษย์ พอได้กินอิ่มก็คิดจะเป็นมิตรกรเลยหรือ ในโลกนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยหรือไง?"

"งั้น... พวกเราสองคนขอลาตรงนี้เลยละกัน......"

"ปัง~~~" เซียวอวี้หน้าตึง ตบโต๊ะดังลั่น "พวกเจ้าคิดว่าที่นี่เป็นที่ไหน นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไปรึ ถ้าพวกเจ้าดึงดันจะไป ข้าไม่รับประกันนะว่าผู้หญิงข้างนอกนั่นจะไม่ฟันคอพวกเจ้าขาด"

ชายวัยกลางคนทั้งสองนึกภาพคริสทิน่าถือดาบยาวหัวเราะร่วน ก็สะดุ้งเฮือก ไอ้หย๋า ผู้หญิงแบบนั้นไปแหย่ไม่ได้เด็ดขาด

แต่พวกเขาก็เงียบ ไม่ยอมเอาเอกสารยืนยันตัวตนออกมา กลับเป็นเด็กชายที่ล้วงแผ่นไม้เก่าๆ สกปรกๆ สองแผ่นออกมาจากกระเป๋า

"ปาต้าหมี่? ปาเสี่ยวมี่? หึ ตั้งชื่อได้ชุ่ยจริงๆ"

เซียวอวี้เริ่มลงทะเบียนให้ทั้งสองคน ในหน้าก่อนหน้านั้นมีบันทึกข้อมูลของเสี่ยวซานจื่อ อาฝู และทาสคนอื่นๆ ในจวนอยู่แล้ว

ไม่รู้หยางเฉียนคิดอะไรอยู่ ตำแหน่งใหญ่โตขนาดนี้ แต่ในบ้านกลับไม่มีพ่อบ้านคอยจัดการเรื่องพวกนี้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลงทะเบียนอะไรแบบนี้

หลังจากจดข้อมูลทั้งสองคนเสร็จ ก็คืนแผ่นไม้ให้ เซียวอวี้ถาม "ปาต้าหมี่ ต่อไปนี้อยากกินอิ่มทุกวันไหม?"

ปาต้าหมี่เบิกตากลมโต พยักหน้าหงึกๆ "อยากสิ แค่วันละมื้อข้าก็อยู่รอดแล้ว"

ถึงปาต้าหมี่จะยังเด็ก แต่ก็ฉลาดเป็นกรด เขาคิดว่าอาหารอร่อยๆ แถมมีเนื้อแบบนี้ วันละมื้อก็พอแล้ว ดีไม่ดียังแบ่งให้น้องสาวกินได้อีก น้องกำลังโตนี่นา

คนนอกมักจะมองเห็นอะไรชัดกว่าคนใน เขาอาจจะไม่รู้ตัวว่าตัวเองก็กำลังโตเหมือนกัน

เขาเคยคำนวณไว้ว่า ขอแค่ขยับตัวให้น้อยที่สุด ก็จะไม่ค่อยหิว นี่คือวิธีเอาตัวรอดที่เรียนรู้มาจากการเร่ร่อนเป็นเวลานาน

แต่ไม่รู้ทำไม พออายุมากขึ้น วิธีนี้ถึงได้ผลน้อยลงเรื่อยๆ

หลังจากอาบน้ำกินข้าวอิ่ม ปาเสี่ยวมี่ก็เปลี่ยนจากขอทานน้อยเป็นเด็กสาววัยรุ่น หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แววตากลับดูฉลาดเฉลียว

เซียวอวี้เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบรายชื่อออกมาถาม "รู้หนังสือไหม?"

ปาต้าหมี่พยักหน้า "ท่านพ่อเคยสอนให้อ่านเขียนนิดหน่อย แต่ก็เรียนได้ไม่นาน ท่านพ่อก็โดนเกณฑ์ไปใช้แรงงาน แล้วก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย"

เซียวอวี้พยักหน้า "ข้ามีงานให้เจ้าทำ ถ้าทำสำเร็จ เจ้ากับน้องสาวจะได้อยู่ที่นี่ มีข้าวกินวันละสองมื้อ แน่นอนว่าถ้าทำความดีความชอบได้เยอะ ก็จะมีรางวัลให้ด้วย"

ปาต้าหมี่หูผึ่งทันที เขาไม่ใช่คนขี้เกียจ แต่ไม่มีอะไรให้ทำต่างหาก ขอแค่มีงานให้ทำ แล้วเลี้ยงดูพวกเขาสองคนได้ จะให้ทำอะไรก็ยอม

"ต... ใต้เท้า สั่งมาได้เลย ข้าจะทำให้ดีที่สุด"

"ไม่ต้องเรียกข้าว่าใต้เท้า ข้าไม่ใช่ขุนนาง เรียกข้าว่าแม่นางเซียวก็พอ แผ่นที่นี้มีที่อยู่ของเศรษฐีในเมืองสี่คน ข้าให้เวลาเจ้าหนึ่งวัน ข้าอยากรู้ว่ามีทาสคนไหนในบ้านพวกนั้นที่ไม่พอใจเจ้านายบ้าง"

พูดจบ เซียวอวี้ก็ล้วงทองก้อนหนึ่งโยนให้เขา "จะใช้วิธีไหนก็ได้ จะเลี้ยงข้าวพวกเขาก็ได้ ขอแค่ได้ข้อมูลมา ก็รีบมารายงานข้าทันที"

"รับทราบขอรับ แม่นางเซียว~~~!" ปาต้าหมี่รับทองก้อนหนักอึ้งไว้ในอก รีบวิ่งออกไปจากจวนด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ความมืดไม่น่ากลัว สิ่งที่น่ากลัวคือแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในความมืด ความอบอุ่นและความหวังนั้น ปาต้าหมี่รู้ดีว่าตัวเองโชคดีที่มาถูกที่แล้ว ส่วนงานที่ให้ทำจะดีหรือเลว มันไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องสน

มองตามหลังปาต้าหมี่ออกไป เซียวอวี้หันกลับมามองชายสองคนด้วยแววตารำคาญ "ตาพวกเจ้าพูดได้แล้ว"

ชายสองคนสบตากัน จริงๆ แล้วพวกเขาแค่หวังจะมาหลอกกินข้าว ดื่มเหล้าฟรีๆ ถ้าเป็นบ้านคนธรรมดา พวกเขาก็คงหนีไปกลางดึกโดยไม่มีใครว่าอะไร ไม่ใช่เพิ่งเคยทำครั้งแรกเสียหน่อย

ใครจะไปคิดว่าพอมาถึงจวนใหญ่โตแห่งนี้ ไม่เพียงแต่จะมีหญิงสาวชาวต่างชาติเป็นองครักษ์ แต่แม่นางน้อยคนนี้ก็ดูท่าทางไม่ธรรมดาเลย

"ปัง~~~!" เซียวอวี้ตบโต๊ะดังลั่น ทำเอาทั้งสองคนสะดุ้งเฮือก "พวกเจ้าเป็นพวกมิจฉาชีพสินะ หาที่หลอกกินหลอกดื่ม พอกินอิ่มก็หนีหายเข้ากลีบเมฆล่ะสิ?"

แววตาของทั้งสองคนหดเกร็ง ก่อนจะรีบเก็บอาการตกใจอย่างรวดเร็ว แต่... มันก็สายไปแล้ว

สายตาอันเฉียบคมของเซียวอวี้จับความตื่นตระหนกของพวกเขาได้ทันที "ในเมื่อพวกเจ้าไม่มีเอกสารยืนยันตัวตน ข้าก็คงต้องส่งพวกเจ้าให้ทางการ ใครจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นสายลับที่แคว้นอื่นส่งมาหรือเปล่า"

"เดี๋ยวก่อน!!!" ชายผมขาวจำใจต้องล้วงเอาเอกสารยืนยันตัวตนออกมาจากอกเสื้อ

วินาทีที่เซียวอวี้เห็นเอกสารนั้น เธอก็ชะงักงันราวกับถูกฟ้าผ่า สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหลายครั้ง ก่อนจะบันทึกข้อมูลลงไป

สือฮวาไฉ: อายุสี่สิบห้าปี ผมหงอกประปราย รูปร่างเตี้ยล่ำ ล่วงเกินขุนนางจนถูกสั่งประหารทั้งตระกูล หนีรอดมาได้จนมาถึงเมืองอวิ๋นทง มีความเชี่ยวชาญด้านการหาแร่

สุ่ยหู่: อายุสี่สิบสองปี แต่งตัวภูมิฐาน รูปร่างผอมสูง ไว้หนวดเครายาว ไม่มีที่ให้แสดงฝีมือ เพราะเป็นคนรักความยุติธรรมจึงไปขัดผลประโยชน์ของคนอื่น ถูกตามล่าจนต้องพลั้งมือฆ่าคนตาย หลบหนีมาจนถึงเมืองอวิ๋นทง มีความเชี่ยวชาญด้านการจัดการน้ำ

"สือฮวาไฉ ช่างสำรวจเหมืองแร่ผู้มีชื่อเสียง ไม่ว่าจะไปแคว้นไหนก็ต้องได้รับการต้อนรับอย่างดี ไฉนถึงตกต่ำเช่นนี้ได้?" เซียวอวี้เคยได้ยินชื่อชายคนนี้มาบ้าง ไม่นึกเลยว่าจะได้มาเจอตัวเป็นๆ ในวันนี้

"ถ้าไปล่วงเกินคนอื่น ข้ายังพอทน แต่ข้าดันไปล่วงเกินอัครเสนาบดีแคว้นซาง แล้วข้าจะหนีไปไหนได้ล่ะ? แคว้นเหลียวก็ไม่ถูกกับแคว้นซาง แคว้นซิงก็อยู่ทางใต้ ข้าไม่อยากไปหรอก อากาศชื้นจนแทบทนไม่ได้"

"สุ่ยหู่ แล้วเจ้าล่ะ"

สุ่ยหู่ลูบหัวตัวเองเบาๆ "ข้าแค่บังเอิญไปเห็นคนโดนรังแกกลางถนน เลยเข้าไปช่วย แต่ดันพลั้งมือฆ่าคนตาย"

"นึกว่าเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดา ใครจะรู้ว่าเป็นลูกชายของขุนนางใหญ่ ทำให้พ่อข้าต้องมาพลอยรับเคราะห์ตายไปด้วย ยิ่งไปกว่านั้น แคว้นซางไม่ค่อยให้ความสำคัญกับการปกครองภายใน ข้าที่ชอบเรื่องการจัดการน้ำก็เลยไม่มีโอกาสได้แสดงฝีมือ"

เซียวอวี้ปิดสมุดบันทึก โยนทองให้สองก้อน "เงินนี่ให้พวกเจ้า แล้วก็ช่วยดูแลปาเสี่ยวมี่ด้วย วันละสองมื้อเหมือนเดิม ถ้าทำผลงานได้ดี จะเพิ่มข้าว เพิ่มเงินให้"

พูดจบก็รีบวิ่งออกไปข้างนอก พอไปถึงมุมกำแพง เซียวอวี้ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้โฮออกมา

ผ่านไปพักใหญ่ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ถึงค่อยเดินกลับห้อง ทันใดนั้น นางก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ตั้งแต่มาถึงก็มัวแต่ยุ่ง ยังไม่ได้จัดห้องพักให้ตัวเองเลย

ด้วยความช่วยเหลือของคริสทิน่า นางจึงต้องไปพักห้องเดียวกับคริสทิน่าชั่วคราว เท่ากับว่าตอนนี้ห้องพักด้านข้างมีคนอยู่ถึงสี่คนแล้ว

"สวัสดี ข้าชื่อจางอวี่เมิ่ง ยินดีที่ได้รู้จัก..." จางอวี่เมิ่งที่อาการปวดหลังเริ่มดีขึ้นบ้างแล้ว ยื่นมือออกไปทักทายอย่างเป็นกันเอง

เซียวอวี้ที่กำลังอารมณ์ไม่ดี พยักหน้าให้จางอวี่เมิ่ง "ข้าน้อย เซียวอวี้"

"แซ่เซียวไหนล่ะ? เซียวที่แปลว่าเป่าขลุ่ยหรือเปล่า?"

"เซียวที่แปลว่าโอหัง"

......

"โอหังสมชื่อจริงๆ ข้าเพิ่งรู้ว่าที่นี่มีแต่คนเก่งๆ ทั้งนั้น... เจ้าก็โดนเขาจับตัวมาเหมือนกันสินะ"

ในสายตาของจางอวี่เมิ่ง หยางเฉียนก็คือตัวแทนของความชั่วร้าย ป่าเถื่อน ไร้มารยาท ถึงจะหล่อก็เถอะ แต่วิธีการโหดร้ายทารุณ ดูยังไงก็เหมือนพวกชอบใช้ความรุนแรงในครอบครัวชัดๆ

"เปล่า ข้าเต็มใจมาเป็นมิตรกรของเขาต่างหาก ถ้าข้าจำไม่ผิด เจ้าคงจะเป็นคนเก่งที่คิดค้นปูนซีเมนต์ขึ้นมาสินะ คริสทิน่าเคยเล่าให้ฟัง"

"คนเก่งอะไรกัน~~~!" จางอวี่เมิ่งเกาหัวเขินๆ "ข้าไม่ได้เก่งอะไรหรอก แค่ดวงดีเฉยๆ"

"น่าเสียดายที่เจ้ายังเป็นแค่ทาส เป็นตายร้ายดียังไงก็ขึ้นอยู่กับคุณชาย ข้าขอเตือนนะ วันหลังอย่าทำตัวกระโดกกระเดกนัก ไม่งั้นถ้าทำให้คุณชายโกรธขึ้นมา เจ้าตายแน่"