บทที่ 99 วิกฤตของเถิงจื่อจิ้น

เมื่อเถิงจื่อจิ้นเงยหน้าขึ้นมองอิ้วเสียนหวัง เขาก็รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดีนัก

อิ้วเสียนหวังมีสีหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึก เขาเอ่ยขึ้นช้าๆ "เถิงจื่อจิ้น ข้าเคยได้ยินชื่อเจ้ามาบ้าง ไม่รู้ว่าเจ้าไปติดสินบนคนของข้ายังไง ถึงทำให้พวกมันพาเจ้ามาพบข้าได้ ได้ยินมาว่าเจ้าเป็นคนของหยางเฉียน เจ้าเมืองอวิ๋นทงงั้นรึ?"

"นี่... ใช่ขอรับ ไม่ผิด ข้าเป็นคนของเขา" เถิงจื่อจิ้นกัดฟันตอบ ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อเขากล้าพูดออกมาขนาดนี้ แสดงว่าต้องสืบมาอย่างละเอียดแล้ว การแก้ตัวตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร

"หยางเฉียนกวาดล้างเผ่าซ่งหนูของข้าไปถึงสิบแปดเผ่า ดีล่ะ ในเมื่อเจ้ารนหาที่มาตายถึงที่นี่เอง" อิ้วเสียนหวังโกรธจนหัวเราะออกมา

ชายฉกรรจ์ชาวซ่งหนูร่างบึกบึนสี่คนถีบผู้ติดตามของเถิงจื่อจิ้นจนล้มกลิ้ง แล้วชักดาบทองสัมฤทธิ์มาจ่อที่คอของเถิงจื่อจิ้น เพียงแค่อิ้วเสียนหวังออกคำสั่ง ศีรษะของเขาก็จะหลุดออกจากบ่าทันที

เถิงจื่อจิ้นร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว "ท่านอิ้วเสียนหวัง ได้โปรด... ได้โปรดฟังข้าอธิบายก่อนเถิดขอรับ"

อิ้วเสียนหวังแค่นเสียงหัวเราะ "อธิบาย? มีอะไรต้องอธิบายอีกล่ะ คนของข้าเห็นมากับตา จะมีอะไรหลอกลวงได้อีก"

เถิงจื่อจิ้นรีบร้อนรนอธิบาย "ท่านอิ้วเสียนหวังเข้าใจผิดแล้ว ท่านแม่ทัพของเราเพียงแค่ออกไปตรวจตราทุ่งหญ้าเท่านั้น ไม่ได้ปะทะกับชาวซ่งหนูเลยแม้แต่น้อย ทหารที่ตามไปก็มีแค่สองพันนาย การจะกวาดล้างสิบแปดเผ่าด้วยทหารม้าเพียงสองพันนาย มันเป็นไปไม่ได้เลยนะขอรับ"

"ปัง~~~~!" อิ้วเสียนหวังตบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ "ข้าไม่อยากฟังเจ้านี่เห่าหอนแล้ว ลากตัวออกไปสับเป็นชิ้นๆ"

ชายทั้งสี่คนลากตัวเถิงจื่อจิ้นออกไปราวกับหิ้วลูกไก่ ในช่วงความเป็นความตาย เถิงจื่อจิ้นรีดเร้นศักยภาพที่ซ่อนอยู่ทั้งหมดออกมา เขากางแขนกางขาเกาะพรมบนพื้นไว้แน่น ร้องสุดเสียงว่า "ท่านอิ้วเสียนหวัง ข้ามีข่าวกรองมาแลกเปลี่ยนชีวิตของพวกเรา ข้ามีความลับของท่านเจ้าเมืองหยางด้วยขอรับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น อิ้วเสียนหวังก็ยกมือขึ้น ชายทั้งสี่จึงปล่อยตัวเถิงจื่อจิ้นลงบนพื้นทันที

"จะไว้ชีวิตเจ้าหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับว่าข่าวกรองของเจ้ามีค่าพอหรือเปล่า ถ้าข้าไม่พอใจ ศีรษะของเจ้าก็หลุดออกจากบ่าได้ทุกเมื่อ" อิ้วเสียนหวังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

เถิงจื่อจิ้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก ตัวสั่นเทาขณะตอบ "เมื่อไม่นานมานี้ จั่วเสียนหวังไปตีเมืองที่ด่านไป๋อวิ๋น แต่ทั้งสองฝ่ายกลับไม่ได้ปะทะกันเลยขอรับ"

"อะไรนะ?" อิ้วเสียนหวังตกใจจนลุกพรวดขึ้น "ว่ามา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่"

"ด่านไป๋อวิ๋นมีท่านเจ้าเมืองหยางเป็นผู้บัญชาการ แต่กลับไปเจรจากับจั่วเสียนหวังเป็นการส่วนตัวก่อนรบ จากนั้นทหารของจั่วเสียนหวังก็เดินทัพเข้าไป วางโล่ทิ้งไว้บนพื้น ด่านไป๋อวิ๋นระดมยิงธนูใส่ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบก็ไม่มีใครปะทะกันเลยแม้แต่คนเดียวขอรับ"

อิ้วเสียนหวังถึงกับคุมอารมณ์ไม่อยู่ เดินวนไปวนมา ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง "มิน่าล่ะ ตอนที่กลับมาถึงเห็นธนูปักอยู่เต็มโล่ หึ จั่วเสียนหวัง!!!"

เขาหันมามองเถิงจื่อจิ้นที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วกล่าวอย่างยะโส "เจ้าบอกว่ารู้ความลับของท่านเจ้าเมืองหยาง ความลับอะไรล่ะ ถ้าทำให้ข้าพอใจได้ ข้าจะไม่เพียงแต่ปล่อยเจ้าไป แต่จะรับซื้อสินค้าของเจ้าไว้ทั้งหมดด้วย"

เถิงจื่อจิ้นด่าในใจไม่หยุด แต่ภายนอกกลับแกล้งทำเป็นซาบซึ้งจนน้ำตาไหล "จริงๆ แล้วความลับนี้ข้าก็ไม่น่าจะรู้หรอก แต่ตอนที่เอาบัญชีเงินทองไปส่งให้ท่านเจ้าเมืองหยาง ข้าแอบได้ยินเขาคุยกับจั่วเสียนหวังว่า... ว่า..."

"ว่าอะไร? ตกลงเป็นพันธมิตรกันเรื่องอะไร?"

เถิงจื่อจิ้นกัดฟัน พูดเสียงดังฟังชัด "ได้ยินมาจากผู้ส่งสารชาวซ่งหนูว่า จั่วเสียนหวังถูกท่านข่านระแวงหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เสียหน้าต่อหน้าลูกน้องอยู่บ่อยครั้ง ในขณะที่ท่านข่านกลับโปรดปรานท่าน"

"จั่วเสียนหวังจึงวางแผนจะกำจัดทั้งท่านและท่านข่าน แต่ทหารแคว้นเซี่ยไม่สามารถออกนอกด่านได้ ดังนั้นหากจั่วเสียนหวังมีกำลังพลไม่พอ ก็ต้องการความช่วยเหลือจากแคว้นเซี่ย และจั่วเสียนหวังต้องรับปากว่าจะมาปล้นเสบียงตามแนวชายแดนเป็นประจำ"

"เคร้ง~~~!" อิ้วเสียนหวังสะดุ้งสุดตัว ปัดโต๊ะจนข้าวของกระจัดกระจาย แก้วเหล้า จอกเหล้าหล่นเกลื่อนกลาด เหล้านมม้าหอมหวานหกเลอะเทอะเต็มพรม

"ออกไปให้หมด เรื่องในวันนี้ถ้าใครกล้าแพร่งพราย ข้าจะฆ่าล้างโคตรให้หมด"

บรรดาลูกน้องในที่นั้นต่างก็ขนลุกซู่ รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

อิ้วเสียนหวังกระชากคอเสื้อของเถิงจื่อจิ้นด้วยสีหน้าดุร้าย "เจ้าเมืองของพวกเจ้าสมองมีปัญหาหรือไง? ทำไมถึงต้องให้มาปล้นเสบียงตามชายแดนด้วย คำโกหกพรรค์นี้จะไปหลอกใครได้? คิดว่าข้าโง่หรือไง?"

เถิงจื่อจิ้นพยายามเอนคอไปด้านหลังสุดฤทธิ์ ปากเหม็นชะมัด

"ได้ยินมาว่าราชสำนักมีแผนจะปลดท่านเจ้าเมืองหยาง เพื่อรักษาอำนาจ เขาจึงต้องการให้มีคนมาปล้นเสบียง แล้วเขาจะได้ฉวยโอกาสขับไล่ศัตรูออกไป ด้วยวิธีนี้ เขาถึงจะรักษาตำแหน่งเจ้าเมืองไว้ได้"

"หึ พวกคนแคว้นเซี่ยนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ" แม้แต่อิ้วเสียนหวังที่คิดว่าตัวเองเก่งกาจ ก็ยังตกใจกับแผนการของหยางเฉียน ช่างเป็นคนที่เหี้ยมโหดจริงๆ

"สินค้าของเจ้า ข้าเหมาหมด ข้าต้องการทองแดงกับเหล็กจำนวนมาก เจ้าหามาให้ข้าได้ไหม?"

"ฮ่าๆๆ ข้าเป็นพ่อค้าอยู่แล้ว ทองแดงกับเหล็กน่ะ ข้ามีแน่นอน"

อิ้วเสียนหวังหัวเราะเยาะ "ข้าต้องการจำนวนมหาศาล"

เถิงจื่อจิ้นยิ้มอย่างมีเลศนัย "เจ้านายของข้าชอบเงินทองขอรับ"

"พวกพ่อค้าหน้าเลือด พวกคนแคว้นเซี่ยโลภมาก" อิ้วเสียนหวังพูดต่อ "ข้ามีเงินทอง แต่ก็ไม่พอจ่ายค่าทองแดงกับเหล็กจำนวนมหาศาลขนาดนั้นหรอกนะ"

"ช่วงหลายปีมานี้ ข้าวปลาอาหารขาดแคลน ถ้าเงินไม่พอ ก็ใช้เบิกด้วย วัว แกะ ม้าศึก ทาส แทนก็ได้ขอรับ"

อิ้วเสียนหวังโบกมือไล่เถิงจื่อจิ้นออกไป แล้วเรียกคนสนิทเข้ามา

บรรดาหัวหน้าหมื่นต่างคุกเข่าลง เอามือทาบอกพร้อมกัน "ท่านอิ้วเสียนหวัง"

"หลังจากจั่วเสียนหวังกลับไปที่ค่ายของเขา มีความเคลื่อนไหวอะไรบ้างไหม?" ถึงเถิงจื่อจิ้นจะให้ข่าวกรองมา แต่เขาก็ยังไม่ค่อยวางใจ

บรรดาหัวหน้าหมื่นมองหน้ากันไปมา มีเพียงคนเดียวที่ก้าวออกมา "ท่านอิ้วเสียนหวัง ข้ามีท่านอาอยู่ในค่ายของจั่วเสียนหวัง ได้ยินมาว่าคราวนี้ที่กลับมา จั่วเสียนหวังทำตัวแปลกมาก เก็บตัวอยู่แต่ในค่าย ไม่ยอมออกไปไหนเลย"

"แล้วไม่มีข่าวอะไรที่เป็นประโยชน์เลยหรือไง?"

"มีขอรับ ตามหลักแล้ว พอรบเสร็จก็ควรจะปลดทหารกลับไปพักผ่อน ไม่งั้นเสบียงจะหมดเอา แต่จั่วเสียนหวังกลับยังคงเกณฑ์ทหารเพิ่มอย่างลับๆ แถมยังเร่งผลิตอาวุธ ธนู และยุทโธปกรณ์อื่นๆ ข้าก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขาทำไปเพื่ออะไร" หัวหน้าหมื่นพูดอย่างระมัดระวัง

อิ้วเสียนหวังเดินวนไปวนมา ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ระดมพลและซื้อห้าม้าศึก ข้าจะไปค่ายข่าน เพื่อขอเข้าเฝ้าท่านข่าน"

"รับทราบ ท่านอิ้วเสียนหวัง"

..........

มีร่างบางสองร่างปรากฏขึ้นบนถนนที่คึกคักของเมืองอวิ๋นทง พ่อค้าและคนต่างถิ่นหลายคนต่างมองพวกเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่ชาวเมืองอวิ๋นทงกลับคุ้นเคยดี

แม่นางน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มอาจจะไม่ค่อยคุ้นหน้าคุ้นตา แต่ร่างสูงใหญ่บึกบึนของคริสทิน่านั้น คนแถวนี้แทบจะไม่มีใครไม่รู้จัก นางคือคนของท่านเจ้าเมืองหยางนั่นเอง

"เราจะไปไหนกันต่อ?"

เมื่อเห็นเซียวอวี้เดินทอดน่องไปเรื่อยเปื่อย คริสทิน่าก็เริ่มจะหมดความอดทน นางเป็นคนที่เคารพผู้ที่แข็งแกร่งกว่า

หยางเฉียนก็คือผู้ที่แข็งแกร่งคนนั้น นางยอมเดินเป็นเพื่อนหยางเฉียนนานแค่ไหนก็ได้ แต่กับเด็กสาวตรงหน้านี่สิ

คริสทิน่าแค่นหัวเราะเยาะ นางรู้สึกว่าแค่ต่อยเบาๆ ก็ทำเอาเด็กนี่พิการครึ่งซีกได้แล้ว

"จะรีบไปไหนล่ะ? อย่าลืมหน้าที่ปกป้องข้านะ" เซียวอวี้ไม่ได้ดูประหม่าเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าหยางเฉียนเลย ราวกับนางได้กลับมามีชีวิตชีวาและเปล่งประกายอีกครั้ง

"ฮึ ถ้าไม่ใช่เพราะคำสั่งของหยางเฉียน ข้าใช้มือเดียวก็ทำให้ผู้หญิงอย่างเจ้าร้องไห้ขี้มูกโป่งได้แล้ว" คริสทิน่าชูหมัดใหญ่ยักษ์ใส่เซียวอวี้ ทำหน้าตาท้าทาย

เซียวอวี้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะทำหน้าเหยียดหยาม "ความกล้าหาญแบบคนโง่ๆ มันไม่มีประโยชน์หรอก ท่านแม่ทัพมีความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นมาก เรื่องนี้ต้องวางแผนให้ดีเสียก่อน"

เซียวอวี้พยาคริสทิน่าที่ทำหน้าบูดบึ้งเดินมาจนถึงตลาดค้ามนุษย์ ตอนนี้ตลาดค้ามนุษย์กำลังคึกคักเต็มที่

กิจการค้าทาสดูจะเฟื่องฟูกว่าตอนที่หยางเฉียนมาคราวก่อนเสียอีก แต่นี่ก็ต่างจากการค้าทาสทั่วไป เพราะคนที่เอาตัวเองมาขายส่วนใหญ่จะเป็นชาวบ้าน ไม่ค่อยมีพวกพ่อค้าคนกลาง

เซียวอวี้ขมวดคิ้ว การที่มีคนเอาตัวเองมาขายมากขึ้นไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะถ้ายังพอมีทางรอด ไม่มีใครอยากจะขายตัวเองให้ตกเป็นทาสหรอก

การตกเป็นทาส ก็เท่ากับเอาชีวิตไปฝากไว้ในกำมือคนอื่น

"ช่วงนี้หยางเฉียนขาดคนรับใช้หรือเปล่า?"

คริสทิน่าเอียงคอ ก้มหน้ามองเซียวอวี้ "ฮึ~~~!" นางเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งยโส

"หยางเฉียนมีเรื่องให้ต้องปวดหัวเยอะแยะ ในฐานะลูกน้อง เราก็ควรช่วยแบ่งเบาภาระให้เขาบ้างสิ แบบนี้เขาถึงจะพึ่งพาเรามากขึ้น ข้าพูดถูกไหม?"

คริสทิน่าคิดตาม แล้วตอบรับในลำคอหนักๆ "อืม~~~~!"

เซียวอวี้เดินผ่านกลุ่มคนที่ผอมโซ ใบหน้าซูบซีด นางไม่ได้หยุดเดินเพราะกลิ่นเหม็นคาวที่โชยมา

ตรงกันข้าม นางเองก็เคยผ่านการเร่ร่อนมาก่อน ถ้าตอนนั้นไม่ได้แม่เล้าเก็บไปเลี้ยง ชะตากรรมของนางก็คงไม่ต่างจากคนพวกนี้เท่าไหร่หรอก

เมื่อเดินผ่านป้ายไม้สองแผ่น เซียวอวี้ก็ชะงักไป ชาวบ้านทั่วไปถ้าเอาตัวเองมาขาย ก็มักจะเสียบฟางไว้บนหัว เพราะพวกเขาไม่รู้หนังสือ

แต่สองคนที่ดูเหมือนขอทานตรงหน้านี้กลับต่างออกไป บนหัวมีฟางเสียบอยู่ แต่ตรงหน้ากลับมีป้ายไม้วางอยู่สองแผ่น บนป้ายเขียนไว้ว่า 【ขอแค่ที่กินที่อยู่ มีเหล้าให้ดื่ม】

ข้อความแบบนี้ดึงดูดความสนใจของเซียวอวี้ได้เป็นอย่างดี ถึงจะไม่ได้คนที่ต้องการ แต่ถ้าได้คนที่รู้หนังสือมาสักสองคนก็ถือว่าเป็นผลพลอยได้

"พวกเจ้าสองคนชื่ออะไร?" เซียวอวี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

ทั้งสองคนมอมแมมมากจนดูไม่ออกว่าอายุเท่าไหร่ หนึ่งในนั้นผมหงอกขาวไปทั้งหัว เขาเงยหน้าขึ้นมองเซียวอวี้แล้วส่ายหัว "พวกข้าต้องการแค่กินอิ่ม มีเหล้าให้ดื่ม ถ้าแม่นางไม่มีอะไรก็อย่ามารบกวนเลย"

"เจ้านายของข้ากำลังต้องการคนมีความสามารถ ถ้าพวกเจ้ามีความสามารถพิเศษอะไร อย่าว่าแต่ได้กินอิ่มมีเหล้าดื่มเลย ยังจะได้รางวัลเป็นเงินเป็นทองอีกด้วย"

ทั้งสองคนมองหน้ากัน "ไม่มีปัญหา แต่แม่นางอย่ามาหลอกพวกข้านะ ไม่งั้นพวกข้าจะไปฟ้องร้องทางการแน่ ได้ยินมาว่ากฎหมายของแคว้นเซี่ยเข้มงวดนัก คงไม่มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกนะ"

"วางใจเถอะ ตามข้ามา" บุคลิกที่ดูสง่างามและสูงศักดิ์ของเซียวอวี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะเลียนแบบได้ง่ายๆ ทั้งสองคนก็ไม่ใช่คนโง่ ความหยิ่งทะนงอะไรนั่น ถ้ายังมีอยู่ ก็แสดงว่ายังหิวไม่พอ

ทั้งสองคนไม่มีอะไรต้องเก็บกวาด ลุกขึ้นยืน ดึงฟางบนหัวออก แล้วเดินตามหลังเซียวอวี้ไปติดๆ

"ยายป้านี่ตัวสูงจังเลย"

"ฮิฮิ คนป่าเถื่อนสินะ ช่วงนี้เห็นพวกป่าเถื่อนเยอะขึ้นเรื่อยๆ"

"ไม่ ไม่ ไม่ พวกคนป่าเถื่อนที่หน้าตาประมาณนี้ก็มีอยู่หรอก แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่สายพันธุ์เดียวกันนะ"

เส้นเลือดปูดขึ้นบนหน้าผากของคริสทิน่า นางอดทนอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่สองเฒ่า "พูดอีกคำเดียว เชื่อไหมข้าจะสับหัวพวกเจ้าสองคนให้หลุดกระเด็นเลย"

"โอ้โห พูดภาษาเราได้ด้วย~~~~"

"เป็นเรื่องแปลกประหลาดจริงๆ... พวกป่าเถื่อนบางคนพูดภาษาเราได้ตะกุกตะกัก แต่นางนี่พูดชัดแจ๋วเลย ถ้าไม่ตั้งใจฟังคงนึกว่าเป็นคนแคว้นเซี่ยซะอีก"

"กร๊อบแกร๊บๆ~~~!" คริสทิน่าหักนิ้วดังกร๊อบแกร๊บ เสียงกระดูกกระทบกันทำเอาสองเฒ่าสะดุ้งเฮือก