บทที่ 98 เซียวอวี้มาสวามิภักดิ์

"อีกเดือนสองเดือนข้าก็จะเก้าขวบแล้ว เข้าใจหรือยัง"

........

คริสทิน่าเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง "จะเป็นไปได้ยังไง เจ้า... เจ้าเพิ่งจะแปดขวบเองเหรอ?"

หยางเฉียนตอบอย่างหงุดหงิด "ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ล่ะ เจ้าก็เอาแต่ว่าข้าเตี้ยมาตลอดไม่ใช่เหรอ ตอนนี้คงไม่คิดแบบนั้นแล้วสิ"

คริสทิน่ารู้สึกมึนงงไปหมด ดวงตาเบิกโพลง กวาดสายตามองหยางเฉียนตั้งแต่หัวจรดเท้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เลิกมองได้แล้วน่า"

"พอเจ้ากลับมา ก็ดูเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ ไปเจอเรื่องน่าปวดหัวอะไรมาล่ะ?" แม้จะรู้สึกว่าเรื่องอายุของหยางเฉียนมันเหลือเชื่อ แต่คริสทิน่าก็พยายามเก็บอาการตื่นเต้นไว้

ตอนแรกที่คิดว่าหยางเฉียนยังอายุน้อย นางก็แอบตื่นเต้นนิดๆ แต่พอรู้ว่าเขาเพิ่งจะแปดขวบ นางกลับยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะอะไร

หยางเฉียนยิ้มเจื่อนๆ "วันนี้ผู้ตรวจการเกาชวนข้าไปกินเหล้า ขุนนางในเมืองอวิ๋นทงแทบทุกคนก็มากันหมด ข้าเลยพบปัญหาใหญ่เรื่องนึงที่ทำเอาปวดหัวเลยล่ะ"

"ปัญหาอะไรเหรอ?"

หยางเฉียนส่ายหัว "เจ้ารู้ไปก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก ยุ่งยากเปล่าๆ เป้าหมายของเราตอนนี้คือกำจัดศัตรูในทุ่งหญ้าให้สิ้นซาก ไม่อย่างนั้นเมืองอวิ๋นทงก็จะไม่มีวันสงบสุข"

คริสทิน่าเบ้ปาก หยางเฉียนเกลียดพวกชอบพูดอมพะนำที่สุด แต่ตัวเองดันชอบพูดอะไรครึ่งๆ กลางๆ ตลอด

แร่เหล็กของราชสำนักขยับไม่ได้ ขืนไปยุ่งเดี๋ยวก็เป็นเรื่องเป็นราว ดีไม่ดีราชสำนักจะส่งคนมาตรวจสอบอีก

ถึงตอนนั้นจะยุ่งยากเปล่าๆ สู้ไปกว้านซื้อเหมืองเหล็กส่วนตัวมาสักสองสามแห่งดีกว่า ได้แร่น้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร ยังไงก็มีทาสให้ใช้งานเยอะแยะ

หยางเฉียนสั่งให้ฉินเซียงหรูหยิบเอกสารลงมาจากชั้นหนังสือ เอกสารเหล่านี้เถิงจื่อจิ้นเป็นคนรวบรวมมา เป็นรายชื่อเศรษฐีในเมืองอวิ๋นทงที่ลักลอบค้าขายทองแดงและเหล็กกับพวกซ่งหนู

"คุณชายขอรับ มีคนมาขอเข้าพบขอรับ" เสี่ยวซานจื่อวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน

หยางเฉียนเลิกคิ้ว พูดอย่างรำคาญใจ "พวกผู้ตรวจการเกาอีกแล้วเหรอ? ไม่เจอๆ บอกเขาไปจัดการเรื่องเมืองอวิ๋นทงเองเถอะ ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก"

"ไม่ใช่ผู้ตรวจการเกาขอรับ เป็นผู้หญิง นางบอกว่ามาตามนัดขอรับ"

หยางเฉียนขมวดคิ้ว ทำหน้างง "ผู้หญิงที่ไหน? ไล่ไปๆ ข้าไม่รู้จัก"

"ขอรับ คุณชาย" เสี่ยวซานจื่อรับคำแล้วหมุนตัวเดินออกไป

"ผู้หญิงเหรอ? ผู้หญิง!!" หยางเฉียนพึมพำกับตัวเอง ทันใดนั้นเหมือนเขานึกอะไรขึ้นมาได้ รีบถกชายเสื้อวิ่งตามออกไปทันที

เสี่ยวซานจื่อเห็นหยางเฉียนวิ่งหน้าตั้งออกไปก็ถึงกับยืนงงในดงกล้วย อ้าว ไหนบอกให้ไล่ไปไง?

เมื่อหยางเฉียนไปถึงหน้าประตู ก็พบหญิงสาวสวมชุดสีม่วง เกล้าผมมวย รูปร่างเพรียวบาง ใบหน้าดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยยืนอยู่

"แบะๆๆ~~~!"

ตอนแรกหยางเฉียนก็ดีใจอยู่หรอก แต่พอเห็นของในมือหญิงสาว เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"อวี้เอ๋อร์ เจ้าคิดดีแล้วใช่ไหม? จริงๆ เจ้ามาแต่ตัวก็พอ ไม่เห็นต้องอุ้มลูกแกะมาด้วยเลย" หยางเฉียนรีบต้อนรับเซียวอวี้เข้าไปข้างในอย่างกระตือรือร้น

เซียวอวี้เดินตามหยางเฉียนไปอย่างงงๆ "ตอนนี้ข้าควรเรียกท่านว่าท่านเจ้าเมืองหยาง หรือว่าท่านแม่ทัพหยางดีล่ะ?"

หลังจากพาเซียวอวี้เข้ามาด้านใน หยางเฉียนก็แนะนำให้ทุกคนรู้จัก "นี่คือเซียวอวี้ ต่อไปนี้นางคือมิตรกร (门客 - ผู้พึ่งพิง/ที่ปรึกษา) ของข้า พวกเจ้าต้องเข้ากันให้ดีนะ"

"มิตรกรเหรอ?" คริสทิน่าเอียงคอสงสัย ไม่รู้เลยว่ามันคืออะไร

"มิตรกร!!!" ฉินเซียงหรูเบิกตากว้าง ตกใจแทบช็อก คุณชายบ้าไปแล้วแน่ๆ ผู้หญิงจะเป็นมิตรกรได้ยังไง?

ท่าทางยิ้มระรื่นของหยางเฉียน ทำให้คริสทิน่าและฉินเซียงหรูไม่พอใจขึ้นมาทันที นี่มันอะไรกัน พอเห็นสาวสวยหน่อยก็ตาค้างเลยเหรอ

"นั่งสิ~~~ เอ้อ~~~ อวี้เอ๋อร์ เจ้าเอาแกะมาทำไมเนี่ย น่ารักดีนะ"

พอมือปลาหมึกของหยางเฉียนยื่นเข้าไปใกล้ ลูกแกะก็ตกใจ ร้อง "แบะๆ" ไม่หยุด

เซียวอวี้มองเขาด้วยความประหลาดใจ "ตอนนี้ท่านเป็นถึงเจ้าเมืองอวิ๋นทง และแม่ทัพเจิ้นเป่ย ฐานะเทียบเท่ากับขุนนางระดับซ่างชิง (ขุนนางชั้นผู้ใหญ่) ตามธรรมเนียมแล้ว การมอบนกหรือสัตว์ป่าหกชนิดเป็นของกำนัลเพื่อแสดงความเคารพต่อขุนนางระดับต่างๆ คือ กษัตริย์ใช้แผ่นหนังห่อผ้าไหม ขุนนางระดับชิงใช้ลูกแกะ ขุนนางระดับต้าฟูใช้ห่านป่า ขุนนางระดับซื่อ (ปราชญ์/บัณฑิต) ใช้ไก่ฟ้า ชาวบ้านทั่วไปใช้เป็ดป่า และพ่อค้าช่างฝีมือใช้ไก่"

เซียวอวี้มองหยางเฉียนด้วยความงุนงง สายตานั้นราวกับจะถามว่า 'นี่ท่านโง่หรือเปล่า ท่านโง่หรือเปล่าเนี่ย'

หยางเฉียนหันไปมองฉินเซียงหรูอย่างเก้อเขิน นางเองก็ส่ายหน้า ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ส่วนคริสทิน่ายิ่งไม่ต้องพูดถึง เป็นคนต่างชาติ จะไปรู้อะไรล่ะ

หยางเฉียนยิ้มเจื่อนๆ "อวี้เอ๋อร์ เจ้าช่วยอธิบายให้ละเอียดหน่อยสิ ข้าก็ไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ บอกตามตรงนะ เจ้าเป็นมิตรกรคนแรกที่ข้ารับเข้ามาเลยล่ะ"

"พรืด~~~!" พอเห็นหน้าตาเจื่อนๆ ของหยางเฉียน เซียวอวี้ก็กลั้นขำไม่อยู่ หลุดหัวเราะออกมา

หลังจากหัวเราะจนพอใจ เซียวอวี้ก็อธิบายให้ฟัง "แว่นแคว้นจงหยวนปกครองด้วยธรรมเนียมปฏิบัติ ที่ข้าเพิ่งพูดไปหมายความว่า ถ้าใครจะมาเป็นมิตรกร ก็ต้องมีของกำนัลมามอบให้"

"ตำแหน่งต่างกัน ของกำนัลก็ต่างกัน จะข้ามขั้นไม่ได้เด็ดขาด องค์รักษ์ใช้ผ้าไหมห่อด้วยหนังสัตว์ ขุนนางระดับชิงใช้ลูกแกะ ขุนนางระดับต้าฟูใช้ห่าน ขุนนางระดับซื่อใช้ไก่ป่า ชาวบ้านใช้เป็ด พ่อค้าและช่างฝีมือใช้ไก่"

"ลูกแกะมีเขาแต่ไม่ใช้ขวิด มีอาวุธแต่ไม่ใช้ทำร้ายใคร เปรียบเหมือนผู้มีใจเมตตา เวลาถูกจับก็ไม่ร้องโวยวาย ถูกฆ่าก็ไม่ขัดขืน เปรียบเหมือนผู้ที่ยอมตายเพื่อความถูกต้อง ลูกแกะเวลาดูดนมแม่จะต้องคุกเข่าลงเสมอ เปรียบเหมือนผู้ที่รู้จักรักษามารยาท ดังนั้นที่ข้าเลือกลูกแกะมา ก็เพราะมันเป็นสัญลักษณ์ของความมีคุณธรรมและจริยธรรมที่สูงส่งยังไงล่ะ"

"อ้อ~~~!" หยางเฉียนลากเสียงยาว ประสานมือคารวะเซียวอวี้ ไม่นึกเลยว่าลูกแกะตัวเล็กๆ จะมีความหมายลึกซึ้งขนาดนี้ ที่สำคัญคือเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย ขายหน้าชะมัด

หยางเฉียนสั่งให้ฉินเซียงหรูเอาลูกแกะไปเก็บไว้ก่อน เพราะมันเอาแต่ร้องแบะๆ ไม่หยุด น่ารักก็จริง แต่ถ้าย่างกินคงจะน่ารักกว่านี้

หยางเฉียนกางเอกสารรายชื่อลงบนโต๊ะ ตั้งใจจะทดสอบสามสาว โดยเฉพาะเซียวอวี้ เพื่อดูว่านางมีฝีมือแค่ไหน

"ข้าเป็นคนพูดตรงๆ นะ ตอนนี้ข้าขาดแคลนแร่เหล็ก แต่ข้าไม่มีเหมืองเหล็กเป็นของตัวเอง เหมืองของทางการก็แตะต้องไม่ได้ ส่วนเหมืองร้างแถวนี้ก็ไม่มี"

"เพราะงั้นข้าก็เลยต้องเล็งไปที่เหมืองเถื่อนของพวกเศรษฐี ในรายชื่อพวกนี้คือเศรษฐีที่ลักลอบค้าขายกับพวกซ่งหนู และพวกที่มีเหมืองเหล็ก พวกเจ้ามีความเห็นยังไง พูดมาได้เต็มที่เลย"

หยางเฉียนชี้ไปที่รายชื่อ แล้วนั่งลง รอชมการแสดงของสามสาว

คริสทิน่าทำหน้าเหมือนคนปวดท้อง ถึงนางจะพูดภาษาที่นี่คล่องปร๋อ แต่ไม่ได้แปลว่านางจะอ่านออกเขียนได้นะ แค่จำตัวหนังสือได้นิดหน่อยก็เก่งแล้ว

ฉินเซียงหรูขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วยิ้ม "ก็แค่เลือกพวกที่ทั้งค้าขายกับซ่งหนูและมีเหมืองเหล็กด้วย ส่วนจะจัดการยังไงก็ขึ้นอยู่กับคุณชายแล้วล่ะเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนเบ้ปาก พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ โถ่เอ๊ย ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ข้าจะถามหาพระแสงอะไรล่ะ

"อวี้เอ๋อร์ เจ้ามีความเห็นว่ายังไง?"

เซียวอวี้พยักหน้าเบาๆ เผยให้เห็นลำคอเรียวระหงขาวผ่องโดยไม่ตั้งใจ

"คุณชายเฉียน ในเมื่อท่านเป็นถึงเจ้าเมือง หากท่านไปยึดทรัพย์สินของพวกเขามาดื้อๆ เกรงว่าจะเป็นที่ครหาได้นะเจ้าคะ"

หยางเฉียนเลิกคิ้ว "หรือว่าการลักลอบค้าขายกับศัตรูไม่ใช่ความผิดร้ายแรง?"

เซียวอวี้ยิ้ม "เป็นความผิดร้ายแรงเจ้าค่ะ โทษถึงประหารเจ็ดชั่วโคตรเลยทีเดียว แต่ท่านจะเป็นคนเปิดโปงเรื่องนี้เองไม่ได้นะเจ้าคะ ถ้าท่านเป็นคนตรวจสอบเอง แล้วยังไปยึดทรัพย์สินพวกเขามาอีก มันจะดูจงใจเกินไปเจ้าค่ะ"

พอได้ยินการวิเคราะห์ของนาง หยางเฉียนก็เริ่มสนใจ "พูดต่อสิ"

"คุณชาย ถ้าท่านเชื่อใจข้า มอบหมายเรื่องนี้ให้ข้าจัดการ ภายในสามวัน ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนเซ็งเลย เขาเกลียดที่สุดเวลาคนชอบพูดอะไรครึ่งๆ กลางๆ คนโบราณนี่มีนิสัยชอบอมพะนำจริงๆ

แต่เขาก็ต้องข่มใจไว้ เพราะคนเก่งๆ มักจะมีนิสัยแปลกๆ แบบนี้แหละ ต้องค่อยๆ ตะล่อมเอา

หลังจากคิดทบทวนดูแล้ว หยางเฉียนก็ล้วงทองก้อนออกมาจากกระเป๋าสองสามก้อน วางลงบนโต๊ะ "เจ้าจัดการเรื่องนี้ให้เต็มที่เลยนะ ทองพวกนี้เอาไว้ใช้จ่ายระหว่างทำงาน"

"ขอบคุณที่ไว้วางใจเจ้าค่ะคุณชาย แต่ข้าเป็นเพียงหญิงสาวตัวคนเดียว การเดินทางไปไหนมาไหนคงไม่ค่อยสะดวกนัก..."

"คริสทิน่า ช่วงนี้เจ้ารับหน้าที่คุ้มครองความปลอดภัยของอวี้เอ๋อร์ด้วยนะ"

"รับทราบ!"

"พวกเจ้าออกไปได้แล้วล่ะ สามวันนี้ข้าขอพักผ่อนยาวๆ เลย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" หยางเฉียนโบกมือไล่สองสาว แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ

ไม่ว่าจะทำสำเร็จหรือไม่ เขาก็ไม่ได้เสียอะไร ถ้าสำเร็จ ก็พิสูจน์ได้ว่าเซียวอวี้เป็นคนมีฝีมือ ใช้งานได้ ถ้าไม่สำเร็จ ก็แปลว่าเป็นคนไร้ความสามารถ เก็บไว้เป็นสาวใช้ในบ้านก็ไม่เลว

"คุณชาย ตั้งแต่โบราณกาลมา ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเป็นมิตรกรมาก่อนเลยนะเจ้าคะ การที่ท่านทำผิดธรรมเนียมเช่นนี้ ทำให้ข้าเป็นห่วงท่านจนนอนไม่หลับเลยนะเจ้าคะ"

ฉินเซียงหรูรู้สึกว่าตัวเองโดนแย่งความสนใจไปอีกแล้ว ประกอบกับความเอาแต่ใจของคุณชาย ทำให้นางแก้มป่อง หันหน้าหนีด้วยความงอน

หยางเฉียนหัวเราะหึๆ ดึงตัวนางเข้ามากอด ลูบผมยาวสลวยของนางเบาๆ "อย่าหึงไปเลยน่า หึงมากเดี๋ยวก็แก่เร็วนะ พวกนางจะเก่งแค่ไหนก็เป็นแค่ลูกน้องข้า ไม่มีสิทธิ์ขึ้นเตียงข้าหรอก จะมาข้ามหน้าข้ามตาเจ้าได้ยังไง?"

ฉินเซียงหรูรู้สึกเหมือนได้กินน้ำผึ้งหวานฉ่ำ "ไม่คิดเลยว่าตั้งแต่คุณชายหายจากอาการความจำเสื่อม ปากจะหวานขนาดนี้ พูดซะข้าใจอ่อนไปหมดเลย"

แต่แล้วนางก็กลับมากังวลอีกครั้ง "คุณชาย แต่เรื่องให้ผู้หญิงมาเป็นมิตรกรนี่ มันดูจะ..."

"ในสายตาข้า ข้าเลือกคนจากความสามารถและคุณธรรม ส่วนจะเป็นหญิงหรือชาย ข้าไม่สนหรอก สามวันนี้ข้าจะพักผ่อนให้เต็มที่ เพราะศึกใหญ่กำลังจะมาถึงแล้ว"

ฉินเซียงหรูไม่พูดอะไรอีก นางซบหน้าลงกับอกหยางเฉียน นางรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้คือคนที่นางจะมอบชีวิตให้ตลอดไป

น่าเสียดายที่นางฐานะต่ำต้อย คงไม่มีวันได้แต่งงานกับเขาอย่างออกหน้าออกตา แค่ได้รับความเมตตาจากเขาก็พอใจแล้ว ไม่กล้าหวังอะไรไปมากกว่านี้อีก

หลังจากควบม้าอย่างบ้าระห่ำมาหลายวัน ในที่สุดเถิงจื่อจิ้นก็เดินทางมาถึงเผ่าของอิ้วเสียนหวัง ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของค่ายข่านซ่งหนู เขาใช้เวลาและลูกไม้เล็กๆ น้อยๆ จนได้เข้าพบอิ้วเสียนหวังสมใจ

เมื่อได้เห็นอิ้วเสียนหวังกับตา เถิงจื่อจิ้นแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จากคำบอกเล่าของหยางเฉียนเกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาของจั่วเสียนหวัง

อิ้วเสียนหวังกลับไม่มีเค้าความป่าเถื่อนแบบชาวทุ่งหญ้าเลย ถึงจะมีหนวดเคราครึ้ม แต่กลับดูสง่างามเหมือนบัณฑิตชาวจงหยวนมากกว่า

อายุราวๆ สามสิบกว่า รูปร่างผอมสูง มารยาทก็งดงามกว่าชาวทุ่งหญ้าทั่วไป ทำให้รู้สึกเป็นมิตรและน่าคบหา

เถิงจื่อจิ้นในฐานะพ่อค้าที่เดินทางไปมาหลายแคว้น และช่วงนี้ก็เข้าออกทุ่งหญ้าบ่อยๆ เขารู้ดีว่า 'มีมารยาทไว้ก่อน ย่อมไม่เสียหาย' จึงทำความเคารพอย่างนอบน้อม

หีบสัมภาระสี่ห้าใบถูกหามเข้ามา ตามด้วยกล่องไม้แกะสลักอย่างประณีตอีกหลายใบ เมื่อเปิดออก ก็พบยาอู่สือส่านจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบยี่สิบห่อ ส่วนในหีบอื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นผ้าไหมและผ้าแพรชั้นดี

เถิงจื่อจิ้นยิ้มแย้มเอ่ยว่า "ท่านอิ้วเสียนหวัง หวังว่าท่านคงจะพอใจกับของขวัญของข้านะขอรับ?"

ครั้งนี้เขาลงทุนไปไม่น้อย ยาอู่สือส่านก็ไม่ใช่ถูกๆ แค่กล่องเดียวก็ราคาตั้งหลายสิบตำลึงทองแล้ว ไม่ต้องพูดถึงผ้าไหมและผ้าแพรหรูหราพวกนั้นเลย