บทที่ 97 อายุของหยางเฉียน?

หยางเฉียนพร้อมด้วยทหารคนสนิทใช้เวลาเดินทางครึ่งวันก็กลับมาถึงเมืองอวิ๋นทง ทาสชาวแคว้นเซี่ยกว่าหมื่นคนที่เพิ่งช่วยเหลือมาได้ไม่ได้ตามกลับมาด้วย

เนื่องจากมีทหารตั้งค่ายอยู่ หยางเฉียนไม่อยากให้พวกทหารหน่วยสนับสนุนต้องรับภาระหนักเกินไป ทาสเหล่านี้กำลังไม่มีที่ไปพอดี ให้อยู่ที่ด่านไป๋อวิ๋น อย่างน้อยก็ยังมีข้าวกินอิ่มท้องวันละสองมื้อ

หยางเฉียนนี่ก็ดวงซวยจริงๆ เพิ่งจะเข้าเมืองก็บังเอิญเจอผู้ตรวจการเกาเข้าพอดี พูดไปก็รู้สึกผิด ตั้งแต่รับตำแหน่งเจ้าเมืองมา เขาก็แทบไม่ได้ไปดูแลเรื่องงานบริหารบ้านเมืองเลย คราวก่อนก็เพิ่งจะปฏิเสธเขาไป คราวนี้คงหนีไม่พ้นแน่ๆ

หยางเฉียนไม่มีทางเลือก จึงโดนเหล่าขุนนางน้อยใหญ่แห่งเมืองอวิ๋นทง "มัดมือชก" ลากตัวไปที่โรงเตี๊ยมเยว่ไหล เขาได้แต่ส่งสายตา "รู้กันนะ" ให้ลูกจ้างในร้าน

หลงจู๊กับลูกจ้างรู้หน้าที่ รีบนำเหล้าแม่ทัพที่แพงที่สุดมาเสิร์ฟทันที ยังไงซะผู้ตรวจการเกาก็เป็นคนจ่ายเงินนี่นา เงินทองจะได้ไม่รั่วไหลไปไหน

ในงานเลี้ยง ทุกคนต่างชนจอกดื่มกินกันอย่างสนุกสนาน หยางเฉียนก็ไม่ได้ปฏิเสธใคร ในเมื่อต้องทำงานร่วมกัน

ถ้าเปิดฉากมาก็ทำหน้าตึงใส่กัน วันข้างหน้าจะทำงานร่วมกันได้ยังไง ในใจลึกๆ ของเขา เมืองอวิ๋นทงก็คือฐานที่มั่นของเขา

ถ้าฐานที่มั่นพังทลาย ต่อให้มีของดีแค่ไหนก็เหมือนรากไม้ที่ไร้ที่ยึดเกาะ

ผู้ตรวจการเกากล่าวชื่นชมหยางเฉียนต่อหน้าบรรดาขุนนางไม่ขาดปาก คนกันเองก็ต้องยกยอกันเองเป็นธรรมดา

หยางเฉียนเองก็ชอบฟังคำเยินยอ เมื่อเห็นเขามีความสุข ทุกคนในงานก็พลอยยินดีไปด้วย เจ้าเมืองแบบนี้ใครจะไม่ชอบล่ะ

เมื่อก่อนนึกว่าทำงานเป็นผู้บริหารระดับกลางแล้วจะต้องคอยประจบสอพลอ ไม่คิดเลยว่ามาอยู่โลกบ้าๆ นี่แล้ว ยังต้องมานั่งประจบประแจงใครเขาอีก

คอยดูเถอะ วันข้างหน้าถ้าข้าได้เป็นราชา ใครกล้ามาบังคับให้ข้าไปสังสรรค์ ข้าจะสั่งประหารให้หมด การได้นอนอยู่บ้านเฉยๆ มันไม่สบายกว่าหรือไง?

พระอาทิตย์ยังไม่ทันตกดิน ท้องฟ้าก็เริ่มอาบด้วยสีแดงเพลิง

หยางเฉียนลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับมาถึงจวน พอเดินผ่านกำแพงบังตา เขาก็เริ่มถอดชุดเกราะออกทีละชิ้น

เสี่ยวซานจื่อกับอาฝูรู้หน้าที่ รีบเก็บชิ้นส่วนชุดเกราะไปทำความสะอาด เช็ดให้แห้ง แล้วชโลมด้วยน้ำมันสูตรพิเศษ นี่คืองานประจำของพวกเขา

"หยางเฉียน เงินฉันล่ะ?" ยังไม่ทันจะก้าวเข้าห้องโถงหลัก จางอวี่เมิ่งก็โผล่พรวดมาจากมุมไหนก็ไม่รู้ ยื่นมือเล็กๆ ออกมาทำท่าถูนิ้วไปมาพร้อมรอยยิ้มแฉ่ง

หยางเฉียนมุมปากกระตุก ท่าทางแบบนี้เหมือนตอนที่เขาแบมือขอเงินแม่ในชาติก่อนเป๊ะเลย

"ก็แค่พันตำลึงทอง คุณชายอย่างข้าจะเบี้ยวเจ้ารึไง? รอเดี๋ยวนะ~~~!" หยางเฉียนพูดอย่างใจป้ำ เดินไปที่ห้องใต้ดินใต้ห้องโถงหลัก หยิบหีบไม้ใบหนึ่งขึ้นมา แล้วโยนลงตรงหน้าเธอ

ตาของจางอวี่เมิ่งเป็นประกายวิบวับ เมื่อก่อนเธอไม่รู้ แต่ตอนนี้เธอเข้าใจระบบเงินตราของที่นี่ทะลุปรุโปร่งแล้ว พันตำลึงทอง ถ้าเทียบกับยุคปัจจุบันก็เท่ากับสิบล้าน ถือว่าเป็นเงินก้อนโตเลยทีเดียว

ขณะที่เธอกำลังออกแรงยกหีบไม้ ก็ได้ยินเสียง "กร๊อบ~~~!" ดังขึ้น

จางอวี่เมิ่งนอนคู้บนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่มือที่สั่นเทาก็ยังไม่ยอมปล่อยจากหีบ "บ... บ้าเอ๊ย ทำไมมันหนักขนาดนี้เนี่ย"

หยางเฉียนพยายามกลั้นขำสุดชีวิต แกล้งทำเป็นพูดจาเยาะเย้ย "ก็แค่พันตำลึงทอง หนักแค่สองสือกว่าๆ (ประมาณร้อยกว่ากิโล) เอง ยกไม่ขึ้นรึไง?"

จางอวี่เมิ่งอึ้งไป พยายามคิดคำนวณในใจ "หนึ่งคูณเจ็ดได้เจ็ด สองคูณเจ็ดได้สิบสี่... วันสตรีสากลแปดมีนา วันแรงงานหนึ่งพฤษภา วันเด็กหนึ่งมิถุนา... คิดไม่ออกเว้ย ทำไมมันหนักขนาดนี้เนี่ย"

หยางเฉียนกลั้นขำเตรียมตัวกลับห้องไปอาบน้ำให้สบายตัว หลังจากซ่อมแซมด่านไป๋อวิ๋นเสร็จ ที่นั่นก็อยู่สบายกว่าในค่ายทหารจริงๆ

มีแม่น้ำอยู่ใกล้ๆ ด้วย แต่ก็ใช่ว่าจะได้อาบน้ำทุกวัน สำหรับหยางเฉียนที่เป็นคนรักความสะอาด จะมีอะไรสบายไปกว่าการได้กลับมาอาบน้ำที่บ้านล่ะ?

พอเห็นหยางเฉียนจะเดินหนี จางอวี่เมิ่งก็ร้อนใจ ร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด "นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่าเนี่ย ฉ... ฉันเอวเคล็ดแล้ว ช... ช่วยฉันด้วย"

"สองร้อยตำลึงทอง~~~!"

......

"ล้อเล่นน่า" หยางเฉียนอุ้มจางอวี่เมิ่งขึ้นด้วยแขนข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างก็หิ้วหีบไม้เดินไปที่ห้องพักด้านข้าง

คริสทิน่ากำลังจัดกระเป๋า พอเห็นหยางเฉียนอุ้มจางอวี่เมิ่งเข้ามา ก็ถามด้วยความประหลาดใจ "หยางเฉียน ที่แท้เจ้าก็ชอบนางนี่เอง?"

หยางเฉียนยักไหล่ "ชอบกะผีสิ นางยกเงินข้าจนเอวเคล็ดน่ะ ฝากเจ้าดูแลนางด้วยนะ"

"อืม วางใจเถอะ" คริสทิน่าลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางรับตัวจางอวี่เมิ่งมาจากหยางเฉียน วางลงบนเตียง ก่อนจะฉีกเสื้อผ้าของเธอออกอย่างหยาบคาย หยิบยาดองเหล้าออกมาทาถูนวดให้อย่างแรง

คริสทิน่ามีทั้งยาดองเหล้า ยาหม่อง ยาผง ครบครัน การตามหยางเฉียนฝึกซ้อมหนักๆ อาการบาดเจ็บก็เหมือนเป็นเรื่องปกติ ต่อให้กินยาลูกกลอนแล้วก็เถอะ

"โอ๊ย~~~ โอ๊ย~~~~ เจ็บนะ" จางอวี่เมิ่งที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงหันไปมองคริสทิน่าที่มีใบหน้าเย็นชาด้วยสายตาอ้อนวอน

"วางใจเถอะ หยางเฉียนไม่ได้ชอบฉัน เธอ... เธอไม่ต้องมาลงที่ฉันก็ได้นะ"

"หืม?" คริสทิน่าไม่พอใจ เพิ่มแรงกดที่มือหนักขึ้นอีก

"โอ๊ย~~~~~!" จางอวี่เมิ่งร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดอีกครั้ง

"ใครบอกเจ้าว่าข้าชอบหยางเฉียน?" คริสทิน่าดุ แต่น้ำเสียงกลับแฝงความอ่อนโยนลงเล็กน้อย

จางอวี่เมิ่งเหงื่อแตกพลั่ก อยากจะคลานหนีแต่ก็โดนคริสทิน่าจับไว้แน่น ขยับไม่ได้เลย จำใจต้องร้องขอความเมตตา

"เราต่างก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน ฉันดูออกน่า ว่าเธอชอบหยางเฉียน แต่จะทำไงได้ หมอนั่นมันไม่สนใจผู้หญิงเลยนี่นา"

ตอนนี้จางอวี่เมิ่งมองทะลุปรุโปร่งแล้ว หยางเฉียนไม่ได้มีความสนใจในตัวผู้หญิงเลยแม้แต่นิดเดียว เธอที่เป็นสาวสวยผมยาวตรงสลวย ผู้ชายแท้ๆ ที่ไหนก็ต้องชอบทั้งนั้น ทั้งสะโพกผาย ผมยาว เอวคอด

แต่หยางเฉียนกลับทำตัวเหมือนผู้ชายกินพืชที่ไม่สนใจผู้หญิงเลย ไม่น่าเชื่อว่าในโลกนี้จะมีคนแบบนี้อยู่ด้วย หรือว่าเขาจะเป็นเกย์?

คริสทิน่ายิ้ม ที่แท้นางก็เข้าใจผิดไปเอง จึงรีบอธิบาย "ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมหยางเฉียนถึงไม่ชอบผู้หญิง แต่ข้าเคยได้ยินแม่นางฉินพูดว่า ตอนนี้เขายังเด็กอยู่ เลยยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้"

"เด็ก? เด็กตรงไหน? ถึงจะเตี้ยไปหน่อย หน้าตาสวยไปนิด แต่ก็น่าจะสักสิบหกได้แล้วมั้ง เด็กสิบหกก็ต้องเริ่มสนใจผู้หญิงแล้วสิ อย่ามาหลอกฉันว่าเขาไร้เดียงสาเลย"

"แล้วถ้าเขาอายุไม่ถึงสิบขวบล่ะ?"

คริสทิน่าหรี่ตาลง นางมั่นใจมาก เพราะนางกับเบลิก้าเป็นคนที่อยู่ข้างกายหยางเฉียนมานานที่สุด นานยิ่งกว่าฉินเซียงหรูที่เป็นสาวใช้คนสนิทเสียอีก จึงเรียกได้ว่าเป็นคนที่ใกล้ชิดที่สุด

จางอวี่เมิ่งเบิกตากว้าง พึมพำด้วยความไม่อยากเชื่อ "จะเป็นไปได้ยังไง อายุไม่ถึงสิบขวบ? ไม่มีทาง เด็กสิบขวบที่ไหนจะเป็น... เป็น..."

จางอวี่เมิ่งหาคำบรรยายไม่ถูก ในโลกที่เธอจากมา เด็กสิบขวบคือวัยไหน?

ก็แค่เด็กประถม ปอห้าปอหกเท่านั้นเอง เด็กวัยนี้พอกลับถึงบ้าน นอกจากทำการบ้านแล้ว งานบ้านทุกอย่างไม่ว่าจะซักผ้า ทำกับข้าว กวาดบ้านถูบ้าน พ่อแม่ก็ทำให้หมด บางบ้านตายายยังตามใจจนเสียคนด้วยซ้ำ

แต่หยางเฉียน... ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่เขาทำไม่เป็นเลย ตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ย เจ้าเมือง ไม่ว่าจะตำแหน่งไหน ก็ไม่ใช่เรื่องที่เด็กจะจัดการได้เลย

หยางเฉียนไม่สนใจความประหลาดใจของจางอวี่เมิ่ง เขากลับเข้าห้องน้ำ อาบน้ำอย่างสบายใจ โดยมีฉินเซียงหรูคอยปรนนิบัติเช็ดตัวให้จนแห้ง

ระบบศักดินานี่มันชั่วร้ายจริงๆ แต่หยางเฉียนกลับเริ่มจะชินซะแล้ว โชคดีที่เขาเกิดมาในฐานะเจ้านาย ถ้าเกิดทะลุมิติมาเป็นทาสล่ะก็ ซวยแน่ๆ ไม่มีสถานะ จะทำอะไรก็ไม่ได้

เขานอนเอนกายลงบนเก้าอี้เอนหลังที่ออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน เสี่ยวเหมียนเอ่าคอยทุบขาให้ ส่วนเสี่ยวหยาโถวก็เหยียบพัดลมให้ความเย็น

เขาหลับตาพริ้ม ค่อยๆ เคลิ้มหลับไป ตอนที่อยู่ในค่ายทหาร เขารู้สึกเหมือนสงครามจะปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ เมื่อสงครามมาเยือน แทนที่จะรู้สึกกลัว หยางเฉียนกลับรู้สึกตื่นเต้นมากกว่า ตื่นเต้นจนตัวสั่นเลยทีเดียว

พออารมณ์พลุ่งพล่าน กลางคืนก็นอนไม่ค่อยหลับ มีแต่ตอนกลับมาอยู่บ้านนี่แหละ ถึงจะรู้สึกผ่อนคลายได้จริงๆ

ฉินเซียงหรูลอบมองหยางเฉียนเงียบๆ ไม่เคยเห็นผู้ชายที่ไหนหล่อเหลาและงดงามขนาดนี้มาก่อน ทำไมเมื่อก่อนนางถึงไม่สังเกตเห็นนะ

"ฮึ มองซะน้ำลายจะหกอยู่แล้ว" เสียงขัดจังหวะดังขึ้นที่หน้าประตู

ฉินเซียงหรูสะดุ้งสุดตัว หันไปมองก็ทำหน้าบึ้งตึง พูดเสียงเบา "เจ้าเข้ามาทำไม? ไม่เห็นหรือว่าคุณชายกำลังพักผ่อนอยู่?"

คริสทิน่ามองหยางเฉียนที่กำลังหลับสนิท แล้วลดเสียงลง "เจ้าเป็นสาวใช้คนสนิทของหยางเฉียน เจ้าพอจะรู้อายุที่แท้จริงของเขาไหม?"

ฉินเซียงหรูส่ายหัว "ถ้าคุณชายไม่อนุญาต ข้าก็จะไม่พูดหรอก"

"ข้ากับเบลิก้าก็เป็นคนของหยางเฉียนเหมือนกัน ความลับแค่นี้จะให้รู้ไม่ได้เลยหรือไง?"

บางทีคนเราก็ไม่ควรคิดมากเกินไป พอคิดมากปุ๊บ เรื่องที่เคยมองข้ามก็ผุดขึ้นมาให้สงสัย

อย่างเรื่องอายุของหยางเฉียน ถ้าไม่ใช่เพราะจางอวี่เมิ่งมาโวยวาย คริสทิน่าก็คงไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย

แต่ฉินเซียงหรูไม่ใช่คนธรรมดา นางไม่เพียงรู้ตื้นลึกหนาบางของหยางเฉียนดี แต่ยังนอนเตียงเดียวกันทุกวัน สำหรับนางแล้ว หยางเฉียนสำคัญยิ่งกว่าชีวิตของนางเสียอีก นางจะเอาความลับของเขาไปขายได้อย่างไร

"น้ำ~~~~" เสียงงัวเงียดุๆ ดังขึ้น

ทั้งสองสาวหันขวับไปมอง ก็เห็นหยางเฉียนมองมาด้วยสายตาขุ่นมัว สีหน้าบูดบึ้ง เห็นได้ชัดว่าหงุดหงิดที่ถูกกวนเวลานอน

ฉินเซียงหรูรีบรินน้ำเย็นให้ หยางเฉียนรับชามมาซดรวดเดียวหมด "พวกเจ้าสองคนนี่มันยังไงกัน ข้าอุตส่าห์กลับมาพักผ่อนทั้งที มาเถียงอะไรกันนักหนา อยากก่อกบฏหรือไง?"

ฉินเซียงหรูหน้าเสีย รีบอ้าปากจะอธิบาย แต่หยางเฉียนยกมือห้าม "ไม่ต้องพูด ข้าเข้าใจแล้ว"

เขาหันไปมองคริสทิน่า "เจ้าอยากรู้อายุของข้านักใช่ไหม"

"ใช่ ข้าสงสัยมาตลอดว่า ผู้ชายเก่งๆ อย่างเจ้า ทำไมถึงไม่สนใจผู้หญิงเลย หรือว่าข้ากับเบลิก้าไม่สวยพอ?"

คริสทิน่าไม่ใช่สาวจงหยวน ในบ้านเกิดของนาง ผู้หญิงจะสารภาพรักกับผู้ชายก่อนก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ผู้ชายดีๆ ผู้หญิงดีๆ ล้วนเป็นของหายาก ถ้าไม่รุกก่อน จะรอให้ฝ่ายตรงข้ามมาจีบหรือไง?

หยางเฉียนลูบแก้มตัวเอง เรื่องน่าปวดหัวของเขาก็เยอะพออยู่แล้ว ยังจะมีเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เข้ามาอีก ไม่นึกเลยว่าคริสทิน่าจะชอบเขา เรื่องนี้มันเกินคาดไปหน่อย

รสนิยมความสวยความงามของคนตะวันออกกับตะวันตกมันต่างกันมาก คนจงหยวนมักจะมองว่าหน้าตาแบบคริสทิน่าไม่ค่อยสวย

ส่วนพวกคนบ้านเดียวกับคริสทิน่า พอมองคนจงหยวนก็คงคิดว่าไม่สวยเหมือนกัน แต่คริสทิน่าดวงซวยไปหน่อย ทะลุมิติมาแล้วเจอเพื่อนร่วมชาติแค่เบลิก้าคนเดียว

รอบตัวมีแต่คนจงหยวน พูดตรงๆ นะ ต่อให้เอาหัวหมูไปแขวนไว้บนขื่อบ้าน มองไปนานๆ หัวหมูมันก็ดูดีขึ้นมาได้ มันคือการถูกกลืนกินทีละน้อยนั่นแหละ

พอคิดว่าคริสทิน่าร่วมเป็นร่วมตายกับเขามาตลอด บอกความจริงไปก็คงไม่เสียหายอะไร หยางเฉียนไม่ทันสังเกตเลยว่า ความมีเมตตาในตัวเขามันไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่ผ่านเรื่องราวมามาก จิตใจมันก็แข็งกระด้างขึ้นเป็นธรรมดา