บทที่ 96 เวลามีเรื่องให้ช่วยก็เรียกท่านปรมาจารย์ เวลาไม่มีก็เรียกตาเฒ่า

"อะไรกันเล่า ข้าเปล่าทำหน้าไม่พอใจสักหน่อย"

"เจ้าพูดว่า 'อีกแล้ว' นี่นา..."

.........

"ข้ามีแรดอยู่ตัวนึง ว่างๆ เจ้าช่วยตีชุดเกราะให้มันหน่อยสิ เอาแบบที่ใส่แล้วพอดีเป๊ะเลยนะ"

โอวเยี่ยเซี่ยรู้สึกใจคอไม่ดี รีบถามอย่างระแวดระวัง "ท่านแม่ทัพ จะให้ใช้ทองสัมฤทธิ์หรือเหล็กดีล่ะขอรับ?"

"ต้องเป็นเหล็กสิ คนจนๆ เท่านั้นแหละที่ใช้ทองสัมฤทธิ์"

โอวเยี่ยเซี่ยแทบจะร้องไห้ "ท่านแม่ทัพหยางขอรับ ตอนนี้แร่เหล็กขาดแคลนหนักมาก ถ้าจะตีชุดเกราะใหญ่โตขนาดนั้น... มันต้องใช้ทองสัมฤทธิ์กับเหล็กมหาศาลเลยนะขอรับ"

หยางเฉียนจ้องมองเขาด้วยสายตาที่เหมือนกับกำลังมองตัวตลก "แกล้งทำเป็นจนไปได้ วันๆ เอาแต่ร้องห่มร้องไห้ว่าจน ทองสัมฤทธิ์กับเหล็กก็ไม่ใช่ของเจ้าสักหน่อย จะงกไปทำไม?"

"ท่านแม่ทัพหยาง ข้าก็เคยเห็นแรดตัวนั้นแล้ว เป็นแรดพันธุ์หายากที่เก่งกาจไม่เบา แถมตอนนี้มันเพิ่งจะโตได้แค่ครึ่งเดียวเอง ถ้าโตเต็มที่เมื่อไหร่จะต้องใช้ทองสัมฤทธิ์กับเหล็กเยอะกว่านี้อีกหลายเท่า แน่นอนว่าถ้าใช้วิธี 'ถลุงเหล็กกล้า' ก็ยังพอรับไหว แต่ถ้าใช้ 'วิธีตีเย็น (Cold Forging)' ล่ะก็..."

โอวเยี่ยเซี่ยกลอกตาไปมา กลืนน้ำลายดังเอื๊อกแล้วพูดต่ออย่างระมัดระวัง "ถ้าใช้วิธีตีเย็นล่ะก็ ไม่ใช่แค่ต้องใช้ทองสัมฤทธิ์กับเหล็กจำนวนมหาศาลเท่านั้น แต่ลูกมือของข้าทุกคนก็ต้องมาช่วยกันออกแรงด้วย มันจะทำให้เสียเวลาทำงานไปเยอะเลยนะขอรับ แล้วดาบซู่เถี่ยล่ะ ท่านไม่อยากได้แล้วเหรอ?"

หยางเฉียนถึงกับอึ้งไปเลย

จริงด้วยสิ แรดน้อยยังไม่โตเต็มที่นี่นา พอโตเต็มที่ ถึงชุดเกราะเกล็ดปลาจะขยายได้ แต่แผ่นเกราะตรงจุดสำคัญๆ ก็ใช้ไม่ได้แล้วนี่

"ถ้าเอาตามขนาดตัวของแรดน้อยตอนนี้ ต้องใช้เหล็กกล้าเท่าไหร่กัน?"

"ก็พอๆ กับดาบซู่เถี่ยหลายร้อยเล่มล่ะมั้งขอรับ" โอวเยี่ยเซี่ยตอบอย่างไม่พอใจ

"ซี๊ด~~~!" หยางเฉียนสูดหายใจเข้าลึก กว่าจะได้ดาบซู่เถี่ยมาห้าร้อยกว่าเล่มก็แทบแย่ นี่แรดน้อยตัวเดียวกลับต้องใช้เหล็กเท่ากับดาบเกือบครึ่งนึง หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ฟังแล้วก็ชักจะหวั่นๆ เริ่มลังเลขึ้นมาแล้วสิ

คิดไปคิดมา หยางเฉียนก็ยิ้มแหยๆ "ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ยพูดมีเหตุผล ตอนนี้เราต้องทุ่มกำลังไปกับการตีดาบซู่เถี่ยให้เต็มที่ก่อน ต้องสะสมอาวุธให้พร้อมก่อนศึกใหญ่ครั้งหน้าจะมาถึง"

โอวเยี่ยเซี่ยถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เขาไม่ได้กลัวที่เจ้าเด็กนี่ชอบคิดอะไรแผลงๆ หรอก แต่กลัวที่มันจะใช้เหล็กเยอะแยะต่างหาก ขืนใช้ไปเยอะๆ งานก็เข้าสิ

"แล้วท่านเหลือเวลาให้ข้าอีกนานแค่ไหนล่ะ?"

"หึ ข้าจะไปรู้ได้ยังไง อย่างเร็วก็เดือนกว่าๆ อย่างช้าก็ปลายปี" หยางเฉียนกะเวลาคร่าวๆ ปูทางไว้ให้หมดแล้ว หวังว่าพวกมันจะใช้โอกาสนี้สู้กันให้พินาศไปเลยนะ

โอวเยี่ยเซี่ยหยิบสมุดบันทึกออกมาจากร้านตีเหล็ก ตรวจสอบอย่างละเอียดแล้วพูดขึ้น "ท่านแม่ทัพหยาง ทองสัมฤทธิ์กับเหล็กของเราเหลือไม่เยอะแล้วนะขอรับ ดูจากความคืบหน้าตอนนี้ น่าจะทนไปได้อีกแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น"

หยางเฉียนหรี่ตาลง แค่นหัวเราะเยาะ "ค่ายทหารเพิ่งจะสั่งซื้อทองสัมฤทธิ์กับเหล็กมาได้ไม่นานไม่ใช่รึ? ลำพังแค่ที่เถิงจื่อจิ้นขนมาขายก็เยอะแยะถมเถแล้ว ตาเฒ่าอย่างเจ้าแอบอมตังค์ไปเท่าไหร่ล่ะเนี่ย?"

โอวเยี่ยเซี่ยทำหน้ามุ่ย ตอนขอให้ช่วยก็เรียกซะเพราะเชียว 'ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย' พอมีปัญหาก็เรียก 'ตาเฒ่าเซี่ย' เฉยเลย

"ตอนซ่อมแซมด่านไป๋อวิ๋น เราใช้เหล็กไปกับกำแพงเมืองแทบทุกตารางนิ้วเลยนะขอรับ ตอนนี้ในคลังเก็บของแทบจะมีหยากไย่เกาะอยู่แล้ว เพราะงั้นถึงตีดาบซู่เถี่ยได้แค่ห้าร้อยกว่าเล่มไงล่ะขอรับ"

หยางเฉียนตบหน้าผากตัวเองดังฉาด ตอนใช้ก็เพลินดีหรอกนะ ใครจะไปคิดว่ามันจะใช้เหล็กเปลืองขนาดนี้ แถมตอนนี้ก็ไม่รู้จะไปหาซื้อจากไหนได้อีก

ถ้าซื้อทีละนิดละหน่อย ตามหมู่บ้านก็พอมีขายอยู่บ้าง แต่ถ้าจะซื้อทีละเยอะๆ ตามหมู่บ้านคงไม่มีเหล็กเก็บไว้เยอะขนาดนั้นหรอก ขืนเอาออกมาขาย ก็เท่ากับประกาศให้ทางการรู้ว่าแอบสะสมแร่เหล็กไว้น่ะสิ

หลังจากสีหน้าเปลี่ยนไปหลายรอบ หยางเฉียนจ้องมองโอวเยี่ยเซี่ย จู่ๆ ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาได้ หมอนี่เป็นช่างตีเหล็ก ต้องรู้แหล่งที่มาของแร่เหล็กดีกว่าใครเพื่อนแน่ ทันใดนั้น สีหน้าของหยางเฉียนก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มเป็นมิตร "ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย..."

"หยุดเลย หยุดตรงนั้นเลย~~~ ข้าไม่กล้ารับคำว่าปรมาจารย์จากท่านหรอกนะ ท่านเรียกข้าว่าตาเฒ่าเหมือนเดิมแหละ ข้าสบายใจกว่า" โอวเยี่ยเซี่ยทำหน้าเบื่อหน่าย 'ข้ามองไต๋เจ้าออกหมดแล้วล่ะ'

หยางเฉียนถูมือไปมา ทำหน้าเหมือนพ่อค้าหน้าเงิน "แหม ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ยก็ล้อเล่นไปได้ ใครเรียกตาเฒ่าล่ะ ข้าเรียกงั้นเหรอ? ข้าคงลืมไปน่ะ ในฐานะช่างตีเหล็กชื่อดัง ท่านพอจะรู้ไหมว่าแร่เหล็กพวกนี้มาจากไหน?"

"แร่เหล็กก็ต้องขุดมาจากเหมืองเหล็กสิขอรับ"

...........

"โธ่เอ๊ย ข้าหมายถึง แถวนี้มีเหมืองเหล็กบ้างไหม?"

"ก็ต้องมีสิขอรับ แถมยังมีเยอะด้วย เหมืองเล็กๆ ก็ตกเป็นของพวกขุนนาง ส่วนเหมืองใหญ่ๆ ก็ตกเป็นของทางการหมด"

"ท่านแม่ทัพหยางตอนนี้เป็นถึงเจ้าเมืองอวิ๋นทง การจะหาเหมืองเหล็กมันไม่ใช่เรื่องยากหรอกขอรับ แต่ช่วงนี้เป็นฤดูทำนา การจะเกณฑ์คนไปขุดเหมืองคงเป็นปัญหาใหญ่นะขอรับ"

โอวเยี่ยเซี่ยรู้จักเหมืองเหล็กในแถบนี้ราวกับเป็นหลังมือของตัวเอง แร่เหล็กแต่ละที่ก็มีปริมาณแร่ที่แตกต่างกันไป

พูดตามตรง เหมืองเหล็กในเขตเมืองอวิ๋นทงถือว่าเป็นเหมืองแร่คุณภาพต่ำ แต่ดีตรงที่มีปริมาณมหาศาล เสียอย่างเดียวคือเวลาถลุงเหล็กทีไร ต้องใช้เชื้อเพลิงเยอะมาก แต่ได้แร่เหล็กออกมานิดเดียว

ตอนนี้หยางเฉียนไม่ขาดคนงานแล้ว แต่เขาจะให้ทาสไปทำงานในเหมืองถ่านหินของเขาต่างหาก เพราะเงินที่ได้มาก็เข้ากระเป๋าเขาเต็มๆ ถ้าแบ่งทาสไปขุดเหมืองเหล็กเพื่อส่งให้กองทัพ เขาก็ขาดทุนย่อยยับน่ะสิ

ถึงจะเป็นคนแคว้นเซี่ย ถึงจะเป็นองค์ชาย แต่เรื่องเงินๆ ทองๆ มันไม่เข้าใครออกใครหรอกนะ ตอนนี้มีทหารแค่ห้าหมื่นนาย ถ้าวันหน้าเกณฑ์ทหารเพิ่มเป็นแสน เป็นแสนห้า หรือสองแสนล่ะ?

แค่ค่าเหล็กสำหรับอาวุธยุทโธปกรณ์ของกองทัพพวกนี้ ก็ทำเอาเขาหมดตัวได้ง่ายๆ เลย จำได้ว่าในชาติก่อน หลายคนบอกว่ารวยแล้วต้องซื้อของแบรนด์เนม

พวกกระเป๋าหลุยส์วิตตอง แอร์เมส หรือไม่ก็มหาเศรษฐีระดับชาติที่ออกมาประกาศว่า ต้องมีเรือยอร์ช มีคฤหาสน์หรูๆ ถึงจะเรียกว่าของฟุ่มเฟือย

แต่ตอนนี้หยางเฉียนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า ของฟุ่มเฟือยของจริงน่ะคืออะไร 'กองทัพ' นี่แหละคือของฟุ่มเฟือยตัวจริง ด้วยทรัพย์สินที่เขามีอยู่ตอนนี้ การจะเลี้ยงดูกองทัพสักแสนสองแสนนายไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่ยากคือการหาอาวุธยุทโธปกรณ์มาติดให้พวกเขาต่างหาก

ลองคิดง่ายๆ ดาบซู่เถี่ยเล่มนึงตีว่าหนักสักห้าจิน ทหารห้าหมื่นนายก็ต้องใช้ดาบห้าหมื่นเล่ม ถ้าคำนวณจากเปอร์เซ็นต์ผลผลิตของวิธีถลุงเหล็กกล้า อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้เหล็กแท่ง 250,000-300,000 จิน เทียบเป็นแร่เหล็กก็ไม่ต่ำกว่า 500,000 จิน หรือก็คือ 250 ตันเลยทีเดียว

หยางเฉียนเดาว่าตอนนี้ปริมาณการผลิตเหล็กทั้งประเทศคงมีไม่มากนัก แต่วิธีถลุงเหล็กกล้านี้ต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด ห้ามแพร่งพรายไปถึงเมืองหลวงเฉาเสียนเด็ดขาด เพราะกองทหารชายแดนแห่งนี้เขาคุมได้

แต่ถ้าข่าวหลุดไปถึงเมืองหลวง ใครจะรับประกันได้ว่าจะไม่มีสายลับแฝงตัวอยู่? เกิดวันดีคืนดี แคว้นอื่นๆ เอาวิธีนี้ไปใช้กันหมด เขาก็เท่ากับยกหินทุ่มใส่เท้าตัวเองน่ะสิ

หยางเฉียนดึงสติกลับมา สายตาคมกริบ น้ำเสียงราบเรียบ "ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย เทคโนโลยีล้ำสมัยที่ข้าคิดค้นขึ้นมา ข้าไม่อยากให้มันหลุดรอดออกไปจากปากคนของท่าน เข้าใจใช่ไหม?"

"วางใจเถอะขอรับ ท่านแม่ทัพ ช่างฝีมือที่นี่เป็นคนท้องถิ่นทั้งหมด พวกเราทำงานในกองทัพมานาน รู้ดีว่าอะไรควรพูด อะไรไม่ควรพูด"

คนที่สามารถรับตำแหน่งหัวหน้าช่างตีเหล็กในกองทัพมาอย่างยาวนาน ย่อมไม่ใช่พวกจิตใจอ่อนไหวง่ายๆ อยู่แล้ว หากความลับรั่วไหล โทษเบาก็แค่ประหารชีวิตผู้ปล่อยข่าวเจ็ดชั่วโคตร โทษหนักก็ถึงขั้นประหารเก้าชั่วโคตร ดังนั้นจึงไม่มีใครยอมขายกองทัพเพื่อผลประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ หรอก

ในยุคโบราณ ไม่ใช่ใครนึกอยากจะเป็นคนทรยศก็เป็นได้ ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลสำคัญๆ ก็มีแค่หยางเฉียนกับโอวเยี่ยเซี่ยเท่านั้นที่รู้

ถ้ามีใครกล้ามาเกลี้ยกล่อมหรือจับตัวโอวเยี่ยเซี่ยไปต่อหน้าต่อตาเขาได้ หยางเฉียนก็ไม่ต้องไปรบแล้ว ไปเป็นเศรษฐีบ้านนอก ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขไปเลยดีกว่า

ปัญหาคือ หยางเฉียนอยากใช้ชีวิตอย่างสงบสุข แต่คนอื่นจะยอมหรือเปล่านี่สิ หลายคนคงไม่เชื่อ แถมยังมีความโปรดปรานจากฝ่าบาทอีก บางทีความโปรดปรานที่มากเกินไป ไม่เพียงแต่จะฆ่าคนได้ แต่ยังทำให้คนอื่นอิจฉาริษยาด้วย

หลังจากจัดการธุระที่นี่เสร็จ หยางเฉียนก็ไปหาเถียนจง กำชับให้คอยจับตาดูข่าวคราวจากฝั่งทุ่งหญ้าให้ดี กลัวว่าเถิงจื่อจิ้นจะเจอเรื่องด่วนอะไรเข้า

เมื่อก่อนงานของหยางเฉียนมันเรียบง่ายจะตาย แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ในฐานะแม่ทัพใหญ่แห่งกองกำลังรักษาชายแดน มีเรื่องให้เขาต้องจัดการมากมายก่ายกอง

หยางเฉียนเดินมาถึงห้องพักเล็กๆ ของหร่านจิ้ง เขาสูดจมูกฟุดฟิด ส่ายหัวแล้วคิดในใจ "ไอ้พวกตุ๊ดเอ๊ย"

ในห้องมีกลิ่นหอมฟุ้ง ไม่เหมือนห้องที่ผู้ชายอกสามศอกเขาอยู่กันเลย แต่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจากชาติก่อน พวกตุ๊ดพวกกะเทยเขาก็เห็นมาเยอะแล้ว พอคิดว่าหร่านจิ้งอาจจะมีรสนิยมแปลกๆ หยางเฉียนก็อดขนลุกไม่ได้

"ตึก ตึก ตึก~~~!"

ตอนนั้นเอง หร่านจิ้งในชุดเกราะเต็มยศก็เดินเข้ามา ยิ้มแย้มถามว่า "ท่านแม่ทัพ มาหาข้าหรือขอรับ?"

"อืม ใช่แล้ว" หยางเฉียนหาที่นั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง

"ว่ามาสิ ตอนนี้กองทัพมีความสามัคคีกันแค่ไหนแล้ว?"

หยางเฉียนถามอย่างมีนัยยะแอบแฝง โครงร่างที่เขารวบรวมมา ทั้งจำง่าย ฟังเพลิน แถมยังเข้าใจง่าย ต่อให้เป็นคนไม่รู้หนังสือ ขอแค่ไม่ปัญญาอ่อน ก็ต้องเข้าใจได้แน่นอน

ทำไมถึงต้องมาเป็นทหาร กองทัพจะให้อะไรกับตัวเองบ้าง ถ้าประเทศไม่มีกองทัพจะเป็นยังไง แล้วถ้าประเทศเข้มแข็งจะเป็นยังไง

แค่ทำให้พวกทหารเข้าใจเหตุผลเหล่านี้ เป้าหมายของพวกเขาก็จะเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อกองทัพตั้งแต่ระดับบนลงมาระดับล่าง มีเป้าหมายเดียวกัน กองทัพนั้นก็จะไร้พ่าย นี่แหละคือจิตวิญญาณแห่งกองทัพ

ลองคิดดูสิ กองทัพที่ผสมผสานหลากหลายเหล่าทัพ เคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง กินอิ่ม นอนหลับ ฝึกฝนอย่างหนัก แถมยังมีอาวุธเหล็กกล้าที่หยางเฉียนสร้างขึ้นมาอีก มันจะน่ากลัวขนาดไหน?

ไม่ว่าจะเจอกับชนเผ่าเร่ร่อนหรือแว่นแคว้นในจงหยวน จุดจบของพวกมันก็มีเพียงอย่างเดียว... โดนบดขยี้อย่างไร้ความปรานี

ลองนึกภาพดูสิ ตอนที่ศัตรูถืออาวุธทองสัมฤทธิ์หรือเหล็กธรรมดาเข้ามาปะทะ แล้วเจอพวกเราที่ใช้แต่อาวุธเหล็กกล้าฟันดาบพวกมันขาดกระจุย พวกมันจะทำหน้ายังไง? นี่แหละที่เรียกว่าการลดระดับการโจมตี!

"ท่านแม่ทัพ ทุกอย่างราบรื่นดีขอรับ การฝึกทหารห้าหมื่นนายมันเป็นงานหนักก็จริง แต่ข้าให้ทหารในหน่วยรบพิเศษของเราไปคอยอธิบายให้ทุกคนฟังเป็นการส่วนตัวแล้ว พอทุกคนได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ก็คงไม่มีใครกล้าทำตัวมีปัญหาหรอกขอรับ" หร่านจิ้งตอบอย่างนอบน้อม

หยางเฉียนหยิบถ้วยน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอย่างเป็นธรรมชาติ อากาศบ้าๆ นี่มันร้อนจนทำให้คนหงุดหงิดจริงๆ

"เป็นไงบ้าง ผลงานที่ข้าขอไป ตอนนี้เจ้าก็ได้เป็นผู้บังคับการกองพัน (Xiaowei - เสี้ยวเว่ย) แล้วสิ"

"ขอบพระคุณท่านแม่ทัพที่เมตตาชุบเลี้ยงขอรับ"

หยางเฉียนโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ข้าไม่ได้ชุบเลี้ยงเจ้าหรอก แต่เป็นเพราะผลงานของเจ้าต่างหากที่คู่ควรกับตำแหน่งนี้ พยายามฝึกฝนตัวเองให้ดี วันข้างหน้ากองทัพที่เจ้าคุม อาจจะยิ่งใหญ่กว่ากองกำลังรักษาชายแดนตอนนี้หลายเท่าเลยนะ"

เมื่อเริ่มคุ้นชินกับการเป็นผู้บังคับบัญชา หยางเฉียนก็รู้จักขายฝันให้ลูกน้องเป็นเรื่องปกติ ผู้บังคับบัญชาทุกคนก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ เพียงแต่บางคนก็รักษาสัญญา บางคนก็ไม่ แน่นอนว่าหยางเฉียนไม่ใช่พวกหลัง... เขามีปัญญาให้ได้

หร่านจิ้งใจเต้นแรง รู้สึกซาบซึ้งใจจนแทบถวายชีวิตให้ "ข้าน้อยจะขออุทิศหยาดเหงื่อแรงกายแรงใจ ทำงานถวายหัวจนกว่าชีวิตจะหาไม่ขอรับ"

"หร่านจิ้ง เจ้าอย่าเข้าใจผิดนะ สิ่งที่เจ้าต้องจงรักภักดีคือประเทศชาติและประชาชน ไม่ใช่ตัวข้าเป็นการส่วนตัว ข้ากำลังจะกลับเมืองอวิ๋นทงสักพัก เรื่องเถียนจงน่ะข้าไม่ห่วงหรอก แต่เรื่องการฝึกทหาร เจ้าต้องคอยควบคุมให้ดี ห้ามละเลยเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

"วางใจได้เลยขอรับ ท่านแม่ทัพ!"