บทที่ 95 เติมเชื้อไฟ

"ข้อเสนอแนะของพวกเจ้า จริงๆ แล้วก็มีส่วนดีอยู่ไม่น้อยนะ เบลิก้า จุดอ่อนของเจ้าคือเรื่องการจับจังหวะเวลา"

"การเคลื่อนทัพใหญ่ เสบียงและเงินทองที่ต้องใช้ในแต่ละวันนั้นมหาศาลมาก ถ้าไม่มีจังหวะเวลาที่เหมาะสม เราก็ต้องสร้างมันขึ้นมาเอง การมัวแต่รอคอยโอกาส ก็เท่ากับยอมตกเป็นเบี้ยล่าง ถูกศัตรูจูงจมูกเดิน"

"หร่านจิ้ง ความคิดของเจ้าดีทีเดียว ถูกใจข้ามาก ผู้ที่นำทหารได้ เรียกว่าแม่ทัพ ผู้ที่นำแม่ทัพได้ เรียกว่าจอมทัพ วิสัยทัศน์ของเจ้าจะเป็นตัวกำหนดความสำเร็จในอนาคต จริงๆ แล้วข้ามองเห็นแววในตัวเจ้านะ ข้าหวังว่าในอนาคต ความสำเร็จของเจ้าจะไม่หยุดอยู่แค่การเป็นแม่ทัพ"

หร่านจิ้งพยักหน้ารับแบบงงๆ สมแล้วที่เป็นท่านแม่ทัพหยาง ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกว่าเท่สุดๆ

"หมีเล่อ..."

หมีเล่อเบิกตากว้าง มองหยางเฉียนด้วยความคาดหวัง

หยางเฉียนกุมขมับอย่างอ่อนใจ "ถ้าว่างๆ ก็ไปหาหนังสือมาอ่านบ้างนะ โดยเฉพาะตำราพิชัยสงคราม ถ้าไม่เข้าใจตรงไหนก็ไปถามหร่านจิ้ง"

"ท่านแม่ทัพ แล้ว... ตำราพิชัยสงครามที่ท่านเขียนไว้คราวก่อน ข้า... ข้าขอยืมอ่านบ้างได้ไหมขอรับ?" หร่านจิ้งถามเสียงเบา

หยางเฉียนรู้ทันทีว่าหร่านจิ้งหมายตาคลังหนังสือของเขาอยู่ เลยค้อนวงใหญ่ใส่ "หนังสือของข้าอยู่ในห้อง เจ้าเข้าไปอ่านเองละกัน เฮ้อ~~~ จำไว้นะ อ่านได้แต่ห้ามเอาออกไป แล้วก็ห้ามทำสกปรกด้วย"

"รับทราบขอรับ!"

"แยกย้ายกันได้แล้ว ข้าขออยู่เงียบๆ คนเดียวสักพัก~~~!"

หลังจากไล่ทุกคนไปหมด หยางเฉียนก็เดินวนไปวนมาอย่างครุ่นคิด

"แม่งเอ๊ย ไอ้พวกเวรตะไล โอกาสดีขนาดนี้ ถ้าคราวนี้ซ่งหนูไม่เจ็บหนัก ทหารห้าหมื่นนายจะไปงัดกับทหารม้าสี่แสนนายได้ยังไงวะ"

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็หูผึ่ง ถามด้วยความสงสัย "ใครอยู่ตรงบันไดน่ะ?"

"ข้าเอง" คริสทิน่าเดินขึ้นมา

"อ้อ? ข้าสั่งให้แยกย้ายกันไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

คริสทิน่าถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามา ท่าทีดูกระอักกระอ่วนอย่างหาดูได้ยาก "ข้า... ข้า..."

ปกตินางมักจะทำตัวห้าวหาญทะมัดทะแมง ถ้าไม่บอกก็คงนึกว่าเป็นผู้ชายอกสามศอก ไหงตอนนี้ถึงมาทำตัวเหนียมอายเหมือนสาวน้อยซะได้ หยางเฉียนยิ้ม "เป็นอะไรไป?"

คิ้วของนางเรียวแต่ดกดำ ผมยาวสีแดงไวน์ทิ้งตัวถึงเอว ริมฝีปากไม่ได้หนาเหมือนชาวยุโรปทั่วไป กลับดูเข้ารูปสวยงาม

ผิวพรรณขาวเนียน ใบหูแดงระเรื่อ หยางเฉียนเพิ่งสังเกตเห็นว่า คริสทิน่าสวยมากทีเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นนางเขินอาย

"ข้าอยากเรียนรู้วิธีการรบแบบขุนศึกจงหยวน"

"มันต่างจากการรบของพวกเจ้าตรงไหนล่ะ?"

พอพูดถึงการรบ คริสทิน่าก็ตาเป็นประกายวาววับ ตื่นเต้นขึ้นมาทันที "ต่างกันลิบลับเลย ที่บ้านเกิดข้า การรบก็คือการเอาชีวิตเข้าแลก ไม่มีแผนการซับซ้อนอะไร ส่วนใหญ่ก็คือไม่พอใจก็บวกกันเลย ดูสิว่าใครจะสู้ตายได้มากกว่ากัน"

เมื่อก่อนคริสทิน่าเทิดทูนการรบแบบนั้น การใช้ดาบสั้นเฉือนเนื้อศัตรู ใช้หอกยาวแทงทะลุร่าง

เลือดที่สาดกระเซ็นคือเหรียญกล้าหาญ นี่คือการต่อสู้ที่ชาวสปาร์ตาชื่นชอบที่สุด

ไม่สิ ไม่ใช่แค่สปาร์ตา ประเทศรอบข้างก็รบกันแบบนี้ทั้งนั้น แต่พอคริสทิน่าได้เห็นการรบที่หยางเฉียนบัญชาการ

นางกลับรู้สึกว่านี่ไม่ใช่สงคราม แต่มันคืองานศิลปะ ต่อให้เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในบ้านเกิดของนาง ก็ยังทำไม่ได้อย่างที่หยางเฉียนทำ

หยางเฉียนกลับไปนั่งที่โต๊ะ แล้วชี้ไปที่ฝั่งตรงข้าม คริสทิน่าก็นั่งลงตาม ควันร้อนๆ ลอยกรุ่น น้ำสะอาดเดือดปุดๆ อยู่ในหม้อต้ม

หยางเฉียนชอบบรรยากาศแบบนี้ มันดูมีระดับ ทำตัวเหมือนผู้มีภูมิปัญญา

หลังจากรินชาให้คริสทิน่าแล้ว เขาก็พูดขึ้น "จริงๆ ก็ไม่ยากหรอก ถึงเจ้าจะพูดภาษาของเราคล่อง แต่ก็ยังไม่เข้าใจวัฒนธรรมอย่างลึกซึ้ง"

"เจ้าต้องไปศึกษาประวัติศาสตร์ วัฒนธรรมของที่นี่ให้เข้าใจ และต้องศึกษาตั้งแต่เรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ ไปจนถึงระบบกองทัพ"

"น่าเสียดายที่รูปแบบสงครามของพวกเจ้ามีจุดบอดใหญ่หลวง ถ้าเทียบจำนวนคนและอาวุธที่เท่ากัน ประเทศของพวกเจ้าสู้แว่นแคว้นในจงหยวนของเราไม่ได้หรอก แว่นแคว้นในจงหยวนจัดการกับยุทธวิธีแบบพวกเจ้าได้สบายๆ"

หยางเฉียนดูถูกยุทธวิธีโบราณของยุโรปมาก เขารู้สึกว่ามันเหมือนการตีรันฟันแทงกันตามถนน มากกว่าจะเป็นสงครามระหว่างประเทศ

"แล้วเจ้าว่า มันต่างกันยังไงล่ะ?"

"ดูให้มาก คิดให้มาก ลงมือทำให้มาก สังเกตให้ละเอียด ว่ามันต่างกันยังไง ไว้เจ้ามาบอกข้าเองดีกว่า"

คริสทิน่าอึ้งไป นึกว่าหยางเฉียนจะอธิบายให้ฟัง ที่ไหนได้กลับเล่นตัวซะงั้น

เห็นคริสทิน่าทำท่าจะกลับ หยางเฉียนก็เรียกไว้ คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ไปเรียกหร่านจิ้งกับเถิงจื่อจิ้นมาให้ข้าที"

"ได้!!!"

ไม่นานนัก

"ตึก ตึก ตึก~~~!"

ทั้งสองคนก็เดินขึ้นมา

"หร่านจิ้ง เรื่องตำราพิชัยสงคราม ไว้ค่อยอ่านตอนกลางคืนก็ได้ แต่ตอนนี้ข้ามีงานสำคัญจะมอบหมายให้เจ้าทำ"

"ท่านแม่ทัพ โปรดสั่งการมาได้เลยขอรับ"

"เอาวิธีฝึกทหารหน่วยรบพิเศษของเรา ไปสอนให้กองทหารชายแดนทั้งหมดเลย อ้อ ไม่ใช่แค่ทหารเลวนะ แต่พวกนายกอง แม่ทัพ ก็ต้องเรียนด้วย รวมถึงเถียนจงด้วยนะ"

หยางเฉียนพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง

"รับทราบ!" หร่านจิ้งรับคำอย่างแข็งขัน แต่แล้วก็ลังเล "ท่านแม่ทัพหยาง ข้า... ตอนนี้ข้าเป็นแค่ทหารธรรมดา ในหน่วยรบพิเศษของเราก็แทบจะไม่มีนายกองเลย ข้าเกรงว่าจะคุมพวกเขาไม่อยู่ขอรับ"

หยางเฉียนหัวเราะหึๆ หยิบราชโองการม้วนหนึ่งออกมาจากชั้นหนังสือ แล้วโยนให้หร่านจิ้งอย่างไม่ใส่ใจ "ผลงานกวาดล้างซ่งหนูสิบแปดเผ่า ทหารทุกคนมีความดีความชอบ เมืองหลวงส่งหนังสือมาแล้ว เจ้าไปจัดการแต่งตั้งยศได้เลย จะได้มีบารมีเพิ่มขึ้นมาบ้าง"

หร่านจิ้งหดคอ เกือบจะทำราชโองการหล่นพื้น นึกว่าเป็นแค่หนังสือราชการธรรมดา ใครจะไปคิดว่าเป็นถึงราชโองการของฝ่าบาท

หร่านจิ้งประสานมือคำนับ แล้วเดินออกไป ไม่นานนัก เสียงกลองรวมพลก็ดังก้องไปทั่วลานฝึก

พอหร่านจิ้งเดินออกไป เถิงจื่อจิ้นก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดสภาพ ไม่ลืมที่จะพูดแหย่ "แหม นี่ท่านแม่ทัพเจิ้นเป่ยนี่นา ไฉนถึงมีเวลาว่างมาพบพ่อค้าอย่างข้าได้ล่ะ"

"แหม นี่ก็ท่านผู้มีพระคุณเถิงจื่อจิ้นนี่นา วางมาดใหญ่โตกว่าข้าที่เป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ยเสียอีกนะ"

"แหม ท่านมหาเสนาบดีหยาง ตอนนี้กำลังรุ่งโรจน์สุดๆ รัศมีเปล่งประกายเจิดจ้าไปทั้งตัวเลยนะ"

"แหม ท่านมหาเศรษฐีเถิง สงสัยตอนนี้คงปวดเมื่อยตามตัวสินะ"

เถิงจื่อจิ้นลุกพรวดขึ้นมา นั่งตัวตรง ถามด้วยความประหลาดใจ "ปวดเมื่อยอะไร?"

"คันไม้คันมืออยากโดนอัดไงล่ะ"

.......

เถิงจื่อจิ้นหัวเราะแห้งๆ "มีธุระอะไรก็ว่ามาเลยสิ"

"ส่งขบวนสินค้าออกไปสักสิบขบวน มุ่งหน้าไปตามชนเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า ปล่อยข่าวลือซะ"

"ข่าวลืออะไร?"

"ข่านซ่งหนู ต้องการกำจัดจั่วเสียนหวัง แล้วแต่งตั้งอิ้วเสียนหวังขึ้นเป็นข่านคนต่อไป"

เถิงจื่อจิ้นถามอย่างสงสัย "ทำแบบนั้นแล้วจะได้อะไรล่ะ?"

หยางเฉียนไม่ได้ตอบตรงๆ กลับพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย "ในเผ่าซ่งหนู มีหัวหน้าหมื่นชื่อฮุนเสียอาต๋า เจ้าลองไปตีสนิทดูนะ"

เถิงจื่อจิ้นเบ้ปาก "ตอนนี้เจ้ายังจะให้ข้าไปหาพวกซ่งหนูอีกเหรอ ตายศพไม่สวยแน่ๆ"

"ไม่หรอก ตอนนี้เจ้าไป ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์"

"เจ้าเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงเจ้าจะไล่จั่วเสียนหวังไปได้ แต่พวกซ่งหนูต้องเกลียดชังชาวแคว้นเซี่ยที่กวาดล้างเผ่าของพวกมันสิบแปดเผ่าเข้ากระดูกดำแน่ๆ ขืนไปก็เท่ากับรนหาที่ตาย"

หยางเฉียนยกชาขึ้นจิบ หรี่ตาลง เทคนิคการคั่วชาในหมู่บ้านนี่นับวันยิ่งดีขึ้นจริงๆ

"ก่อนที่พายุจะมา ทะเลมักจะสงบเสมอ ต้นไม้อยากอยู่นิ่ง แต่ลมไม่ยอมหยุดพัด ข้าฝังหนามไว้ในใจจั่วเสียนหวังแล้ว"

"หน้าที่ของเจ้า ก็คือไปฝังหนามไว้ในใจอิ้วเสียนหวังอีกด้าม การเติมฟืนเข้าเตาไฟ ผลลัพธ์ก็มีแค่สองอย่าง คือไฟดับสนิท ไม่ก็ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม"

เถิงจื่อจิ้นเริ่มเข้าใจแล้ว "เจ้ากำลังจะบอกว่า เราต้องสร้างสถานการณ์ที่ดูสงบเงียบขึ้นมาเองงั้นรึ?"

หยางเฉียนทำหน้าชื่นชม "ถูกต้อง ไม่ว่าเรื่องอะไร ข้าไม่ชอบถูกจูงจมูก การรอคอยเป็นวิธีที่น่าเบื่อที่สุด ข้าชอบชิงลงมือก่อน"

เถิงจื่อจิ้นกุมขมับ ถอนหายใจยาว รู้สึกถึงอนาคตที่ยากลำบาก "อย่าลืมมาเก็บศพข้าด้วยล่ะ"

"ฮึ ขี้ขลาดขนาดนี้ วันหลังจะไปทำงานใหญ่กับข้าได้ยังไง"

หยางเฉียนส่ายหัวอย่างรำคาญ ก่อนจะอธิบายรายละเอียด "จริงๆ แล้ว เจ้าไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ไปค้าขายตามปกติ จั่วเสียนหวังคงกลับไปถึงก่อนเจ้าแน่ๆ ถ้ามันไม่ยอมบุกเรา ท่านข่านก็ต้องโกรธจัด ถึงตอนนั้น อิ้วเสียนหวังจะต้องมาถามข่าวจากเจ้าแน่นอน..."

"จากนั้น ข้าก็แกล้งทำเป็นเล่นตัวนิดหน่อย แล้วค่อยเล่าเรื่องที่พวกเจ้าแกล้งทำเป็นจัดฉากป้องกันเมืองให้อิ้วเสียนหวังฟังสินะ"

หยางเฉียนมุมปากกระตุก ส่ายหัวถอนหายใจ "ยอดคนจริงๆ"

เถิงจื่อจิ้นตาเป็นประกาย ยิ้มกว้าง "ข้าก็คิดว่าตัวเองเป็นยอดคนเหมือนกัน"

"นี่เจ้าโง่จริงๆ หรือแกล้งโง่เนี่ย ขืนพูดออกไปหมดเปลือกแบบนั้น เจ้าก็แค่เล่าคร่าวๆ ก็พอ ส่วนเรื่องที่เห็นในเมืองน่ะ ห้ามพูดเด็ดขาด"

"ทำไมล่ะ?"

"จิ๊~~ ถ้าเจ้าเล่ารายละเอียดทั้งหมดให้อิ้วเสียนหวังฟัง ก็เท่ากับสารภาพว่าเจ้าไปยืนดูการรบอยู่บนกำแพงเมืองน่ะสิ เฮ้ เจ้าเป็นพ่อค้านะ ไม่ใช่แม่ทัพ" หยางเฉียนพูดอย่างอ่อนใจ

เถิงจื่อจิ้นตกใจ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก

นั่นสิ ขืนไปถึงแล้วพล่ามเรื่องที่รู้มาทั้งหมด อิ้วเสียนหวังก็ไม่ใช่คนโง่ ฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่ามีพิรุธ ถึงตอนนั้นคงอยู่ไม่สู้ตายแน่

"เอาล่ะ ไปเตรียมตัวเถอะ ภายในวันสองวันนี้ก็ออกเดินทางได้เลย"

"ไม่รีบไปหน่อยหรือ?" เถิงจื่อจิ้นยังอยากพักผ่อนให้สบายใจสักหน่อย ตั้งแต่รู้จักหยางเฉียนมา แทบจะไม่ได้พักเลย

"รีบ? ข้าล่ะยอมใจเจ้าจริงๆ ไฟลามทุ่งแล้วรู้ไหม ถ้าคราวนี้เราจัดการซ่งหนูได้เด็ดขาด ก็เท่ากับทำลายกำลังรบของทุ่งหญ้าไปถึงหนึ่งในสาม ส่วนเผ่าอื่นๆ ต่อให้รวมหัวกัน ข้าก็หาทางจัดการได้สบายๆ ไม่น่ากลัวเลยสักนิด"

หยางเฉียนพูดอย่างหงุดหงิด เขาเครียดจนปากพองแล้ว แต่หมอนี่ยังทำหน้าตาเฉยอยู่ได้

หลังจากเถิงจื่อจิ้นออกไป หยางเฉียนก็นอนแผ่หลาอยู่บนพื้น ยุคสมัยนี้ไม่รู้ว่าตรงกับยุคไหนในอดีตของโลกที่เขาจากมา

ห้องสำคัญๆ บางห้อง มักจะต้องถอดรองเท้าก่อนเข้า พื้นห้องก็สะอาดดีอยู่หรอก

หยางเฉียนถอนหายใจ ผู้ชายอกสามศอกรวมตัวกัน พอถอดรองเท้าเท่านั้นแหละ กลิ่นนี่สุดจะทน

หลังจากพักเหนื่อยสักพัก หยางเฉียนก็ดีดตัวลุกขึ้น เดินลงบันไดไป จู่ๆ ก็นึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้

เมื่อมาถึงร้านตีเหล็ก หยางเฉียนก็ตะโกนเรียกเสียงดัง "ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย ข้ามีเรื่องจะปรึกษา"

ไม่นานนัก โอวเยี่ยเซี่ยที่ถือพัดเล่มโตก็รีบเดินออกมา ประสานมือคารวะพร้อมรอยยิ้ม "ท่านแม่ทัพหยาง มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?"

"แหม ท่านปรมาจารย์โอวเยี่ย ดูเหมือนท่านจะไม่ค่อยพอใจที่ข้ามาหาหรือไง?"