บทที่ 94 บาร์บีคิว

หลังจากที่หยางเฉียนกำชับนักกำชับหนาแล้วเพิ่งจะแยกย้ายกันไป เถียนจงก็รีบไปหาเซี่ยเหวินหวัง แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินมาให้ทั้งสามคนฟังอย่างละเอียดครบถ้วน

ถ้าหยางเฉียนรู้เข้า คงด่าเถียนจงเปิงว่าเป็นพวกนกสองหัว เพิ่งจะตกลงกันหมาดๆ กลับผิดคำพูดซะงั้น ความเชื่อใจระหว่างคนด้วยกันมันหายไปไหนหมด?

ชวีซิวเหวินส่ายหัว ยอมรับความพ่ายแพ้ "วิสัยทัศน์ขององค์ชายช่างยาวไกลยิ่งนัก พวกเราเทียบไม่ติดเลยจริงๆ เวลาหารือเรื่องชนเผ่าต่างด้าวปล้นเสบียงในท้องพระโรง พวกเราคิดแต่จะหาวิธีลดทอนกำลังของซ่งหนู แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซากได้อย่างไร"

เซี่ยเหวินหวังนิ่งเงียบไปนาน เขารู้สภาพร่างกายตัวเองดี ถ้าโชคร้ายก็อยู่ได้อีกปีสองปี ถ้าโชคดีก็อาจจะอยู่ได้อีกหลายปี แต่สถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้มันซับซ้อนเกินไป

"เจาเอ๋อร์เพิ่งจะแปดขวบ จะมอบหมายปัญหาชายแดนให้เขารับผิดชอบทั้งหมด ข้าก็ทำใจไม่ได้..." เซี่ยเหวินหวังรู้สึกปวดใจมาก

"เถียนจง เจ้าพูดอะไรบ้างสิ ไม่เห็นหรือไงว่าฝ่าบาททรงลำบากใจ?" เซวียคังอันไม่รู้จะปลอบใจยังไง พอเห็นเถียนจงยืนหลบๆ ซ่อนๆ ก็เลยโยนภาระไปให้ดื้อๆ

เถียนจงมุมปากกระตุก 'ไอ้เวรเอ๊ย ข้าอุตส่าห์หดหัวแล้ว เจ้ายังจะโยนขี้มาให้อีก' พอเห็นสายตาสามคู่จ้องมองมา เขาก็รู้ว่าคงหนีไม่พ้นแล้ว

หลังจากคิดใคร่ครวญอย่างรอบคอบ เขาก็ประสานมือตอบ "ข้าน้อยคิดว่า ไม่ใช่ฝ่าบาทโยนปัญหาชนเผ่าต่างด้าวให้องค์ชาย แต่เป็นองค์ชายเองต่างหากที่อยากจะกวาดล้างชนเผ่าต่างด้าวพ่ะย่ะค่ะ"

"อ้อ? เป็นเพราะเจาเอ๋อร์เห็นภาพชาวแคว้นเซี่ยถูกพวกซ่งหนูเข่นฆ่างั้นรึ?" เซี่ยเหวินหวังเคยได้ยินเถียนจงเล่าเรื่องนี้ให้ฟังแล้ว

"ข้าน้อยคิดว่า นั่นเป็นแค่สิ่งที่กระตุ้นองค์ชายเท่านั้น ข้าน้อยจำได้ว่าองค์ชายเคยตรัสไว้ว่า ชนเผ่าต่างด้าวก็เหมือนโรคร้ายที่รักษายาก ใช้ยาบรรเทาอาการไปก็เท่านั้น ไม่นานก็กำเริบอีก มีแต่วิธีเดียวคือต้องถอนรากถอนโคน ถอนโรคให้สิ้นซาก ถึงจะแก้ปัญหาได้อย่างยั่งยืนพ่ะย่ะค่ะ"

"ดี ดี ดี~~~! สมแล้วที่เป็นลูกข้า"

"ฝ่าบาท องค์ชายมีจิตใจรักชาติเช่นนี้ หาได้ยากยิ่งพ่ะย่ะค่ะ" ชวีซิวเหวินกล่าวชื่นชม

เซี่ยเหวินหวังรู้สึกปลื้มปริ่ม ลูบเครายิ้มจนตาหยี "เถียนจง เจ้าลองว่ามาสิ เจาเอ๋อร์เหมาะกับตำแหน่งราชาไหม?"

ทั้งสามคนใจเต้นรัว เถียนจงหน้าซีดลงเล็กน้อย 'จะให้ข้าพูดอะไรล่ะเนี่ย บ้าไปแล้วหรือไง ถ้าพูดไม่ดีก็ต้องโดนตำหนิอีก'

"เถียนจง เจ้าพูดมาเถอะ เรื่องนี้ยังไงก็ต้องเอาไปถกกันในท้องพระโรงอยู่แล้ว ถือซะว่าพูดคุยกันล่วงหน้าก็แล้วกัน"

เถียนจงพ่นลมหายใจออก 'เอาวะ เป็นไงเป็นกัน' "ข้าน้อยบังอาจขอทูลถามฝ่าบาท ปณิธานอันยิ่งใหญ่ของฝ่าบาทในตอนนั้น บรรลุผลหรือยังพ่ะย่ะค่ะ?"

"สามหาว~~~!"

"เถียนจง ข้าว่าเจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม"

เซี่ยเหวินหวังยกมือขึ้นห้าม "ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะพูดกับเจ้าตรงๆ ตั้งแต่ข้ารับช่วงต่อราชบัลลังก์จากเสด็จพ่อ ข้าก็หวังเพียงแค่ให้บ้านเมืองร่มเย็นเป็นสุข ข้าก็พอใจแล้ว แต่น่าเสียดายที่แคว้นซางรุกรานแคว้นเซี่ยของเราครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่อย่างนั้นตอนนี้บ้านเมืองคงสงบสุข รุ่งเรืองไปนานแล้ว"

เถียนจงประสานมือ โค้งตัวลงต่ำกว่าเดิม "องค์ชายตรัสว่า สิ่งที่พระองค์กำลังทำอยู่ตอนนี้ ก็คือการปูพื้นฐานให้แคว้นเซี่ยแข็งแกร่งขึ้น แม้แคว้นเซี่ยของเราจะถือว่าเป็นแคว้นที่แข็งแกร่งเมื่อเทียบกับแคว้นอื่นๆ แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งกว่ากันมากนัก ประกอบกับการกดขี่การค้าและเกณฑ์แรงงานอย่างหนัก ทำให้เรายังไม่มีกำลังพอที่จะเป็นผู้นำในการสร้างสันติภาพให้แผ่นดินได้"

"องค์ชายปรับปรุงเทคโนโลยีการถลุงเหล็ก หากดาบซู่เถี่ยสามารถผลิตได้ในปริมาณมาก กองทัพของเราจะมีกำลังเหนือกว่ากองทัพของแคว้นอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด การรวบรวมทาส ให้ทาสทำงานแทนการเกณฑ์แรงงาน"

"ชาวบ้านก็จะสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท เป็นการป้องกันการก่อจลาจล หากเราสามารถตีชิงทุ่งหญ้าได้ เราก็จะมีวัว แกะ และม้าศึกอย่างไม่จำกัด"

"องค์ชายตรัสว่า ผู้ที่ครอบครองทหารม้า คือผู้ที่ครอบครองแผ่นดิน การมีทุ่งหญ้าก็เท่ากับมีม้าศึกมากมายมหาศาล แกะจะทำให้ทหารแคว้นเซี่ยของเรามีร่างกายแข็งแรง วัวสามารถใช้ไถนา ยิ่งเบิกที่นาได้มาก ก็ยิ่งมีเสบียงมาก"

"ราคาข้าวตอนนี้ตกอยู่ที่ 100 อีแปะต่อสือ องค์ชายตรัสว่า เมื่อไหร่ที่ข้าวราคาเหลือแค่ 10 อีแปะต่อสือ เมื่อนั้นประเทศชาติถึงจะมั่งคั่ง และจะไม่สูญเสียกำลังของชาติไปง่ายๆ เพียงเพราะภัยธรรมชาติแค่ครั้งสองครั้ง"

"องค์ชายช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก"

"ตอนนี้ข้าน้อยนับถือองค์ชายอย่างหมดใจแล้วล่ะ"

ต่อให้เซวียคังอันกับชวีซิวเหวินจะโง่แค่ไหน ก็ยังสัมผัสได้ว่าระดับความคิดของหยางเฉียนนั้นก้าวข้ามพวกเขาไปไกลมากแล้ว

"เถียนจง เจ้าคอยอยู่เคียงข้างเจาเอ๋อร์ คอยช่วยเหลือเขาให้ดี อีกไม่กี่วันข้าก็จะกลับเมืองหลวงเฉาเสียนแล้ว"

"รับทราบ ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ข้าน้อยจะปกป้ององค์ชายให้ปลอดภัยอย่างแน่นอน"

...

ณ ชั้นสามของหอตานเฟิ่ง

หยางเฉียนนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงที่นั่งประธาน จิบชาอย่างสบายใจ โดยมีคริสทิน่า เบลิก้า หร่านจิ้ง หมีเล่อ และจางอวี่เมิ่ง นั่งอยู่ตามลำดับ

ตั้งแต่ที่จางอวี่เมิ่งคิดค้นปูนซีเมนต์ขึ้นมา หยางเฉียนก็ถือว่าเธอเป็นพวกเดียวกันแล้ว ทำไมเขาถึงไม่เปิดเผยตัวตนน่ะเหรอ? ก็ตอนแรกไม่ได้เปิดเผยไง ตอนนี้จะมาเปิดเผยก็รู้สึกกระอักกระอ่วน แถมยังแกล้งเธอไว้ซะเยอะ รู้สึกผิดนิดหน่อยน่ะสิ

"ครั้งนี้ข้าใช้กลอุบาย ทำให้จั่วเสียนหวังกับท่านข่าน และอิ้วเสียนหวังหมางใจกัน แต่ไม่รู้ว่าพอกลับไปแล้ว พวกเขาจะตีกันเองหรือเปล่า พวกเจ้าลองแสดงความคิดเห็นกันมาสิ?" หยางเฉียนจิบชาแล้วนึกดู เขารู้สึกว่ายังไม่บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้เท่าไหร่นัก

"จั่วเสียนหวังมีกองกำลังทหารอย่างน้อยสองแสนห้าหมื่นนาย จากข้อมูลของเถิงจื่อจิ้น ท่านข่านมีกองกำลังทหารกว่าสี่แสนนาย รวมกับกองกำลังของอิ้วเสียนหวังอีกแสนห้าหมื่นนาย ถ้าข้าเป็นจั่วเสียนหวัง พอกลับไป ข้าก็คงไม่เปิดศึกหรอก เพราะกำลังรบมันต่างกันเกินไป"

ในฐานะเชื้อพระวงศ์ของสปาร์ตา คริสทิน่ามีทั้งวิสัยทัศน์และความรู้ที่ไม่ธรรมดา หลังจากที่เธอทำความเข้าใจสภาพสังคมและวัฒนธรรมของที่นี่ เธอก็แสดงความคิดเห็นของตัวเองออกมา

"ข้าคิดว่า ถึงจั่วเสียนหวังจะดูวู่วาม แต่ก็ไม่ใช่คนบุ่มบ่าม เขาคงจะเก็บความแค้นไว้รอเวลาที่เหมาะสม ในช่วงเวลานั้นราชสำนักของซ่งหนูอาจจะเกิดความวุ่นวายขึ้น เราแค่รอจังหวะนั้นก็พอ" เบลิก้าเสริม

หยางเฉียนเหลือบมองหร่านจิ้ง ถามด้วยความเป็นห่วง "ก้นดีขึ้นหรือยัง?"

"พรืด~~!" จางอวี่เมิ่งกลั้นขำไม่อยู่ หัวเราะออกมา

หยางเฉียนดุ "ขำอะไรของเธอ?"

"ก้นเขาไม่ได้โดนนายตีหรือไง"

หยางเฉียนจิบชา "ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย เขาโดนลงโทษตามกฎทหารต่างหาก เชื่อฉันเถอะ ถ้าทหารต้องมาตายเพราะเขา ไม่ใช่แค่อนาคตของเขาจะดับวูบนะ แต่เขาอาจจะต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับความรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต"

หร่านจิ้งพยักหน้าเห็นด้วย "ท่านแม่ทัพพูดถูกขอรับ ก้นข้าดีขึ้นมากแล้ว ไม่เลือดออกแล้วล่ะขอรับ"

"ลองว่าความคิดเห็นของเจ้ามาสิ"

"ข้าน้อยคิดว่า เราน่าจะชิงลงมือก่อน แอบสะกดรอยตามพวกมันไปห่างๆ ถึงจะไม่ได้รบกันตรงๆ แต่ก็จะได้หยั่งเชิงดู ถ้าเกิดซ่งหนูตีกันเอง เราก็จะได้ฉวยโอกาสไปปล้นสะดมที่ราชสำนักซ่งหนูสักรอบ"

หยางเฉียนหัวเราะ "ใจกล้าไม่เบานี่ กะจะบุกทะลวงเข้าไปหลังแนวข้าศึกเลยเหรอ รู้ไหมว่าพวกมันมีทหารกี่คน? ตอนนี้จั่วเสียนหวังมีแสนห้าหมื่น อิ้วเสียนหวังก็คงระดมมาได้อีกสักห้าหมื่น"

"ท่านข่านแม้จะคุมทหารได้สี่แสน แต่ถ้าจะเรียกระดมด่วนๆ ก็คงได้สักแสนสองแสน แต่รวมๆ แล้วพวกมันก็มีทหารตั้งสี่แสน เราจะเอากำลังไปกี่คนดีล่ะ? สามหมื่นหรือห้าหมื่น?"

"เอ่อ... ข้าน้อยยังคิดไม่ถี่ถ้วนขอรับ"

"ไม่หรอก ข้าว่าแผนของเจ้าก็เข้าท่านะ กองทัพเรือนแสนเดินทัพผ่านที่ไหน ที่นั่นย่อมไม่มีชนเผ่าใดหลงเหลืออยู่ สำหรับเราแล้วถือเป็นเรื่องดี แถมการเดินทัพกรำศึกมานาน จั่วเสียนหวังก็คงถอยทัพไปได้ไม่เร็วนักหรอก"

หยางเฉียนหลับตาลง พยายามคิดหาช่องทางที่จะตักตวงผลประโยชน์ได้อีก อย่าให้ทั้งสามฝ่ายยังไม่ทันตีกันเอง ก็หันมารุมกินโต๊ะเขาเสียก่อน แบบนั้นคงดูไม่จืดแน่ แต่ถ้าไม่ได้ดูศึกสายเลือดชิงบัลลังก์ มันก็น่าเสียดายอยู่นะ

"หมีเล่อ เจ้าว่าไง"

หมีเล่อทำหน้าลำบากใจ "องค์ชาย ข้าเป็นแค่องครักษ์คนสนิทของท่านแม่ทัพเถียน เรื่องการวางแผนการรบ ข้าน้อยไม่สันทัดจริงๆ ขอรับ"

หยางเฉียนซดชาอึกใหญ่

"ปัง~~!" หยางเฉียนตบโต๊ะดังลั่น ชี้หน้าด่ากราดทุกคน

"พวกเจ้าดูตัวเองสิ คนอื่นมาเป็นทหาร พวกเจ้าก็มาเป็นทหาร แต่ข้าตั้งใจจะปั้นพวกเจ้าให้เป็นแม่ทัพนะ"

"ตอบมา อยากเป็นแม่ทัพไหม หรืออยากจะเป็นแค่ทหารเลวไปตลอดชีวิต ถ้าอย่างนั้นข้าจะไล่พวกเจ้าออกไปซะเดี๋ยวนี้ กลับไปทำนาซะเถอะ"

หยางเฉียนหงุดหงิดมาก ไม่มีใครช่วยคิดแผนการอะไรได้เลย สายลับที่แฝงตัวอยู่ในค่ายข่านก็มีอยู่น้อยนิด แถมไม่ได้อยู่ในตำแหน่งสำคัญๆ ด้วย ใช้แล้วก็เสียไปเลย

เฮ้อ~~~ ถ้าอยู่ในยุคปัจจุบันก็คงดีสิ แค่ส่ง WeChat หรือโทรหากันก็จบแล้ว ยุคนี้ทำสงครามทีนึง กว่าจะส่งข่าวกันได้ก็ชักช้าอืดอาด

ทุกคนก้มหน้า คริสทิน่ากับเบลิก้ารู้สึกน้อยใจนิดๆ ที่บ้านเกิดของพวกเธอ กลยุทธ์การรบมันง่ายนิดเดียว ไม่พอใจก็บวกเลย ส่วนใหญ่ก็แค่ตั้งค่ายประจัญบาน ปะทะกันตรงๆ สู้กันตายไปข้าง ไม่เห็นจะซับซ้อนเหมือนที่นี่เลย

จางอวี่เมิ่งมองทุกคน แล้วพูดเสียงเบา "หยางเฉียน นายก็อย่าไปกดดันพวกเขามากเลย ฉันรู้นะว่านายชอบรบ แต่ตอนนี้สถานการณ์มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่นา ว่าเราสู้ไม่ได้หรอก"

"รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งมิพ่าย ไม่รู้เขาแต่รู้เรา ชนะบ้างแพ้บ้าง ไม่รู้เขาไม่รู้เรา รบทุกครั้งแพ้ทุกครั้ง" หยางเฉียนพึมพำกับตัวเอง

"ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ลดจำนวนทหารบนกำแพงเมือง เปิดใช้ด่านไป๋อวิ๋นตามปกติ ให้ทหารสี่หมื่นนายไปตั้งค่ายอยู่ห่างออกไปยี่สิบลี้ ทำทีเหมือนว่าด่านไป๋อวิ๋นกำลังผลัดเปลี่ยนกองกำลังป้องกัน"

"แหม หยางเฉียน ในที่สุดก็เลิกคิดจะรบแล้วสิเนี่ย?"

หยางเฉียนเดินไปหาจางอวี่เมิ่งอย่างช้าๆ แล้วบิดหูเธออย่างแรง

"โอ๊ย~~~ เจ็บๆ เจ็บนะ หยางเฉียน นายทำบ้าอะไรเนี่ย???" จางอวี่เมิ่งร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

หยางเฉียนปล่อยมือจากหูเธอ หันไปถามทุกคนว่า "การที่ข้าสั่งการแบบนี้ มีจุดประสงค์อะไร ลองว่ามาสิ"

เห็นได้ชัดว่าหยางเฉียนต้องการจะทดสอบพวกเขา ไม่เข้าใจก็ต้องถาม ต้องปลูกฝังนิสัยที่ดีให้เป็น อย่าทำเป็นแกล้งเข้าใจ หรือมีข้อสงสัยแต่ไม่ถาม นั่นแหละคือปัญหาใหญ่

"ท่านแม่ทัพอยากจะกลับเมืองอวิ๋นทงหรือขอรับ?"

"ข้าคิดว่า น่าจะเพื่อฝึกทหารต่อล่ะมั้ง?"

...

หยางเฉียนลูบหน้าตัวเองด้วยความเหนื่อยหน่าย เด็กใหม่รุ่นนี้สอนยากสอนเย็นจริงๆ

"พวกเจ้าโง่หรือไง? ถ้ามีศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า ท่านข่าน จั่วเสียนหวัง อิ้วเสียนหวัง จะตีกันเองได้ไหมล่ะ?"

"เผ่าเจี๋ยเพิ่งจะโดนอัดไปหมาดๆ ตอนนี้คงไม่ไปหาเรื่องซ่งหนูหรอก เพราะศึกสุดท้ายก็ถือว่ากู้หน้าคืนมาได้บ้างแล้ว"

"เผ่าอื่นๆ ก็คงไม่รนหาที่ไปกวนตีนพวกซ่งหนูเหมือนกัน ถ้าตอนนี้ข้าถอนทหารส่วนใหญ่ออกจากด่านไป๋อวิ๋น พอไม่มีศัตรูภายนอกมาคุกคาม ศัตรูภายในก็จะก่อตัวขึ้นมาเอง"

พอหยางเฉียนอธิบายจบ ทุกคนก็ถึงบางอ้อ

จางอวี่เมิ่งบ่นพึมพำเบาๆ "เจ้าเล่ห์ชะมัด"

"จางอวี่เมิ่ง เวลาข้ากำลังอธิบายแผนการให้ลูกน้องฟัง ถ้าเจ้ายังมัวแต่มาพูดจาเหน็บแนมข้าอีก ข้าจะลดขั้นเจ้าไปเป็นคนเลี้ยงม้า คอยดูแลแรดน้อยซะ"

"ไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้วจ้า~~!" จางอวี่เมิ่งกลัวจนหัวหด กลิ่นในคอกม้ามันเหม็นสุดๆ เธอรับไม่ไหวจริงๆ

"มีเวลาว่างก็ไปฝึกขี่ม้าซะ อย่าให้คนอื่นมาด่าข้าลับหลังได้ว่า ข้าสั่งสอนคนไม่เป็น"

"แต่... แต่... นายดูฉันสิ ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางขนาดนี้..."

"คนเลี้ยงม้า?"

"ฉันจะฝึก~~~~!"

หยางเฉียนแอบยิ้มมุมปาก ไม้เรียวสร้างคนจริงๆ ด้วย