บทที่ 93 การแสดงที่รู้กัน

"ที่ข้าหัวเราะ ก็เพื่อจะบอกท่านว่า ไอ้แม่ทัพที่บอกว่าพวกข้ากวาดล้างซ่งหนูไปสิบแปดเผ่าน่ะ มันคิดไม่ซื่อต่างหาก"

"ฮึ เรื่องที่รู้กันทั่วหล้า เจ้าคิดจะปฏิเสธงั้นรึ?" จั่วเสียนหวังโกรธจนหัวเราะออกมา เริ่มรู้สึกว่าหยางเฉียนก็ไม่ได้มีดีอะไร

"เขาบอกว่า แม่ทัพที่กวาดล้างเผ่าของข้าชื่อ เถียนจง"

หยางเฉียนแทบจะหลุดขำก๊ากออกมา แต่ก็พยายามกลั้นไว้สุดฤทธิ์

"ท่านจั่วเสียนหวัง เมื่อไม่นานมานี้ ข้าจับพ่อค้าชาวซ่งหนูได้กลุ่มหนึ่งที่เมืองอวิ๋นทง ปกติขบวนสินค้าของพวกท่านมักจะปลอมตัวเป็นพ่อค้าจากแคว้นอื่น"

"พวกข้าก็ทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง แต่พวกมันดันหาเรื่องใส่ตัว มาสอดแนมค่ายทหารของข้า สุดท้ายก็เลยโดนจับได้ แล้วก็โดนตัดหัวไปสามคน"

"อ้อ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ? แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้?" จั่วเสียนหวังเริ่มหมดความอดทน คุยกับไอ้ตุ๊ดนี่มันอึดอัดจริงๆ สู้ไปรบกันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยดีกว่า

"มีคนนึงก่อนตาย เพื่อจะเอาชีวิตรอด ก็เลยคายความลับของพวกท่านออกมาเพียบ หนึ่งในนั้นก็คือเรื่องที่ท่านข่านเริ่มแก่ชราลง"

"และเผ่าของ 'ปาเท่อเอ่อ' ลูกชายคนโปรดของท่านข่านก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มเป็นภัยคุกคามต่อค่ายข่าน แถมยังไม่เชื่อฟังเหมือนเมื่อก่อน ท่านข่านก็เลยคิดจะสนับสนุน 'จี๋รื่อเก๋อเล่อ' ลูกชายอีกคน เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการกำราบปาเท่อเอ่อ"

คำพูดของหยางเฉียนราวกับมีดที่กรีดแทงลงกลางใจจั่วเสียนหวัง ทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว

หยางเฉียนรินเหล้าให้จั่วเสียนหวังจอกหนึ่ง แล้วมองเขาด้วยสายตาใคร่รู้

"ฮึ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้า ในเมื่อคนตาบอดยังมองเห็นเลยว่าเจ้าคุมทาสซ่งหนูเป็นหมื่นๆ คนเข้าด่านไป๋อวิ๋นไป" จั่วเสียนหวังหน้าบึ้งตึง

"เรื่องนี้... ไม่เกี่ยวกับพวกข้าสักหน่อย ทาสพวกนั้นพวกข้าซื้อมาจากเผ่าเจี๋ยต่างหาก แถมยังแบ่งซื้อเป็นสองรอบด้วย เดือนก่อนข้าก็เพิ่งซื้อมาลอตนึง มีทั้งทาสชาวซ่งหนู ทาสชนเผ่าอื่น แล้วก็มีทาสชาวแคว้นเซี่ยด้วย แต่ว่า... การซื้อขายสองรอบนี้มันแปลกๆ อยู่นะ?" หยางเฉียนขมวดคิ้ว

"อ้อ? แปลกยังไง การซื้อขายทาสในทุ่งหญ้าก็เป็นเรื่องปกตินี่นา"

"การซื้อขายครั้งก่อนๆ เผ่าเจี๋ยมักจะขอแลกกับทองแดงและเหล็กมาตลอด แต่สองครั้งล่าสุดนี้กลับไม่เอาเลยสักนิด ตามหลักแล้ว ตอนที่เผ่าเจี๋ยกำลังทำสงครามกับพวกท่าน น่าจะต้องการทองแดงกับเหล็กเป็นจำนวนมากไม่ใช่หรือ"

สีหน้าของจั่วเสียนหวังดูไม่ได้เลย เขาผุดลุกขึ้นยืน ตบโต๊ะเตี้ยจนแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วกระโดดขึ้นม้าพาลูกน้องสองคนควบหนีกลับไปที่ค่ายตัวเองโดยไม่พูดอะไรสักคำ

คริสทิน่ากับเบลิก้าชักดาบออกมารอทันที แต่น่าเสียดายที่จั่วเสียนหวังไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง ทำให้ทั้งสองคนยืนอึ้งรับลมกันไป

คริสทิน่ากับเบลิก้ามองหน้ากัน ยักไหล่ เห็นได้ชัดว่าไม่รู้ว่าหยางเฉียนทำอะไรลงไป และพูดอะไรออกไปบ้าง

"หยางเฉียน ฉันฟังที่นายพูดไม่รู้เรื่องเลยอะ"

เมื่อเห็นจั่วเสียนหวังควบม้าจากไปไกลแล้ว หยางเฉียนก็กลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น "ไอ้โง่นั่นหลงกลจนได้"

หยางเฉียนลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้น เอามือทุบพื้น หัวเราะจนตัวงอ ผ่านไปพักใหญ่ถึงค่อยปีนขึ้นม้ากลับเข้าด่านไป๋อวิ๋น

เมื่อกลับมาถึงค่ายทหาร จั่วเสียนหวังก็หมกตัวอยู่ในกระโจมแม่ทัพด้วยใบหน้าถมึงทึง สองเท้าสั่นระริก แววตาสลับไปมาระหว่างความโหดเหี้ยมกับความน้อยใจ

ผ่านไปพักใหญ่ จั่วเสียนหวังก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "กูลูถู คราวก่อนเจ้าบอกว่าคนที่บุกกวาดล้างเผ่าเราชื่ออะไรนะ? แล้วมันเป็นคนของใคร?"

กูลูถูพยายามนึก "รู้สึกจะชื่อ ฮุนเสียอาต๋า เป็นคนของท่านอิ้วเสียนหวัง (อ๋องฝ่ายขวา) ขอรับ"

"ฮ่าๆๆ ท่านพ่อที่รักของข้า นี่ท่านกะจะส่งข้ามาตายชัดๆ เผ่าเจี๋ย... ล้างคอรอข้าไว้ได้เลย แล้วก็น้องชายที่รักของข้าด้วย~~~~"

เมื่อหยางเฉียนกลับเข้าด่านไป๋อวิ๋น แก๊งสามทหารเสือก็รีบวิ่งเข้ามาหา เซี่ยเหวินหวังถามด้วยความเป็นห่วง "ท่านแม่ทัพหยาง ท่าน... ท่านใจกล้าเกินไปแล้วนะ"

"ใช่แล้วๆ ท่านแม่ทัพหยาง ท่านเป็นความหวังในการปกป้องชายแดนเชียวนะ"

"ท่านแม่ทัพหยาง พวกมันจะบุกเมื่อไหร่หรือขอรับ~~~!"

ทั้งสามคนแย่งกันพูดจนหยางเฉียนปวดหัวไปหมด

"พอๆๆ ตอนนี้ข้าเหนื่อยมาก พวกท่านสามคนไปหาที่เย็นๆ นั่งพักเถอะ..." หยางเฉียนใช้ความคิดอย่างหนักจนตอนนี้เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว

"ท่านแม่ทัพหยาง พวกซ่งหนูใกล้จะบุกแล้วใช่ไหมขอรับ"

หยางเฉียนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า "ข้ามั่นใจแปดส่วนว่า พวกมันจะถอยทัพภายในสามวัน"

.........

คำพูดของหยางเฉียนทำให้ทั้งสามคนตกตะลึงไปเลย แค่คุยกัน ดื่มเหล้า ใช้คำพูดไม่กี่ประโยคก็ทำให้กองทัพแสนห้าหมื่นนายยอมถอยทัพได้เลยเหรอ?

หลังจากกลับถึงกระโจม หยางเฉียนก็หลับเป็นตาย เหนื่อยแทบขาดใจ พูดตรงๆ เมื่อกี้เขาเกือบจะลงมือฆ่าจั่วเสียนหวังไปแล้ว แต่พอคิดไปคิดมาก็ระงับใจไว้ โชคดีที่หมอนั่นหลงกล

การจะฆ่าจั่วเสียนหวังและลูกน้องสองคนนั้น สำหรับหยางเฉียนแล้วง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก แต่มันจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเขาอย่างมาก ตอนนี้ชื่อเสียงของเขายังไม่ค่อยจะดีนัก ถ้าเกิดมีประวัติด่างพร้อยขึ้นมาอีก วันหลังจะไปใช้อุบายหลอกใครได้อีกล่ะ

วันรุ่งขึ้น หยางเฉียนตื่นตั้งแต่ตีห้ากว่าๆ ไม่มีอะไรทำก็เลยเดินไปที่คอกม้า ที่นี่ทหารจัดพื้นที่กว้างขวางไว้ให้เป็นพิเศษ คอกม้าธรรมดาให้แรดน้อยอยู่ไม่ได้หรอก พื้นที่ตรงนี้จุมาได้เป็นสิบตัวพร้อมกันเลยทีเดียว

แต่หยางเฉียนก็ยังรู้สึกว่ามันแคบไปหน่อย แรดน้อยยังยืดเส้นยืดสายได้ไม่เต็มที่ พอหยางเฉียนเดินเข้าไปใกล้ แรดน้อยก็ดีใจ วิ่งรี่เข้ามาหาเหมือนลูกหมา ทำเอาหยางเฉียนต้องเกร็งกล้ามเนื้อทั้งตัวเตรียมรับแรงกระแทก

เสียงดังตุ้บ

หยางเฉียนหน้าดำหน้าแดง กว่าจะหยุดแรดน้อยที่วิ่งพุ่งเข้ามาได้

เขาหมุนแขนไปมา พูดติดตลก "เจ้าโตขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ ไม่รู้ว่าจะโตเต็มที่ได้ขนาดไหน"

หยางเฉียนล้วงขวดยากระเบื้องออกมาจากอกเสื้อ เทตัวยาที่กินทุกวันออกมาหนึ่งเม็ด แล้วโยนเข้าปากแรดน้อย มันก็ใช้ลิ้นตวัดกลืนลงท้องไปอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่นาน แรดน้อยก็คึกคักสุดขีด วิ่งกระโดดโลดเต้นไปมาในคอกม้าเหมือนสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนฮัสกี้ไม่มีผิด

เมื่อลูบผิวหนังที่หยาบและแข็งของมัน หยางเฉียนก็นึกขึ้นได้ ถ้าตีเกราะชั้นยอดให้มันใส่ล่ะก็ ด้วยอาวุธในยุคนี้ ต่อให้เป็นหน้าไม้แบบเตียงก็ยิงไม่ทะลุเกราะแรดน้อยแน่ๆ

เวลาผ่านไปสามวันอย่างรวดเร็ว วันนี้หยางเฉียนยืนอยู่บนกำแพงเมือง เฝ้าสังเกตการณ์ค่ายของซ่งหนูมาตลอดสามวัน พวกมันแทบจะไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ เลย

"ท่านแม่ทัพหยาง ท่านว่าตอนนี้พวกซ่งหนูกำลังทำอะไรอยู่ ไม่บุก แต่ก็ไม่ยอมถอย" หร่านจิ้งเอ่ยถาม

หยางเฉียนเอามือยันกำแพงเมือง ทอดสายตามองออกไปไกล "ที่ไม่บุก และไม่ยอมถอย ก็เพราะยังเล่นละครไม่สมบทบาทไงล่ะ"

???

ทุกคนในที่นั้นไม่มีใครเข้าใจคำพูดของหยางเฉียนเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้น ทหารนายหนึ่งก็ตะโกนขึ้น "ท่านแม่ทัพหยาง ข้าศึกบุกแล้วขอรับ"

หยางเฉียนเพ่งมอง ก็เห็นทหารซ่งหนูนับหมื่นนายเดินแยกตัวออกมาจากกองทัพใหญ่ มุ่งหน้ามาทางด่านไป๋อวิ๋น เขารีบสั่งการทันที "ทุกคน ฟังคำสั่งข้า ห้ามโจมตีเด็ดขาด"

"รับทราบ~~~~!" ทหารทุกคนลดหน้าไม้ในมือลง หน้าไม้แบบเตียงถูกขึ้นสายไว้แต่ยังไม่บรรจุลูกดอก

ทหารซ่งหนูหลายหมื่นนายเดินเข้ามาอย่างกระจัดกระจาย ไร้ซึ่งรูปขบวนใดๆ พวกเขาวางโล่ลงบนพื้นอย่างพร้อมเพรียง ก่อนจะวิ่งหนีกลับไปทางเดิมอย่างรวดเร็ว

หยางเฉียนยกยิ้มมุมปาก ภูเขาลูกใหญ่ในใจถูกยกออกไปเสียที "ทุกคน เตรียมหน้าไม้..."

"ทุกคน เตรียมหน้าไม้..."

"ทุกคน เตรียมหน้าไม้..."

พลทหารส่งสารตะโกนถ่ายทอดคำสั่งของหยางเฉียน ทหารทั้งกองทัพยกหน้าไม้ขึ้นเล็ง

"เป้าหมาย โล่! ยิงแบบวิถีโค้ง โจมตี!" หยางเฉียนชักดาบซู่เถี่ยออกมา ตะโกนลั่น

"เฟี้ยว~~~~"

ลูกธนูนับหมื่นดอกถูกยิงออกมาจากกำแพงเมือง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าบดบังแสงอาทิตย์ ก่อนจะร่วงหล่นลงมาปักเข้าที่โล่ที่วางเรียงรายอยู่บนพื้นราวกับห่าฝน

เสียง "ฉึกๆ" ดังระงม หยางเฉียนมองดูแล้วก็ต้องหัวเราะร่วน ที่แท้โล่ของพวกซ่งหนูทำมาจากหวายนี่เอง มันต้านทานหน้าไม้หนักของแคว้นเซี่ยไม่ได้เลย เมื่อก่อนไม่เคยสังเกตเลยแฮะ

หลังจากยิงธนูไปสามระลอก หยางเฉียนก็ยกมือขึ้น พลทหารส่งสารก็เข้าใจความหมายทันที "คำสั่ง! หยุดยิง!"

ห่างออกไปสองร้อยเมตร บนพื้นดินเต็มไปด้วยลูกธนูปักอยู่เต็มไปหมด โล่ทุกใบแทบจะถูกยิงจนพรุนเป็นรังผึ้ง

เมื่อเห็นว่าไม่มีการยิงธนูมาแล้ว ทหารซ่งหนูนับหมื่นนายก็วิ่งเข้ามากอบกู้โล่ของตนเอง ก่อนจะรีบถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่นาน กองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นนายก็เริ่มเก็บกวาดค่ายทหาร ทำท่าจะถอนทัพ

ผ่านไปหลายชั่วโมง ทหารม้าหนึ่งแสนห้าหมื่นนายก็หายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงกองขี้ม้าเกลื่อนกลาด ดูเละเทะไปหมด

ทุกคนมองหยางเฉียนด้วยความมึนงง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทหารผ่านศึกหลายคนที่เคยรบมาหลายปีต่างก็ส่ายหน้า การรบแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยจริงๆ

ทหารหลายคนยังไม่ทันตั้งตัว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น พวกซ่งหนูก็ถอนทัพไปซะแล้ว

เถียนจงที่ยืนอยู่ข้างๆ เกาหัวแกรกๆ จะบ้าตายอยู่แล้ว เขารีบลากหยางเฉียนเข้าไปในหอประตูเมืองด้วยดวงตาแดงก่ำ

"คุณชาย ท่านเล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังเถอะ ไม่งั้นคืนนี้ข้านอนไม่หลับแน่ๆ"

ตั้งแต่พวกซ่งหนูมา เถียนจงก็ไม่เคยได้นอนหลับสนิทเลย ไม่ใช่ว่ากลัวการทำสงคราม แต่สถานการณ์ที่คลุมเครือแบบนี้ต่างหากที่น่าเป็นห่วงที่สุด

หยางเฉียนกอดอก มองเถียนจงด้วยรอยยิ้ม ชาติก่อนเขาอายุแค่สามสิบกว่าๆ ยังถือว่ายังหนุ่มอยู่ ไม่ใช่พวกจิ้งจอกเฒ่าอายุห้าหกสิบที่มากด้วยเล่ห์เหลี่ยม

"ท่านต้องสัญญาก่อนนะว่าจะไม่บอกใคร ถ้าท่านเอาไปพูดจนความลับรั่วไหล มันจะส่งผลกระทบต่อแผนการในอนาคตของข้า"

เถียนจงยกมือขึ้นสาบานอย่างจริงจัง "ข้าขอสาบานว่าจะไม่บอกใครเด็ดขาด"

แต่ในใจกลับคิดว่า "ถ้าฝ่าบาทสั่งให้ข้าพูด ข้าก็คงช่วยไม่ได้หรอกนะ"

หยางเฉียนพยักหน้า เขยิบเข้าไปใกล้เถียนจงอย่างมีลับลมคมนัย แล้วเล่าเรื่องที่เขาให้เถิงจื่อจิ้นไปรับซื้อทาสเพื่อสืบข่าวกรอง

เรื่องที่เขาสร้างความร้าวฉานระหว่างท่านข่านกับจั่วเสียนหวัง และเรื่องที่เขาโยนความผิดเรื่องการกวาดล้างซ่งหนูสิบแปดเผ่าไปให้เผ่าเจี๋ย ทั้งหมดนี้เขาเล่าให้เถียนจงฟังอย่างหมดเปลือก

เถียนจงฟังแล้วถึงกับอ้าปากค้าง จริงๆ แล้วหยางเฉียนอยากจะลองวางกลยุทธ์ระดับมหภาคที่ส่งผลต่อรูปการณ์สงครามดูบ้าง แต่น่าเสียดายที่กำลังพลมีไม่มากพอที่จะไปบุกทะลวงทุ่งหญ้าได้

ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่ใช้กลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ไม่นึกเลยว่าจะราบรื่นขนาดนี้ หยางเฉียนรู้ดีว่า แผนการนี้สำเร็จได้ก็เพราะความขัดแย้งระหว่างท่านข่าน จั่วเสียนหวัง และอิ้วเสียนหวัง แถมยังอาศัยโชคช่วยอีกนิดหน่อย ส่วนเรื่องการขายอาวุธ หยางเฉียนก็เป็นผู้รับผลประโยชน์เต็มๆ

พูดตรงๆ นะ ถ้าเป็นเมื่อก่อน อาวุธของพวกซ่งหนูเขาก็เอาหมดนั่นแหละ ยิ่งเยอะยิ่งดี

แต่หลังจากที่โอวเยี่ยเซี่ยคิดค้นวิธีถลุงเหล็กกล้าและตีดาบซู่เถี่ยสำเร็จ อาวุธขยะพวกนั้นก็ไม่อยู่ในสายตาของหยางเฉียนอีกต่อไป

หยางเฉียนตบไหล่เถียนจงเบาๆ "พวกชนเผ่าต่างด้าวเชื่อใจไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะถูกกดขี่ไปแค่ไหน ขอแค่พวกมันฟื้นตัวกลับมาได้เมื่อไหร่ พวกมันก็ต้องกลับมาตีแคว้นเซี่ยอีกแน่นอน พวกมันเหมือนแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตายหรอก สู้ถอนรากถอนโคนให้สิ้นซากไปเลยดีกว่า จะได้หมดเสี้ยนหนามไปตลอดกาล"