บทที่ 92 กล้ามาคุยกันตัวต่อตัวไหมล่ะ?

เนื้อเพลงที่เรียบง่ายและชัดเจน เริ่มจากทหารสองพันคนร้องคำราม จากนั้นก็ค่อยๆ ลามไปถึงทหารรอบๆ เนื้อเพลงที่ราวกับทุกคนจะเข้าใจความหมายได้ ทำให้ทหารทั้งห้าหมื่นนายพากันร้องตามอย่างพร้อมเพรียง

เสียงเพลงดังกึกก้องไปไกลนับร้อยลี้ สะกดใจผู้คน จนแม้แต่ทาสชาวแคว้นเซี่ยที่อยู่รอบนอกก็พากันลุกขึ้นยืน มองไปทางลานฝึกและร้องตามเบาๆ

นี่คือเพลงที่หยางเฉียนมักจะฮัมเบาๆ เวลาเขียนเอกสารหรือนั่งยิ้มคนเดียวมองพระอาทิตย์

เซี่ยเหวินหวัง เซวียคังอัน และชวีซิวเหวิน มองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

"ขวัญกำลังใจเพิ่มขึ้นเร็วมาก"

"ฝ่าบาท อย่าว่าแต่ขวัญกำลังใจของทหารเลยพ่ะย่ะค่ะ พอได้ฟังองค์ชายเจาพูด หม่อมฉันเองก็อยากจะจับดาบออกไปรบเหมือนกัน"

ชวีซิวเหวินหน้าแดงก่ำ ใครบ้างจะไม่เคยเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน การที่ชนเผ่าอื่นมารังแกแคว้นเซี่ย มันไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นแค่วันสองวันเสียเมื่อไหร่

หยางเฉียนเข้าใจดีว่า ขวัญกำลังใจเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ แต่มีอยู่จริง ทว่าขวัญกำลังใจที่ถูกกระตุ้นด้วยของรางวัลนั้น มันฉาบฉวย ไม่ยั่งยืน

ต่อเมื่อทุกคนมีเป้าหมายที่ชัดเจน มีความคิดไปในทิศทางเดียวกัน ตั้งแต่ระดับผู้บังคับบัญชาไปจนถึงทหารเลว ทุกคนรู้ว่าทำไมถึงต้องรบ และเป้าหมายนั้นเกี่ยวพันกับชีวิตของพวกเขาโดยตรง ถึงตอนนั้น ทุกคนก็จะพร้อมพลีชีพสู้ตายอย่างเต็มที่

หยางเฉียนรู้สึกมั่นใจขึ้นมาก เขาตะโกนเสียงดังก้อง "ทุกคน! ขนเสบียงและยุทโธปกรณ์ทั้งหมดขึ้นไปบนกำแพงเมือง ตั้งแต่วันนี้ไป ห้ามถอดชุดเกราะตอนนอน!"

"รับทราบ~~~!"

ทั้งค่ายทหารเริ่มเคลื่อนไหว ภายใต้การบัญชาการของหยางเฉียน ด่านไป๋อวิ๋นก็กลายเป็นป้อมปราการเหล็กที่แข็งแกร่งดุจกำแพงทองแดง

ด้วยด่านที่แข็งแกร่ง ภูมิประเทศที่คับแคบ อุปกรณ์ป้องกันเมืองจำนวนมาก และขวัญกำลังใจที่ฮึกเหิม หยางเฉียนไม่เชื่อหรอกว่าพวกมันจะบุกเข้ามาได้ แน่จริงก็ขี่ม้าปีนกำแพงเมืองขึ้นมาให้ดูหน่อยสิ!

หยางเฉียนยืนอยู่บนกำแพงเมือง สวมชุดเกราะเต็มยศ ปิดหน้ากากเหล็ก ทหารทุกคนพอมองเห็นหยางเฉียน ก็รู้สึกอุ่นใจและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

"ตาเฒ่าชิว พอท่านแม่ทัพหยางพูดแบบนั้น ข้าก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาเลยล่ะ ถ้าพวกซ่งหนูบุกเข้ามาไม่ได้ ลูกข้าก็จะปลอดภัย ถึงที่นาจะมีไม่มาก แต่ขอแค่ได้กินอิ่มนอนหลับตลอดปีก็พอแล้ว"

เฒ่าชิวหัวเราะ "แหม เอ็งนี่ไม่รู้อะไรเลย ข้าได้ยินพวกทหารหน่วยปราบปรามบอกว่า ท่านแม่ทัพหยางออกรบมาเป็นสิบๆ ครั้ง ไม่เคยแพ้เลยนะเว้ย"

"พวกเวรตะไลข้างนอกนั่นมันมั่วซั่วไปหมด บอกว่าท่านแม่ทัพหยางสูงแปดฉื่อ (ประมาณ 2.4 เมตร) เอวก็หนาแปดฉื่อ ข้าก็นึกว่าจะเป็นผู้ชายร่างยักษ์ ที่ไหนได้ ตัวเล็กแค่นี้เอง"

"เฮ้ย ไอ้หนุ่ม พูดอะไรระวังปากหน่อย ท่านแม่ทัพหยางน่ะขึ้นชื่อเรื่องฝีมือร้ายกาจนะเว้ย ถ้าท่านได้ยินเข้าล่ะก็ ซวยแน่ๆ" เฒ่าชิวตกใจ รีบหันไปมองซ้ายมองขวา พอเห็นว่าไม่มีใคร ก็ค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก

วันนี้อากาศร้อนอบอ้าว ไม่รู้ว่าจะเข้าหน้าหนาวเมื่อไหร่ แต่อากาศตอนนี้กลับร้อนระอุจนแทบไหม้

ทหารบนกำแพงเมืองหลายคนเหงื่อไหลไคลย้อย นี่เป็นคำสั่งของหยางเฉียน เข้าเวรก็คือเข้าเวร ไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น นี่ก็ถือเป็นการฝึกวินัยทหารไปในตัว

ที่เส้นขอบฟ้า มีเงาคนเคลื่อนไหวไปมา ตอนแรกเป็นแค่เส้นบางๆ แต่ไม่นานก็กลายเป็นเงาดำมืดฟ้ามัวดินปรากฏขึ้น

หยางเฉียนจับขอบกำแพงเมืองแน่น หรี่ตาลง เขารู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ที่ส่งผ่านมาถึงฝ่ามือ เขาถึงกับสูดหายใจเข้าลึก

"จางอวี่เมิ่ง ลงไปจากกำแพงเมืองซะ" หยางเฉียนสั่งเสียงเข้ม

ตอนนี้จางอวี่เมิ่งหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ขาสั่นพั่บๆ "ส... สวรรค์ช่วย นี่... นี่เราจะสู้ชนะได้จริงเหรอเนี่ย?"

หยางเฉียนอุทานเบาๆ "ทหารม้าแสนห้าหมื่นนาย ทุนหนาจริงๆ"

"พวกซ่งหนูไม่ใช่แค่เก่งเรื่องขี่ม้ายิงธนูนะ แต่ยังเป็นยอดฝีมือเรื่องเลี้ยงและฝึกม้าด้วย ข้าว่าทหารม้าคงมีมากกว่าแสนห้าหมื่นนายแน่ๆ ม้าศึกก็คงเยอะกว่านั้นอีก ดูสิ พวกมันขนบันไดปีนกำแพงมาด้วย"

เถียนจงหน้าเครียด ศัตรูมีกำลังมากกว่าถึงสามเท่า จะต้านทานไหวไหมนี่พูดยากจริงๆ

ในกองทัพซ่งหนู

จั่วเสียนหวังหน้าดำคร่ำเครียด ตะคอกด่า "กูลูถู นี่มันเกิดอะไรขึ้น? นี่มันด่านไป๋อวิ๋นงั้นเหรอ?"

กูลูถูมองด่านอันยิ่งใหญ่ตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง "นี่... นี่มันเป็นไปได้ยังไง ตอนที่มาปล้นเสบียงเมื่อต้นปี ด่านไป๋อวิ๋นยังเก่าๆ โทรมๆ อยู่เลย ตอนนั้นใช้คนแค่สองหมื่น เสียไปพันเดียวก็ตีแตกแล้ว"

"ฮึ เผ่าเจี๋ยสู้กันอยู่ดีๆ กลับสั่งให้ข้ามาตีแคว้นเซี่ย ข้าว่าท่านข่านคงจะแก่เลอะเลือนไปแล้วจริงๆ..." จั่วเสียนหวังแค่นหัวเราะเยาะ

"กูลูถู เจ้าคิดว่าถ้าจะตีเมืองนี้ให้แตก ต้องเสียทหารไปเท่าไหร่?"

กูลูถูครุ่นคิด "ถ้าพวกมันเตรียมตัวมาดี ศึกนี้คงรับมือยากนะ จุดแข็งของเราคือทหารม้าเคลื่อนที่เร็ว ท่านจั่วเสียนหวัง ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมท่านข่านถึงต้องให้เรามาตีแคว้นเซี่ยด้วย"

"ใครจะไปรู้ว่าตาแก่นั่นคิดอะไรอยู่"

จั่วเสียนหวังกำลังอัดอั้นตันใจ ถูกท่านข่านด่ามาครึ่งค่อนวัน เสียหน้าต่อหน้าลูกน้องไปก็เยอะ เพียงเพราะคำสั่งเดียว แถมยังมาเสียเปรียบตอนรบกับเผ่าเจี๋ยอีก

"พลเดินสาร ไปท้าทายหน้าด่านก่อน ดูซิว่าแคว้นเซี่ยจะมีปฏิกิริยายังไง" จั่วเสียนหวังสั่งการ

"ขอรับ ท่านจั่วเสียนหวัง"

ไม่นานนัก กองทัพซ่งหนูก็หยุดพักอยู่ห่างจากด่านไป๋อวิ๋นราวๆ ห้าร้อยถึงหกร้อยเมตร ทหารนายหนึ่งควบม้าพุ่งออกไป

ทหารนายนั้นก็ใจกล้าไม่เบา ตะโกนสุดเสียงไปที่กำแพงเมือง "เฮ้ย! คนแคว้นเซี่ยบนกำแพงเมือง! พวกเจ้าบังอาจเข่นฆ่าชนเผ่าเราไปตั้งสิบแปดเผ่า นี่มันประกาศสงครามกับซ่งหนูชัดๆ! วันนี้ท่านจั่วเสียนหวังของพวกเรานำทัพแสนห้าหมื่นนายมาเพื่อขอคำอธิบาย!"

หยางเฉียนตะโกนตอบเสียงดังก้อง "คำอธิบาย? ข้ามีคำอธิบายให้! ให้กองทัพของเจ้าถอยไปห้าลี้ แล้วเชิญท่านจั่วเสียนหวังมาเจรจากันตรงกลางลานประลอง ไม่ทราบว่าพวกซ่งหนูจะมีน้ำยาพอไหม?"

ทหารนายนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะควบม้าวนไปมาแล้วตะโกนตอบ "ถ้าเจ้ามีแผนร้าย ท่านจั่วเสียนหวังของข้าก็ตกอยู่ในอันตรายน่ะสิ! ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ข้าไม่หลงกลหรอก!"

"ให้พาองครักษ์มาได้สองคน ข้ากล้าพอ แล้วพวกซ่งหนูมีน้ำยาหรือเปล่าล่ะ? ถ้าไม่มี ก็คงเก่งแต่ปาก ไม่สมคำร่ำลือจริงๆ แฮะ"

"ท่านแม่ทัพหยาง นี่..." เถียนจงร้อนใจ หยางเฉียนคิดจะทำอะไรกันแน่ บ้าไปแล้วหรือไง?

หยางเฉียนโบกมือห้าม ไม่ให้เถียนจงพูดต่อ

ทหารนายนั้นคิดดูแล้วว่าเรื่องนี้เขาตัดสินใจเองไม่ได้ จึงตะโกนกลับไป "รอเดี๋ยวนะ" แล้วรีบควบม้ากลับไปรายงานที่ฝั่งตัวเอง

พอทหารนายนั้นกลับมารายงานให้ฟัง จั่วเสียนหวังก็มองกูลูถูด้วยสายตาแปลกๆ แล้วหัวเราะ "แม่ทัพรักษาเมืองคนนี้น่าสนใจดีแฮะ"

กูลูถูค้าน "ท่านจั่วเสียนหวัง อย่าไปเลยขอรับ พวกคนแคว้นเซี่ยมันเจ้าเล่ห์ เกรงว่าจะมีแผนร้ายนะขอรับ"

"ไม่ ข้าอยากไป ข้าอยากจะดูซิว่า ปากสุนัขอย่างมันจะพ่นอะไรออกมา? กูลูถู จัดการให้ข้าที"

"ท่านจั่วเสียนหวัง โปรดไตร่ตรองให้ดีเถิดขอรับ" แม่ทัพใหญ่เท่อลู่ซินรีบคัดค้าน

ไม่นานนัก ทหารนายนั้นก็กลับมาที่ใต้กำแพงเมืองเพื่อแจ้งข่าว หยางเฉียนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ ไม่คิดว่าจั่วเสียนหวังจะใจกล้าขนาดนี้ แต่ก็ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่

"คริสทิน่า เบลิก้า ตามข้ามา" หยางเฉียนเรียกสองสาว แล้วเตรียมตัวจะออกไปนอกด่าน

จู่ๆ เถียนจงก็คว้าข้อมือหยางเฉียนไว้ ลืมเรียกตำแหน่งท่านแม่ทัพไปซะสนิท "คุณชาย ท่าน... ท่านไปไม่ได้นะขอรับ ถ้าท่านเป็นอะไรไป พวกข้าต้องรับโทษกันหมด ถือซะว่าเห็นแก่ที่ข้าเคยช่วยท่านมาตลอด เชื่อข้าสักครั้งเถอะขอรับ"

มองดูใบหน้าใหญ่โตที่กำลังอ้อนวอนของเถียนจง หยางเฉียนสะบัดมือออกแล้วยิ้ม "ท่านเคยเชื่อใจข้ามาตลอด ลองเชื่อใจข้าอีกสักครั้งเถอะ"

"ข้า..." เถียนจงยกมือขึ้นหมายจะรั้งหยางเฉียนไว้ แต่สิ่งที่เขาเห็นคือแผ่นหลังอันเด็ดเดี่ยวของหยางเฉียน

ตอนที่ทั้งสามคนขี่ม้าผ่านประตูเมือง หยางเฉียนก็หันไปสั่งหร่านจิ้ง "เดี๋ยวก่อน สั่งให้ทหารหน่วยรบพิเศษขึ้นม้าเตรียมพร้อมไว้ ถ้าเห็นท่าไม่ดี ให้รีบออกไปรับพวกข้าด้วย"

หร่านจิ้งถามด้วยความแปลกใจ "ท่านแม่ทัพ ท่าน... ท่านไม่กลัวตายหรือขอรับ?"

"บ้าสิ แกสิไม่กลัวตาย จำไว้ว่าเตรียมตัวให้พร้อม ชีวิตของพวกเราสามคนอยู่ในมือแกแล้วนะ"

หร่านจิ้งประสานมือ รับคำหนักแน่น "วางใจเถอะขอรับ ท่านแม่ทัพ เดินทางโดยสวัสดิภาพขอรับ"

หยางเฉียนแทบจะตกม้า ถลึงตาใส่หร่านจิ้ง "แกสิเดินทางโดยสวัสดิภาพ โคตรเหง้าแกก็เดินทางโดยสวัสดิภาพ"

หยางเฉียนเลิกสนใจหร่านจิ้ง ทั้งสามคนควบม้ามุ่งหน้าไปตรงกลางสมรภูมิ

พอมาถึงตรงกลาง หยางเฉียนก็ต้องแปลกใจ ไม่นึกเลยว่าจั่วเสียนหวังจะหน้าตาแบบนี้

หน้าตาก็พอดูได้ แต่ดูแก่กว่าอายุจริงไปหน่อย โดยเฉพาะหนวดเคราเฟิ้มๆ นั่น น่าจะทำให้ดูแก่กว่าอายุจริงสักสิบปีได้เลย

พอลงจากม้า หยางเฉียนก็พยักหน้าให้คริสทิน่า คริสทิน่ารีบหยิบโต๊ะเตี้ยกับเบาะรองนั่งลงมาจากม้า แล้วจัดแจงวางลงบนพื้น เบลิก้าหยิบไหเหล้าออกมาจากกล่องบนหลังม้า จัดเตรียมจอกเหล้า แล้วรินเหล้าจนเต็ม

หยางเฉียนผายมือเชิญ ไม่พูดพร่ำทำเพลง นั่งลงทันที จั่วเสียนหวังเห็นท่าทางของหยางเฉียน แววตาก็วูบไหวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะจ้องมองหยางเฉียนลึกๆ แล้วนั่งลงบนเบาะรองนั่งบ้าง

"ในเมื่อเจอกันแล้ว ทำไมถึงยังต้องใส่หน้ากากอีกล่ะ?" จั่วเสียนหวังถามอย่างไม่พอใจ

หยางเฉียนถอดหมวกเกราะออก ส่ายหัวไปมา รู้สึกโล่งขึ้นเยอะ

จั่วเสียนหวังแปลกใจ "เจ้าคือแม่ทัพรักษาเมืองงั้นรึ?"

หยางเฉียนยิ้ม หยิบจอกเหล้าขึ้นมา "ข้าน้อย หยางเฉียน ท่านแม่ทัพเจิ้นเป่ย (แม่ทัพพิทักษ์อุดร) แห่งแคว้นเซี่ย ขอคารวะท่านจั่วเสียนหวังแห่งซ่งหนู"

จั่วเสียนหวังส่ายหัวยิ้มๆ หยิบจอกเหล้าขึ้นมาพยักหน้ารับ แล้วซดรวดเดียวหมด "อืม... เหล้าแม่ทัพแท้ๆ เลย ดูท่าทางเจ้าอ้อนแอ้นๆ แบบนี้ ไม่นึกว่าจะดื่มเหล้าแรงๆ แบบนี้ได้ด้วย?"

"ท่านจั่วเสียนหวังคงยังไม่รู้ เหล้านี้น่ะ ข้าเป็นคนหมักเอง"

"อะไรนะ?" จั่วเสียนหวังตกใจ หันไปมองลูกน้องสองคนข้างๆ ก็เห็นว่าทั้งคู่ก็มีสีหน้าตกตะลึงเช่นกัน

"พวกคนแคว้นเซี่ยดื่มเหล้าแรงๆ แบบนี้ได้ด้วยงั้นรึ?"

"แคว้นเซี่ยของเรากว้างใหญ่ไพศาล มีทั้งคนชอบดื่มเหล้าข้าว มีทั้งคนชอบดื่มเหล้าผลไม้ แล้วก็มีพวกคอทองแดงที่ชอบดื่มเหล้าแม่ทัพแบบนี้ แต่เหล้าแม่ทัพต้องใช้ธัญพืชเยอะมาก ราคาก็เลยแพงหูฉี่"

จั่วเสียนหวังไม่เกรงใจ รินเหล้าให้ตัวเองอีกจอก "ท่านแม่ทัพหยาง มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะ ดูสิ ทหารของข้าข้างหลังนั่นรอกันจนจะทนไม่ไหวแล้ว"

หยางเฉียนเลียริมฝีปาก แค่นหัวเราะเยาะ แล้วบิดขี้เกียจ "ข้ามีเรื่องหนึ่งที่ไม่ค่อยเข้าใจ อยากให้ท่านจั่วเสียนหวังช่วยไขข้อข้องใจให้หน่อย"

"ว่ามาสิ"

"ทำไมถึงต้องมาตีแคว้นเซี่ยของข้าด้วย?"

จั่วเสียนหวังทำหน้าดูถูก "พวกคนแคว้นเซี่ยนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ โกหกหน้าตายเลยนะ? กวาดล้างสิบแปดเผ่าของพวกเรา ฆ่าทหารพวกเราไปตั้งหลายพันนาย คิดว่าพวกเราซ่งหนูรังแกง่ายนักหรือไง?"

"แค่นี้?"

"อะไรแค่นี้? นี่มันตั้งสิบแปดเผ่านะ ได้ยินว่ามีแม่ทัพคนหนึ่งเห็นพวกเจ้าคุมตัวชาวซ่งหนูหลายหมื่นคนเข้าไปในด่านไป๋อวิ๋นด้วยซ้ำ"

หยางเฉียนถูมือไปมา ทำท่าเหมือนอึกอักจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ไม่ยอมพูด

"ปัง~~~" จั่วเสียนหวังตบโต๊ะอย่างแรงด้วยความโกรธ "หน้าตาก็เหมือนผู้หญิง พูดจาก็อึกอัก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว กลับไปเตรียมตัวรบกันเลยดีกว่า"

จั่วเสียนหวังทำท่าจะลุกขึ้น

"ฮ่าๆๆ~~~~!" หยางเฉียนกลั้นขำไม่ไหว หัวเราะลั่นออกมา ไม่พูดไม่จา รินเหล้าดื่มเองหน้าตาเฉย

"เจ้าขำอะไร?" จั่วเสียนหวังโกรธจัด เขาทนท่าทางเยิ่นเย้อของหยางเฉียนไม่ไหวแล้วจริงๆ