บทที่ 91 ขวัญกำลังใจ

ในชีวิตที่แล้ว เขาซื้อดาบหรือกระบี่มาสะสมสักเล่มก็ต้องเก็บเงินเป็นปีสองปี ตั้งแต่ซื้อบ้าน ผ่อนบ้าน ก็เหมือนถูกคนกดติดพื้นแล้วลอกคราบไปทีละชั้น นี่คงเป็นความหมายของคำว่า "ผ่อนจนรากเลือด" สินะ

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมา หยางเฉียนก็จำได้ว่า เขาไม่ได้ซื้ออาวุธเย็นเลยอย่างน้อยสองสามปี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการซื้อดาบซู่เถี่ยเลย ความฝันที่อยากจะลองทดสอบอาวุธเย็นโบราณก็ต้องพับเก็บไปอย่างไม่มีกำหนดเพราะต้องผ่อนบ้าน

แต่ตอนนี้ เขาสามารถใช้และทดสอบอาวุธเย็นได้อย่างสบายใจ สำหรับคนที่หลงใหลในอาวุธเย็น จะมีอะไรมีความสุขไปกว่านี้อีกล่ะ?

"ชิ้ง~~~!"

หยางเฉียนชักดาบซู่เถี่ยออกจากฝัก จับด้ามด้วยสองมือ สูดหายใจลึก แล้วฟาดลงสุดแรง

"ฉับ~~!"

ประกายความเย็นวาบผ่าน ไม่ใช่แค่เกราะหนังสามสิบชั้นที่ขาดกระจุย แต่ไม้รองรับด้านล่างก็ถูกฟันขาดเป็นสองท่อนด้วย

"บ้าเอ๊ย คมกริบเลยแฮะ~~~!" หยางเฉียนยกดาบขึ้นมาดูใกล้ๆ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด ใบมีดส่องประกายเย็นเยียบ ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือบิ่นแม้แต่น้อย

แต่พอเขาตรวจดูเกราะหนัง คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน รอยตัดบนเกราะหนังชั้นบนๆ เรียบเนียน แต่พอดูชั้นล่างๆ กลับมีรอยฉีกขาดและดูหยาบกระด้าง

"ไม่ได้การล่ะ จะใช้แรงเยอะเกินไปก็ไม่ได้ คริสทิน่ากับเบลิก้าก็ไม่เหมาะที่จะทดสอบ" หยางเฉียนตัดสองสาวร่างถึกออกไปโดยอัตโนมัติ แล้วตะโกนออกไปข้างนอก

"จางอวี่เมิ่ง หร่านจิ้ง เข้ามานี่ซิ"

หร่านจิ้งเดินเข้ามา ประสานมือคารวะ "ท่านแม่ทัพ แม่นางจางไม่อยู่ขอรับ ไปเล่นซนที่ไหนก็ไม่รู้"

"ช่างนางเถอะ เจ้าลองเอาดาบเล่มนี้ฟันดูสิ ดูว่าจะฟันเกราะหนังขาดได้กี่ชั้น~~~~!"

"ให้ข้าฟันสุดแรงเลยหรือขอรับ?" หร่านจิ้งถาม

"สุดแรง? ฮ่าๆๆ แรงอย่างเจ้าน่ะ สุดแรงไปเลย... เดี๋ยวก่อน..." หยางเฉียนคิดไปคิดมา ก็อดเตือนไม่ได้ "ออมแรงไว้หน่อยก็ดีนะ"

หร่านจิ้งเกือบจะสะดุดแรงตัวเอง "ท่านแม่ทัพ ช่วงนี้แรงข้าก็เยอะขึ้นอยู่นะขอรับ"

หยางเฉียนเหล่ไปที่ก้นของเขาแล้วหัวเราะเยาะ "ข้ากลัวก้นเจ้าจะปริจนเลือดสาดน่ะสิ"

หร่านจิ้งหน้าแดงก่ำ จับดาบสองมือ แล้วฟันลงมาด้วยแรงที่ใช้ฆ่าศัตรู

"ฉับ~~!"

เศษเกราะหนังปลิวว่อน หยางเฉียนนับจำนวนชั้นที่ขาดอย่างละเอียด แล้วก็ต้องขมวดคิ้วแน่น เขารับดาบซู่เถี่ยมา ลูบใบมีดด้วยนิ้ว แล้วพึมพำอย่างสงสัย

"ไม่ถูกสิ ในประวัติศาสตร์บันทึกไว้ว่าดาบซู่เถี่ยฟันเกราะหนังขาดได้สามสิบชั้น ทำไมพอหร่านจิ้งฟัน ถึงขาดแค่สิบสองสิบสามชั้นล่ะ"

หยางเฉียนไม่ยอมแพ้ เรียกทหารมาอีกสิบกว่านาย ให้ผลัดกันฟันดู บางคนฟันได้สิบห้าชั้น บางคนก็สิบแปด หรือยี่สิบชั้น แต่ก็ไม่มีใครทำได้ถึงมาตรฐานตามที่บันทึกไว้ในประวัติศาสตร์เลย

หยางเฉียนชักจะทนไม่ไหว คว้าดาบแล้วเดินตรงไปที่ร้านตีเหล็กทันที

ดาบที่โอวเยี่ยเซี่ยตีขึ้นมานี้ ในยุคนี้ถือว่าเป็นสุดยอดอาวุธแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแร่เหล็กขาดแคลน ต้นทุนก็คงถูกลงไปมาก และเหมาะมากที่จะนำมาติดอาวุธให้กองทัพขนาดใหญ่

แต่ของถูกก็คือของถูก ในเมื่อเงินเท่ากัน วัสดุเหมือนกัน ทำไมถึงไม่ทำให้มันดีขึ้นไปอีกระดับล่ะ จะยอมลดมาตรฐานลงทำไม

"ตาเฒ่าเซี่ย ออกมานี่เลยนะ"

พอเข้ามาในร้านตีเหล็ก หยางเฉียนก็โวยวายทันที นี่เป็นการตั้งรับรักษาเมืองครั้งแรก หยางเฉียนระมัดระวังตัวมาก จะไม่ยอมทำเรื่องงี่เง่าเหมือนในละครเด็ดขาด

โอวเยี่ยเซี่ยสะดุ้งโหยง คิดในใจ "งานเข้าแล้ว"

ไอ้หนูหยางเฉียนนี่ เวลามาขอร้องก็เรียกท่านปรมาจารย์โอวเยี่ยอย่างนั้นอย่างนี้ พอจะมาหาเรื่องก็เรียกตาเฒ่าเซี่ย ข้าแซ่โอวเยี่ยเว้ย ไม่ได้แซ่เซี่ย

"แหม ท่านแม่ทัพหยาง ดาบถูกใจไหมขอรับ?" โอวเยี่ยเซี่ยยิ้มประจบประแจง

หยางเฉียนโกรธจนจมูกบาน "ตาเฒ่าเซี่ย ดาบที่ข้าออกแบบไว้ มันต้องฟันเกราะหนังขาดสามสิบชั้น ทำไมดาบที่เจ้าตีออกมา ถึงฟันขาดแค่สิบห้าชั้นล่ะ?"

โอวเยี่ยเซี่ยใจหล่นวูบ ซวยแล้วสิ "เรื่องนี้... ข้าน้อยก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ ข้าน้อยทำตามที่ท่านสั่งทุกอย่างเลยนะขอรับ"

"มาๆๆ เล่าขั้นตอนการตีดาบมาให้ข้าฟังอย่างละเอียดเลยนะ"

โอวเยี่ยเซี่ยไม่กล้าชักช้า รีบเล่าขั้นตอนการตีดาบซู่เถี่ยทั้งหมดให้ฟัง หยางเฉียนก็ตั้งใจฟังอย่างละเอียด

"เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าใช้น้ำชุบแข็งเหรอ? ทำไมล่ะ ข้าสั่งให้ใช้น้ำปัสสาวะหมูกับน้ำมันหมูชุบแข็งไม่ใช่เหรอ?"

โอวเยี่ยเซี่ยฝีมือดีมาก แต่ก็ยังติดความเคยชินเดิมๆ ตั้งแต่โบราณกาลมา การชุบแข็งก็ใช้น้ำทั้งนั้น อย่างมากก็แค่ผสมแร่ธาตุลงไปในน้ำ ซึ่งถือเป็นเคล็ดลับประจำตระกูลของช่างตีเหล็กแต่ละคน

หยางเฉียนหงุดหงิดมาก "หนอย ตาเฒ่าเซี่ย ครั้งนี้ตีไปห้าร้อยเล่มแล้วก็ช่างมันเถอะ ตั้งแต่วันนี้ไป ดาบซู่เถี่ยทุกเล่มต้องชุบแข็งด้วยน้ำปัสสาวะของสัตว์ทั้งห้า (วัว แกะ หมู หมา ไก่) ผสมกัน แล้วก็อย่าลืมใช้น้ำมันหมูด้วย เข้าใจไหม?"

"ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ"

หยางเฉียนดูสารคดีและข้อมูลเกี่ยวกับดาบซู่เถี่ยมาเป็นสิบๆ รอบ กุญแจสำคัญของดาบชนิดนี้คือ วัสดุต้องเป็นเหล็กกล้า ที่มีความยืดหยุ่นพอเหมาะ

และอีกอย่างที่สำคัญมากคือการชุบแข็ง ถ้าเปรียบความสมบูรณ์แบบของดาบซู่เถี่ยเป็นเปอร์เซ็นต์ ขั้นตอนการชุบแข็งก็กินพื้นที่ไปกว่า 30% แล้ว

น้ำปัสสาวะช่วยให้เย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว แถมยังมีแร่ธาตุผสมอยู่ด้วย ส่วนน้ำมันหมูมีความเฉื่อย ช่วยให้เย็นตัวช้า

การชุบแข็งสลับไปมาด้วยของเหลวสองชนิดนี้ จะทำให้ดาบซู่เถี่ยมีความแข็งแกร่งและยืดหยุ่นในเวลาเดียวกัน ไม่ว่าจะใช้ฟันคน หรือปะทะกับอาวุธอื่นในระยะประชิด ใบมีดก็จะไม่บิ่นหรือหัก

ด้วยประสิทธิภาพที่ยอดเยี่ยมและราคาที่ย่อมเยา ดาบซู่เถี่ยจึงเป็นที่จารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ของชนชาติจีนอย่างยิ่งใหญ่

แถมยังเป็นจุดเชื่อมต่อสำคัญในประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของดาบ โดยสืบทอดรูปแบบมาจากดาบหวนโส่ว (ดาบวงแหวน) และเป็นต้นแบบของดาบถังเหิง (ดาบคาดเอวสมัยถัง)

ถ้าไม่มีดาบซู่เถี่ย ดาบถังเหิงก็จะไม่มีต้นแบบให้พัฒนาต่อยอดไปได้

"รายงาน~~~~!" ทหารเลวที่มีธงเสียบอยู่ด้านหลังวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ตะโกนด้วยริมฝีปากที่แห้งผาก "ท่านแม่ทัพหยาง พบทหารม้าจำนวนมากอยู่ห่างออกไปห้าสิบลี้ขอรับ"

หยางเฉียนกลับมีสีหน้าดีใจ "มีประมาณกี่คน?"

"ราวๆ แสนห้าหมื่นคนขอรับ"

"ความเร็วเป็นยังไงบ้าง?"

"ไม่ช้าไม่เร็วขอรับ วันนี้อาจจะยังมาไม่ถึง"

"ไปพักผ่อนเถอะ หร่านจิ้ง~~~~!"

หร่านจิ้งเดินเข้ามาจากข้างนอก ประสานมือคารวะ "ท่านแม่ทัพ!"

"ตีกลองรวมพล"

หร่านจิ้งใจเต้นระทึก ตะโกนรับคำ "รับทราบ~~~~!"

ไม่นาน เสียงกลองรวมพลก็ดังกึกก้องไปทั่วด่านไป๋อวิ๋น

"ตึง ตึง ตึง~~~~!"

ชายฉกรรจ์นับสิบคนเปลือยท่อนบน เผยให้เห็นมัดกล้ามที่แข็งแรง พวกเขาใช้ไม้ตีกลองขนาดเท่าท่อนแขนเด็กทารก รัวตีกลองศึกอย่างดุดัน

ทหารทั้งหมดเริ่มมารวมตัวกันที่ลานฝึก หยางเฉียนสวมเกราะโซ่ถักหมิงกวง คาดดาบซู่เถี่ยไว้ที่เอว เดินขึ้นไปบนแท่นบัญชาการ

เขากวาดสายตามองลงไป ทหารชายแดนพวกนี้มีฝีมือไม่เบาเลยจริงๆ แต่ที่น่าเสียดายคือ มีแค่กองร้อยที่อยู่แถวหน้าสุดเท่านั้นที่ยืนเข้าแถวได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยที่สุด

ก่อนออกรบทุกครั้ง แม่ทัพมักจะพูดปลุกใจทหารด้วยคำสัญญาสวยหรูเรื่องการเลื่อนยศ เลื่อนตำแหน่ง และเงินทองรางวัล แต่หยางเฉียนไม่อยากใช้วิธีนั้น เขาเคยฝึกทหารมาก่อน รู้ดีว่าทหารคิดอะไรอยู่

พูดกันตามตรง คนที่มาเป็นทหารอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่ถูกเกณฑ์มาทั้งนั้นแหละ ก็คือโดนบังคับมานั่นเอง คนพวกนี้จะมีความมุ่งมั่นอะไร? ไม่มีเลยสิ ถ้าสู้รบชนะก็ดีไป แต่ถ้าตกเป็นรองเมื่อไหร่ ก็เตรียมตัวแตกทัพได้เลย

คนยุคนี้มาเป็นทหารก็เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง น้อยคนนักที่จะมาเพื่อปกป้องประเทศชาติ หยางเฉียนเลยคิดว่า ไม่จำเป็นต้องให้พวกเขารู้หนังสือหรอก แต่ต้องให้พวกเขาเข้าใจความจริงข้อนี้

"พี่น้องทหารทั้งหลาย! พวกซ่งหนูอยู่ห่างจากเราแค่ห้าสิบลี้ พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้มันก็จะบุกมาถึงแล้ว ข้าอยากถามพวกเจ้าว่า พวกเจ้ามาสู้รบเพื่ออะไร?"

พลทหารส่งสารตะโกนถ่ายทอดคำพูดของหยางเฉียนต่อๆ กันไป ทันใดนั้น ทั้งกองทัพก็เริ่มซุบซิบพูดคุยกัน

"ก็ต้องมาสร้างชื่อเสียงสร้างผลงานสิ"

"สร้างผลงานบ้าอะไรล่ะ ข้าถูกลากตัวมาต่างหาก"

"ข้าสิซวยสุด เพิ่งแต่งงานแท้ๆ หน้าเมียยังไม่ทันได้มอง ก็ถูกจับมาซะแล้ว"

"บางทีเมียเจ้าอาจจะขี้เหร่ก็ได้นะ"

.......

หยางเฉียนกล่าวต่อ "ข้ารู้ดีว่าพวกเจ้าหลายคนมาเพื่ออนาคตของตัวเอง บางคนก็ถูกเกณฑ์มาอย่างไม่เต็มใจ ต้องมาทนลำบากในค่ายทหารทุกวัน ตอนนี้ยังเป็นหน้าร้อน แต่พอหน้าหนาวมาเยือน ก็ต้องทนความหนาวเหน็บ..."

เซี่ยเหวินหวังที่ยืนอยู่ด้านข้างเลิกคิ้ว หันไปบ่นกับชวีซิวเหวิน "เจาเอ๋อร์ทำบ้าอะไรเนี่ย? มีใครเขาปลุกใจทหารกันแบบนี้บ้าง? หรือว่าข้าจะให้ตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ยผิดคนซะแล้ว ให้เถียนจงขึ้นไปพูดยังจะดีซะกว่า"

ชวีซิวเหวินก็เริ่มสงสัยเหมือนกัน "ตามปกติแล้ว องค์ชายเจาไม่น่าจะเป็นคนแบบนี้นะพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดของหยางเฉียนทำให้ทหารทุกคนรู้สึกโดนใจ หลายคนเริ่มบ่นพึมพำว่าอยู่ที่นี่กินไม่อิ่ม นอนไม่หลับ แถมยังไม่ได้เจอหน้าครอบครัวอีก

"ไม่รู้ว่าที่บ้าน น้องสาวจะมีข้าวกินไหมนะ..."

"ไม่รู้ว่าปีนี้จะกลับไปเกี่ยวข้าวทันไหม..."

"ไม่รู้ว่าอาการปวดหลังของพ่อจะดีขึ้นหรือยัง..."

"เจ้าเหมียวน้อยที่อยู่หน้าบ้าน ไม่รู้ว่าป้าข้างบ้านจะช่วยให้อาหารหรือเปล่า..."

บรรยากาศแห่งความสิ้นหวังเริ่มแผ่กระจายไปทั่วกองทัพ

เซี่ยเหวินหวังส่ายหัวอย่างผิดหวัง คราวนี้แม้แต่เซวียคังอันและชวีซิวเหวินก็หมดคำจะแก้ตัวให้

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็ตะโกนเสียงดังก้อง "แต่พวกเจ้าไม่รู้เลย ไม่รู้เลยสักนิดว่า ข้างนอกนั่นคือพวกหมาป่าซ่งหนู ถ้าพวกมันบุกเข้ามาได้ มันจะฆ่าพ่อแม่พวกเจ้า จับลูกพวกเจ้าไปเป็นทาส และย่ำยีผู้หญิงของพวกเจ้า!"

ทหารทุกคนเริ่มมีแววตาโกรธแค้น

"ที่พวกเจ้ามาอยู่ที่ชายแดนแห่งนี้ ก็เพื่อให้ครอบครัวได้มีชีวิตที่สงบสุข ที่พวกเจ้ามาทนลำบาก ก็เพื่อให้ลูกหลานไม่ต้องมาลำบากเหมือนพวกเจ้า ทุกครั้งที่พวกเจ้าฆ่าพวกซ่งหนูได้หนึ่งคน ก็หมายความว่าศัตรูของลูกหลานพวกเจ้าจะลดลงไปอีกหนึ่งคน"

"หลายๆ สิ่งจำเป็นต้องมีคนทำ ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมทนลำบาก ไม่ยอมเสี่ยงชีวิต วันข้างหน้าคนที่ต้องมาทนลำบากและเสี่ยงชีวิตก็คือลูกหลานของพวกเราเอง มีประเทศชาติ ถึงจะมีบ้าน เมื่อประเทศชาติเข้มแข็ง พวกเราถึงจะอยู่เย็นเป็นสุขได้"

"ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง~~~~!" ทหารสองพันนายในกองร้อยแนวหน้าชักดาบออกมาพร้อมกัน

แล้วตะโกนดังกึกก้อง "พวกข้ายินดีพลีชีพเพื่อชาติ ไม่เสียใจ ไม่เสียใจ ไม่เสียใจ~~~~!"

เมื่อหยางเฉียนใช้คำพูดง่ายๆ อธิบายให้ทหารเข้าใจว่าพวกเขาต่อสู้เพื่ออะไร บรรยากาศก็พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

ทหารหลายคนฮึกเหิม ตะโกนร้องด้วยความโกรธแค้น "ข้าก็ยอมปกป้องชาติปกป้องบ้านเกิด"

"ข้าด้วย"

"ข้าไม่กลัวตาย~~~"

"เพื่อให้ลูกข้ามีชีวิตที่ดีขึ้น ข้าจะฆ่าพวกซ่งหนูให้หมด"

ในกลุ่มทหารสองพันนายแนวหน้า หร่านจิ้งตะโกนร้องเพลงขึ้นมาเสียงดัง "ใครว่าไร้เสื้อผ้า ก็ใส่เสื้อตัวเดียวกัน พระราชาทรงระดมพล ก็เตรียมหอกดาบให้พร้อม จะร่วมเป็นร่วมตายกับเจ้า......"