บทที่ 90 ต้นทุนของดาบซู่เถี่ยสูงเกินไป

ชวีซิวเหวินแอบเช็ดปากอย่างแนบเนียน ล้วงจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้เซี่ยเหวินหวัง "ฝ่าบาท นี่เป็นจดหมายด่วนจากเมืองหลวงเฉาเสียนพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยเหวินหวังเปิดอ่านดู ผ่านไปพักใหญ่ก็นำจดหมายไปเผากับคบเพลิง ทันใดนั้นจดหมายก็กลายเป็นลูกไฟแล้วถูกโยนทิ้งลงมาจากกำแพงเมือง

"พวกเจ้าคิดว่า โจวฉี นี่มันหมายความว่ายังไง อัครเสนาบดีสั่งให้เขาส่งคนมาเป็นผู้ตรวจการทัพ แต่เขากลับนิ่งเฉย เรื่องนี้มันแปลกๆ นะ"

เซวียคังอันถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมอัครเสนาบดีถึงส่งคนมาโดยไม่มีเหตุผลล่ะพ่ะย่ะค่ะ?"

"ฮึ ก็คงเป็นเพราะช่วงนี้เจาเอ๋อร์ทำผลงานโดดเด่นเกินไปน่ะสิ ถ้าส่งผู้ตรวจการทัพมาก็แปลว่าอยากจะดึงตัวไปเป็นพวก แต่ถ้าอยากจะกดขี่ล่ะก็ คงส่งแม่ทัพคนอื่นมาแทนแล้ว"

"แม่ทัพ? พวกเขามีป้ายอาญาสิทธิ์ (หู่ฝู) หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เซี่ยเหวินหวังถอนหายใจยาว "เป็นเจี๋ยเอ๋อร์ (องค์ชายรัชทายาท) เมื่อสิบปีก่อน ข้าเคยมอบป้ายอาญาสิทธิ์ให้เขาก้อนหนึ่ง แต่คุมทหารได้แค่หมื่นนาย ทว่าผู้ตรวจการทัพคนนี้กลับถูกโจวฉีขัดขวางไว้เสียก่อน"

"ฝ่าบาท ได้ยินมาว่าเมื่อช่วงก่อนที่องค์ชายเจายังไม่มาที่ชายแดน ท่านแม่ทัพโจวตั้งใจจะยกลูกสาวให้แต่งงานกับองค์ชายเจา แต่ว่า..." ชวีซิวเหวินพูดอึกอัก

"หืม? แต่ว่าอะไร?"

"ได้ยินมาว่า พอลูกสาวท่านแม่ทัพโจวรู้ข่าว ก็หนีออกจากบ้านไปกลางดึก จนป่านนี้ยังหาตัวไม่พบเลยพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยเหวินหวังหน้าตึง "ฮึ นังเด็กนี่ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เจาเอ๋อร์ก็แค่ซุกซนไปบ้าง รอให้โตกว่านี้ นิสัยก็จะนิ่งขึ้นเอง ว่าแต่นางอายุเท่าไหร่แล้ว?"

"เพิ่งพ้นวัยปักปิ่น (15 ปี) แต่ยังไม่ถึงวัยออกเรือน (20 ปี) พ่ะย่ะค่ะ (ประมาณ 16-19 ปี)"

เซี่ยเหวินหวังขมวดคิ้ว "แก่ไปหน่อยนะ ลูกข้าเพิ่งจะแปดขวบ พ้นปีนี้ไปก็เพิ่งจะเก้าขวบ แก่กว่าลูกข้าตั้งสิบปี"

เซวียคังอันกับชวีซิวเหวินสบตากันอย่างจนใจ ใครจะไปคิดว่าจีเจาในวัยแปดขวบจะออกรบเหนือจรดใต้ สร้างผลงานมากมายขนาดนี้

"ได้ยินเถียนจงบอกว่า องค์ชายผ่านศึกน้อยใหญ่มาหลายสิบครั้ง ไม่เคยพ่ายแพ้เลยแม้แต่ครั้งเดียว แถมหลายศึกใหญ่ก็ไม่มีทหารบาดเจ็บล้มตายเลย องค์ชายเจาจะต้องถูกจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ"

เซี่ยเหวินหวังครุ่นคิดอย่างละเอียด "เอาอย่างนี้ ส่งคนไปตามหาลูกสาวของโจวฉี ถ้าได้แต่งงานกับเจาเอ๋อร์ ในอนาคตก็จะเป็นผลดีต่อเขาด้วย"

เซวียคังอันกับชวีซิวเหวินตกใจ นี่มันจังหวะตั้งรัชทายาทชัดๆ โชคดีที่คราวนี้ฝ่าบาทพาสองคนมาด้วย พวกเขาคิดว่าตัวเองโชคดีที่ได้รู้จักหยางเฉียนก่อนและสร้างความประทับใจไว้แล้ว

แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า ในสายตาของหยางเฉียน พวกเขาสามคนก็เป็นแค่ตาลุงทึ่มๆ สามคนที่เกาะติดเขาแจเป็นตังเมแค่นั้นเอง

จางอวี่เมิ่งยืนพิงกำแพงเมือง หันไปมองนอกด่านที่มืดมิด ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

"หยางเฉียน ปูนซีเมนต์ที่นายอยากได้ ฉันก็ทำให้แล้ว นายช่วยส่งฉันกลับไปก่อนได้ไหม?"

หยางเฉียนเหล่ตามอง "กลัวล่ะสิ?"

จางอวี่เมิ่งมองเขาด้วยความประหลาดใจ "นาย... นายไม่กลัวเหรอ?"

หยางเฉียนกระดกเหล้าในมือจนหมดจอก แล้วหัวเราะร่วน "กลัว? กลัวแล้วได้อะไร? เธอรู้ไหม? ในเวลาไม่ถึงปี ฉันออกรบมาแล้วยี่สิบกว่าครั้ง ไม่เคยแพ้เลยสักครั้ง ทุกคนต่างก็ชื่นชมว่าฉันเก่ง แต่พวกเขาละเลยปัจจัยที่สำคัญที่สุดไป"

"อะไรล่ะ?"

"ยี่สิบกว่าครั้งนั่น ฉันใช้แต่แผนจู่โจมสายฟ้าแลบ หรือไม่ก็ลอบโจมตี ไม่เคยปะทะกันซึ่งๆ หน้าเลย พวกซ่งหนูขี่ม้ายิงธนูเก่ง แต่เรื่องตีเมืองน่ะ ไม่ใช่ทางถนัดของพวกมันหรอก แต่ว่านะ...."

หยางเฉียนลูบหัวตัวเองอย่างเขินๆ แล้วพูดประโยคที่จางอวี่เมิ่งไม่อยากได้ยินที่สุดออกมา "ฉันก็ยังไม่เคยตั้งรับรักษาเมืองเหมือนกันแหละ"

.........

"บ้าเอ๊ย พี่ชาย ไฟลามทุ่งแล้วรู้ตัวไหม? ไม่ได้ๆๆ นายต้องส่งฉันกลับไป ฉันยังไม่อยากตายเร็วนะ"

จางอวี่เมิ่งกระโดดเหยง คว้าคอเสื้อหยางเฉียน ทำท่าเหมือนจะเอาเรื่องเขาให้ได้

หยางเฉียนมึนๆ งงๆ ปัดจางอวี่เมิ่งออกไปอย่างรำคาญ "เธอขี้ขลาดขนาดนี้ จะเอาชีวิตรอดในยุคนี้ได้ยังไง ดูไปเงียบๆ เถอะ ศึกครั้งนี้อาจจะไม่ได้สู้กันก็ได้"

ตอนนั้นเอง แก๊งสามทหารเสือก็เดินเข้ามา ยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพหยาง ทำไมถึงกล่าวเช่นนั้นล่ะขอรับ มีข่าวกรองมาว่า ซ่งหนูบุกโจมตีเผ่าเจี๋ยอย่างหนักหน่วง ราวกับจะแลกด้วยชีวิต แต่เผ่าเจี๋ยก็ไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน"

"ไม่รู้ไปได้อาวุธล็อตใหญ่มาจากไหน โต้กลับอย่างดุเดือด บาดเจ็บล้มตายกันทั้งสองฝ่าย ข้าว่าอีกไม่นาน พวกซ่งหนูก็คงต้องพักรบ หลังจากนั้นก็คงไม่ต้องให้ข้าพูดต่อแล้วใช่ไหมขอรับ"

หยางเฉียนแค่นหัวเราะ "ข่าวไวดีนี่ พ่อค้าธรรมดาไม่มีทางมีแหล่งข่าวแบบนี้หรอก ข้าบอกแล้วไงว่าพวกท่านสามคนไม่ธรรมดา"

"ท่านแม่ทัพหยาง ช่วยอธิบายให้ฟังหน่อยเถอะขอรับ ไม่อย่างนั้นพวกข้าสามคนฟังความไม่ปะติดปะต่อ คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ" ชวีซิวเหวินรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย

หยางเฉียนลุกขึ้นยืน ทอดสายตามองออกไปยังความมืดมิดนอกด่าน ราวกับจะมองทะลุหมอกควันอันไร้ที่สิ้นสุด

"สุดยอดของกลยุทธ์ คือการใช้ปัญญาเอาชนะศัตรู รองลงมาคือใช้การทูต รองลงมาอีกคือใช้กำลังทหาร และที่แย่ที่สุดคือการตีเมือง การตีเมืองคือทางเลือกสุดท้ายจริงๆ ซ่งหนูทำศึกติดๆ กันมาหลายครั้ง ทหารและม้าต่างก็เหนื่อยล้า ขวัญกำลังใจตกต่ำ พอมาเจอด่านที่แข็งแกร่งขนาดนี้ ขวัญกำลังใจต้องลดฮวบลงอีกแน่นอน"

"จริงๆ แล้วตอนนี้พวกเรายังไม่พร้อมจะกวาดล้างซ่งหนู การเตรียมตัวยังไม่ดีพอ ดังนั้นถ้าเลี่ยงได้ก็ควรเลี่ยง ข้าวางแผนไว้แล้ว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด การไม่รบก็ถือเป็นชัยชนะ"

"โอ้? หมายความว่ายังไงหรือ?" เซี่ยเหวินหวังเริ่มสนใจ

"ความขัดแย้งทุกอย่างล้วนมีจุดประสงค์ การรบคือทางเลือกสุดท้าย เมื่อจุดประสงค์ไม่บรรลุเป้าหมาย ถึงจะใช้สงครามเข้าแก้ปัญหา ถ้าข้ามีวิธีทำให้ซ่งหนูถอยทัพไปได้ นั่นก็เท่ากับเป็นการยืนยันคำกล่าวที่ว่า 'สุดยอดของกลยุทธ์ คือการใช้ปัญญาเอาชนะศัตรู' ไม่ใช่หรือ?"

"ท่านแม่ทัพหยาง ช่วยอธิบายให้ละเอียดกว่านี้ได้ไหมขอรับ?" เซวียคังอันถามอย่างตื่นเต้น

หยางเฉียนเหยียดยิ้ม สายลมพัดชุดผ้าไหมของเขาจนเกิดเสียงดังพึ่บพั่บ ลมในฤดูร้อนกลับแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ

"ขอข้าเก็บไว้เป็นความลับก่อนละกัน พูดไปเดี๋ยวจะไม่ขลัง ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ค่อยสู้กันสักตั้ง ด้วยความแข็งแกร่งของด่านไป๋อวิ๋นของเรา ถ้าศัตรูไม่มีกำลังมากกว่าเราสิบเท่า ก็ไม่มีทางตีแตกหรอก เอาล่ะ วันนี้สนุกมาก ทุกคนไปนอนกันเถอะ"

หยางเฉียนบิดขี้เกียจ แล้วเดินลงจากกำแพงเมืองไป จางอวี่เมิ่งรีบวิ่งไปหาเถียนจงด้วยความตื่นเต้น "ท่านแม่ทัพเถียน ช่วยส่งฉันกลับไปเมืองอวิ๋นทงก่อนได้ไหม?"

เถียนจงทำหน้าตกใจ "เจ้าก็ไปขอกับท่านแม่ทัพหยางโดยตรงสิ"

"เขา... เขาไม่ยอม บอกว่าฉันขี้ขลาด" จางอวี่เมิ่งพูดอย่างเจ็บใจ

"ฮ่าๆๆ ในเมื่อท่านแม่ทัพหยางให้เจ้าอยู่ที่นี่ เจ้าก็เชื่อฟังเขาเถอะ อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ท่านแม่ทัพหยางก็ไม่เคยตัดสินใจอะไรพลาดเลยนะ อีกอย่างเขาเป็นผู้บังคับบัญชาของข้า ถ้าเขาไม่ให้เจ้าไป เจ้าก็ไปไหนไม่ได้หรอก"

จางอวี่เมิ่งคอตก เดินลงจากหอประตูเมืองไปอย่างหงอยๆ

เวลาผ่านไปครึ่งเดือน ภายในค่ายทหารเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เมื่อสิ่งก่อสร้างบางส่วนถูกปรับปรุงใหม่ ทหารหน่วยรบพิเศษก็เริ่มย้ายเข้ามาประจำการ ส่วนทหารหน่วยสนับสนุนก็ยังคงกางเต็นท์อยู่ข้างนอกเหมือนเดิม

ตอนนี้ทหารหน่วยสนับสนุนก็สบายขึ้นแล้ว มีทาสชาวแคว้นเซี่ยคอยช่วยทำงานจิปาถะ จะมีอะไรไม่พอใจอีกล่ะ หยางเฉียนสั่งให้คนไปบอกพวกทาสว่า เมื่อสงครามจบลง

เขาจะรับเลี้ยงพวกทาสเหล่านี้ไว้ หรือจะช่วยฟื้นฟูทะเบียนราษฎรให้ก็ได้ ดังนั้นตอนนี้พวกทาสจึงไม่ก่อความวุ่นวาย ไม่ทำตัวเหลวไหล กลับตั้งหน้าตั้งตาช่วยงานพวกทหารอย่างขะมักเขม้น

ดาบซู่เถี่ยที่หยางเฉียนออกแบบไว้ก็เริ่มถูกตีขึ้นมาทีละเล่ม นี่ไม่ใช่แค่อาวุธเหล็กธรรมดา แต่เป็นอาวุธที่ทำจากเหล็กกล้า

ในยุคที่เครื่องทองสัมฤทธิ์เกลื่อนเมืองและเครื่องเหล็กมีใช้อย่างแพร่หลาย ดาบซู่เถี่ยถือเป็นอาวุธระดับเทพเลยทีเดียว และนี่ไม่ใช่แค่เล่มเดียว แต่เป็นการตีขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างต่อเนื่อง

โอวเยี่ยเซี่ยนามดาบซู่เถี่ยที่ใบมีดส่องประกายวาววับส่งให้หยางเฉียน "ท่านแม่ทัพหยาง ข้าน้อยไม่ทำให้ท่านผิดหวัง ดาบซู่เถี่ยตีเสร็จแล้วขอรับ"

หยางเฉียนรับดาบซู่เถี่ยที่แผ่รังสีอำมหิตมาถือไว้ ความชื่นชอบฉายชัดบนใบหน้า "ตีได้กี่เล่มแล้ว?"

"ห้าร้อยเล่มขอรับ ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยมีเรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าสมควรจะพูดหรือไม่?"

หยางเฉียนกำลังชื่นชมดาบซู่เถี่ยในมืออย่างมีความสุข "ว่ามาสิ"

"ท่านแม่ทัพหยาง ดาบนี่ต้นทุนสูงเกินไปขอรับ เล่มหนึ่งตกอยู่ที่ 3,000 ถึง 3,500 อีแปะเลยทีเดียว"

โอวเยี่ยเซี่ยพูดด้วยความเจ็บปวดใจ ถึงแม้พวกเขาจะเป็นแค่ช่างฝีมือ แต่ก็ต้องประหยัดให้มากที่สุด กองทัพไม่ใช่พวกหน้าโง่นะ

ช่างตีดาบฝีมือดีที่คุมทีมงาน จะต้องรู้จักประหยัดวัสดุให้อยู่ในงบประมาณที่จำกัด ถือเป็นมาตรฐานสำคัญอย่างหนึ่งเลยทีเดียว

"อะไรนะ? ทำไมถึงแพงขนาดนี้?"

"ความจริงแล้ว ด้วยวิธี 'ถลุงเหล็กกล้า' ที่ท่านคิดค้นขึ้นมา มันเหมาะกับการผลิตดาบซู่เถี่ยจำนวนมาก แต่ที่มันแพงก็เพราะแร่เหล็กนี่แหละขอรับ"

"วิธีถลุงเหล็กกล้า ต้นทุนก็ต่ำ แล้วทำไมถึงแพงอย่างที่เจ้าว่าล่ะ? ดาบเล่มเดียวราคาเท่ากับกระบี่ตั้งห้าหกเล่ม ถ้าตีดาบแสนเล่ม ก็เท่ากับตีกระบี่ได้ตั้งห้าหกแสนเล่มเลยไม่ใช่เหรอ?"

โอวเยี่ยเซี่ยยิ้มเจื่อน "ท่านแม่ทัพหยาง มันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกขอรับ ความจริงแล้วแร่เหล็กทั่วไป ปีๆ นึงก็ขุดได้เยอะอยู่ แต่ปกติไม่ได้ขุดทุกวัน"

"เพราะหลังจากขุดแล้ว การใช้วิธี 'ถลุงเหล็กก้อน' มันทั้งเสียเวลาและเสียแรง ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้วิธีถลุงเหล็กกล้า ผลลัพธ์ก็ออกมาดี แต่ยังไม่ได้แพร่หลายนัก ที่แพงก็แพงที่แร่เหล็กนี่แหละขอรับ"

หยางเฉียนถึงกับบางอ้อ นี่มันเป็นเพราะความเคยชินแท้ๆ ที่แท้ก็เป็นเพราะแร่เหล็กไม่พอ อาวุธดาบและกระบี่ทั่วไปส่วนใหญ่ยังใช้ทองสัมฤทธิ์อยู่เลย

ดาบเหล็ก กระบี่เหล็ก เป็นของที่พวกระดับแม่ทัพขึ้นไปเท่านั้นถึงจะได้ใช้ หรือไม่ก็เป็นพวกตระกูลทหารที่มีความดีความชอบ มีฐานะหน่อย ถึงจะมีตกทอดมาจากคนรุ่นก่อนสักเล่มสองเล่ม

หยางเฉียนคว้าแขนโอวเยี่ยเซี่ย ถามหยั่งเชิง "หมายความว่า ถ้าเริ่มขุดแร่เหล็กขนานใหญ่ ก็จะลดราคาลงได้ใช่ไหม?"

"แน่นอนขอรับ ถ้ามีแร่เหล็กป้อนให้ตลอด ราคาของดาบซู่เถี่ยเล่มหนึ่งก็สามารถกดให้เท่ากับหรือถูกกว่ากระบี่ทองสัมฤทธิ์ได้เลยขอรับ"

หยางเฉียนเอามือลูบหน้า ก่อนจะดีดนิ้วลงบนดาบซู่เถี่ยด้วยความชื่นชม จนเกิดเสียงดัง

"ติ้ง~~~!"

"ดาบดีจริงๆ เอาอย่างนี้ ตีได้เท่าไหร่ก็ตีมา ส่วนที่เหลือเดี๋ยวข้าจะหาทางจัดการเอง"

หยางเฉียนปลดกระบี่ที่เอวออก แล้วเสียบดาบซู่เถี่ยเข้าไปแทน ดูจากฝักดาบแล้ว แยกไม่ออกเลยว่าเป็นดาบหรือกระบี่

"รับทราบขอรับ~~~!" โอวเยี่ยเซี่ยประสานมือคารวะ แล้วกลับไปทำงานต่อ

หยางเฉียนเข้าใจความลำบากของเขาดี เหล็กทั้งหมดจะเอามาทำดาบซู่เถี่ยอย่างเดียวไม่ได้ ยังมีของอีกหลายอย่างที่ต้องใช้เหล็ก อย่างเช่น หัวลูกศรของหน้าไม้หน้าไม้หนักพลังเจาะเกราะของทองสัมฤทธิ์มันสู้เหล็กไม่ได้เลย

ขากลับ หยางเฉียนบ่นอุบอิบไปตลอดทาง "ฝ่าบาทนี่ก็ขี้งกจริงๆ ให้แร่เหล็กมาแค่นี้ จะเอาไปติดอาวุธให้ทั้งกองทัพได้ยังไง ขี้เหนียว ขี้ตืดที่สุด"

แก๊งสามทหารเสือที่เดินผ่านมา พอดีกะจะเข้ามาทักทาย แต่พอได้ยินเสียงบ่นของหยางเฉียน ทั้งสามคนก็ตัวแข็งทื่อเป็นหินไปเลย

มีใครกล้านินทาพ่อตัวเองลับหลังแบบนี้ด้วยเหรอ? สีหน้าของเซี่ยเหวินหวังเปลี่ยนไปมา แต่ในใจกลับมีความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างผุดขึ้น

ความผูกพันในครอบครัวที่ขาดหายไปในราชวงศ์ ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทำให้เขารู้สึกทั้งโกรธทั้งขำ

หยางเฉียนเดินเข้าไปในคลังอาวุธ หยิบเศษเกราะหนังที่พังแล้วมาวางซ้อนกันถึงสามสิบชั้น