บทที่ 89 ทาสเพิ่มขึ้นมหาศาล

"ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ ได้ยินมาว่าองค์ชายมักจะขลุกอยู่ในคลังอาวุธ ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่" ชวีซิวเหวินตอบอย่างนอบน้อม

ในคลังอาวุธ หยางเฉียนกำลังพินิจพิเคราะห์อาวุธนานาชนิด ในฐานะคนยุคศตวรรษที่ 21 เขามีความหลงใหลในอาวุธเย็นระยะไกลเป็นพิเศษ

ที่นี่มีธนูเยอะแยะ รองลงมาคือหน้าไม้ ส่วนหน้าไม้แบบเตียง มีน้อยมาก นับดูแล้วมีแค่สิบกว่าคัน แถมยังเป็นแบบคันธนูเดี่ยว ระยะยิงก็แค่ประมาณ 300 เมตร ถือว่ายังห่างไกลจากยุครุ่งเรืองของหน้าไม้แบบเตียงอีกมาก

"ทหาร!"

ทหารสองนายเดินเข้ามา ประสานมือคารวะ "ท่านแม่ทัพ"

"พอกำแพงเมืองสร้างเสร็จ ให้ขนหน้าไม้แบบเตียงทั้งหมดขึ้นไปไว้บนกำแพง เข้าใจไหม?"

"รับทราบขอรับ!"

ตอนนั้นเอง ทหารอีกนายก็วิ่งเข้ามารายงาน "ท่านแม่ทัพ มีผู้คุ้มกันขบวนสินค้ามาขอเข้าพบขอรับ"

"หืม? ไปดูสิ"

หยางเฉียนเดินออกไปข้างนอก ก็เห็นเสี่ยวอู่กับองครักษ์หน้าคุ้นอีกคน ยืนอยู่ด้วยสภาพมอมแมมจากการเดินทาง เขาดีใจมาก "จื่อจิ้นจัดการเรื่องที่เผ่าเจี๋ยเป็นยังไงบ้าง"

เสี่ยวอู่ยิ้มกว้าง "ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านแม่ทัพสั่งการขอรับ โดยเฉพาะอาวุธที่ปล้นมาจากพวกซ่งหนู ก็ขายให้เผ่าเจี๋ยไปจนหมด ตอนนี้พวกเจี๋ยรู้ข่าวว่าซ่งหนูจะถอนทัพ ต่างก็เตรียมลับมีดรอแล้ว ดูท่าทางคงจะมีละครฉากใหญ่ให้ดูแน่นอน"

หยางเฉียนดีใจสุดๆ ตบไหล่เสี่ยวอู่อย่างตื่นเต้น "ทำได้ดีมาก! ยอดเยี่ยม! ทุกอย่างพร้อมแล้ว ขาดก็แต่สายลมตะวันออก (รอเวลาที่เหมาะสม)"

"นายท่านให้พวกเรามาส่งข่าวขอรับ เนื่องจากเผ่าเจี๋ยมีเงินไม่มาก การซื้อขายล็อตใหญ่ในทุ่งหญ้าจึงใช้ระบบแลกเปลี่ยนสินค้า ดังนั้นเงินค่าอาวุธทั้งหมดจึงถูกตีราคาเป็นทาสขอรับ"

หยางเฉียนเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "จริงเหรอเนี่ย?"

"นายท่านรู้ว่าท่านแม่ทัพขาดแคลนคนงาน ครั้งนี้ได้ทาสมาถึง... คน แถมยังมีทาสชาวแคว้นเซี่ยปะปนอยู่เป็นจำนวนมากด้วยขอรับ"

หยางเฉียนพยักหน้า สั่งให้ทหารพาทั้งสองคนไปพักผ่อน ดูจากสภาพที่อ่อนเพลีย คงรีบควบม้ามาโดยไม่ได้พักผ่อนเลย

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็รู้สึกผ่อนคลายลงอย่างมาก คนอื่นเขาแบกไฟไว้สามกอง กองหนึ่งบนหัว สองกองบนไหล่ (หมายถึงมีภาระหนักอึ้ง)

แต่หยางเฉียนแบกภูเขาไว้ถึงสามลูก ได้ข่าวกรองมาก็เท่ากับยกภูเขาออกไปได้ลูกนึง ให้เถิงจื่อจิ้นไปป่วนสถานการณ์สงคราม ก็เท่ากับยกภูเขาออกไปได้อีกลูก ส่วนลูกสุดท้ายน่ะเหรอ...

หึๆ รอให้ซ่งหนูกับเจี๋ยรบกันจนรู้ผลแพ้ชนะ ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหน ถึงตอนนั้นกำแพงเมืองของเขาก็ซ่อมเสร็จพอดี พวกซ่งหนูจะหัวแข็งแค่ไหนกันเชียว? มาสิ ลองคุกเข่าบนเปลือกทุเรียน โขกหัวกับคอนกรีตเสริมเหล็กดูสักสิบทีสิว่าจะทนได้ไหม

ถ้าไม่ใช่เพราะทหารม้าซ่งหนูเร็วเกินไป หยางเฉียนมั่นใจว่ารบกันกลางทุ่ง เขาก็ไล่ตีพวกมันจนกระเจิงได้สบายๆ

หลายวันต่อมา

เมื่อเถิงจื่อจิ้นคุมทาสกว่าสองหมื่นคนมาถึงด่านไป๋อวิ๋น เขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นป้าย 'ด่านไป๋อวิ๋น' บนกำแพงเมือง เขาคงคิดว่าตัวเองมาผิดทางแน่ๆ

ด่านไป๋อวิ๋นเมื่อก่อนทั้งเก่าทั้งโทรม สูงแค่ประมาณสองจ้าง (ประมาณ 6.6 เมตร) นี่คือความเจ้าเล่ห์ของพวกซ่งหนู พวกมันมักจะมาปล้นชิงเสบียงบ่อยๆ แต่ไม่เคยตีเมืองจริงจัง แค่ปล้นแล้วก็ไป พวกขุนนางในราชสำนักก็เลยทำเป็นหลับตาข้างลืมตาข้าง ปล่อยให้มันผ่านๆ ไป

ราชสำนักแคว้นเซี่ยมักจะมองประเทศในแถบจงหยวนด้วยกันเป็นศัตรู โดยไม่รู้เลยว่าพวกซ่งหนูต่างหากที่เป็นภัยคุกคามที่แท้จริง ดังนั้นจึงละเลยการดูแลด่านไป๋อวิ๋น

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว กะด้วยสายตาก็สูงตั้งสามจ้างครึ่ง (ประมาณ 11.5 เมตร) แถมกำแพงยังดูหนาขึ้นอีกเป็นกอง แค่ดูก็รู้แล้วว่าด่านนี้มีพลังป้องกันการโจมตีจากข้าศึกที่น่าเกรงขามขนาดไหน

ภายใต้การควบคุมของทหารง้าวนับพันนาย ผู้คนนับหมื่นเดินเรียงรายเข้าด่านอย่างเป็นระเบียบ

หยางเฉียนที่ได้รับข่าวล่วงหน้า มารอรับอยู่ที่หน้าประตูเมืองตั้งแต่เนิ่นๆ

ถ้าไม่ติดว่าอยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย หยางเฉียนคงกระโดดกอดเถิงจื่อจิ้นไปแล้ว

"เหนื่อยหน่อยนะ" หลังจากความตื่นเต้นผ่านไป สิ่งที่เหลืออยู่คือคำพูดง่ายๆ แต่จริงใจ

เถิงจื่อจิ้นเสยผมที่ยุ่งเหยิง ประสานมือคำนับ "เพื่อประโยชน์ของบ้านเมือง ถือเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้ว"

"คริสทิน่า"

"อยู่เจ้าค่ะ"

"จัดหาที่พักให้ทาสพวกนี้ให้เรียบร้อย"

"รับทราบขอรับ!"

หยางเฉียนทนไม่ไหวอีกต่อไป ลากเถิงจื่อจิ้นเข้าไปในกระโจมแม่ทัพเพื่อซักถามเรื่องราว หนึ่งคือเพื่ออยากรู้เรื่องซุบซิบ สองคือ การรบมันก็ขึ้นอยู่กับข่าวกรองนี่แหละ ต่อให้มีกำลังรบเหนือกว่า ก็ยังต้องการข่าวกรองที่เพียงพอ

นี่มันยุคโบราณนะ หยางเฉียนในชาติก่อนคุ้นเคยกับประวัติศาสตร์ของประเทศตัวเองดี ในยุคโบราณของประเทศเขา กองทัพเรือนหมื่นเอาชนะกองทัพเรือนแสน หรือหลายแสนได้ไม่ใช่เรื่องแปลก เขาจึงต้องระมัดระวังตัวเสมอ

"หยางเฉียน ทาสที่ได้มาจากการขายอาวุธครั้งนี้มี... คน เป็นชาวแคว้นเซี่ย... คน รวมทั้งผู้ชาย ผู้หญิง และเด็ก ทาสชาวซ่งหนูและชนเผ่าอื่นๆ อีก... คน ในจำนวนนี้เป็นผู้ชาย 8,500 คน ผู้หญิง 1,500 คน"

"ปัง~~~!"

"ข้าว่าแล้วไง ซ่งหนูมันเป็นหมาป่า เผ่าเจี๋ยมันก็ไม่ใช่คนดีอะไร ทาสชาวแคว้นเซี่ยพวกนี้มาจากไหนล่ะ? ก็มาจากการปล้นเสบียงตามแนวชายแดนนั่นแหละ แม่งเอ๊ย วันหลังข้าจะถล่มเผ่าเจี๋ยให้ราบเลยคอยดู"

พอได้ยินว่ามีทาสชาวแคว้นเซี่ย หยางเฉียนก็ตบโต๊ะดังลั่น เขาสวมบทบาทอินกับตัวละครไปแล้ว ไม่ใช่ในฐานะจีเจา แต่เป็นในฐานะแม่ทัพ ทหาร

เถิงจื่อจิ้นเห็นด้วย "ตอนแรกก็คิดว่ามีแค่พวกซ่งหนูที่เกลียดชังแคว้นเซี่ยของเรา ไม่คิดเลยว่าเผ่าเจี๋ยก็เป็นเหมือนกัน"

"ช่วยไม่ได้หรอก พวกมันมองเราเหมือนแกะสองขา จะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ยุคของพวกมันจบลงแล้ว คราวนี้ข้าจะสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำเอง"

เถิงจื่อจิ้นหัวเราะ "มีเจ้าเป็นคนวางแผน ข้าชักจะสงสารพวกซ่งหนูขึ้นมาแล้วสิ"

หลังจากคุยสัพเพเหระกันสองสามประโยค หยางเฉียนก็ไปตรวจดูที่พักของพวกทาส เขาแยกพวกทาสออกจากกัน ทาสชาวแคว้นเซี่ยก็แจกเสบียงให้ แล้วปล่อยให้กลับบ้านไปหาครอบครัวเหมือนคราวก่อน

น่าเสียดายที่คราวนี้มีแค่ 3,800 คนเท่านั้นที่มีบ้านให้กลับ ส่วนอีก 9,200 คนที่เหลือไม่มีที่ไปแล้ว พวกเขาถูกจับมาเป็นทาสนานเกินไป เด็กหลายคนก็เกิดในเผ่าเจี๋ยด้วยซ้ำ

เขาจับคนพวกนี้มารวมกับทาส 1,800 คนที่พามาก่อนหน้านี้ ตอนนี้ที่ด่านไป๋อวิ๋นมีทาสชาวแคว้นเซี่ยอยู่ถึง... คน พองานฉาบปูนเสร็จ คนพวกนี้ก็จะถูกเก็บไว้ให้ทำหน้าที่ใช้แรงงานทั่วไป

ส่วนทาสซ่งหนูกับเผ่าอื่นๆ จะถูกส่งไปขุดเหมืองถ่านหินใกล้ๆ หมู่บ้าน สิ่งที่รอพวกเขาอยู่คือการทำงานหามรุ่งหามค่ำจนกว่าจะตาย โชคดีหน่อยก็เป็นผู้หญิง ที่สุดท้ายอาจจะกลายเป็นแค่เครื่องจักรผลิตลูก

ในยุคนี้ นี่ถือเป็นการปฏิบัติกับทาสที่ดีที่สุดแล้ว ถ้าคนพวกนี้ไปอยู่ในมือของชนเผ่าเร่ร่อน เกิดทำให้พวกขุนนางไม่พอใจขึ้นมา ก็อาจจะโดนฆ่าทิ้งได้ง่ายๆ

ทาสผู้ชายวัยฉกรรจ์นี่ปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาด ขืนปล่อยกลับไปเผ่าตัวเอง ได้กินอิ่มสักสองสามมื้อ หามา ม้า อาวุธ ชุดเกราะมาใส่ ก็จะกลายเป็นกองกำลังทหารขึ้นมาอีก

ตกค่ำ บนกำแพงเมืองมีกองไฟลุกโชนเสียงดังเป๊าะแป๊ะ ในรางเหล็กยาวๆ มีถ่านไม้อัดแน่นอยู่เต็ม ด้านบนมีเนื้อเสียบไม้ย่างอยู่มากมาย ทั้งเนื้อม้าและเนื้อแกะ

ไขมันจากเนื้อย่างหยดลงบนถ่านไฟ ส่งเสียง "ฉ่าๆ"

หยางเฉียนพูดคุยหัวเราะร่วนไปพลาง แนะนำคริสทิน่ากับเบลิก้าให้ทุกคนรู้จักไปพลาง หร่านจิ้งที่แผลที่ก้นเริ่มดีขึ้นบ้างแล้วก็นั่งรถม้าจากเมืองอวิ๋นทงมาร่วมงานด้วย

ก็แผลยังไม่หายดีนี่นา ขืนขี่ม้ามา หยางเฉียนเกรงว่าดอกเบญจมาศ (ก้น) ของเขาจะบานแฉ่ง บาดเจ็บสาหัสยิ่งกว่าเดิมแน่ๆ

นี่คืองานบาร์บีคิวบนกำแพงเมืองที่หยางเฉียนจัดขึ้นเพื่อสานสัมพันธ์กับบรรดานายทหารระดับสูง ข้อเสียอย่างเดียวคือไม่มีผงยี่หร่า เครื่องปรุงอย่างอื่นก็ขาดแคลน มีแค่เกลือป่นให้พอถูไถไปได้

จางอวี่เมิ่งกินจนปากมันแผล็บ กรอกตาไปมา ในความทรงจำของเธอ หยางเฉียนไม่ใช่คนประเภทที่จะมาจัดงานสังสรรค์อะไรแบบนี้เลย

ถ้าบริษัทจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ หยางเฉียนก็จะเป็นพวกที่บอกก่อนเลยว่า "ฉันไม่กินไอ้นั่นไอ้นี่นะ พวกเธอตามสบายเลย" แล้วก็ทำตามน้ำไป คนประเภทนี้แทบจะไม่เคยเป็นฝ่ายเริ่มเข้าสังคมก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเป็นคนจัดงานเองเลย

เมื่อเห็นหยางเฉียนว่าง จางอวี่เมิ่งก็ถือเนื้อแกะเสียบไม้สองไม้เดินเข้าไปหาเขา ถามอย่างสงสัย "ปกตินายไม่ชอบคนเยอะๆ นี่นา ทำไมวันนี้ถึงมาจัดงานสังสรรค์ซะเองล่ะ? ต้องมีแผนอะไรแน่ๆ"

หยางเฉียนเช็ดปาก ยกเหล้าซดไปอึกใหญ่ ก่อนจะกระซิบข้างหูจางอวี่เมิ่ง "เธอนี่ซื่อบื้อจริงๆ ฉันเพิ่งได้เลื่อนยศเป็นแม่ทัพเจิ้นเป่ย ยังไม่เคยเรียกประชุมทหารทั้งกองทัพเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ซื้อใจพวกนายทหารระดับสูงไว้ จะคุมทหารได้ยังไง"

จางอวี่เมิ่งถึงกับบางอ้อ มันก็เหมือนกับบริษัททำหนังของเธอเมื่อก่อนนั่นแหละ พอมีดาราดังหรือผู้บริหารคนใหม่เข้ามา ก็ต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับ เพื่อทำความรู้จักและสานสัมพันธ์กัน

"ให้ตายเถอะ หยางเฉียนนี่ร้ายลึกจริงๆ อายุแค่นี้แต่วิธีการระดับมือโปรเลย" จางอวี่เมิ่งรู้สึกว่าต้องระวังตัวให้มากขึ้น หมอนี่มีความเจ้าเล่ห์ไม่สมวัยเอาซะเลย

"ท่านแม่ทัพเถียน ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ" หร่านจิ้งยกจอกเหล้าขึ้นทักทายเถียนจงที่อยู่ข้างๆ

วันนี้หยางเฉียนบอกแล้วว่า ทุกคนสามารถทำตัวตามสบาย ไม่ต้องแบ่งชนชั้นยศถาบรรดาศักดิ์ ไม่ต้องเคร่งครัดกฎระเบียบ เอาแค่พอรู้กาลเทศะ ไม่ทำอะไรเกินเลยก็พอ

พอเห็นหร่านจิ้ง เถียนจงก็อดแซวไม่ได้ "ได้ยินมาว่าก้นเจ้าโดนหยางเฉียนตีจนลายพร้อยเลยนี่ ยังจะมาอีกเรอะ?"

หร่านจิ้งหน้าแดงก่ำ ประสานมือตอบ "เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ ท่านแม่ทัพหยางทำถูกแล้ว"

"เจ้านี่นะ ไม่ใช่แค่หยางเฉียนที่เห็นแววเจ้า ข้าเองก็เห็นแววเจ้าเหมือนกัน ถึงรูปร่างเจ้าจะไม่ได้บึกบึนที่สุด แต่เจ้าก็รู้หนังสือ วรยุทธ์ก็ดี แถมยังศึกษาตำราพิชัยสงครามอีก คนเก่งๆ แบบเจ้า ถ้าใจอ่อนเกินไปมันก็ไม่ดีหรอกนะ" เถียนจงแซวอย่างรู้เรื่องที่หร่านจิ้งโดนตี

หร่านจิ้งเกาหัวอย่างเขินอาย "ข้าน้อยเพิ่งเข้ากองทัพได้ไม่นาน จิตใจยังไม่เข้มแข็งพอขอรับ"

เถียนจงมองหร่านจิ้งด้วยสายตาลึกล้ำ ถอนหายใจ "ท่านแม่ทัพหยางไม่ใช่คนธรรมดา ทำอะไรก็มักจะเหนือความคาดหมายเสมอ แต่แผนการของเขานั้นไร้ที่ติ ได้ยินมาว่าตอนที่เขามาถึงด่านไป๋อวิ๋นใหม่ๆ เขาก็ส่งหนังสือไปที่เมืองหลวงเพื่อขอความดีความชอบให้พวกเจ้าแล้ว ไม่แน่อีกไม่กี่วัน ข้าอาจจะต้องเรียกเจ้าว่าท่านแม่ทัพแล้วก็ได้"

หร่านจิ้งเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง เขาเพิ่งจะเข้ากองทัพมาได้ไม่นาน จะได้เลื่อนยศเป็นแม่ทัพแล้วเหรอ? ต้องรู้ไว้นะว่าการเลื่อนยศของแม่ทัพนั้นง่ายที่สุด

เพราะขอแค่ได้ออกรบ และรบชนะก็ได้เลื่อนยศแล้ว แต่สำหรับทหารเลวนั้นการเลื่อนยศยากมาก เพราะทหารหลายคนที่มีความดีความชอบ ยังไม่ทันได้กลับไปรับรางวัลก็ตายคาสนามรบเสียก่อน

อีกด้านหนึ่ง แก๊งสามทหารเสือตัวติดกันก็กำลังนั่งสุมหัวกินเนื้อแกะย่างกันอยู่ตรงมุมหนึ่ง เซวียคังอันลูบเคราดกหนาของตัวเอง หัวเราะชอบใจ "คุณชายเจานี่ช่างคิดค้นสรรหาจริงๆ เอาเนื้อแกะไปหมักกับเหล้าแม่ทัพ ทำให้กลิ่นสาบหายไปหมด อร่อยจริงๆ"

"แต่นายทหารระดับสูงกับระดับล่างมาหยอกล้อเล่นหัวกันแบบนี้ มันเสียมารยาทไปหน่อยนะ" ชวีซิวเหวินดูจะไม่ค่อยชอบใจกับเรื่องนี้นัก

เซี่ยเหวินหวังไม่ได้ดื่มเหล้าแม่ทัพ เขาจิบเพียงเหล้าอ่อนๆ เท่านั้น ไม่ได้ตอบอะไรชวีซิวเหวิน "ซิวเหวิน จดหมายของวันนี้มาถึงหรือยัง?"