บทที่ 88 ชนเผ่าต่างด้าวสมควรตาย

หัวหน้าหมื่นหรี่ตาลง พยักหน้าช้าๆ "ข้าเชื่อ เจ้าลองคิดดูสิ ช่วงนี้พวกซ่งหนูมันบุกโจมตีพวกเราอย่างเอาเป็นเอาตาย ที่แท้ก็เพราะจะถอนทัพนี่เอง ไอ้ลูกหมาจั่วเสียนหวังนี่มันเหี้ยมจริงๆ"

"ก็เป็นเรื่องดีนี่ขอรับ" หัวหน้าพันพูดด้วยรอยยิ้ม

ใบหน้าของหัวหน้าหมื่นเปลี่ยนเป็นดุร้าย "เรื่องนี้พวกเราตัดสินใจเองได้หรือไง? เจ้า รีบเดินทางไปที่กระโจมของท่านหัวหน้าเผ่าคืนนี้เลย เอาเรื่องทั้งหมดไปรายงานให้ท่านหัวหน้าเผ่าทราบ ให้ท่านเป็นคนตัดสินใจ"

"ขอรับ!!!"

หัวหน้าพันไม่กล้าชักช้า ข่าวกรองสำคัญระดับนี้ต้องให้เขาเป็นคนไปส่งเองเท่านั้น เขาเดินออกจากกระโจม รีบกระโดดขึ้นม้า ควบม้าสามตัวหายไปในความมืดมิดยามราตรีภายในเวลาไม่กี่อึดใจ

"เด็กๆ พาพี่เถิงไปพักผ่อน แล้วส่งสาวงามในเผ่าเราสองคนไปปรนนิบัติด้วยล่ะ"

"ขอรับ"

วันรุ่งขึ้น เกือบจะเที่ยงแล้ว เถิงจื่อจิ้นนวดขมับที่ปวดตุบๆ ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างสะลึมสะลือ ข้างๆ เขาคือหญิงสาวเปลือยกายสองคน

"ให้ตายเถอะ สาวเผ่าเจี๋ยนี่กลิ่นตัวแรงชะมัด เมื่อคืนข้าพูดเรื่องนั้นไปแล้วใช่ไหมเนี่ย" เถิงจื่อจิ้นกุมขมับ "เวรเอ๊ย ปวดหัวชะมัด"

"พี่เถิง~~~ ตื่นหรือยัง?"

"อืม~~~ เพิ่งตื่น!"

เสียงจากนอกกระโจมดังเข้ามา "ท่านหัวหน้าหมื่นเชิญขอรับ"

"รอเดี๋ยว" เถิงจื่อจิ้นจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย แล้วเดินเข้าไปในกระโจมใหญ่

"ฮ่าๆๆ พี่เถิง เมื่อคืนเจ้าคอแข็งมากเลยนะ"

เถิงจื่อจิ้นยิ้มเจื่อนๆ "เมื่อคืนข้าคงทำตัวเสียมารยาทไปบ้าง ต้องขออภัยด้วยขอรับ"

"เฮ้อ พวกคนจงหยวนนี่ช่างจุกจิกจริง การได้เมามายก็คือความสุขอย่างหนึ่งของชีวิตไม่ใช่หรือ"

"ชาวทุ่งหญ้าใจกว้าง พวกข้าคงเทียบไม่ได้หรอก ท่านหัวหน้าหมื่น ข้าตั้งใจจะออกเดินทางกลับวันนี้เลยขอรับ"

หัวหน้าหมื่นรีบคว้าแขนเถิงจื่อจิ้นไว้แน่น พูดด้วยความร้อนรน "พี่เถิง อาวุธที่เจ้าพูดถึงเมื่อคืน ต้องขายให้ข้าให้ได้นะ"

เถิงจื่อจิ้นแกล้งทำเป็นตกใจ "เมื่อคืนข้า... ข้าพูดอะไรที่ไม่สมควรพูดออกไปหรือเปล่าขอรับ?"

หัวหน้าหมื่นหัวเราะร่วน "เจ้าก็พูดแค่เรื่องอาวุธนั่นแหละ ไม่ได้พูดอะไรอย่างอื่น วันนี้มีข่าวจากท่านหัวหน้าเผ่ามาว่า ซ่งหนูมีเจตนาจะถอนทัพจริงๆ"

"ฮ่าๆๆ งั้นก็ยินดีด้วยขอรับ ในเมื่อพวกมันจะถอนทัพ อาวุธพวกนี้ก็คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ"

"ฮึ~~~ ซ่งหนูนึกอยากจะรบก็รบ นึกอยากจะเลิกก็เลิก เรื่องง่ายๆ แบบนี้มีที่ไหน ขืนเผ่าอื่นรู้เข้า จะหาว่าเผ่าเจี๋ยเรากลัวซ่งหนูเอาได้"

"อ้อ? เผ่าเจี๋ยคิดจะสั่งสอนซ่งหนูต่อหรือขอรับ?"

"เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องยุ่งหรอก สรุปว่าอาวุธน่ะ จะขายหรือไม่ขาย?"

"ข้าว่าพวกท่านอย่าซื้อเลยดีกว่า ถึงข้าจะรับซื้อมาจากคนอื่นอีกที แต่ตอนซื้อก็รู้สึกว่าที่มาของอาวุธพวกนี้มันไม่ค่อยชอบมาพากล กลัวว่าจะนำภัยมาให้น่ะสิ" เถิงจื่อจิ้นพยายามคัดค้านสุดฤทธิ์

แต่ยิ่งเขาคัดค้าน หัวหน้าหมื่นก็ยิ่งอยากได้อาวุธพวกนี้มาครอบครอง หลังจากยื้อยุดกันไปมา ในที่สุดเถิงจื่อจิ้นก็จำใจตอบตกลง

เขาสั่งให้ลูกน้องหอบอาวุธมาหลายมัดโยนลงกลางกระโจม หัวหน้าหมื่นเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด อาวุธตั้งหลายหมื่นชิ้น คงตรวจดูทีละชิ้นไม่ไหว เลยใช้วิธีสุ่มตรวจเอา

ผ่านไปพักใหญ่ หัวหน้าหมื่นถึงกับอึ้งไปเลย ตอนแรกนึกว่าเป็นอาวุธของจงหยวน เผ่าเจี๋ยอาจจะใช้ไม่ถนัด แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นอาวุธมาตรฐานของทุ่งหญ้า แถมยังมีดาบยาวคุณภาพดีปะปนมาด้วย

ตอนแรกคิดว่าก็คงเป็นอาวุธธรรมดาๆ มีสนิมเกาะบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ไม่นึกเลยว่าคุณภาพของอาวุธพวกนี้จะไม่ด้อยไปกว่าอาวุธของเผ่าเจี๋ยเลย

ดีไม่ดี อาวุธหลายชิ้นยังดีกว่าที่ทหารของเขาใช้อยู่ซะอีก พอเห็นอาวุธชั้นเยี่ยมอยู่ตรงหน้า หัวหน้าหมื่นก็ลืมเรื่องที่มาของมันไปสนิท อาวุธจะมาจากไหนมันสำคัญนักหรือ?

"อาวุธพวกนี้ ข้าเหมาหมด เจ้าเสนอราคามาเลย"

พอเข้าเรื่องราคา เถิงจื่อจิ้นก็หูผึ่งทันที แกล้งวางมาดแล้วพูดว่า "อาวุธมาตรฐานในแคว้นเซี่ยของเรา อย่างน้อยๆ ก็ต้อง 650 อีแปะ 700 อีแปะ 800 อีแปะ หรืออาจจะถึง 1,500 อีแปะ เอาเป็นว่า ข้าไม่ขอแยกเกรดละกัน คิดราคาเหมาๆ ที่ 750 อีแปะต่อชิ้นก็แล้วกัน"

หัวหน้าหมื่นฟังแล้วก็ยังไม่รับปาก "พี่เถิง ถึงเราจะเพิ่งเจอกันไม่กี่ครั้ง แต่ก็ถือว่าสนิทกันพอสมควร ดาบน่ะมันมีราคาอยู่แล้ว แต่กระบี่ที่จงหยวน ไม่ใช่ราคานี้นี่นา"

"อ้อ? ท่านหัวหน้าหมื่นรู้ราคากระบี่กับดาบที่จงหยวนด้วยหรือขอรับ?"

หัวหน้าหมื่นหยิบดาบขึ้นมาเล่มหนึ่ง ยิ้มพลางกล่าวว่า "ของแบบนี้ปกติก็แค่ 100 อีแปะ ถ้าดีขึ้นมาหน่อยก็ไม่เกิน 200-300 อีแปะ จะเอากระบี่กับดาบมาเหมารวมกันได้ยังไง?"

"ตกลง ในเมื่อท่านหัวหน้าหมื่นเห็นข้าเป็นเพื่อน งั้นกระบี่คิด 750 อีแปะ ส่วนดาบคิด 200 อีแปะ ดีไหมขอรับ?"

"กระบี่ 600 อีแปะ ดาบ 80 อีแปะ"

"กระบี่ 650 อีแปะ ดาบ 150 อีแปะ เป็นไง"

ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม ก่อนจะประสานมือคารวะ ถือว่าตกลงซื้อขายกันได้แล้ว

เถิงจื่อจิ้นหยิบสมุดบัญชีขึ้นมา ในนั้นจดรายละเอียดไว้อย่างชัดเจน ดาบ 8,000 เล่ม กระบี่ 46,000 เล่ม ธนู 10,000 คัน โล่และอาวุธอื่นๆ อีกกว่า 10,000 ชิ้น

"ดาบทั้งหมด 1,200,000 อีแปะ กระบี่ 29,900,000 อีแปะ ธนู 13,000,000 อีแปะ อาวุธอื่นๆ ตีเหมาไป 1,000,000 อีแปะ รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 45,100,000 อีแปะ ท่านหัวหน้าหมื่นเห็นว่าอย่างไรขอรับ" ตอนนี้มุมปากของเถิงจื่อจิ้นแทบจะฉีกถึงรูหูแล้ว

"ราคาเป็นธรรมดี สมแล้วที่เป็นพ่อค้า คิดเลขได้เร็วมาก พี่เถิงไม่ต้องเรียกข้าว่าหัวหน้าหมื่นหรอก ฟังดูห่างเหิน ข้าอายุมากกว่าเจ้า เรียกข้าว่าพี่สือก็แล้วกัน"

หัวหน้าหมื่นสือเอ่ยชมเชยก่อนจะเปลี่ยนสีหน้า "แต่พี่เถิงก็รู้สถานการณ์ของเผ่าเจี๋ยเราดี เงินทองเรามีไม่มาก ทองคำกับเงินก็มีน้อย ข้าขอจ่ายเป็นทาสแทน จะได้ไหม?"

"อ้อ? พี่สือตั้งใจจะตีราคาทาสยังไงหรือขอรับ?" เถิงจื่อจิ้นเลิกคิ้วถามด้วยความแปลกใจ

"ทาสหนึ่งคน ตีเป็นเงิน 20,000 อีแปะ"

เถิงจื่อจิ้นตกใจ "พี่สือ ราคาของทาสท่านสูงเกินไปแล้วนะขอรับ ถึงแม้แคว้นเซี่ยของเราจะมีทาสเหมือนกัน แต่ราคาซื้อขายทาสก็ไม่ได้สูงขนาดนี้ ทาสธรรมดาๆ คนหนึ่งราคาแค่ไม่กี่ร้อยอีแปะเอง"

"ถ้าดีหน่อยก็พันอีแปะ พวกที่จะขายได้ราคาหลักหมื่นอีแปะ ต้องเป็นช่างฝีมือ หรือคนที่มีความสามารถพิเศษเท่านั้น บางคนที่อดอยากจนใกล้จะตาย ก็ไม่มีใครยอมจ่ายเงินซื้อด้วยซ้ำ"

"ฮ่าๆๆๆ พี่เถิง เจ้าประเมินเผ่าเจี๋ยของข้าต่ำไปแล้ว ทาสที่ข้าจัดหาให้ ล้วนแต่เป็นคนหนุ่มสาวที่แข็งแรงทั้งนั้น แถมยังมีทาสชาวแคว้นเซี่ยปนอยู่ด้วย เจ้าจะเอาหรือไม่เอาล่ะ" หัวหน้าหมื่นกอดอก มั่นใจว่าเถิงจื่อจิ้นต้องตกลงแน่ๆ

ดวงตาของเถิงจื่อจิ้นเป็นประกายวาบ ก่อนจะแกล้งทำเป็นแค่นเสียงดูถูก "ไอ้พวกชาวบ้านตาดำๆ พวกนี้ตายไปก็ไม่น่าเสียดายหรอก พ่อค้าอย่างข้าเห็นแก่ผลประโยชน์เป็นหลัก จะเป็นคนแคว้นเซี่ยหรือไม่ ข้าไม่สนหรอก"

หัวหน้าหมื่นสือชะงักไป เขาไม่คิดเลยว่าเถิงจื่อจิ้นจะดูถูกคนชาติตัวเองขนาดนี้ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอราคาใหม่ "งั้น 2,000 อีแปะต่อคน เป็นไง"

"ตกลง นอกจากทาสอื่นๆ แล้ว ทาสชาวแคว้นเซี่ย ไม่ว่าจะหญิง ชาย เด็ก หรือคนแก่ ข้าเหมาหมด"

"ชาย หญิง เด็ก มีให้หมด แต่คนแก่ไม่มีนะ ทาสที่เหลือก็จะยกให้เจ้าหมด ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่สนอยู่แล้วนี่?"

เถิงจื่อจิ้นตบไหล่หัวหน้าหมื่นสือ พูดอย่างตีสนิทว่า "พ่อค้าเห็นแก่ผลประโยชน์ก็จริง แต่ก็ห่วงชื่อเสียงด้วย ยอมเสียเงินสักหน่อย เพื่อซื้อชื่อเสียงดีๆ มันก็เป็นผลดีกับข้านะ"

"คนแคว้นเซี่ยนี่เจ้าเล่ห์จริงๆ"

"ตกลง เดี๋ยวข้าไปเตรียมคนให้"

เถิงจื่อจิ้นกลับไปพักผ่อนที่กระโจม และไล่หญิงสาวเผ่าเจี๋ยทั้งสองคนออกไป กลิ่นตัวพวกนางแรงเกินไป คาวกลิ่นแกะสุดๆ เขาเป็นพ่อค้า ถึงจะไม่ได้มีหน้ามีตาในสังคม แต่เขามีเงินถมเถ จะหาผู้หญิงที่ไหนก็ได้

กว่าเผ่าเจี๋ยจะรวบรวมทาสมาได้ครบ ก็ปาเข้าไปเที่ยงวันของอีกวัน

เมื่อเดินออกมานอกกระโจม มองออกไปก็เห็นผู้คนจำนวนมหาศาล ทาสเหล่านี้มาจากเผ่าต่างๆ ในทุ่งหญ้า ดูเหมือนว่าเผ่าเจี๋ยก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน ใบหน้าของทาสทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไร้ความรู้สึก

"พี่เถิง รอนานเลยนะ ครั้งนี้ข้าเตรียมทาสมาให้เจ้าทั้งหมด 22,550 คน ขัดตัวเลขกลมๆ ให้เลย"

เถิงจื่อจิ้นกล่าวอย่างซาบซึ้งใจ "พี่สือช่างใจกว้างจริงๆ วันหลังถ้าข้ามีของดีๆ จะรีบเอามาส่งให้ท่านก่อนใครเลย"

"ฮ่าๆๆ~~~! ดี!"

หลังจากส่งมอบเสร็จสิ้น เถิงจื่อจิ้นก็คุมทาสทั้งหมดมุ่งหน้าสู่แคว้นเซี่ย ทาสเหล่านี้ล้วนผ่านการฝึกฝนมาแล้ว จึงควบคุมได้ง่ายกว่าเชลยที่จับมาได้ในคราวก่อนมาก

เมื่อเดินมาไกล เถิงจื่อจิ้นก็หันกลับไปมองทางค่ายของเผ่าเจี๋ย นิ่งเงียบไป องครักษ์หวังจึงเอ่ยถาม "นายท่าน เดินมาตั้งไกลแล้ว ยังจะมองอะไรอีกหรือขอรับ?"

ดวงตาของเถิงจื่อจิ้นแดงก่ำ "พวกซ่งหนูว่าเลวแล้ว พวกเผ่าเจี๋ยยิ่งเลวกว่าเสียอีก กล้าดีจับคนแคว้นเซี่ยมาเป็นทาส หยางเฉียนพูดถูก พวกชนเผ่าต่างด้าวล้วนแต่มีสันดานหมาป่า การกำจัดพวกมันให้หมดสิ้นไป คือวิธีที่ปลอดภัยที่สุด"

องครักษ์หวังเงียบไป ก่อนหน้านี้ เถิงจื่อจิ้นไม่เคยสนใจเรื่องที่เกี่ยวกับชนเผ่าหรือเชื้อชาติเลย แต่พอได้ติดตามหยางเฉียนนานเข้า เถิงจื่อจิ้นก็ยิ่งเกลียดชังพวกชนเผ่าต่างด้าวมากขึ้น

"เจ้าส่งคนรีบควบม้ากลับไปแจ้งหยางเฉียนว่า เรากำลังนำทาสกลับไป ให้เขาเตรียมที่พักให้ทาสพวกนี้ด้วย"

"ขอรับ นายท่าน" องครักษ์หวังรีบสั่งให้เสี่ยวอู่เตรียมม้าสองตัว ควบม้ามุ่งหน้าสู่ด่านไป๋อวิ๋นอย่างรวดเร็ว

ด่านไป๋อวิ๋น

"ฮ่า~ฮ่าฮ่า~~~!"

ในขณะนี้ ที่ด่านไป๋อวิ๋นเต็มไปด้วยบรรยากาศอันคึกคัก หลังจากที่ทาสที่ได้รับการช่วยเหลือทั้ง 1,800 คนเดินทางมาถึง การผลิตปูนซีเมนต์ก็เป็นไปอย่างรวดเร็วมาก

จางอวี่เมิ่งมัดผมยาวเป็นมวย เดินไปเดินมาในเขตก่อสร้าง คอยชี้แนะและแก้ไขปัญหาต่างๆ

ถึงแม้เธอจะไม่ได้เป็นผู้เชี่ยวชาญ แต่ด้วยวิสัยทัศน์ที่ก้าวล้ำไปกว่าพันปี ก็ทำให้เธอดูเป็นมืออาชีพมากกว่าพวกทหารที่เพิ่งมาหัดทำแบบนี้ตั้งเยอะ

ปูนซีเมนต์ที่ไม่ได้ผสมสารเติมแต่งใดๆ มักจะเริ่มเซ็ตตัวในเวลาไม่ต่ำกว่า 45 นาที และจะเซ็ตตัวอย่างสมบูรณ์ในเวลาไม่เกิน 6.5 ชั่วโมง

ในความเป็นจริง เวลาที่เริ่มเซ็ตตัวคือ 1-3 ชั่วโมง ส่วนเวลาที่เซ็ตตัวอย่างสมบูรณ์คือ 4-6 ชั่วโมง แต่ด้วยความที่แผ่นคอนกรีตมีความหนาและหนัก การปล่อยให้ตากแดดจนแห้งเองจึงน่าจะปลอดภัยกว่า

หลังจากที่ใช้ดินอัดกำแพงเมืองจนแน่นแล้ว พวกทหารก็นำแผ่นคอนกรีตที่มีความยาว 5 เมตร กว้าง 2 เมตร และหนาครึ่งเมตร ไปใส่ในฐานรากที่ขุดเตรียมไว้

จางอวี่เมิ่งยังคิดค้นวิธีทำร่องที่แผ่นคอนกรีต แล้วทาปูนซีเมนต์เข้าไป เพื่อให้แผ่นคอนกรีตแต่ละแผ่นยึดติดกันอย่างแน่นหนาจนแยกไม่ออก

แผ่นคอนกรีตถูกนำมาเรียงซ้อนกันทีละแผ่นๆ กำแพงเมืองแบบเก่าก็เหมือนถูกสวมทับด้วยชุดเกราะสีเทาขาว ดูสูงตระหง่านและน่าเกรงขามขึ้นมาก

ที่ด้านนอกกำแพงเมือง เซี่ยเหวินหวังสั่งให้เซวียคังอันทดสอบความแข็งของแผ่นคอนกรีต ความหนาของแผ่นคอนกรีตที่ซ้อนกันหลายสิบแผ่นนั้น แทบจะทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวังที่จะทำลายมันได้

เซวียคังอันทำตามคำสั่ง เขาใช้ค้อนเหล็กขนาดใหญ่ทุบไปที่กำแพงคอนกรีตอย่างแรง ทันใดนั้น ก็ได้ยินเสียงดังตึบ

เศษคอนกรีตหลุดร่วงลงมาเล็กน้อย แต่โครงสร้างภายในกลับไม่ได้รับความเสียหายใดๆ เซี่ยเหวินหวังถึงกับตะลึง เขาได้เห็นกระบวนการตั้งแต่การทำปูนซีเมนต์จนกลายมาเป็นแผ่นคอนกรีตกับตาตัวเอง

รอยแตกขนาดเท่าเล็บมือ แค่เอาปูนซีเมนต์ไปทาทับ ทิ้งไว้ไม่กี่ชั่วโมงก็กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว ตราบใดที่เหล็กเส้นข้างในและโครงสร้างโดยรวมยังอยู่ ศัตรูก็ไม่มีทางปีนขึ้นมากำแพงเมืองได้แน่นอน

เซี่ยเหวินหวังเอามือกุมหน้าอก หันไปถามชวีซิวเหวิน "หญิงสาวคนนี้เป็นใครกันแน่?"

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ข้าให้คนไปสืบประวัติของนางมา ได้ยินว่าเป็นทาสขององค์ชายเจา ไม่คิดเลยว่านางจะสามารถสร้างสิ่งของล้ำค่าเช่นนี้ได้ ช่างน่าประทับใจจริงๆ"

เซี่ยเหวินหวังส่ายหัวอย่างเสียดาย "เสียดายที่ไม่ใช่ชายชาตรี ไม่งั้นคงได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางใหญ่โตแน่ๆ"

จู่ๆ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "ไป สั่งเถียนจงว่า ข่าวเรื่องปูนซีเมนต์นี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ"

"จริงสิ เจาเอ๋อร์ไปไหนแล้ว?"