บทที่ 87 ซ่อมแซมด่าน

เถียนจงกับโอวเยี่ยเซี่ยถูกเรียกตัวมาให้จางอวี่เมิ่งอธิบายสรรพคุณของปูนซีเมนต์ให้ฟัง พอฟังจบพวกเขาก็ถึงกับอ้าปากค้าง

หยางเฉียนเอียงคอ แอบคิดในใจว่า สามทหารเสือเซี่ย เซวีย ชวี นี่ก็อยู่ด้วยตลอดเลยนะ เกาะติดหนึบเป็นตังเม สงสัยจะไม่ใช่ขุนนางใหญ่โตอะไรหรอก ไม่งั้นจะมาขลุกอยู่ที่นี่ทุกวันโดยไม่ต้องทำงานทำการได้ยังไง

โอวเยี่ยเซี่ยนิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะเอ่ยขึ้น "ท่านแม่ทัพหยาง ของพรรค์นี้ทำง่ายจะตาย แค่ปล่อยให้พวกทหารเลวๆ ไปทำก็สิ้นเรื่อง จะเรียกตาเฒ่าอย่างข้ามาทำไม?"

"ข้าต้องการเหล็กเส้น" หยางเฉียนตอบสั้นๆ

"เอาเหล็กเส้นไปทำอะไร?"

"เอามาสานเป็นโครง แล้วเทปูนซีเมนต์ทับลงไป มันก็จะกลายเป็นแผ่นหินที่แข็งแกร่งสุดๆ ไงล่ะ"

"จากนั้นก็เอาแผ่นหินไปวางเรียงกันแล้วใช้ปูนซีเมนต์เชื่อมให้ติดกัน หุ้มกำแพงเมืองเก่าเอาไว้ตรงไหนมีรอยแยกก็เทปูนซีเมนต์หรือดินอัดลงไปก็ได้"

เซี่ยเหวินหวังอดรนทนไม่ไหวแทรกขึ้นมา "ของนี่มันดีอย่างที่เจ้าว่าจริงๆ หรือ?"

จางอวี่เมิ่งรีบเสนอหน้า "ฉันเป็นคนคิดเองนะ ดีแน่นอนสิ เสียดายที่นี่ไม่มีเปลือกหอย ถ้ามีเปลือกหอยจากทะเลนะ เอามาทุบให้แหลกแล้วบดเป็นผงผสมลงไป รับรองว่าแข็งแกร่งขึ้นอีกเป็นกอง"

เซี่ยเหวินหวังตาเป็นประกาย หันไปมองเถียนจง เถียนจงรีบเสนอทันที "เรื่องฟางกับเปลือกหอยน่ะ ที่เมืองตุนเฉิงกับเมืองโซ่วเฉิงมีเยอะแยะไป ถ้าต้องการล่ะก็ ไปกลับเที่ยวเดียวก็ถึงแล้ว ปริมาณก็ไม่ใช่น้อยๆ ด้วย"

พอได้ยินว่ามีเปลือกหอย หยางเฉียนก็ทำหน้างง "เหล่าเถียน ที่นี่มีทะเลด้วยเหรอ?"

"ลงใต้ไปไม่กี่ร้อยลี้ก็เป็นทะเลแล้ว แถวนั้นคือเมืองไห่เฉา ชาวบ้านแถวนั้นหากินกับทะเลมาหลายชั่วอายุคน มักจะขนพวกเปลือกหอยมาขาย เวลาสร้างกำแพงดิน เอาเปลือกหอยบดเป็นผงผสมลงไปก็ใช้ได้ดีเลยล่ะ" เถียนจงอธิบาย

"เดี๋ยวนะ ทิศใต้ไม่ใช่แคว้นซางเหรอ?"

"ถ้าจะพูดให้ถูก ทะเลอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองอวิ๋นทงต่างหาก"

"โอเค จางอวี่เมิ่ง เธอรับหน้าที่สอนพวกทหารทำปูนซีเมนต์นะ ข้ามีเชลยแคว้นเซี่ย 1,800 คนที่ช่วยมาจากพวกซ่งหนู ยังไม่มีที่ไปพอดี จับมาเป็นแรงงานซะเลย ให้กินข้าวอิ่มก็พอแล้ว"

หยางเฉียนจัดการแจกจ่ายงานอย่างรวดเร็ว ส่วนรายละเอียดก็ให้เถียนจงไปจัดการ จางอวี่เมิ่งก็เริ่มสอนพวกทหารทำปูนซีเมนต์ไปพลาง ในใจก็แอบสงสัยไปพลาง

"หยางเฉียนนี่สมองทำด้วยอะไร ทำไมถึงรู้จักคอนกรีตเสริมเหล็ก แถมยังรู้เรื่องผสมเปลือกหอยในปูนซีเมนต์อีก?"

จู่ๆ เธอก็ปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมา จางอวี่เมิ่งอ้าปากค้างด้วยความประหลาดใจ ตั้งแต่ตอนที่เขาช่วยเธอมาอยู่ที่จวน

ของต่างๆ ที่เห็นในบ้าน ทั้งชักโครก อ่างอาบน้ำ ฝักบัว อ่างล้างหน้า เฟอร์นิเจอร์ที่ไม่น่าจะมีในยุคนี้ รวมถึงความมั่นใจในเรื่องปูนซีเมนต์ของเธอ

คนโบราณที่ไหนจะไปเชื่อเรื่องสรรพคุณของปูนซีเมนต์โดยที่ยังไม่เคยเห็นของจริง แต่หยางเฉียนกลับเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม คำอธิบายเดียวก็คือ เขารู้จักของพวกนี้อยู่แล้ว

"หรือว่าเขาจะทะลุมิติมาเหมือนกัน?"

แต่แล้วจางอวี่เมิ่งก็ส่ายหัว คนยุคใหม่ที่ไหนทะลุมิติมาแล้วจะมีความทะเยอทะยานและกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้

แล้วใครทะลุมิติมาปุ๊บก็จับอาวุธไปรบปั๊บได้ล่ะ? คนยุคใหม่กี่คนกันที่จะทำเรื่องแบบนี้เป็น?

ตอนที่เธอมาถึงก็เกือบจะตายที่ลานประหารไปแล้ว ในใจลึกๆ จางอวี่เมิ่งคิดว่า คนที่ทะลุมิติมาก็น่าจะเจออะไรคล้ายๆ เธอนี่แหละ ถ้าหยางเฉียนไม่ได้ทะลุมิติมา แสดงว่าความสามารถในการเรียนรู้และประยุกต์ใช้ของเขามันสุดยอดเกินคนไปแล้ว

หลังจากสั่งงานเสร็จ หยางเฉียนก็เริ่มตรวจดูอาวุธยุทโธปกรณ์ และก็เป็นไปตามคาด เขาเห็นรถศึกหลายสิบคันที่ถูกดัดแปลง ด้านหน้าติดใบมีดเกลียวทองสัมฤทธิ์ที่ดูน่ากลัวและส่องประกายเย็นเยียบ

ไม่มีใครสงสัยในความคมของมัน แม้แต่ทหารหลายคนที่เดินผ่านรถศึกนี้ก็ยังอดรู้สึกขนลุกไม่ได้

ทหารบางคนถึงกับอุทานว่า โชคดีที่รถศึกนี้เป็นของฝ่ายตัวเอง ไม่งั้นตอนตั้งค่ายประจัญบาน รถศึกยังไม่ทันมาถึง ขาก็คงสั่นพั่บๆ แล้ว

นอกจากรถศึกแล้ว ยังมีอาวุธอีกหลายอย่างที่ต้องตรวจดู อาวุธของกองทหารชายแดนดูสะเปะสะปะมาก บางคนใช้ดาบทองสัมฤทธิ์ บางคนใช้ดาบเหล็ก ชุดเกราะก็เหมือนกัน

พวกที่เป็นกองกำลังหลักมักจะมีชุดเกราะและอาวุธเป็นของตัวเอง หลายคนใส่ชุดเกราะรุ่นเก่าตั้งแต่หลายสิบปีก่อน

ถ้าดูแลรักษาดีๆ ชุดเกราะพวกนี้ก็ตกทอดกันได้สองสามรุ่น แต่สำหรับทหารใหม่ที่มาตัวเปล่า ก็คงได้เป็นแค่ทหารเลว ดีไม่ดีอาจจะถูกส่งไปเป็นแนวหน้าให้ศัตรูฆ่าทิ้งเปล่าๆ

เมื่อขึ้นมาบนกำแพงเมือง หยางเฉียนก็ทอดสายตามองออกไปไกล ด่านแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างภูเขาสูงตระหง่านสองลูก ด้านข้างเป็นทางเดินบนเขาที่คดเคี้ยวไปมาหลายร้อยหลายพันกิโลเมตร

ไม่ใช่ว่าศัตรูจะบุกมาทางอื่นไม่ได้ แต่ทางเดินบนเขามันขรุขระ เป็นหลุมเป็นบ่อ ทหารม้าไม่มีทางผ่านได้แน่นอน แถมยังต้องทิ้งเสบียงส่วนใหญ่ไว้อีก

พวกซ่งหนูที่ไม่มีทหารม้า จะเอาอะไรมาสู้ล่ะ?

เสบียงที่พกติดตัวมาจะกินได้สักกี่วัน? ประเทศในภาคกลางอาจจะไม่ได้เก่งกาจอะไรมาก แต่ถ้าจะให้ยืดเยื้อล่ะก็ รับรองว่าพวกซ่งหนูอดตายก่อนแน่

ด่านไป๋อวิ๋น เป็นด่านรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ไม่สมมาตร สร้างด้วยการอัดดินให้แน่น กำแพงฝั่งตะวันออกยาว 800 จ้าง ฝั่งตะวันตกยาว 600 จ้าง ส่วนฝั่งใต้ยาว 80 จ้างเศษ

ทางทิศตะวันออกมีหอประตูเมือง ทอดยาวจากเหนือจรดใต้ 31 จ้าง สูง 9 จ้าง 3 ฉื่อ เป็นรูปตัว U หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ควบคุมเส้นทางสำคัญที่เข้าสู่ด่าน หอประตูเป็นอาคารสูง 3 ชั้น 2 ประตู 2 หอ หลังคาเป็นแบบซานติ้ง (Xieshanding) บนหลังคาแต่ละด้านประดับด้วยรูปหงส์แดง จึงถูกเรียกว่า "หอตานเฟิ่ง"

ที่ใต้กำแพงเมืองฝั่งขวาของหอประตูทิศตะวันออก มีคลังแสงอาวุธแบบบ่อแนวตั้ง ลักษณะคล้ายบ่อน้ำแห้ง ข้างในมีลูกธนูมัดเป็นฟ่อนๆ เก็บไว้ กะคร่าวๆ ก็น่าจะประมาณ 1 ลูกบาศก์เมตร

เมื่อมองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ทุ่งหญ้ากว้างไกล สายลมพัดผ่านพงหญ้า แต่กลับไร้เงาวัวแกะ มีเพียงกลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าที่ลอยวนเวียนอยู่

หลายวันต่อมา เถิงจื่อจิ้นก็มาถึงกระโจมรับรองของเผ่าเจี๋ย ที่นี่คือทางผ่านสำคัญของขบวนสินค้าแคว้นเซี่ย พวกเขาจะออกใบเบิกทางให้ตามความต้องการของแต่ละเผ่า และจะมีการตรวจค้นสินค้าบนหลังม้าด้วย

เถิงจื่อจิ้นโยนห่อชาลงไปอย่างชำนาญ ในทุ่งหญ้า เงินทองไม่ได้ดึงดูดใจเท่ากับข้าวของเครื่องใช้

ชาที่ขายมาถึงที่นี่ถือเป็นของฟุ่มเฟือย ปกติก็มีแต่พวกชนชั้นสูงเท่านั้นแหละที่ได้กิน ส่วนชาวบ้านตาดำๆ น่ะลืมไปได้เลย

แค่ได้กินฟองนมก็ถือว่าบุญโขแล้ว ของอย่างชาเนี่ย จะได้ลิ้มรสก็ตอนที่พวกขุนนางทิ้งกากชาแล้วเท่านั้นแหละ ถึงจะได้เก็บมาเคี้ยวเล่น

"ฮ่าๆๆๆ สหายเถิงของข้า ในที่สุดเจ้าก็มา" ชายอ้วนฉุสวมทองหยองเต็มตัวเดินออกมาต้อนรับจากในกระโจม

สำหรับเขาในตอนนี้ เถิงจื่อจิ้นถือเป็นข่าวดีเลยทีเดียว พ่อค้าคนอื่นๆ ที่มา ก็มักจะเอาแค่เกลือ ชา ผ้าไหมมาขาย ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติก็ถือว่าเป็นของดีแหละ แต่ตอนนี้ซ่งหนูกำลังบุกโจมตีเผ่าเจี๋ยอย่างหนัก

เผ่าเจี๋ยก็ถือเป็นเผ่าใหญ่ในทุ่งหญ้าเหมือนกัน แต่พอต้องมาเจอกับซ่งหนูที่แข็งแกร่ง ก็ยังสู้ไม่ไหว จากตอนแรกที่สูสี ตอนนี้กลับโดนไล่ต้อนจนแทบตั้งรับไม่ทัน สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดตอนนี้คือทองแดงและเหล็ก

เถิงจื่อจิ้นคือหนึ่งในพ่อค้าแคว้นเซี่ยไม่กี่คนที่สามารถจัดหาทองแดงและเหล็กมาให้ได้ จึงได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นเป็นพิเศษ

"ฮ่าๆๆ ท่านหัวหน้าหมื่น ไม่เจอกันนานเลยนะขอรับ" เถิงจื่อจิ้นยิ้มแย้ม ประสานมือคำนับ

ทั้งสองคนแกล้งทำเป็นทักทายกันอย่างสนิทสนม ก่อนจะเดินเข้าไปในกระโจม

หัวหน้าหมื่นสั่งให้บ่าวรับใช้ยกชานมเนยมาเสิร์ฟ แล้วเอ่ยขึ้น "สหายเถิง ข้าจะไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ช่วงนี้พวกซ่งหนูมันบุกหนักขึ้นเรื่อยๆ เหมือนหมาบ้าเลย ทั้งที่เผ่าเจี๋ยของเราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้พวกมันเลยแท้ๆ"

เถิงจื่อจิ้นพยักหน้า "ทองแดง เหล็ก เกลือ ข้าเตรียมของดีๆ มาให้ท่านหัวหน้าหมื่นโดยเฉพาะเลยขอรับ"

เถิงจื่อจิ้นยิ้มอย่างมีเลศนัย หัวหน้าหมื่นลูบเคราหยาบๆ ของตัวเอง ยิ้มกริ่มอย่างพอใจ

หลังจากตรวจนับสินค้าเสร็จ ก็ตกดึกพอดี ภายในกระโจม หัวหน้าหมื่นหน้าแดงก่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก

"ดี ดี ยาอู่สือส่านนี่มันของดีจริงๆ กินแล้วรู้สึกมีพลังขึ้นมาเลย"

หัวหน้าหมื่นรู้สึกเคลิบเคลิ้ม แต่ประกายตาเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากดวงตารูปสามเหลี่ยมนั้น บ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

เขาส่งสายตาให้ลูกน้อง บรรดาหัวหน้าร้อย หัวหน้าพันก็เริ่มรินเหล้าให้เถิงจื่อจิ้นอย่างกระตือรือร้น

"อ๊า พอแล้วๆ ข้าดื่มไม่เก่งหรอกนะ"

ชาวเจี๋ยกระตือรือร้นกันสุดๆ แทบจะจับเถิงจื่อจิ้นกรอกเหล้าเข้าปากเลยทีเดียว ไม่นานเขาก็หน้าแดงก่ำ

เหล้าแม่ทัพที่ผลิตในหมู่บ้านไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ชาวเจี๋ยหลายคนชอบเอาเหล้าแม่ทัพไปผสมกับเหล้านมม้าดื่ม นอกจากจะได้กลิ่นนมหอมๆ แล้ว ยังช่วยเพิ่มดีกรีความแรงได้อีกด้วย

หัวหน้าหมื่นปรายตามองลูกน้อง หัวหน้าพันก็เข้าใจความหมายทันที รีบดึงตัวเถิงจื่อจิ้นมาถามยิ้มๆ "สหายเถิง ของดีที่เจ้าว่า ใช่ยาอู่สือส่านนี่หรือเปล่า?"

เถิงจื่อจิ้นหน้าแดงก่ำ โบกไม้โบกมือไปมา พูดจาอ้อแอ้ "ฮ่าๆๆ ตอนแรกก็เตรียมของดีมาให้พวกท่านนั่นแหละ แต่ดูเหมือนพวกท่านคงไม่ได้ใช้แล้วล่ะ"

ทุกคนหูผึ่งทันที หัวหน้าพันรีบซักไซ้ "ของดีอะไรล่ะ? พวกเราอาจจะมีเงินไม่เยอะ แต่วัว แกะ ม้า เรามีไม่อั้น มีของดีอะไรก็รีบเอาออกมาเถอะ"

"โอ๊ยๆๆๆ~~~~ ก็แค่ดาบกับกระบี่เป็นหมื่นๆ เล่มน่ะสิ ของพร้อมใช้งาน แค่ติดอาวุธก็ลงสนามรบได้เลย"

ทุกคนในที่นั้นถึงกับอึ้งไปเลย มีของดีขนาดนี้แต่กลับไม่เอาออกมา คนแคว้นเซี่ยนี่มันเจ้าเล่ห์จริงๆ สงสัยจะโก่งราคาแน่ๆ

หน้าของหัวหน้าหมื่นเริ่มตึง "สหายเถิง เผ่าเจี๋ยเห็นเจ้าเป็นพี่เป็นน้อง แต่เจ้ากลับเห็นเราเป็นตัวตลก มีของดีแบบนี้ทำไมไม่เอาออกมา"

เถิงจื่อจิ้นส่ายหัวไปมา หัวเราะ "อาวุธพวกนี้ตอนแรกก็กะจะเอามาขายให้ได้ราคาดีๆ นั่นแหละ ใครจะไปคิดว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่กำลังเดินทางมา ดันไปเจอขบวนสินค้าจากค่ายข่านเข้า เพื่อนคนหนึ่งในขบวนนั้นเล่าให้ข้าฟังว่า..... เอิ๊ก~~~"

เมื่อเห็นเถิงจื่อจิ้นทำท่าจะหลับ ไม่ใช่แค่หัวหน้าหมื่น แต่พวกหัวหน้าพัน หัวหน้าร้อยก็ร้อนใจไปด้วย พูดไม่จบประโยคแบบนี้ มันค้างคานะโว้ย

เถิงจื่อจิ้นลูบหน้าอก สีหน้าดูแย่มาก เรอออกมาทีนึงแล้วพูดต่อ "เผ่าซ่งหนูสิบแปดเผ่าถูกทำลาย ท่านข่านโกรธมาก สั่ง... สั่งให้จั่วเสียนหวัง ลูกชายของเขา ระดมพลไปตีแคว้นเซี่ย"

"ในเมื่อซ่งหนูจะถอยทัพแล้ว อาวุธพวกนี้พวกท่านก็คงไม่ต้องใช้แล้วล่ะ น่าสงสารข้าจริงๆ อุตส่าห์ดั้นด้นขนมาตั้งไกล แต่กลับ... ไม่... ไม่มีประโยชน์อะไรเลย" พูดจบ เถิงจื่อจิ้นก็ล้มพับลงบนพรม นอนกรนเสียงดังสนั่น

"ชิ้ง" หัวหน้าหมื่นลุกพรวดขึ้น ดวงตารูปสามเหลี่ยมกรอกไปมาอย่างใช้ความคิด ผ่านไปพักใหญ่ เขาจึงนั่งลงอย่างแรง

หัวหน้าพันประสานมือถาม "ท่านหัวหน้า คำพูดของพ่อค้าเถิงจื่อจิ้นผู้นี้ เชื่อถือได้แค่ไหนขอรับ"