บทที่ 86 คนเก่งจริงๆ

หยางเฉียนสั่งให้เสี่ยวซานจื่อและคนอื่นๆ เฝ้าทองคำไว้ให้ดี ส่วนตัวเองก็พาจางอวี่เมิ่งและคนอื่นๆ ไปที่หมู่บ้านเกษตรกรรมเพื่อทำตามที่เธอขอ

ตามคำขอของเธอคือ ต้องหาหญ้าแห้งหรือฟางข้าวมาเผาให้เป็นขี้เถ้า แต่ขั้นตอนนี้ไม่ต้องทำแล้ว เพราะตอนที่หยางเฉียนสั่งให้ชาวนาทำปุ๋ยบำรุงดิน ก็ได้เผาหญ้าแห้งและฟางข้าวไปจำนวนมหาศาลจนได้ขี้เถ้ามาเยอะแยะ เก็บไว้ตั้งหลายโกดัง

เขาเลือกชาวแคว้นเซี่ยที่เพิ่งได้รับการช่วยเหลือมา และดูหน่วยก้านดีสองสามคนมาคอยดูอยู่ข้างๆ ใช่แล้ว หยางเฉียนกำลังหมายตาคนไร้บ้าน 1,800 คนนี้อยู่นั่นเอง

เมื่อเห็นขี้เถ้าหลายโกดัง จางอวี่เมิ่งก็ถึงกับอึ้งไปเลย ใครจะไปคิดว่าคนโบราณจะเก็บของแบบนี้ไว้ด้วย

จางอวี่เมิ่งเทขี้เถ้าลงในโอ่งจนเต็ม แล้วเติมน้ำลงไป ใช้ไม้คนไปเรื่อยๆ จนเข้ากันดี แล้วปล่อยทิ้งไว้สักพัก

รอให้ตะกอนตกลงก้นโอ่ง แล้วตักน้ำสีเทาขาวด้านบนออก ก็จะได้ของเหลวหนืดๆ สีเทาขาวที่เหลือก้นโอ่ง

เธอเกณฑ์ให้ทุกคนมาช่วยกันปั้นของเหลวหนืดๆ นั้นให้เป็นก้อนกลมๆ คนเยอะก็ทำงานไว แป๊บเดียวของเหลวครึ่งโอ่งก็ถูกปั้นเป็นก้อนดินกลมๆ จนหมด

หมู่บ้านนี้มีร้านตีเหล็กและเตาเผาเยอะแยะ เธอก็เลยเอาดินปั้นทั้งหมดโยนเข้าไปอบในเตาด้วยไฟอ่อนๆ ขั้นตอนนี้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายสิบนาที

หยางเฉียนแอบงง ปูนซีเมนต์มันต้องเป็นผงๆ ไม่ใช่เหรอ? ทำไมยัยนี่ถึงทำเหมือนเด็กเล่นดินน้ำมันเลยล่ะ

"นี่เธอทำเป็นจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย ตอนนี้ฉันรีบมากนะ ไอ้นี่มันคือปูนซีเมนต์จริงๆ เหรอ?"

จางอวี่เมิ่งค้อนขวับ "บ้านนอกจริงๆ เลยนะนายเนี่ย ยังไม่เสร็จย่ะ นี่แค่ขั้นตอนแรก ในขี้เถ้ามีโพแทสเซียมคาร์บอเนต แคลเซียมไฮดรอกไซด์ แล้วก็แคลเซียมคาร์บอเนตเยอะมาก โพแทสเซียมคาร์บอเนตละลายน้ำได้ แต่แคลเซียมไฮดรอกไซด์กับแคลเซียมคาร์บอเนตละลายน้ำไม่ได้ ปูนซีเมนต์ต้องการแคลเซียมไฮดรอกไซด์กับแคลเซียมคาร์บอเนต ส่วนโพแทสเซียมคาร์บอเนตมันก็อยู่ในน้ำนั่นแหละ"

หยางเฉียนเบิกตากว้าง "บ้าไปแล้ว ดาราดังทำปูนซีเมนต์เป็นด้วย เธอจะเก่งเกินไปแล้วนะ"

คริสทิน่ากับเบลิก้ามองจางอวี่เมิ่งด้วยสายตาชื่นชม ราวกับกำลังมองคนเก่ง

จางอวี่เมิ่งยืดอกรับสายตาชื่นชมราวกับมองอัจฉริยะจากทุกคน เมื่อก่อนตอนถ่ายละครก็เจอสายตาแบบนี้ทุกวัน พอมาอยู่ที่นี่ กลับรู้สึกปลื้มปริ่มแปลกๆ

เธอหันไปมองหยางเฉียน "นายพยักหน้าทำไม ฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ?"

"ถึงจะฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่รู้สึกว่าน่าจะเก่งมาก..." หยางเฉียนตอบอย่างจนใจ นี่มันไม่ใช่ทางถนัดของเขาเลย

จางอวี่เมิ่งมองหยางเฉียนอย่างเย้ยหยัน "ทำเป็นเก่งนักไม่ใช่เหรอ ทำเป็นอวดดีไปสิ"

หลังจากอบดินปั้นจนแห้งหมดแล้ว ก็ต้องเอามาผสมกับทราย โชคดีที่ในแม่น้ำมีทราย เธอเลยส่งคนสิบกว่าคนไปร่อนทราย พอได้ทรายมาก็เอามาผสมกัน

จากนั้นก็เอาดินปั้นไปอบอีกรอบ จางอวี่เมิ่งสั่งให้คนเอาดินปั้นที่แข็งแล้วไปเผาในไฟแรงๆ รอจนดินปั้นเปลี่ยนเป็นสีเหลืองน้ำตาล ถึงจะเอาออกมาได้

จางอวี่เมิ่งปาดเหงื่อ มีลูกมือมันดีอย่างนี้นี่เอง ถ้าทำเองคงใช้เวลาหลายชั่วโมงกว่าจะเสร็จ ไม่นึกเลยว่าแค่ครึ่งชั่วโมงดินปั้นก็เผาเสร็จแล้ว

ดินปั้นที่ผ่านการเผาจะเปราะมาก บีบนิดเดียวก็แตกเป็นผุยผง เธอสั่งให้บีบดินปั้นทั้งหมดให้แตกแล้วเทลงในโอ่ง

จางอวี่เมิ่งที่หน้าตามอมแมมเหมือนลูกแมวน้อย พิงโอ่งพลางยิ้มแฉ่ง "นี่แหละ ปูนซีเมนต์ล่ะ"

หยางเฉียนและคนอื่นๆ ลองล้วงปูนซีเมนต์ในโอ่งขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง แล้วเอานิ้วขยี้ดู

"เจ้าแน่ใจนะ ว่าเจ้านี่จะสร้างกำแพงเมืองที่แข็งแกร่งได้?" คริสทิน่ายังไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่

"อย่างน้อยก็แข็งพอๆ กับหินนั่นแหละ กำแพงเมืองอวิ๋นทงก็ทำจากหินไม่ใช่เหรอ? ความแข็งก็น่าจะพอๆ กันแหละ แต่สร้างเร็วกว่าสร้างกำแพงหินเยอะ"

"สีมันดูไม่เหมือนปูนซีเมนต์ที่ฉันเคยเห็นเลยนะ" เพื่อความชัวร์ หยางเฉียนเลยตักปูนซีเมนต์มาหนึ่งช้อน ผสมทรายกับน้ำ ปรากฏว่ามันกลายเป็นก้อนโคลนเหนียวๆ เหมือนปูนซีเมนต์ที่เคยเห็นตามไซต์ก่อสร้างเป๊ะเลย

"คริสทิน่า เอาอาวุธข้ามาด้วยไหม?"

"อยู่บนตัวแรดของเจ้านั่นแหละ ตอนนี้อยู่ในหมู่บ้าน ข้าเอามาครบหมดแล้ว" คริสทิน่าชี้ไปข้างนอก

หยางเฉียนเรียกองครักษ์เข้ามาสองสามคน "พวกเจ้าพาคน 1,800 คนนี้ไปที่ด่านไป๋อวิ๋น ให้พวกเขาทำปูนซีเมนต์ ไม่ต้องให้ไปรบนะ"

"เถิงจื่อจิ้น เจ้าออกเดินทางได้เลย พยายามถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุดนะ"

"คริสทิน่า เบลิก้า จางอวี่เมิ่ง ตามข้ามา พวกเราจะไปที่ด่านไป๋อวิ๋นกันเลย"

"หยางเฉียน ด่านไป๋อวิ๋นนั่นมันแนวหน้าไม่ใช่เหรอ?" จางอวี่เมิ่งถามอย่างระแวง

"ใช่ แนวหน้า แต่เธอไม่ต้องห่วงหรอก ครั้งนี้คงไม่สู้กันหรอก เธอแค่ไปช่วยฉันสร้างกำแพงเมืองเฉยๆ"

จางอวี่เมิ่งถามอย่างสงสัย "จะอันตรายไหมเนี่ย?"

"ไม่ๆๆ ไม่อันตรายเลยสักนิด แค่ไปดูเฉยๆ"

"นายไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?"

"ไม่หลอกๆ เงินหนึ่งพันตำลึงทองมันเยอะนะ หนักด้วย เดี๋ยวฉันให้เงินเธอไปใช้เล่นๆ ก่อน พอกลับมา ค่อยดูว่าสร้างกำแพงเมืองได้ดีแค่ไหน แล้วจะเพิ่มให้จากหนึ่งพันตำลึงทอง ตกลงไหม?"

จางอวี่เมิ่งลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลง

"ไป ออกเดินทางกันเลย"

"หา? ฉันยังไม่พร้อมเลยนะ!!!" จางอวี่เมิ่งตกใจ นึกว่าจะมีเวลาให้เตรียมตัวบ้าง

"หาอะไรเล่า ทหารต้องทำเวลานะโว้ย~~~! สร้างกำแพงเมืองเสร็จเร็ววันนึง ก็ปลอดภัยเร็วขึ้นวันนึง" หยางเฉียนเร่ง

พวกเขารีบหาม้ามาหลายตัว พาแรดน้อยมุ่งหน้าสู่ด่านไป๋อวิ๋น

ในความคิดของหยางเฉียน ด้วยความเร็วของพวกเขา น่าจะถึงก่อนฟ้ามืดแน่นอน แต่น่าเสียดายที่เขาลืมคำนวณจางอวี่เมิ่งกับแรดน้อยไปด้วย

ตอนที่จางอวี่เมิ่งขึ้นม้า เธอก็อึ้งไปเลย ตอนถ่ายละครอย่างมากก็แค่โพสท่า หรือไม่ก็เอาหัวม้าปลอมมาสวมมอเตอร์ไซค์ แล้วเอามอเตอร์ไซค์ไปไว้บนรถบรรทุกเล็ก จัดฉากให้ดูเหมือนขี่ม้าจริงๆ ไม่เคยต้องมาขี่ม้าของจริงแบบนี้เลย

ช่วงนี้หยางเฉียนสนิทกับแรดน้อยมาก และยังได้เรียนรู้วิธีฝึกม้าศึกมาจากหมีเล่อด้วย

"อ๊าย หยางเฉียน ฉัน ฉันไม่ไหวแล้ว ฉัน ทนไม่ไหวแล้ว อ๊าย อ๊าย~~~"

หยางเฉียนหรี่ตามองจางอวี่เมิ่งที่ท่าทางเหมือนมาทาดอร์สู้วัวกระทิง แล้วส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "เธอพูดซะเหมือนฉันทำมิดีมิร้ายเธอเลย"

"ฉ... ฉันขี่ม้าไม่เป็น ทำไงดีอะ?"

จางอวี่เมิ่งนวดก้น คนขี่ม้าไม่เป็นส่วนใหญ่มักจะโดนอานม้ากระแทกก้นจนปวดไปหมด หนักหน่อยก็กระดูกสันหลังหรือกระดูกก้นกบอาจจะมีปัญหาได้

หยางเฉียนถอนหายใจ จูงม้าเดินไปข้างๆ จางอวี่เมิ่ง ยื่นแขนโอบเอวเธอ แล้วอุ้มเธอข้ามมานั่งม้าตัวเดียวกับเขาท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเธอ

หยางเฉียนล้วงขวดยากระเบื้องออกมาจากอกเสื้อ หยิบยาลูกกลอนที่กินทุกวันออกมา เล็งเป้าแล้วโยนไปที่แรดน้อย

"ง่ำ~~!" แรดน้อยกำลังอยู่ในวัยอยากรู้อยากเห็น พอมีอะไรลอยมาตรงหน้าก็งับกินทันทีโดยไม่ลังเล

เป็นไปตามที่หยางเฉียนคาดไว้ ไม่นาน แรดน้อยก็เริ่มวิ่งเร็วขึ้น ขาสั้นๆ ทั้งสี่ข้างสับยิกๆ เหมือนกังหันลม

ไม่น่าเชื่อว่าแรดจะวิ่งตามความเร็วของม้าศึกได้ทัน ดูท่าทางต่อไปนี้คงต้องป้อนยาลูกกลอนให้แรดน้อยทุกวันซะแล้ว

"จางอวี่เมิ่ง เธอก้มตัวลงหน่อยได้ไหม ตัวสูงจัง ฉันมองไม่เห็นทางข้างหน้าเลย" หยางเฉียนให้เธอนั่งข้างหน้า แต่กลับโดนบังมิดเลย

"คิกคิก~~ หยางเฉียน ตกลงนายอายุเท่าไหร่เนี่ย เตี้ยจัง ฉันว่านายควรกินข้าวให้เยอะกว่านี้นะ....... ว้าย.....!"

"เพียะ~~~!"

หยางเฉียนตีก้นงอนๆ ของเธอไปฉาดใหญ่ สัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มเด้งดึ๋ง

"หยางเฉียน นายมาตีก้นฉันทำไม ลามกที่สุดเลย เด็กบ้าไม่รู้จักโต...."

จางอวี่เมิ่งแหวใส่ โตมาป่านนี้ยังไม่เคยโดนใครตีก้นเลย ไอ้เด็กนี่ทำเป็นแก่แดด

"ขืนเธอพูดมากอีกคำ ฉันจะจับเธอโยนไปนั่งบนหลังแรดให้รู้แล้วรู้รอด" หยางเฉียนพูดเสียงเย็น ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องจะเสริมกำแพงเมืองยังไง จะยุติสงครามครั้งนี้ยังไง

หยางเฉียนไม่ได้กลัวสงคราม กลับกันเขาเริ่มจะชอบชีวิตทหารแล้วด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้กองทหารชายแดนยังไม่ได้รับการฝึกจากเขาเต็มที่ ใช้งานยังไม่ค่อยถนัด แถมอาวุธและรถศึกก็ยังไม่ได้เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ตอนนี้เลยไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะไปปะทะกับพวกซ่งหนูตรงๆ

วิ่งไปได้ไม่กี่นาที จางอวี่เมิ่งก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโต้คลื่น กระโดดเด้งดึ๋งๆ จนแทบจะปลิวหลุดจากหลังม้า ม้าศึกมีโกลนแค่อันเดียว จางอวี่เมิ่งเลยไม่มีที่เหยียบเพื่อทรงตัว

"เธออย่าไปนั่งบนอานม้าสิ นั่งทับฉันเลย"

หยางเฉียนอ่อนใจ ในละครเห็นพระเอกนางเอกขี่ม้าด้วยกันดูโรแมนติกจะตาย แต่ความจริงแล้วมันไม่โรแมนติกเอาซะเลย ถ้าขี่ม้าไม่เก่ง ไม่มีโกลน พลาดนิดเดียวมีหวังกระเด็นตกม้าแน่

คราวนี้จางอวี่เมิ่งเริ่มอายขึ้นมาบ้าง "เอาล่ะ แต่ห้ามทำมิดีมิร้ายฉันนะ"

"ฉันก็บอกเธอแล้วไง ว่าฉันไม่สนใจผู้หญิง"

"ฮึ คนทะเยอทะยาน" จางอวี่เมิ่งไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก เธอยกก้นขึ้นแล้วนั่งทับลงบนตักของหยางเฉียน กลายเป็นว่าน้ำหนักตัวของเธอเทไปที่เขาทั้งหมด

"เอ๊ะ~~~~ นิ่งจังเลย" จางอวี่เมิ่งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ หยางเฉียนเหมือนจะขยับตัวขึ้นลงตามจังหวะม้า แต่เธอกลับไม่รู้สึกกระแทกเลยสักนิด เหมือนนั่งอยู่บนเก้าอี้นวดเลย

น้ำหนักร้อยกว่าชั่ง (ประมาณ 50 กิโลกรัม) ของจางอวี่เมิ่งถือว่าจิ๊บๆ สำหรับหยางเฉียน แต่เห็นฝีมือการขี่ม้าของเธอแล้วก็อดแนะนำไม่ได้ "มีเวลาว่างก็หัดขี่ม้าบ้างนะ ขี่ม้าไม่เป็น ไปไหนมาไหนลำบาก"

"ไม่เอาอะ นายยังติดหนี้ฉันตั้งพันตำลึงทองนะ รอให้กลับไปก่อน ฉันจะไปหารถม้าดีๆ สักคัน วันหลังเดินทางจะได้นั่งสบายๆ จะมาขี่ม้าให้เมื่อยทำไม"

"รถม้ามันช้า ขี่ม้าเร็วกว่าตั้งเยอะ"

"ฉันไม่ได้รีบสักหน่อย ไม่ได้จะไปรบ ค่อยๆ ไปก็ได้ ไม่รีบไม่รีบ~~~!"

จางอวี่เมิ่งคิดไว้หมดแล้วว่าถ้าได้เงินมาจะเอาไปทำอะไร จะหารถม้าสักคัน ปูพรมหนาๆ นุ่มๆ วางโต๊ะเตี้ยๆ สักตัว ตัวเองก็ใส่ชุดผ้าไหมพลิ้วๆ สวยจะตาย

"ฮึๆ~~~!"

หยางเฉียนไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เรื่องเสพสุขใครบ้างจะทำไม่เป็น เขาก็อยากจะเสพสุขบ้างเหมือนกันแหละโว้ย แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เอื้ออำนวย ตอนแรกก็นึกว่าเป็นแค่ดาราดังเฉยๆ

ไม่นึกเลยว่าจะมีความรู้เรื่องพวกนี้ด้วย ถ้าปูนซีเมนต์คราวนี้ใช้ได้ผลจริงๆ ล่ะก็ คุณค่าของเธอมันมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้เลยล่ะ

แคว้นเซี่ยมีมณฑลอยู่หลายสิบมณฑล แต่ละมณฑลมีอำเภออยู่ราวๆ 20-50 อำเภอ หลายมณฑลและอำเภอต่างก็มีเมืองของตัวเอง รวมๆ แล้วก็น่าจะมีเมืองอยู่หลายร้อยเมือง ถ้าเอากำแพงเมืองมาเสริมปูนซีเมนต์ให้หมด รับรองว่าศัตรูต้องหัวแตกกลับไปแน่นอน แถมยังต้องคุกเข่าร้องขอชีวิตอีกต่างหาก

ครึ่งวันผ่านไป ด่านเก่าๆ โทรมๆ ก็ปรากฏขึ้นในสายตา ด่านไป๋อวิ๋นที่เคยเงียบเหงา บัดนี้เต็มไปด้วยกระโจมทหาร ทหารเดินขวักไขว่ทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน ทหารบางส่วนก็เริ่มฝึกซ้อมกันแล้ว