บทที่ 85 ปูนซีเมนต์

ในจินตนาการของเถียนจง หากซ่งหนูบุกมาครั้งใหญ่ ฝ่ายเราก็ต้องเน้นตั้งรับรักษาเมืองเป็นหลัก การจะไปปะทะทหารม้ากับพวกมันกลางทุ่งหญ้า ถือเป็นเรื่องที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

แม้ว่าตอนนี้ทหารม้าชายแดนของแคว้นเซี่ยจะมีโกลนและเกือกม้าช่วยเสริม ทำให้มีฝีมือสูสีกับทหารม้าซ่งหนูก็ตาม

แต่ทำไมต้องใช้วิธีนั้นล่ะ ในเมื่อยังมีวิธีอื่นอีกตั้งมากมายที่จะบั่นทอนกำลังรบของศัตรูได้

หยางเฉียนเข้าใจเรื่องหนึ่งอย่างถ่องแท้ นั่นคือทุ่งหญ้าห้ามรวมเป็นหนึ่งเดียวเด็ดขาด ต้องปล่อยให้แตกแยกกันไปเรื่อยๆ เขาถึงจะมีแรงและเวลาไปกำจัดพวกมัน

"ตอนนี้ยังบอกไม่ได้หรอก ข้าส่งคนไปหาเผ่าเจี๋ยแล้ว เอาทองแดง เหล็ก เกลือ ชา และอาวุธไปขายให้พวกมันในราคาถูกแสนถูก"

"คุณชายคิดจะให้เผ่าเจี๋ยไปสู้กับซ่งหนูหรือขอรับ?" เถียนจงถาม

"หึๆ เผ่าเจี๋ยก็ไม่ใช่คนโง่ ข้าแค่ให้คนแกล้งหลุดปากแผนการของซ่งหนูออกไป ข้าต้องรู้แผนรับมือของพวกมันก่อนถึงจะวางแผนต่อไปได้ แต่ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดคือต้องเคลื่อนทัพไปประจำการที่ด่านไป๋อวิ๋น..."

จู่ๆ หยางเฉียนก็นิ่งอึ้งไป เหมือนสมองชัตดาวน์กะทันหัน ยังไม่ทันที่เถียนจงจะพูดอะไร เซี่ยเหวินหวังก็ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง "สหายตัวน้อย ร่างกายเจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

หยางเฉียนปาดเหงื่อเย็นเฉียบที่ผุดขึ้นเต็มหน้าผาก "ร่างกายไม่เป็นไรหรอก แต่สมองเกือบจะมีปัญหาแล้วสิ"

"หา? เหล่าเซวีย รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า" เซี่ยเหวินหวังกระโดดเหยง ลูกชายคนเก่งของเขา ถ้าเกิดเป็นอะไรไปจะทำยังไงล่ะเนี่ย

หยางเฉียนยิ้มแหยๆ ตบไหล่เซี่ยเหวินหวัง "ท่านอาเซี่ย ข้าไม่ได้ป่วยหรอก ข้า... ข้าแค่ลืมเรื่องด่านไป๋อวิ๋นไปซะสนิทเลย"

"ด่านไป๋อวิ๋นทำไมหรือ?"

หยางเฉียนถอนหายใจอย่างสิ้นหวัง "ด่านไป๋อวิ๋นเก่าทรุดโทรมมาก คราวก่อนที่พวกซ่งหนูบุกเข้ามาได้ ก็เพราะกำแพงเมืองพังไปแถบนึงนี่แหละ"

"ถึงตอนหลังจะซ่อมแซมแล้วก็เถอะ แต่ด่านสำคัญแบบนั้น กำแพงเมืองห่วยๆ แบบนั้นจะไปต้านทานการบุกของพวกซ่งหนูได้ยังไง"

เซี่ยเหวินหวังถึงกับอึ้งไปเลย จากตอนแรกที่เป็นห่วงลูกชาย ตอนนี้เปลี่ยนเป็นความคิดของกษัตริย์ทันที "สหายตัวน้อย พอจะมีวิธีแก้ไหม"

หยางเฉียนส่ายหัวอย่างปวดขมับ เรื่องสำคัญขนาดนี้เขากลับลืมไปได้ บ้าที่สุดเลย

"ข้อมูลน้อยเกินไป ตอนนี้ข้าก็จนปัญญาเหมือนกัน ทำได้แค่พยายามเสริมกำแพงเมืองให้แข็งแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้ จริงๆ ก็ไม่ต้องกังวลมากหรอก"

"ซ่งหนูกับเผ่าเจี๋ยส่งทหารไปตั้งกว่าแสนห้าหมื่นคน กองทัพใหญ่ขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าซ่งหนูนึกอยากจะไม่สู้ก็เลิกสู้ได้หรอกนะ"

"พวกเรายังมีเวลา ที่ข้าให้เถิงจื่อจิ้นเอาของไปส่งให้เผ่าเจี๋ย ก็เพื่อสร้างปัญหาให้ซ่งหนู แล้วก็เพื่อถ่วงเวลาด้วย อย่างน้อยครึ่งเดือนคงยังหยุดสู้ไม่ได้หรอก"

ตั้งแต่ทะลุมิติมา หยางเฉียนผ่านศึกน้อยใหญ่มาหลายสิบครั้ง ว่ากันตามตรงก็เกือบจะเรียกว่าโชกโชนแล้ว เรื่องตื้นลึกหนาบางในสงครามเขาก็พอเข้าใจอยู่บ้าง มันไม่จบง่ายๆ หรอก เผ่าเจี๋ยก็ไม่ใช่ย่อย

ในทุ่งหญ้า โดนตีก็ต้องตีกลับ ถ้าโดนตีแล้วไม่กล้าตีกลับ เผ่าก็จะเสียชื่อเสียงอย่างยับเยิน

ใครๆ ก็กล้ามารังแก ดังนั้นเผ่าเจี๋ยไม่มีทางยอมให้ซ่งหนูถอนทัพไปง่ายๆ แน่

หยางเฉียนเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ หันไปสั่งทุกคนว่า "เหล่าเถียน สั่งให้ทุกคน รวมทั้งช่างฝีมือด้วย ไปประจำการที่ด่านไป๋อวิ๋นให้หมด ซ่อมแซมด่านก่อนเลย ข้าเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระต้องกลับไปบ้านหน่อย รอฟังข่าวจากข้าละกัน"

"อ้าว คุณชาย ท่านไม่รั้งอยู่ที่นี่หรือขอรับ" เถียนจงรู้สึกว่าพอหยางเฉียนอยู่ด้วย เขาก็ไม่ต้องปวดหัวคิดอะไรมาก สบายใจดี จนแอบรู้สึกพึ่งพาหยางเฉียนไปแล้ว

หยางเฉียนหัวเราะ "อะไรกันๆ ข้าไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็มา ไม่ต้องมาทำตัวเป็นสาวน้อยไปหน่อยเลย"

หันไปมองแฝดสามตัวติดกันแล้วพูดว่า "ท่านอาเซี่ย ข้ารู้นะว่าพวกท่านไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาๆ หรอก ไม่งั้นด้วยนิสัยเถรตรงของเหล่าเถียน ไม่มีทางยอมให้เพื่อนธรรมดามาอยู่ในค่ายทหารแน่"

"ข้าจะไม่พูดอะไรมาก อยากไปก็ไป อยากกลับก็กลับ แต่ถ้าเกิดสู้กันขึ้นมาจริงๆ ข้าคงดูแลพวกท่านไม่ไหวนะ"

เซี่ยเหวินหวังจับความหมายแฝงได้ทันที "เจ้าหมายความว่าอาจจะสู้กันจริงๆ? หรือว่าแบบนี้ก็ยังไม่สู้อีก?"

"ก็รอดูไปก่อน ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยง สงครามมันต้องมีคนตายนี่นา~~~~"

หยางเฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เหล่าเถียน จับตาดูพวกช่างไว้ให้ดี ถ้าด่านไป๋อวิ๋นแตก ฆ่าทิ้งให้หมด อย่าละเว้น"

"หา? ท... ทำไมหรือขอรับ?"

"เทคโนโลยีที่ข้าสอนพวกเขาไป ห้ามรั่วไหลเด็ดขาด โดยเฉพาะพวกชนเผ่าเร่ร่อน ไม่งั้นเราจะเจอปัญหาใหญ่แน่"

เถียนจงสะท้านไปทั้งใจ นี่มันชีวิตคนตั้งหลายร้อยคนเลยนะ สั่งฆ่าแบบตาไม่กะพริบเลย แต่คำสั่งทหารดั่งขุนเขา เขาก็ต้องรับคำสั่งไป

ประกายตาของเซี่ยเหวินหวังวาวโรจน์ ยิ่งลูกชายเด็ดขาดแบบนี้ เขาก็ยิ่งพอใจ นี่แหละคือคุณสมบัติของการเป็นกษัตริย์

เมื่อหยางเฉียนจากไป เซี่ยเหวินหวังก็ถามขึ้นทันที "เมื่อกี้พวกเจ้าสังเกตเห็นหน้าตาของเจาเอ๋อร์บ้างไหม?"

"กระหม่อมเห็นชัดเจนพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมก็เห็นพ่ะย่ะค่ะ"

"กระหม่อมก็เห็นด้วย+1"

.........

"ทำไมเจาเอ๋อร์ถึงได้หน้าตาเหมือนผู้หญิงขึ้นทุกวันนะ?" เซี่ยเหวินหวังรู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย

เถียนจงไม่กล้าออกความเห็น ไม่ใช่เพราะเขาเป็นทหารหรอกนะ แต่เพราะเขาเป็นคนพูดไม่เก่ง สมัยก่อนก็เคยปากพล่อยจนไปล่วงเกินคนอื่นมาแล้ว

ตอนนั้นเอง ชวีซิวเหวินก็ประสานมือพร้อมรอยยิ้ม "ฝ่าบาท ผู้ที่มีลักษณะพิเศษมาแต่กำเนิด มักจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่พ่ะย่ะค่ะ องค์ชายแม้จะรูปงามขึ้น แต่ผลงานความดีความชอบก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ นะพ่ะย่ะค่ะ"

คำพูดของชวีซิวเหวินเหมือนกรงเล็บแมวน้อยเกาถูกที่คันของเซี่ยเหวินหวังพอดี ช่างถูกใจเสียจริง

เถียนจงไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อเซี่ยเหวินหวังอนุญาต เขาก็สั่งถอนค่ายทันที นำกองกำลังทหารชายแดนทั้งหมดมุ่งหน้าสู่ด่านไป๋อวิ๋น แถมยังส่งทหารม้าเร็วไปเกณฑ์ทหารที่เมืองโซ่วเฉิงและเมืองตุนเฉิงด้วย ว่ากันตามตรง การรักษาเมือง ยิ่งมีคนเยอะก็ยิ่งดี

เมื่อหยางเฉียนกลับมาถึงหน้าบ้าน ก็ต้องสูดปากด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถม้าจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังขนของเข้าไปในจวน

พอเข้าไปในจวน ทั้งที่ลานบ้านและห้องโถงหลักเต็มไปด้วยหีบใส่ของ เงินหลายแสนตำลึงทองไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

มองดูหีบของมากมายที่ทยอยขนเข้าไป หยางเฉียนก็ยิ้มแก้มแทบปริ ฉินเซียงหรูคอยสั่งการเสี่ยวซานจื่อและคนอื่นๆ ให้นำทองคำทั้งหมดไปเก็บไว้ที่ห้องใต้ดินของห้องโถงหลัก

ห้องใต้ดินนี้เริ่มสร้างตั้งแต่ตอนที่หยางเฉียนออกรบ สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความแข็งแรง เอาแค่พื้นที่ก็กว้างขวางแถมยังลึกเอามากๆ ด้วย

"ในหีบมีแต่ทองคำเหรอ?" จางอวี่เมิ่งถึงกับอ้าปากค้าง ต่อให้เป็นตอนที่เธอรวยที่สุดในโลกเก่า เธอก็ยังไม่มีปัญญาซื้อทองคำได้เยอะขนาดนี้

จางอวี่เมิ่งไม่รู้หรอก แต่หยางเฉียนรู้ดีที่สุด 300,000 ตำลึงทอง ถ้าเทียบเป็นเงินในโลกเก่า ก็คือ 3,000 ล้าน เงินจำนวนนี้เอาไปทำอะไรยิ่งใหญ่ได้สบายๆ

ถ้าเทียบเป็นน้ำหนักทองคำ หยางเฉียนเคยลองชั่งทองก้อนหนึ่งดู สี่ก้อนก็ตกประมาณหนึ่งกิโลกรัม 300,000 ตำลึงทองก็เท่ากับ... กิโลกรัม หรือ 75 ตัน หักสิ่งเจือปนออกแล้ว อย่างน้อยก็ต้องมีสัก 72 ตัน

หยางเฉียนเอามือขยี้หัวจนชาไปหมด "ให้ตายเถอะ ทองคำสมัยโบราณมันเยอะไปแล้ว"

"หยางเฉียน หยางเฉียน นายมีเงินเยอะขนาดนี้ แบ่งให้ฉันสักหน่อยได้ไหม"

พอได้ใบทะเบียนราษฎรมา จางอวี่เมิ่งก็ตั้งใจจะออกไปเดินเล่นในเมือง แต่ติดตรงที่ไม่มีเงิน เงินที่หยางเฉียนให้ ซื้อของทั่วไปก็พอได้ แต่ถ้าจะซื้อของแพงๆ ก็หมดสิทธิ์

เธออยากใส่ชุดผ้าไหม ผ้าแพรสวยๆ เงินที่หยางเฉียนให้ คงซื้อได้แค่เอี๊ยมตัวเดียวเท่านั้นแหละ

"วันนี้ป๋าอารมณ์ดี เอาไปเลย" หยางเฉียนล้วงพวงเงินเหรียญออกมาจากอกเสื้อ โยนเล่นในมือสองสามทีก่อนจะโยนให้เธอ

จางอวี่เมิ่งกุมขมับตัวเอง "นี่ๆๆ ฉันว่านายก็งกเกินไปแล้วนะ ดูฉันสิ สวยออกขนาดนี้ จะให้ใส่เสื้อผ้าซอมซ่อได้ยังไง เงินแค่นี้มันไม่พอซื้อเสื้อผ้าสวยๆ หรอกนะ"

หยางเฉียนปรายตามองเธอ เหยียดยิ้มเยาะ "เงินฉันไม่ได้ตกลงมาจากฟ้านะโว้ย ฉันเอาชีวิตไปเสี่ยงแลกมา ทำไมฉันต้องเอามาให้เธอผลาญด้วยล่ะ แค่เพราะเธอสวยงั้นเหรอ?"

หยางเฉียนใช้สายตาคมกริบกวาดมองจางอวี่เมิ่งตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบ้ปากส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ

จางอวี่เมิ่งปรี๊ดแตก "ฉันไม่สวยเหรอ? หุ่นฉันไม่ดีเหรอ? ในจวนนาย ฉันถือว่าเป็นอาหารตาชั้นดีเลยนะ"

หยางเฉียนพูดอย่างหงุดหงิด "ดูคริสทิน่าสิ หุ่นดีกว่าเธออีก ฉินเซียงหรูกับโจวจืออวี้ก็ไม่ได้แย่ไปกว่าเธอเลยนะ"

"ที่สำคัญที่สุดคือ ฉันไม่สนใจผู้หญิง ดังนั้นเธอเลยเป็นแค่สิ่งของไร้ค่า จะมีหรือไม่มีก็ได้ นอกเสียจากว่าเธอจะพิสูจน์ได้ว่าเธอมีประโยชน์"

"นายบอกมาสิ นายบอกมาสิ อะไรที่ฉันทำได้ฉันจะทำทุกอย่างเลย"

ในฐานะที่เป็นดาราดังเบอร์ต้นๆ ของวงการบันเทิงในชาติก่อน เธอเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานและฉลาดเป็นกรด ไม่อย่างนั้นคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้

"ในเมื่อเธอจริงใจขนาดนี้ จะหาว่าฉันไม่ให้โอกาสไม่ได้นะ ซักผ้า พับผ้า ชงชา รินน้ำ เติมน้ำในแท็งก์ ทำกับข้าว... เอ่อ ทำกับข้าวนี่ข้ามไปเถอะ ออกรบ ศึกษาอาวุธ หรือทำอะไรก็ได้ที่เป็นประโยชน์ต่อสถานการณ์ตอนนี้"

จางอวี่เมิ่งมองหยางเฉียนด้วยสายตาเลื่อนลอย เอามืออุดหูแน่น "ไม่ฟังๆๆ ไม่ฟังเสียงนกเสียงกา"

"มีที่ไหนให้ร้องเพลงเต้นรำบ้างไหม"

"มีสิ จะไปหอนางโลมไหมล่ะ"

........

ตอนนั้นเอง เถิงจื่อจิ้นก็เดินเข้ามา พอเห็นหยางเฉียน เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจ "เจ้าไม่ได้ไปค่ายทหารเหรอ?"

พอเห็นเถิงจื่อจิ้น หยางเฉียนก็ดีใจมาก "ข้าไปมาแล้ว ตอนนี้ข้ามารอเจ้าอยู่นี่ไง ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องไปแค่ปล่อยข่าวเรื่องซ่งหนูที่เผ่าเจี๋ยนะ แต่ต้องพยายามถ่วงเวลาพวกซ่งหนูให้บุกช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ่วงให้ได้นานที่สุด เข้าใจไหม?"

เถิงจื่อจิ้นงงไปเลย ปกติหยางเฉียนวางแผนอะไรแล้ว จะไม่ค่อยเปลี่ยนแผนง่ายๆ "เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

หยางเฉียนยิ้มเจื่อนๆ "ตอนที่ข้าวางแผน ข้าลืมเรื่องกำแพงเมืองของด่านไป๋อวิ๋นไปซะสนิทเลย"

"หา? อ้อ... พอเจ้าพูดขึ้นมา ข้าก็นึกขึ้นได้ กำแพงเมืองนั่นดูเหมือนจะไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่นะ"

"ไม่ค่อยแข็งแรงเหรอ? ตัดคำว่า 'ไม่ค่อย' ออกไปได้เลย พูดจาหยาบๆ หน่อยนะ ข้าฉี่ใส่กำแพงก็พังแล้ว"

"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?" เถิงจื่อจิ้นตกใจมาก กำแพงเมืองคือหัวใจสำคัญ ถ้ากำแพงเมืองพัง ก็มีแค่สองทางเลือก คือไม่ปะทะซึ่งๆ หน้า ก็ปล่อยให้ศัตรูบุกเข้ามา ไม่มีทางเลือกที่สามแล้ว

หยางเฉียนเองก็จนปัญญา จู่ๆ ก็มีเสียงแผ่วๆ ดังขึ้น "จริงๆ แล้วทำให้กำแพงเมืองแข็งแรงขึ้นง่ายนิดเดียวนะ ก็ใช้ปูนซีเมนต์สิ"

หยางเฉียนอึ้งไป "ปูนซีเมนต์?"

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหยางเฉียน จางอวี่เมิ่งก็รู้สึกว่าเขามันก็แค่คนยุคโบราณ ช่วยไม่ได้นี่นะ ความรู้ของเธอล้ำหน้าพวกนี้ไปตั้งหลายพันปี

"ปูนซีเมนต์เป็นวัสดุที่เซ็ตตัวแข็งได้ในเวลาสั้นๆ ทำให้กำแพงแข็งแรงขึ้นมาก ดีกว่ากำแพงหินกับกำแพงโคลนสมัยนี้เยอะเลยล่ะ"

"แถมพอทำเสร็จ ทิ้งไว้แค่ไม่กี่วันก็แข็งโป๊กแล้ว ถ้ามีเวลาสักสิบกว่าวัน ปูนซีเมนต์ก็จะแข็งแรงที่สุดเลยล่ะ"

"เธอทำปูนซีเมนต์เป็นเหรอ?"

จางอวี่เมิ่งยิ้มกริ่ม "ปูนซีเมนต์นี่ราคาเท่าไหร่ล่ะ?"

"หนึ่งพันตำลึงทอง"

"ตกลง~~~! แต่ตอนนี้นายต้องฟังฉันนะ"

"ไม่มีปัญหา"