บทที่ 84 ข่าวกรองที่น่าตกใจ

"ส่วนม้า มีม้าทั่วไป 30,000 ตัว ม้าศึกอีกกว่า 70,000 ตัว ขายได้ทั้งหมด... ตำลึงทอง ฝูงแกะขายได้ 1,500 ตำลึงทอง"

"ทองคำ เงิน และเหรียญทองแดงที่ริบมาได้ รวมๆ แล้วตีเป็นมูลค่า... ตำลึงทอง อาวุธ สินค้า และหนังสัตว์ที่ยึดมาจากทั้ง 18 เผ่า รวมเป็น... ตำลึงทอง"

"ของที่ได้มาในครั้งนี้ หักวัวที่ทิ้งไว้ที่หมู่บ้านแล้ว รวมมูลค่าทั้งหมด 340,000 ตำลึงทอง"

"ซี๊ด~~~!" ทุกคนต่างสูดปากด้วยความตกใจ ยกเว้นจางอวี่เมิ่ง แม้แต่คริสทิน่ากับเบลิก้าก็มองหยางเฉียนอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

"ฮ่าๆๆ ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก พวกเจ้าสองพี่น้องเหนื่อยกันมามาก แบ่งเงิน 40,000 ตำลึงทองเป็นของพวกเจ้า ส่วนเงินที่เหลือทั้งหมดให้ขนไปที่จวนข้า"

หยางเฉียนเอามือปิดหน้า ความรู้สึกดีใจผุดขึ้นมาอย่างท่วมท้น ใครบ้างจะรังเกียจเงินเยอะๆ แน่นอนว่ายิ่งเยอะก็ยิ่งดี

"ก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้ข้ากับท่านพี่ก็พักอยู่จวนท่าน ยังไงก็ต้องขนไปไว้ที่นั่นอยู่ดี"

"ไม่เหมือนกันสิ พี่น้องทำธุรกิจก็ต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน แบ่งเงิน 40,000 ตำลึงทองไปไว้ที่ห้องพวกเจ้าเถอะ"

ตอนนั้นเอง เถิงจื่อจิ้นก็ถามขึ้นมาประโยคหนึ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาช่างโอหังเสียเหลือเกิน "หยางเฉียน เจ้าว่าจวนจะเก็บพอไหม?"

"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วง เก็บพอแน่นอน ข้าเตรียมการไว้แล้ว"

ตอนนี้หยางเฉียนตื่นเต้นมาก เงินก้อนนี้ถือว่ามหาศาลมาก สำหรับคนทั่วไปและพ่อค้า มันคือตัวเลขทางดาราศาสตร์เลยล่ะ แต่ถ้าเทียบกับการค้าระหว่างประเทศ มันก็ไม่ได้เยอะอะไรขนาดนั้น

อย่างพ่อค้าแคว้นซางที่มาซื้อขายเสบียงกับแคว้นเซี่ย พ่อค้าทั่วไปก็มีเงินระดับ 60,000-100,000 ตำลึงทอง พ่อค้าแค่ไม่กี่คนก็รวยกว่าหยางเฉียนแล้ว

ฆ่าคนปล้นชิง คือทางลัดสู่ความรวย~~~!

การปล้นนี่แหละได้เงินเร็วที่สุด มิน่าล่ะ พวกซ่งหนูถึงได้มาปล้นเสบียงทุกปี ที่แท้พวกเราก็เป็นเหมือนต้นหอมที่พวกมันปลูกไว้รอเก็บเกี่ยว มาปล้นทุกปีเหมือนมาตอกบัตรเลย

สำหรับหยางเฉียนที่เติบโตมาในยุคสงบสุข การรุกรานไม่ใช่ทางเลือกหลัก ชนเผ่าที่ชอบรุกรานคนอื่นส่วนใหญ่มักมีจุดจบที่ไม่สวย แต่การตั้งรับเฉยๆ ก็ไม่ใช่สไตล์ของหยางเฉียนเหมือนกัน

ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่เขาจะต้องวางแผนจัดการกับพวกซ่งหนูอย่างจริงจังแล้ว พวกมันเหมือนระเบิดเวลาที่ไม่เสถียรเอาซะเลย ทำให้หยางเฉียนรู้สึกกังวลจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ

มองดูพวกซ่งหนูที่ตัวดำปี๋อยู่ในเหมือง หยางเฉียนก็เริ่มคำนวณในใจ

ในเหมืองมีผู้ชายวัยฉกรรจ์... คน แต่ละคนต้องขุดถ่านหินให้ได้วันละ 30 สือ (ประมาณ 1800 กิโลกรัม) หรือ 3,000 จิน นั่นหมายความว่าวันนึงขุดถ่านหินได้... สือ

ผู้หญิงวัยฉกรรจ์... คน แต่ละคนต้องขุดถ่านหินให้ได้วันละ 20 สือ หรือ 2,000 จิน นั่นหมายความว่าวันนึงขุดถ่านหินได้... สือ

เด็กผู้ชายผู้หญิงอายุ 5 ขวบขึ้นไป 2,000 คน แต่ละคนต้องขุดถ่านหินให้ได้วันละ 10 สือ หรือ 1,000 จิน สมมติว่าได้ประมาณ... สือ เพราะช่วงอายุค่อนข้างกว้าง แต่จะทำได้ตามเป้าหรือไม่นั้นก็อีกเรื่องนึง

ส่วนผู้หญิงวัยฉกรรจ์อีก... คน มีหน้าที่ทุบถ่านหิน เอาไปโม่ให้เป็นผง ผสมกับน้ำและดินโคลนเล็กน้อย ปั้นเป็นถ่านหินรังผึ้งแล้วนำไปตากแดด

พอแห้งก็เอาไปเก็บในโกดัง ถ้าโกดังเต็มก็สร้างเพิ่ม แถวนี้มีป่าไม้เยอะแยะ ที่ดินแถบนี้ก็เป็นของหยางเฉียนทั้งหมด

ถ่านหินรังผึ้งขนาดมาตรฐานหนึ่งก้อนหนักประมาณ 2 จิน ถ่านหินหนึ่งสือหนักประมาณ 100 จิน ถ่านหินหนึ่งสือสามารถปั้นเป็นถ่านหินรังผึ้งได้ 50 ก้อน ผลผลิตของทั้งเหมืองในหนึ่งวันก็จะได้เท่ากับ... สือ หรือ... ก้อน

ฟังดูเหมือนเยอะนะ แต่จริงๆ แล้วไม่เยอะเลย

พอคนรู้ว่านี่เป็นของดี ร้านตีเหล็ก เหลาอาหาร โรงน้ำชา และชาวบ้านทั่วไปก็ต้องอยากซื้อ

ลองคิดดูสิ คนทั่วไปขนาดแค่ต้มน้ำกิน หรือหุงหาอาหาร ปีนึงยังต้องใช้ฟืนไปตั้ง 40-45 สือ หรือประมาณ 2 ตัน

เมืองอวิ๋นทงมีประชากรตั้งสองสามแสนคน ลองนึกภาพดูว่าวันนึงต้องใช้เชื้อเพลิงมากมายมหาศาลขนาดไหน

แถมหยางเฉียนยังมีกิจการขนส่งสินค้าอีก อะไรจะเยอะไปกว่ารถม้าล่ะ ขนถ่านหินรังผึ้งไปขายตามเมืองต่างๆ แค่ไม่กี่ร้อยคัน รับรองว่าขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

"หยางเฉียน ฉันเริ่มจะนับถือนายแล้วสิ มีเหมืองอยู่ที่บ้านนี่มันอุ่นใจดีจริงๆ รวยเละเลยนะเนี่ย"

จางอวี่เมิ่งมองดูภาพคนหลายหมื่นคนขุดเหมืองด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

หยางเฉียนอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เลยใจดีพูดดีกับจางอวี่เมิ่ง "เหมืองนี้มีความหมายมากนะ มันช่วยให้ชาวบ้านเมืองอวิ๋นทง หรือแม้แต่ทั้งแคว้นเซี่ย ไม่ต้องทนหนาวตายในหน้าหนาวอีกต่อไป"

"อะไรนะ? ยุคนี้หน้าหนาวยังมีคนหนาวตายอยู่อีกเหรอ?"

หยางเฉียนมองด้วยสายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อน "เธอไปอยู่ไหนมาเนี่ย ที่นี่หน้าหนาวมันหนาวมากนะ ถ้าไม่มีถ่านหิน คนจำนวนมากจะต้องหนาวตายคาบ้านแน่ๆ"

"ก็ใช้ฟืนสิ" จางอวี่เมิ่งไม่เข้าใจว่าทำไม

หยางเฉียนกุมขมับ นี่มันตรรกะแบบเดียวกับจักรพรรดิผู้โง่เขลาที่ถามว่าทำไมชาวบ้านไม่กินเนื้อสัตว์ตอนที่ไม่มีข้าวกินชัดๆ

"ฟืนมันแพงนะ จะไปตัดไม้ซี้ซั้วก็อาจโดนจับได้ ถึงฉันจะขายถ่านหินไม่ถูกมาก แต่ความร้อนและการเก็บกักความร้อนของถ่านหินมันเหนือกว่าฟืนเยอะ"

ตอนนั้นเอง ม้าศึกหลายตัวก็ควบเข้ามาจากนอกหมู่บ้าน บนหลังม้ามีชายคนหนึ่งนั่งตัวโอนเอนไปมา

ไม่นาน ชายคนนั้นก็ถูกชาวนาพยุงมาตรงหน้าหยางเฉียน

"อ้าว ทำไมมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ" เถิงจื่อจิ้นมองชายที่ถูกพยุงอยู่แล้วถามขึ้น

"นายท่านเถิง ข้ามีเรื่องด่วนมารายงาน" ชายคนนั้นเอามือลูบก้นปอยๆ เห็นได้ชัดว่านั่งม้ามาไกลจนระบมไปหมด

"ว่ามาเลย"

"เมื่อไม่กี่วันก่อน ท่านข่านกริ้วมาก ดุด่าท่านอ๋องฝ่ายซ้ายชุดใหญ่ แล้วสั่งให้ไปจัดระเบียบกองทัพใหม่ หยุดรบกับเผ่าเจี๋ยชั่วคราว เพื่อเตรียมบุกแคว้นเซี่ยของเรา"

"หา? ทำไมล่ะ"

"ได้ยินมาว่าเป็นเพราะมีหลายสิบเผ่าโดนถล่มจนราบคาบน่ะสิ"

"มีข่าวอะไรอีกไหม?"

"ไม่มีแล้ว"

"พากลับไปพักผ่อนเถอะ วันหลังไม่ต้องกลับไปแล้วล่ะ เรื่องอื่นข้าจัดการเอง"

"ขอบคุณนายท่านเถิง"

"เถิงจื่อจิ้น คนผู้นี้ไว้ใจได้หรือเปล่า?" หยางเฉียนได้ยินบทสนทนาก็ถามขึ้นทันที

"ไว้ใจได้แน่นอน ตอนที่ข้าส่งคนไปแทรกซึมในเผ่าซ่งหนูตามที่เจ้าบอก หมอนี่เดิมทีเป็นทาสของท่านอ๋องฝ่ายซ้าย คาดว่าช่วงนี้คงอยู่ที่ค่ายข่าน"

"ได้ยินมาว่าครอบครัวเขาถูกฆ่าตายหมด เมียกับลูกสาวก็ถูกพวกซ่งหนูข่มขืนจนตาย เรียกได้ว่าแค้นพวกซ่งหนูเข้ากระดูกดำเลยล่ะ"

หน้าของหยางเฉียนเปลี่ยนสี ดูเหมือนว่าการปล้นประชากรซ่งหนูครั้งนี้จะไปเหยียบตาปลาพวกมันเข้าซะแล้ว

ประชากรล้านกว่าคน จู่ๆ หายไปตั้ง 6-8% เป็นใครก็ต้องเต้นเป็นเจ้าเข้า

"จื่อจิ้น อยากไปแนวหน้ากับข้าไหม?"

ไม่พูดพล่ามทำเพลง ก็ต้องสนับสนุนพี่น้องตัวเองสิ เขาเป็นแค่พ่อค้า การจะเข้ารับราชการนั้นยากมาก

แต่หยางเฉียนมีแผนการที่ใหญ่กว่านั้น คนที่ไว้ใจได้แบบนี้ ต้องให้เขาสร้างผลงานทางทหารไว้ก่อน วันข้างหน้าจะได้วางแผนอะไรง่ายขึ้น

ยังไม่ทันที่เถิงจื่อจิ้นจะเปิดปาก เถิงจื่ออวิ๋นก็แทรกขึ้นมาอย่างไม่พอใจ "หยางเฉียน เขาก็ไม่ใช่ทหาร จะให้ตามพวกเจ้าออกรบบ่อยๆ มันคงไม่เหมาะมั้ง"

เถิงจื่อจิ้นร้อนใจ วัยรุ่นอย่างเขาย่อมถูกดึงดูดด้วยการนำทัพออกศึก สร้างผลงานทางทหาร เขาคิดว่าชีวิตแบบนั้นสิถึงจะคุ้มค่า ไม่ใช่มานั่งดมกลิ่นเงินกลิ่นทองอยู่ทุกวัน

หยางเฉียนหัวเราะ "ถ้างั้นเอาแบบนี้ เถิงจื่อจิ้น เจ้าพาคนกลุ่มหนึ่ง บรรทุกทองแดง เหล็ก และอาวุธที่ริบมาได้คราวก่อน รวมถึงเกลือ ชา และยาสมุนไพรไปที่เผ่าเจี๋ย ศัตรูของศัตรูก็คือมิตร หาทางบอกพวกมันว่า ซ่งหนูตั้งใจจะถอนทัพเพื่อมาตีแคว้นเซี่ย"

"ก็คือให้ไปเจรจากับหัวหน้าของพวกมันตรงๆ ใช่ไหม" เถิงจื่อจิ้นรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้สำคัญมาก ถึงขั้นส่งผลต่อรูปการณ์สงครามได้เลย

"ไม่ใช่ๆๆ ไม่ได้ให้เจรจาตรงๆ แต่ให้แกล้งเมาแล้วหลุดปากพูดออกมา ในสายตาของเผ่าเจี๋ย เจ้าก็แค่พ่อค้าหน้าเลือดคนหนึ่ง การหลุดปากพูดเรื่องสำคัญออกมาแบบไม่ตั้งใจ จะทำให้พวกมันเชื่อมากกว่า"

"ข้าเข้าใจแล้ว"

เถิงจื่อจิ้นประสานมือคารวะ แล้วรีบเดินออกไปทันที เขาต้องไปแจ้งขบวนคาราวานสินค้า ให้เร่งจัดซื้อสินค้าโดยเร็วที่สุด แล้วขนไปที่เผ่าเจี๋ย

"คริสทิน่า เบลิก้า พวกเจ้าสองคนกลับไปที่จวน ให้ฉินเซียงหรูคอยดูเรื่องทองคำให้ดี แล้วพาราด (แรด) กับอาวุธและชุดเกราะของข้าไปที่ค่ายทหารนอกเมืองด้วยนะ"

"รับทราบ~~~!"

หยางเฉียนหาม้ามาได้ตัวหนึ่ง ก็เตรียมตัวจะไป

"เฮ้ยๆๆ~~~! หยางเฉียน แล้วฉันล่ะ?" จางอวี่เมิ่งร้อนใจ ทุกคนมีงานทำหมด แล้วเธอจะทำยังไงล่ะ?

"หยุด~~~" หยางเฉียนดึงบังเหียนม้า ล้วงเอาแผ่นไม้แผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้เธอ

"นี่เป็นใบรับรองทะเบียนราษฎรของเจ้า ต่อไปนี้เจ้าคือคนของจวนหยางแล้ว ถ้าอยากจะเอาชีวิตรอดในยุคนี้ เจ้าต้องมีความสามารถพิเศษติดตัวสักอย่าง"

"ถ้าไม่มีความสามารถ ก็ต้องไปเป็นบ่าวรับใช้ ด้วยทรัพย์สินของข้า ข้าเลี้ยงเจ้าไปทั้งชาติก็ยังได้ แต่เจ้าจะยอมใช้ชีวิตไปวันๆ ไร้ค่าแบบนี้จริงๆ เหรอ? ช่วงนี้ก็กลับไปคิดทบทวนให้ดีๆ ละกัน"

หยางเฉียนหนีบขาม้า ตะโกนลั่น "ฮี่~~~" แล้วควบม้าออกไปอย่างรวดเร็ว

จางอวี่เมิ่งกำใบรับรองทะเบียนราษฎรในมือแน่น มองตามหลังหยางเฉียนที่ควบม้าห่างออกไป แววตาของเธอเริ่มมีความซับซ้อนมากขึ้นเรื่อยๆ

ช่วงเที่ยงวัน แดดเปรี้ยง หยางเฉียนกลับมาที่ค่ายทหาร พอลงจากม้า เขาก็พุ่งเข้าไปในกระโจมแม่ทัพโดยไม่สนธรรมเนียมปฏิบัติใดๆ พอเห็นคนข้างใน มุมปากหยางเฉียนก็กระตุก ทำไมไอ้แฝดสามตัวติดกันนี่ถึงยังอยู่อีกเนี่ย

ไม่สิ สามคนนี้ต้องไม่ใช่พ่อค้าธรรมดาแน่ๆ ด้วยนิสัยของเถียนจง ต่อให้เป็นเพื่อนสนิทแค่ไหน ก็ไม่มีทางปล่อยให้ทำผิดกฎกองทัพหรอก

หยางเฉียนประสานมือคารวะทุกคน "เหล่าเถียน ท่านอาเซี่ย ท่านอาเซวีย ท่านอาชวี ไม่เจอกันนานเลยนะ"

"ฮ่าๆๆๆ คุณชายจะเกรงใจไปทำไม ตอนนี้ท่านเป็นถึงแม่ทัพเจิ้นเป่ย (แม่ทัพพิทักษ์อุดร) เป็นผู้บังคับบัญชาของข้า ข้าต่างหากที่ต้องทำความเคารพท่าน"

เถียนจงไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับการเลื่อนขั้นของหยางเฉียนเลย ประเทศนี้เป็นของครอบครัวหยางเฉียน ตำแหน่งแม่ทัพเจิ้นเป่ยเล็กๆ นี่จะนับเป็นอะไรได้

หยางเฉียนทำหน้าลำบากใจ รู้สึกผิด "เหล่าเถียน นี่มันเป็นราชโองการ ข้าไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยนะ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะแย่งผลงานเจ้าหรอกนะ"

เถียนจงคิดแป๊บเดียวก็เข้าใจ คุณชายคงรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ "คุณชายอย่าคิดมากเลย ครั้งนี้ที่ท่านมาที่ค่าย มีเรื่องอะไรหรือขอรับ?"

"ด่วนที่สุดเลยล่ะ ข้าเพิ่งได้รับรายงานจากสายลับที่แฝงตัวอยู่ในค่ายข่านว่า ซ่งหนูกำลังเตรียมถอนทัพ ไม่ทำสงครามกับเผ่าเจี๋ยแล้ว จั่วเสียนหวังจะนำทัพมาบุกแคว้นเซี่ย เพื่อล้างแค้นที่ข้าไปถล่ม 18 เผ่าของพวกมัน"

"อะไรนะ?" เซี่ยเหวินหวังและอีกสองคนตกใจสุดขีด

เถียนจงเข้าใจความหมายของทั้งสามคน รีบจับไหล่หยางเฉียนแล้วถาม "ข้าจะรีบถวายฎีกาไปที่เมืองหลวง ขอให้ฝ่าบาทส่งกำลังเสริมมาช่วย"

หยางเฉียนโบกมือ "ไม่ต้องหรอก เจ้าแค่ทูลฝ่าบาทว่า ให้เน้นตั้งรับก็พอ"

"ได้ แล้วคุณชายมีแผนอะไรหรือยัง?"

หลังจากที่คลุกคลีกับคุณชายมานาน เขาก็รู้ว่าคุณชายมักจะคิดแผนการอย่างรอบคอบก่อนลงมือเสมอ ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะใช้วิธีไหนตั้งรับการโจมตี