บทที่ 83 ความรักคือสิ่งที่งดงาม

หยางเฉียนคว้าขากางเกงของหญิงซ่งหนูคนนั้นแล้วลากออกไป ก่อนจะเดินออกไป เขาเอียงคอหันไปมองชายตาเดียว

"ใครฆ่าตัวตายหรือก่อกบฏจนถูกฆ่าตายหนึ่งคน ข้าจะจับพวกซ่งหนูมาฆ่าทดแทนร้อยคน ถ้าฆ่าทหารข้าหนึ่งคน ข้าจะล้างบางพวกเจ้าทั้งเผ่า"

พูดจบ หยางเฉียนก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก ทุกคนในที่นั้นต่างตกอยู่ในความหวาดผวา บางคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น

พอถึงประตูเมือง ก็ได้ยินเสียง "ตุ้บ" สื่อหยวนจีคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ท่านแม่ทัพ ข้าน้อย... ข้าน้อย..."

ประกายตาเย็นชาแวบผ่านดวงตาของหยางเฉียน แต่เขากลับยิ้มแล้วพยุงสื่อหยวนจีขึ้น "ข้าไม่ได้โทษเจ้าหรอก พวกเรามีกันแค่นี้ จะไปเจรจากับพวกซ่งหนูห้าพันคน คนปกติก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา ข้าเข้าใจ วางใจเถอะ ข้าไม่เอาโทษเจ้าหรอก"

"ฟู่~~~" เถ้าแก่เฉินถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก พูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย "คุณชาย คราวหน้าอย่าทำเรื่องอันตรายแบบนี้อีกนะขอรับ ถ้าท่านเป็นอะไรไป พวกเราคงไม่มีทางได้พบเจ้านายที่ดีกับพวกเราแบบท่านอีกแล้ว"

หยางเฉียนไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาโยนศพหญิงซ่งหนูในมือให้สื่อหยวนจี "ไป ถอดเสื้อผ้านางออกให้หมด แล้วเอาไปแขวนไว้บนกำแพงเมือง ข้าอยากจะรู้ว่าจะมีสักกี่คนที่ไม่กลัวตาย"

สื่อหยวนจีรับคำอย่างนอบน้อม "ขอรับ"

"ท่านแม่ทัพ ได้ยินมาว่าพวกซ่งหนูไม่กลัวตาย พวกเราควรจะเพิ่มกำลังคุมเข้มอีกดีไหมขอรับ?"

หยางเฉียนแค่นหัวเราะ "เจ้าก็พูดเองนี่ว่า 'ได้ยินมา' แต่ก็จริงที่พวกซ่งหนูบางคนไม่กลัวตาย แต่พวกที่ไม่กลัวตายน่ะ ส่วนใหญ่ตายไปตั้งแต่ตอนที่ข้ากวาดล้างสิบแปดเผ่าแล้วล่ะ จับตาดูไปก่อนสักสองสามวัน ถ้ามีอะไรผิดปกติก็รีบมารายงาน"

"ขอรับ~~~!" สื่อหยวนจีใจเต้นระรัว ท่านแม่ทัพมองคนทะลุปรุโปร่งจนแทบจะไม่มีอะไรเล็ดลอดไปได้เลย คำพูดที่เขาพูดไว้ตรงนั้น ตัวเขาเองก็ได้ยินชัดเจนทุกคำ

"จุ๊ๆๆ... พิษสงร้ายกาจจริงๆ ไม่เคยคิดเลยว่าแค่คำพูดไม่กี่คำ จะทำให้พวกซ่งหนูยอมจำนนแต่โดยดี"

หยางเฉียนมองจางอวี่เมิ่งที่หลบอยู่ตรงประตู แล้วชมว่า "ฉลาดดีนี่ รู้จักถอยรู้จักสู้"

จางอวี่เมิ่งขาสั่นพั่บๆ ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ฆ่าคนแบบนี้... จะไม่เป็นอะไรเหรอ?"

"ฆ่าให้หมดก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าฆ่าหมด แล้วใครจะมาขุดเหมืองให้ข้าล่ะ?"

จางอวี่เมิ่งเดินตามหยางเฉียนออกมา ถอนหายใจอย่างโล่งอก "ว้าว~~~ น่ากลัวจัง ว่าแต่หยางเฉียน นายฆ่าผู้หญิงตัวเปล่าๆ ได้ลงคอเลยเหรอ"

"ตัวเปล่าๆ? เจ้าลองดูเศษเหล็กในมือนางสิ ถ้าโดนฟาดเข้าให้ คงบวมปูดแน่ อีกอย่าง ถ้าไม่เด็ดขาดก็คุมพวกมันไม่อยู่หรอก ถ้าตอนนั้นข้าไม่ฆ่านาง พวกซ่งหนูพวกนั้นได้หัวเราะเยาะข้าแน่"

"ฉัน... ฉันยังรับไม่ค่อยได้อะ"

"รับไม่ได้ก็ไม่ต้องรับสิ ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าไปออกรบสักหน่อย"

จางอวี่เมิ่งลูบอก ยิ้มแหยๆ "ฉันขอเป็นสาวใช้ให้นายดีกว่า เอาแบบที่ไม่ต้องใกล้ชิดมากนะ"

หยางเฉียนตกใจ "อย่าเชียวนะ! อย่ามาเป็นสาวใช้ข้าเด็ดขาด แค่ทำกับข้าวมื้อเดียวยังเผาครัวข้าซะเกรียม ขืนให้เจ้ามาเป็นสาวใช้ ข้าคงอายุสั้นแน่ๆ"

"อ๊า~~~ นายบ้า!"

จางอวี่เมิ่งเริ่มงอแง อาจจะเป็นเพราะอยากสลัดภาพคนถูกฆ่าตายต่อหน้าต่อตาออกไปจากหัว เธอกำหมัดเล็กๆ ทุบหน้าอกเขาเบาๆ

หยางเฉียนรีบวิ่งไปทางร้านตีเหล็กทันที จะยอมให้ผู้หญิงมาตามจับได้ยังไงล่ะ?

จางอวี่เมิ่งวิ่งตามไปได้สักพัก แต่หยางเฉียนวิ่งเร็วยังกับกระต่าย เธอเหนื่อยหอบจนต้องหยุดพักหายใจหอบอยู่ริมคันนา

"คริสทิน่า มาพยุงฉันหน่อย เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว" จางอวี่เมิ่งไม่ได้วิ่งเล่นบนคันนามานานมากแล้ว จำได้ว่าครั้งสุดท้ายก็ตอนกลับไปเยี่ยมบ้านเกิดที่ต่างจังหวัด

ตอนนั้นยังอยู่ประถม ไปค้างบ้านยาย คันนามีแต่ดอกทุ่งหญ้าสีเหลืองอร่ามเต็มไปหมด

เจ้าตูบตัวใหญ่บ้านยายแลบลิ้น กระดิกหาง วิ่งกระโดดไปมาอยู่ข้างๆ ทำให้เด็กน้อยจางอวี่เมิ่งหัวเราะคิกคักไม่หยุด

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่เมืองหลวง ด้วยภาระการเรียน ก็แทบไม่ได้กลับไปต่างจังหวัดอีกเลย พอนึกย้อนกลับไป ก็รู้สึกได้ถึงความสงบสุขแบบชนบท

คริสทิน่าเดินเข้ามา เงาของเธอบังแสงแดดมิด

"เจ้าความอดทนต่ำเกินไป"

พูดจบ คริสทิน่าก็หิ้วปีกจางอวี่เมิ่งที่กำลังร้องอุทาน เดิน 성 성 성 (เสียงก้าวเท้ายาวๆ) ตามหยางเฉียนไป น้ำหนักร้อยกว่าชั่งในมือเธอดูเบาหวิวเหมือนไม่มีน้ำหนัก

ระหว่างที่หยางเฉียนกำลังยุ่งอยู่ ในกระโจมของข่านแห่งทุ่งหญ้า ก็มีเสียงคำรามดังกึกก้อง

"เจ้าเป็นหมูหรือไง? คนบาดเจ็บล้มตายหายสาบสูญไปเกือบแสน เจ้าเป็นจั่วเสียนหวังประสาอะไรฮะ?"

เสียงทรงพลังดังก้องไม่หยุด ทุกคนที่อยู่หน้ากระโจมต่างก้มหน้าต่ำ ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปข้างในเลยแม้แต่คนเดียว

"ท่านพ่อ ถึงจะเป็นฝีมือของพวกแคว้นเซี่ย แต่ข้าคิดว่าต้องมีพวกชนเผ่าในทุ่งหญ้าเป็นไส้ศึกแน่ๆ ต้องระวังไว้ แค่คนหายไปแสนกว่าคน ไม่เห็นเป็นไรเลย"

"ไอ้ลูกเนรคุณ! ไอ้ลูกไม่รักดี! พวกเราซ่งหนูมีประชากรแค่ล้านกว่าคน จู่ๆ หายไปตั้งแสนคน นี่มันบั่นทอนกำลังรบชัดๆ ข้าบอกเลยนะ เรื่องนี้ไม่จบแค่นี้แน่"

"ถ้าเจ้าจัดการไม่ได้ ก็สละตำแหน่งจั่วเสียนหวังมา ข้าไม่ได้มีเจ้าเป็นลูกคนเดียวนะ" เสียงทรงพลังนั้นเริ่มหอบเหนื่อย

กระโจมตกอยู่ในความเงียบงัน ผ่านไปพักใหญ่ ถึงได้ยินเสียงตอบรับที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้น "รับบัญชา... ท่านข่าน"

เมื่อจั่วเสียนหวังเดินออกมาจากกระโจม ใบหน้าของเขาถมึงทึงจนน่ากลัว เขาเรียกคนสนิทเข้ามาสั่งการ "เตรียมถอนกำลังจากการโจมตีพวกเผ่าเจี๋ย"

รองแม่ทัพตกใจ "ท่านจั่วเสียนหวัง... นี่เราสู้มาตั้งครึ่งทางแล้ว ถ้าถอนทัพตอนนี้ก็เท่ากับสูญเสียโดยไม่ได้อะไรเลยนะขอรับ พวกทหารคงไม่ยอมแน่"

"ฮึ! เจ้าคิดว่าข้าอยากทำหรือไง? ท่านพ่อโกรธมาก ถ้าข้าจัดการเรื่องนี้ไม่ได้ ข้าก็คงไม่ได้เป็นจั่วเสียนหวังอีกต่อไป"

ในเผ่าซ่งหนู มีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่งคือ ตำแหน่งจั่วเสียนหวังเทียบเท่ากับลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก นั่นคือเป็นรัชทายาท ผู้สืบทอดตำแหน่งข่านคนต่อไป

"ขอรับ" รองแม่ทัพรีบขึ้นม้าควบออกไปทันที

จั่วเสียนหวังหันกลับไปมองกระโจมด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย แค่นเสียงเย็นชา แล้วสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

ด้านข้างกระโจม ชายแต่งตัวซอมซ่อมผู้หนึ่งจ้องมองแผ่นหลังของจั่วเสียนหวังด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางด้านหลัง ไม่นานนัก คนผู้หนึ่งพร้อมม้าห้าตัวก็ควบทะยานมุ่งหน้าลงใต้

ไม่กี่วันต่อมา ที่หมู่บ้านเกษตรกรรม เชลยชาวซ่งหนูแทบทุกคนถอดเสื้อผ้าออก เปลือยท่อนบน เหงื่อไหลไคลย้อย ตั้งหน้าตั้งตาขุดเหมืองกันอย่างขะมักเขม้น

ตอนแรกชาวซ่งหนูตั้งใจไว้แล้วว่า ไม่ว่าคนแคว้นเซี่ยจะสั่งอะไร พวกเขาจะไม่ยอมทำตามเด็ดขาด แต่หลังจากที่โดนชายตาเดียวเป่าหู พวกเขาก็เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

'ปีศาจหน้ากากเหล็ก' ไม่ใช่คนที่จะไปต่อกรด้วยได้ ความตายอาจเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด แต่ถ้าต้องอยู่อย่างทรมาน ทนดูคนในครอบครัวถูกทรมานอย่างแสนสาหัส พวกผู้ชายร่างบึกบึนเหล่านี้ก็ต้องยอมจำนน

เพื่อที่จะให้ครอบครัวได้มีชีวิตที่ดี พวกเขาจึงต้องยอมทำงานหนักทั้งวันทั้งคืน

หยางเฉียนได้ตั้งกฎเกณฑ์การเลื่อนขั้นที่เข้มงวดมาก หากใครสามารถผ่านการประเมินได้ทั้งหมด ก็จะได้เป็นไท

สำหรับชาวซ่งหนูที่เป็นผู้ชายวัยฉกรรจ์ การเลื่อนขั้นเป็นเรื่องยากมาก แต่สำหรับเด็กและผู้หญิงจะง่ายกว่าหน่อย ต้องยอมรับว่า ยุคนี้คนโสดมีเยอะมาก

ชาวบ้านยากจนหลายคนไม่มีเงินแต่งเมีย ผู้หญิงซ่งหนูที่ไม่มีสามีหรือลูก หลังจากผ่านการฝึกอบรมแล้ว ก็สามารถนำไปแต่งงานกับชายชาวแคว้นเซี่ยได้

สื่อหยวนจีมองดูกฎระเบียบมากมายที่หยางเฉียนเขียนขึ้น แล้วรู้สึกนับถืออย่างสุดซึ้ง "ท่านแม่ทัพปราดเปรื่องยิ่งนัก แต่ถ้าหากชาวซ่งหนูพวกนี้ได้รับอิสรภาพ แล้วก่อความวุ่นวายขึ้นมา จะทำอย่างไรดีขอรับ"

หยางเฉียนเหลือบมองสื่อหยวนจี แล้วแค่นหัวเราะ "กฎพวกนี้ดูเหมือนจะทำได้ยาก แต่จริงๆ แล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย คนที่จะทำตามได้สำเร็จ อย่างน้อยก็ต้องอายุห้าหกสิบเข้าไปแล้ว"

"ถึงตอนนั้น ปล่อยไปก็ไม่มีพิษมีภัยอะไร ถ้ายังไม่วางใจ พอปล่อยตัวมาค่อยฆ่าทิ้งก็ได้ และข้าก็ไม่คิดว่าจะมีใครทนทำงานหนักขนาดนี้จนอายุหกสิบได้หรอก"

"ซี๊ด~~~ โหดเหี้ยมจริงๆ" สื่อหยวนจีสูดลมหายใจเข้าลึก

คริสทิน่ากับเบลิก้าก็หันมามองหน้ากันบ่อยๆ

"หยางเฉียน แล้วผู้หญิงกับเด็กๆ ชาวซ่งหนูล่ะ นายจะทำยังไง?" จางอวี่เมิ่งถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ก็ต้องทำงานน่ะสิ แต่ผู้หญิงจะเบาหน่อย พอหมดความดุร้ายแล้ว ก็จะแบ่งให้ทหารที่มีความดีความชอบ แบบนี้ก็วิน-วินกันทั้งสองฝ่าย"

"แล้ว... ถ้าพวกนางไม่เต็มใจล่ะ?" จางอวี่เมิ่งถามข้อสงสัยของตัวเอง

หยางเฉียนชะงักไป "ไม่เต็มใจ? งั้นก็กลับไปขุดเหมืองต่อ ให้ลูกหลานเป็นทาสไปตลอดชาติ ข้าว่าความคิดเจ้ามันแปลกๆ นะ ผู้หญิงพวกนั้นน่าจะอยากออกไปจากที่นี่จะตาย"

"นายมันโหดร้ายเกินไปแล้ว คนที่ไม่ได้รักกัน จะไปอยู่ด้วยกันได้ยังไง พวกเขาไม่มีทางมีความสุขหรอก" จางอวี่เมิ่งพูดอย่างจริงจัง

......

"พรืด~~~!" หยางเฉียนแทบจะขำกลิ้ง

"มีอะไรน่าขำนักหนา?"

หยางเฉียนเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะ "ขอโทษที ข้าทนไม่ไหวจริงๆ"

จางอวี่เมิ่งปรายตามองหยางเฉียนด้วยสายตาเหมือนมองพวกคนป่าเถื่อน "นายจะไปเข้าใจอะไร ความรักคือสิ่งที่วิเศษที่สุดในโลก การให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักกันตลอดไป มันงดงามจะตาย"

"หึๆๆๆ~~~~" สื่อหยวนจีหัวเราะแล้วหันหลังหนี

กลับเป็นคริสทิน่าและเบลิก้าที่ตั้งใจฟังด้วยความสนใจ ในประเทศของพวกเธอ ไม่มีการพูดถึงเรื่องความรักอะไรนี่หรอก

ผู้หญิงมักจะมองหานักรบที่แข็งแกร่งแต่งงานด้วย เพื่อจะได้มีลูกที่แข็งแรง

แม้ว่านั่นจะเป็นค่านิยมหลัก แต่ก็ยังมีผู้หญิงหลายคนที่ได้แต่งงานกับคนที่รัก การแต่งงานค่อนข้างมีอิสระ

แต่แคว้นเซี่ยปกครองด้วยจารีตประเพณี คำว่า "จารีตเสื่อมทราม" มักใช้กับในสนามรบที่ใช้ทุกวิถีทางเพื่อเอาชนะ ไม่สนใจหลักการ แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีจารีตประเพณี

จางอวี่เมิ่งรู้สึกอับอายเล็กน้อยเมื่อเห็นคนรอบข้างมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ ปนซับซ้อน พวกคนป่าก็คือพวกคนป่า ไม่รู้จักสิทธิมนุษยชนและอิสระในความรักเอาซะเลย

"หยางเฉียน ข้าเอาของไปขายหมดแล้ว เหนื่อยแทบขาดใจเลย" เถิงจื่อจิ้นพาน้องชายมาที่เหมือง ดูจากสภาพแล้วน่าจะไม่ได้พักผ่อนมาหลายวัน เถิงจื่ออวิ๋นก็หน้าซีดเซียว

"ให้ไปขายของ แค่นี้บ่นเหนื่อย? ของที่ได้มาจากการรบพวกนั้นเป็นของหายากทั้งนั้น เจ้าไม่พอใจหรือไง?"

"โธ่เอ๊ย ท่านน่ะพูดง่าย ลองไปขายเองดูสิ วัวตั้งหลายหมื่น ม้าศึกเป็นแสนตัว ข้าจะเอาไปขายให้ใคร ใครจะซื้อไหว?"

"ข้าต้องไปติดต่อพ่อค้าตั้งสิบกว่ากลุ่ม แถมยังต้องไปคุยกับท่านแม่ทัพเถียนจงอีก แม่ทัพจากเมืองข้างๆ ก็จะมาซื้อเสบียงด้วย หยางเฉียนเจ้ารวยเละแล้วรู้ตัวไหม?"

หยางเฉียนตาเป็นประกาย ท่าทีขรึมๆ เมื่อกี้เปลี่ยนเป็นพ่อค้าหน้าเงินทันที "ได้เท่าไหร่?"

เถิงจื่อจิ้นตอบโดยไม่ต้องเปิดสมุดบัญชี "วัวสองหมื่นห้าพันตัว ขายได้สองหมื่นตำลึงทอง..."

"เดี๋ยวก่อน วัวตัวละหนึ่งตำลึงทองไม่ใช่เหรอ?"

"โธ่ ก็มันไม่มีทางเลือกนี่นา เมืองอวิ๋นทงของเรารับซื้อไม่ไหว ต้องให้พวกพ่อค้าเหมาไปขายต่อ เขาก็ต้องกดราคาเป็นธรรมดา แถมบางตัวยังเป็นแค่ลูกวัวด้วย"

หยางเฉียนเบ้ปาก เขารู้เหตุผลดี แต่ก็ยังรู้สึกไม่แฟร์อยู่ดี วัวนี่มันของมีค่านะ ขายได้ไม่ถึงตำลึงทองด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าที่หมู่บ้านเลี้ยงไม่ไหว เขาคงไม่ขายหรอก