บทที่ 82 ทาสที่ไม่เชื่อฟัง?

"เอ๊ะ นั่นเถ้าแก่เฉินนี่นา"

ทหารคนหนึ่งตาไว แค่เหลือบมองก็จำได้ว่าใครเป็นใคร เพราะอยู่ที่เดียวกันไปมาหาสู่กันไม่นานก็สนิทกันแล้ว

"เปิดประตูเร็ว ท่านแม่ทัพหยางมาแล้ว"

"ท่านแม่ทัพหยาง?" ทหารที่เฝ้าประตูฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้ รีบวิ่งลงไปข้างล่าง ไม่นานนักประตูใหญ่ก็ค่อยๆ แง้มออก

ชายร่างกำยำคนหนึ่งวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากข้างใน ตรงมาหาหยางเฉียนแล้วประสานมือคำนับ "ท่านแม่ทัพหยาง!"

"เจ้าคือ... สื่อหยวนจี?"

สื่อหยวนจีชายร่างกำยำกล่าวด้วยความตื่นเต้น "ไม่นึกเลยว่าท่านแม่ทัพหยางจะยังจำทหารเลวอย่างข้าน้อยได้ เป็นเกียรติอย่างยิ่งขอรับ พวกเรารอท่านมานานแล้ว"

"ฮ่าๆๆๆ จริงสิ แล้วเจ้าหมอนั่น... หมีเล่อไปไหนแล้ว?" หยางเฉียนมอบหมายให้หมีเล่อเป็นคนทำบัญชีของที่ริบมาได้ทั้งหมด ไหงหมอนี่ถึงไม่อยู่ แล้ววันนี้จะมาทำอะไรล่ะ

สื่อหยวนจีรายงาน "รองแม่ทัพหมีเล่อไปที่ค่ายใหญ่ขอรับ ส่วนเรื่องสรุปบัญชีของที่ริบมาได้ ข้าน้อยขออาสาจัดการแทนเอง"

"จำไว้ให้ขึ้นใจนะ ไม่ใช่ 'ริบมา' แต่เป็น 'แก้แค้น' พวกเราไม่ใช่โจร จะไปเที่ยวปล้นของใครโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้"

"ขอรับ ข้าน้อยเข้าใจแล้ว"

"ว่ามาเลย ข้าฟังอยู่" ทั้งคู่เดินคุยกันเข้าไปข้างใน

"การออกศึกของท่านแม่ทัพหยางครั้งนี้ ทำลายชนเผ่าซ่งหนูไปทั้งหมดสิบแปดเผ่า สังหารศัตรูไปกว่า... คน จับเชลยได้... คน แบ่งเป็นชาย... คน หญิง... คน และเด็กกว่าพันคน ระหว่างทางมีคนตายเพราะบาดเจ็บหนักไปห้าร้อยคน ส่วนคนแก่... ถูกสังหารทิ้งหมดแล้วขอรับ"

หยางเฉียนพยักหน้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาใจอ่อนเรื่องผู้หญิง คนแก่ในเผ่าซ่งหนูทั้งสิบแปดเผ่ามีจำนวนไม่น้อย จะเอาอะไรไปเลี้ยงดู? แถมพวกเขาก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไร เพื่อป้องกันปัญหาที่จะตามมา การสังหารทิ้งไปเลยนอกจากจะได้เปลี่ยนเป็นผลงานทางทหารแล้ว ยังประหยัดเสบียงได้อีก ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว

อย่าหาว่าหยางเฉียนใจดำเลย ในยุคนี้ ถ้าไม่เหี้ยมจริงก็ยืนระยะไม่ได้ ขืนปล่อยให้ความเมตตาสงสารครอบงำจนคนของตัวเองต้องอดอยากสิถึงจะเป็นปัญหา

เมื่อเห็นหยางเฉียนแสดงความพึงพอใจออกมา สื่อหยวนจีก็รายงานต่อด้วยความกระตือรือร้น "ช่วยเหลือชาวแคว้นเซี่ยได้ 6,800 คน ส่วนเชลยจากชนเผ่าอื่นๆ อีกกว่า 5,000 คน"

"ริบวัวได้... ตัว ม้าศึกกว่า 1 แสนตัว แกะกว่า... ตัว"

"ริบทองได้ 150,000 ตำลึง เงินอีก 150,000 เหรียญ"

"หือ? ทำไมเงินถึงได้น้อยนักล่ะ? นี่มันตั้งสิบแปดเผ่านะ แถมยังมีเผ่าใหญ่ที่มีประชากรตั้งห้าพันคนด้วย"

สื่อหยวนจีหัวเราะ "คุณชายขอรับ ในทุ่งหญ้าพวกคนเลี้ยงสัตว์มักจะแลกเปลี่ยนสิ่งของกัน แทบไม่ได้ใช้เงินเลย ต่อให้มาค้าขายในเมืองอวิ๋นทง พวกเขาก็เอาเงินที่ได้ไปซื้อเกลือ เหล็ก ชา และผ้าไหมกลับไปทั้งนั้น"

"ชาวบ้านของเราได้รับจัดสรรที่อยู่อาศัยเรียบร้อยดีไหม"

"เรื่องนี้..." สื่อหยวนจีทำหน้าลำบากใจ

หยางเฉียนหรี่ตามองอย่างไม่พอใจ "พูดมา"

"ส่วนใหญ่ได้รับทหารคุ้มกันกลับบ้านหมดแล้ว แต่มีบางส่วนที่หมู่บ้านหรือตัวเมืองถูกเผาทำลาย ครอบครัวถูกฆ่าล้างโคตร จนไม่มีที่ให้กลับแล้วขอรับ"

สื่อหยวนจีรู้สึกจนใจ ตอนแรกที่เห็นชาวซ่งหนูจำนวนมากขนาดนี้ ถ้ากองทัพแคว้นเซี่ยไม่มีวินัยเคร่งครัด ก็คงพุ่งเข้าไปฆ่าล้างแค้นกันหมดแล้ว

"เหลืออยู่กี่คน แล้วตอนนี้พักอยู่ที่ไหน?"

"เหลือคนไร้บ้าน 1,800 คน ทั้งชายและหญิง ตอนนี้พักอยู่แถวๆ หมู่บ้านเกษตรกรรม อาศัยการช่วยเหลือจากทางหมู่บ้านไปวันๆ ขอรับ"

หยางเฉียนหันไปมองเถ้าแก่เฉินแล้วถามอย่างสงสัย "คนไร้บ้านเยอะขนาดนี้ เจ้าไม่รับพวกเขาไว้หรือ?"

เถ้าแก่เฉินตอบอย่างอึดอัด "คุณชาย ไม่ใช่ข้าน้อยไม่อยากรับนะขอรับ แต่คนพวกนี้อารมณ์ไม่คงที่ ข้าน้อยกลัวว่าจะเกิดเรื่องวุ่นวาย ในหมู่บ้านมีคนไม่ถึงเก้าร้อยคน แต่พวกเขามีตั้ง 1,800 คน ขืนเกิดก่อจลาจลขึ้นมา ข้าน้อยคงรับมือไม่ไหวแน่ขอรับ"

หยางเฉียนได้ยินดังนั้นก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที เขากำลังขาดคนงาน ถ้าได้คนพวกนี้มาเพิ่มตั้ง 1,800 คน พื้นที่เพาะปลูกของเขาก็จะขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนั้นเอง สื่อหยวนจีก็รายงานอีกว่า "ท่านแม่ทัพหยาง ข้าน้อยมีเรื่องลำบากใจอีกเรื่อง ไม่รู้จะพูดได้ไหม"

"พูดมาตรงๆ อย่าลีลา!"

สื่อหยวนจียิ้มแหย "ตอนนี้พวกเรามีทหารประจำการอยู่ 2,000 นาย แต่พวกซ่งหนูพวกนี้ดุร้ายและแข็งข้อมาก ข้าน้อยรู้สึกว่ากำลังพลไม่พอรับมือ ถ้าพวกมันหลุดรอดออกไปได้ ความผิดนี้คงไม่เล็กแน่ขอรับ"

หยางเฉียนตกใจ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ชาวซ่งหนูเป็นนักรบกันทั้งเผ่า เด็กเจ็ดแปดขวบก็ถือมีดฆ่าคนได้แล้ว

อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถ้าพวกมันหนีไปได้ หยางเฉียนคิดว่า ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์อุดร เจ้าเมือง หรือฐานะองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ย ก็คงช่วยเขาไว้ไม่ได้แน่

"พาข้าไปดูสถานการณ์หน่อย!"

"ขอรับ!"

หลังจากเดินผ่านประตูหลายชั้น พวกเขาก็มาถึงเหมืองแร่ บรรยากาศในเหมืองชุลมุนวุ่นวาย บ้างก็หัวเราะเยาะ บ้างก็ชกต่อยกัน บางคนถึงกับจับผู้หญิงมาข่มขืนต่อหน้าธารกำนัล

ใบหน้าของหยางเฉียนเริ่มถมึงทึง เขามองสื่อหยวนจีด้วยความโกรธ "ที่ข้าสั่งไป เจ้าจัดการแบบนี้หรือ?"

สื่อหยวนจีหน้าถอดสี "ท... ท่านแม่ทัพ มันจำเป็นจริงๆ ขอรับ ทุกๆ วัน ถ้าลดปริมาณอาหารลง พวกมันก็จะก่อจลาจลในเหมือง ดีนะที่พวกทหารเรามีหน้าไม้"

"ไม่งั้นคงโดนพวกมันแหกค่ายออกไปแล้ว ตอนนี้ได้แต่เฝ้ามองจากระยะไกล ไม่กล้าเข้าไปใกล้ ถ้าพวกซ่งหนูรุมก่อจลาจล พวกเราอาจถึงแก่ชีวิตได้เลยนะขอรับ"

"แม่งเอ๊ย ไอ้พวกขี้ขลาด!"

หยางเฉียนไม่สนสายตาตกตะลึงของใคร เดินตรงไปยังกลุ่มซ่งหนู ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย สื่อหยวนจีพยายามจะดึงไว้แต่ก็ไม่สำเร็จ คริสทิน่าและเบลิก้าเดินตามไปโดยธรรมชาติ

เมื่อพวกซ่งหนูเห็นหยางเฉียนเดินเข้ามา ต่างก็หยุดสิ่งที่ทำอยู่แล้วพากันเดินตรงมาหาเขา

ในเหมืองแบ่งเป็นสิบส่วน แต่ละส่วนมีคนประมาณห้าพันคน ห้าพันคนนี่ก็เต็มพื้นที่ไปหมด ต่อให้เป็นทหารชั้นยอด ถ้าเจอคนจำนวนมหาศาลขนาดนี้ ก็แทบจะยืนไม่อยู่แล้ว

จางอวี่เมิ่งมองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวง ความกลัวเริ่มครอบงำ เดิมทีเธอเป็นคนร่าเริงพูดเก่ง แต่ตอนนี้ทำได้เพียงแอบฟังเหตุการณ์ที่ทำให้เธอช็อกจนพูดไม่ออก และแอบซ่อนตัวอยู่หลังประตู

เธอสาบานว่าจะเฝ้าประตูไว้ให้ดี ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นเธอจะรีบหนีทันที จะไม่เป็นภาระให้หยางเฉียนเด็ดขาด

สื่อหยวนจีโบกมือ ทหารบนกำแพงก็พากันง้างหน้าไม้ เล็งไปที่กลุ่มซ่งหนูทันที

"ไอ้หนู เจ้าเป็นคนแคว้นเซี่ยหรือไง? ไม่ค่อยมีคนแคว้นเซี่ยที่ใจกล้าขนาดนี้หรอกนะ"

ชายตาเดียวตัวใหญ่ที่เป็นหัวหน้ามองหยางเฉียนด้วยสายตาดูถูก ตัวเขาที่เป็นดั่งพญาอินทรีแห่งทุ่งหญ้า กลับมาโดนเจ้าพวก 'แกะสองขา' จับตัวมาได้ นี่คือความอัปยศที่สุดในชีวิต

หยางเฉียนวางมือขวาไว้บนด้ามดาบข้างเอว สายตาองอาจ เยือกเย็น "แคว้นเซี่ยไม่เคยขาดแคลนคนใจกล้า ข้าจับพวกเจ้ามาได้ ก็ไม่กลัวหรอกว่าพวกเจ้าจะไม่เชื่อฟัง"

"ฮือ~~~~!"

เกิดความโกลาหลขึ้นทันที ชาวซ่งหนูที่ล้อมหยางเฉียนอยู่ต่างพากันตัวสั่น ขาอ่อน และถอยร่นไปข้างหลังอย่างบ้าคลั่ง

"อา~~~ นั่นมันปีศาจหน้ากากเหล็ก"

"สวรรค์ช่วย มัน... มันกลับมาแล้ว"

"มันไม่ใช่คน มันไม่ใช่คน..."

รูม่านตาของชายตาเดียวหดเล็กลง พยายามข่มใจไม่ให้ถอยหนี หน้าซีดเผือด แต่ก็ยังพยายามทำตัวให้ดูเข้มแข็ง "เจ้า... เจ้าจะเอาอะไร"

"ไม่เอาอะไรหรอก ข้าแค่อยากให้พวกเจ้าเชื่อฟัง ตั้งใจขุดเหมืองซะ ตอนนี้พวกเจ้าไม่ใช่พญาอินทรีแห่งทุ่งหญ้าอีกต่อไป แต่เป็นนักโทษของข้า เจ้าเมืองอวิ๋นทง และแม่ทัพเจิ้นเป่ย ในฐานะนักโทษ ก็ต้องรู้จักตัวตนของนักโทษด้วย"

ชายตาเดียวมองซ้ายมองขวา จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าตอนนี้พวกเขามีคนตั้งห้าพันกว่าคน จะไปกลัวมันทำไม ห้าพันคนรุมสามคนยังไงก็ชนะ

"ข... ข้ารู้จักเจ้า แต่เจ้าไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้หรือไง? พวกเรามีตั้งห้าพันคน เจ้ามีแค่สามคน ไม่กลัวตายหรือไง?"

ชายตาเดียวพยายามข่มขู่ แต่ในสายตาหยางเฉียน มันก็แค่คนขี้ขลาดที่ทำเป็นเข้มแข็งเท่านั้น

หยางเฉียนหัวเราะ มือที่จับด้ามดาบก็ปล่อยลง กอดอกเดินเข้าไปหาชายตาเดียว

"เจ้าพูดถูก เราสู้เจ้าไม่ได้แน่ แต่ถ้าข้าจะหนี พวกเจ้าก็ไม่มีทางจับข้าได้ แคว้นเซี่ยของเราถือธรรมเนียมเป็นใหญ่ มักจะให้เกียรติก่อนค่อยใช้กำลัง วันนี้ข้ามาเพื่อแจ้งให้พวกเจ้าทราบ"

สายตาของเขาเริ่มเย็นเยียบขึ้นเรื่อยๆ กวาดมองไปรอบๆ แทบทุกคนที่โดนเขาจ้องต่างก็ก้มหน้าก้มตา เสียงเลื่องลือในความโหดเหี้ยมของเขาไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

"หลังจากวันนี้ ถ้าพวกเจ้ายังไม่เชื่อฟัง ข้าจะยึดผู้หญิงของพวกเจ้าไปให้กับศัตรูของพวกเจ้า แล้วจะจับลูกของพวกเจ้าไปตอนให้หมด"

"แถมจะใส่ยาปลุกกำหนัดสัตว์ลงไปในอาหารของพวกเจ้าอีก ต่อให้พวกเจ้ายังไม่เชื่อฟัง ข้าจะบันทึกภาพความอัปยศของพวกเจ้าเอาไว้"

"ให้ชนเผ่าทั้งทุ่งหญ้ารู้ว่า ชาวซ่งหนูมันต่ำต้อย ไร้ยางอาย และน่าสมเพชแค่ไหน"

"ซี๊ด~~~ เจ้า... ความเหี้ยมโหดของเจ้ามันเกินกว่าหมาป่าในทุ่งหญ้าไปหลายเท่าเลยนะ" ชายตาเดียวเอามือกุมหน้าอก ถอยหลังไปสองสามก้าว

หยางเฉียนก้าวเข้าไปประชิดตัว จัดการหัวหน้าให้ได้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน "ถ้าข้าจำไม่ผิด ในทะเบียนประวัติ เจ้ามีภรรยาสองคนกับลูกสามคน"

ชายตาเดียวสบตาหลุกหลิก พยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

หยางเฉียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ไอ้คนที่โดนพวกเจ้าทุบตีเมื่อกี้ น่าจะเป็นคนต่างเผ่าสินะ ถ้าข้าส่งภรรยาของเจ้าไปให้มัน แล้วยกเหมืองให้มันคุมคนเดียวมันจะขอบคุณข้าขนาดไหนกันนะ"

"สวรรค์ ทำไมถึงมีคนใจคออำมหิตขนาดนี้"

"เขา... เขาเป็นปีศาจหน้ากากเหล็กจริงๆ ถึงจะไม่สวมเกราะ แต่แค่ได้กลิ่นความเหี้ยมโหดนั่นก็ขนลุกแล้ว"

ชายตาเดียวราวกับโดนสายฟ้าฟาด ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าหยางเฉียนก้มหน้าแนบพื้น นี่เป็นการแสดงออกว่าเขายอมจำนนอย่างราบคาบ

หยางเฉียนตะคอกเสียงดัง "พวกเจ้าจะเชื่อฟังไหม? ถ้าไม่เชื่อฟัง ข้ามีวิธีจัดการอีกเยอะ ข้าจะทำให้คนที่ไม่เชื่อฟังรู้ซึ้งถึงคำว่า 'ตายไม่หลับ' ถึงตอนนั้นพวกเจ้าคงคิดว่าความตายคือการปลดปล่อยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด"

"จากวันนี้ไป ทุกคนต้องใส่เสื้อผ้าแบบชาวจงหยวน พูดภาษาจงหยวน เขียนอักษรจงหยวน ห้ามพูดเรื่องที่เกี่ยวข้องกับซ่งหนู ใครฝ่าฝืน เพิ่มภาระงานรายวัน และลดปริมาณอาหาร"

"ตั้งใจทำงาน ถ้ามีสักวันพวกเจ้าอาจจะได้ออกไปเป็นอิสระ แม้จะออกไปไม่ได้ ก็ต้องเห็นแก่ลูกหลาน พวกเขายังมีโอกาสได้ออกไปแน่นอน เงื่อนไขคือ~~~ต้องเชื่อฟัง"

"อ๊าก~~~ ไอ้ปีศาจ ครอบครัวข้าสิบกว่าคนตายเพราะมือเจ้า แม้แต่คนแก่ก็ไม่เว้น ข้าจะสู้กับเจ้า!"

พูดจบ หญิงสาวที่มีรอยแดงชัดเจนที่ใบหน้าก็ถือหินพุ่งเข้าใส่หยางเฉียน

หยางเฉียนยิ้มร่า "นี่จะเอาชีวิตแลกชีวิตหรือไง?"

ก้มตัวหลบหินในมือนางได้อย่างง่ายดาย พอเงยหน้าขึ้นมา มือขวาก็ชกเข้าที่ขมับของนางอย่างรุนแรง

ทันใดนั้น ดวงตาของนางซ่งหนูก็เบิกกว้าง เส้นเลือดในตาแตก ปากอ้ากว้าง พยายามจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้เลย