บทที่ 81 ความอยากรู้อยากเห็นของจางอวี่เมิ่ง

เสี่ยวซานจื่อรีบวิ่งออกไปข้างนอก เตรียมจะไปตอบปฏิเสธบ่าวรับใช้ของผู้ตรวจการเกา

"เดี๋ยวก่อน"

หยางเฉียนเรียกเสี่ยวซานจื่อไว้ เขาเพิ่งจะได้รับตำแหน่งเจ้าเมืองหมาดๆ ถ้าเกิดไปทำตัวมีปัญหากับเพื่อนร่วมงานตั้งแต่ตอนนี้ ก็คงไม่เป็นผลดีกับตัวเองแน่

ถ้าอยากจะรู้เรื่องราวต่างๆ ให้มากขึ้น ก็ต้องทำความรู้จักมักจี่กับพวกเขาก่อน เวลาจะสั่งงานอะไรในภายหลังจะได้ง่ายขึ้น

"เสี่ยวซานจื่อ เจ้าไปตอบเขานะ บอกว่าช่วงนี้ข้าต้องจัดการเรื่องเชลยซ่งหนู ถ้าเกิดพวกมันหลายหมื่นคนลุกฮือขึ้นมา เมืองอวิ๋นทงของเราจะตกอยู่ในอันตราย"

"ข้าขอรับน้ำใจของผู้ตรวจการเกาไว้ก่อน ถ้ามีเวลาว่างเมื่อไหร่ ข้าจะเป็นเจ้ามือเลี้ยงอาหารพวกเขาที่ภัตตาคารที่ดีที่สุดเอง"

"ขอรับ คุณชาย" เสี่ยวซานจื่อรับคำ สานสายตามองหยางเฉียนเป็นระยะๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคำสั่งอะไรเพิ่มเติม แล้วจึงรีบวิ่งไปที่ประตูใหญ่ราวกับเหาะ

หลังจากพักเหนื่อย หยางเฉียนก็เริ่มออกกำลังกายรอบใหม่ นอกจากกระโดดกบแล้ว ยังมีการยกดัมเบลหินและโม่หิน เพื่อให้กล้ามเนื้อทุกส่วนประสานกันเป็นหนึ่งเดียว จะได้มีแรงถืออาวุธยาวๆ ได้มั่นคง

ในค่ายทหารก็มีพวกบ้าพลังอยู่ไม่น้อย ทหารใหม่บางคนทำนามาตั้งแต่เด็ก เรี่ยวแรงมหาศาล แต่พอขึ้นขี่ม้า กลับจับง้าวหรือทวนยาวสามเมตรกว่าไม่อยู่ซะงั้น ทำเอาคนอื่นอึ้งไปเลย

หลังจากที่หมีเล่ออธิบายให้ฟัง หยางเฉียนถึงได้เข้าใจว่า ในสนามรบ พละกำลังที่เยอะกว่าชาวบ้านมันก็แค่ความได้เปรียบเล็กๆ น้อยๆ

แต่ถ้ามีความอดทนเป็นเลิศ และสามารถผสานพละกำลังทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียวได้ นั่นแหละคือวิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุด

ไม่ว่าจะเป็นการใช้อาวุธยาวบนหลังม้า หรือการใช้โล่ในการรบแบบทหารราบ ความสามารถนี้ก็ล้วนสร้างความได้เปรียบอย่างมหาศาล

จางอวี่เมิ่งนั่งอยู่บนอัฒจันทร์ข้างลานฝึกซ้อม เอามือเรียวขาวผ่องท้าวคาง ทำหน้าครุ่นคิด "คนที่นี่แรงเยอะชะมัดเลย"

หยางเฉียนเปลี่ยนมาฝึกยิงธนู หลังจากยิงไปสิบกว่าดอก เขาก็ซี๊ดปาก เอามือลูบแขนซ้ายตัวเอง

ตอนยิงธนูโดนสายธนูดีดใส่หลายที เจ็บชะมัด ม่วงไปหมดแล้ว แถมธนูก็ไม่ค่อยดี แขนเขาสั้นเกินไป ง้างธนูได้ไม่สุด

ถ้าง้างธนูไม่สุด ระยะดึงก็ไม่พอ อานุภาพก็ลดลงฮวบฮาบ ช่างเถอะ รอโตกว่านี้ค่อยว่ากัน ตอนนี้ใช้หน้าไม้ไปก่อนละกัน

ไม่นาน ดวงอาทิตย์ก็ตรงหัว ฤทธิ์ยาหมดลงพอดี แม้จะดูไม่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แต่พละกำลังกลับเพิ่มขึ้นกว่าเดิมมาก

"คุณชาย ใกล้จะเที่ยงแล้ว อาหารเตรียมพร้อมแล้วขอรับ" เสี่ยวซานจื่อวิ่งเข้ามารายงาน

หยางเฉียนปาดเหงื่อ "ช่างไม้ทำไปถึงไหนแล้ว?"

"ช่างบอกว่า วัสดุพอจะทำเสร็จในวันสองวัน แต่ถ้าจะให้เหมือนแบบที่คุณชายวาดไว้ ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสี่ห้าวันขอรับ"

หยางเฉียนพยักหน้า ของที่ไม่เคยทำมาก่อน จะใช้เวลาทำนานหน่อยก็ไม่แปลก "มื้อเที่ยงนี้ก็เอาเนื้อไปเลี้ยงพวกช่างด้วยล่ะ ทำงานใช้แรงเยอะนี่นะ"

เสี่ยวซานจื่อยิ้ม "คุณชายวางใจเถอะขอรับ ข้าเอาเนื้อม้ารมควันที่ท่านเอามาคราวก่อนไปให้พวกเขากินแล้ว กินกันอร่อยเชียวล่ะ"

"ข้าได้ยินพวกเขาคุยกันว่า ตอนนี้พอรู้ว่าจวนตระกูลหยางมีงานให้ทำ ใครๆ ก็อยากมาทำกันทั้งนั้นแหละขอรับ"

หยางเฉียนหัวเราะ "ทำไมล่ะ บ้านข้ามีทองคำฝังอยู่หรือไง?"

"ช่างบอกว่า มาทำงานที่จวนตระกูลหยาง ไม่เพียงแต่ได้ค่าจ้างดี แต่ยังมีเนื้อให้กินด้วย เรื่องดีๆ แบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วขอรับ"

"ฮ่าๆๆๆ จะใช้งานม้า แต่ไม่ให้ม้ากินหญ้า แล้วม้ามันจะวิ่งเร็วได้ยังไงกัน ในโลกนี้ไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก"

หยางเฉียนปรายตามองจางอวี่เมิ่งที่กำลังมองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น "กินข้าวซะ บ่ายนี้ไปธุระกับข้าหน่อย"

"อ้อ ฉันไม่ค่อยมีแรงอะ นายไปคนเดียวเถอะ"

หยางเฉียนยิ้มยิงฟันขาว "ข้าแค่มาบอกให้รู้ ไม่ได้มาขออนุญาต"

พูดจบก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่สนใจเธอเลย

"ไอ้เวรเอ๊ย! ไม่คิดจะเคารพสิทธิมนุษยชนกันบ้างหรือไง~~~" จางอวี่เมิ่งปารองเท้าตามหลังหยางเฉียนไป

ผ่านไปพักใหญ่ เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอรีบใส่รองเท้าแล้วเดินไปที่ห้องอาหาร

พอไปถึงก็เห็นทุกคนกำลังล้อมวงกินข้าวกันอย่างอบอุ่น ถึงจะนั่งแยกกัน แต่เจ้านายกับบ่าวก็ยังกินข้าวในห้องเดียวกัน

เธอมองซ้ายมองขวาก็เห็นโต๊ะว่างอยู่ตัวนึง บนโต๊ะมีทั้งเนื้อ ผัก และของสีเหลืองๆ ในชามใบใหญ่

จางอวี่เมิ่งลูบอกด้วยความโล่งใจ นึกว่าหยางเฉียนจะแกล้งเธออีก ถ้าไม่ให้กินข้าวล่ะก็ แย่แน่ๆ

หยางเฉียนหันไปพูดกับเสี่ยวซานจื่อ "ไหนๆ พวกช่างก็กำลังทำงานอยู่ ให้พวกเขาต่อโต๊ะยาวๆ ให้ตัวนึงด้วยนะ วันหลังเราจะมากินข้าวบนโต๊ะกัน ขืนนั่งขัดสมาธิบนพื้นแบบนี้ กระดูกข้าได้ปวดตายพอดี"

เสี่ยวซานจื่อและบ่าวอีกสามคนมองหยางเฉียนด้วยความตกใจ ฉินเซียงหรูถอนหายใจ คุณชายทำตัวแปลกๆ อีกแล้ว รีบแย้งขึ้นมาทันที

"คุณชาย ขุนนางกับบ่าวรับใช้จะนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันไม่ได้นะเจ้าคะ ผิดจารีตประเพณีนะเจ้าคะ"

"กลัวอะไร ใครจะมาฟ้องร้องข้าล่ะ? ทำตามที่ข้าบอกก็พอ แล้วให้พวกช่างเก็บเศษไม้ชิ้นใหญ่ๆ ไว้ให้ด้วยล่ะ"

หยางเฉียนไม่สนจารีตประเพณีอะไรทั้งนั้น เอาความสบายเข้าว่า เมื่อก่อนอาจจะเกรงใจบ้าง แต่ตอนนี้เหรอ?

เขาเป็นทั้งองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ย ทั้งแม่ทัพ คุมทหารนับหมื่นนาย ที่อื่นไม่กล้าพูดหรอก แต่ในเมืองอวิ๋นทงนี่ ใครเจอเขา ไม่ว่าจะเป็นมังกรก็ต้องขด เป็นเสือก็ต้องหมอบ ถ้ากล้าลองดี จุดจบก็คงไม่ต่างจากหลี่อวี้

หยางเฉียนสั่งงานฉินเซียงหรูหลายอย่าง ของใช้หลายอย่างคนที่นี่ทำไม่เป็น เขาต้องทำต้นแบบให้ดูก่อน

ตอนนั้นเอง หยางเฉียนก็เห็นจางอวี่เมิ่งกินข้าวอย่างเบื่อหน่าย จึงถามด้วยความสงสัย "ทำไมเจ้ากินแค่นั้นล่ะ?"

"หยางเฉียน ที่นี่มีข้าวสวยไหม? ทำไมมีแต่ข้าวฟ่างล่ะ"

หยางเฉียนมองชามตัวเองแล้วถอนหายใจ "ข้าก็อยากกินข้าวสวยเหมือนกัน แต่ที่นี่มันภาคเหนือ ข้าวสวยมีแต่ภาคใต้เท่านั้นแหละ แล้วข้าวฟ่างนี่เขาก็ไม่ได้เรียกว่าข้าวฟ่าง (เสียวมี่) นะ เขาเรียกว่า 'ซู่มี่ (ข้าวฟ่าง)' ต่างหาก"

จางอวี่เมิ่งวางชามและตะเกียบลง ยิ้มร่า "ถึงฉันจะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แต่... พวกนายเคยได้ยินชื่อราชวงศ์ถังไหม?"

หยางเฉียนหัวเราะเยาะ หันไปถามทุกคนรอบๆ "พวกเจ้าเคยได้ยินชื่อราชวงศ์ถังไหม?"

"ไม่เคยขอรับ"

"คุณชาย ข้าน้อยไม่เคยออกจากเมืองอวิ๋นทงเลยด้วยซ้ำ"

คริสทิน่ายิ้ม "ข้าไม่ใช่คนประเทศนี้ จะไปรู้ได้ยังไง"

โจวจืออวี้ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่พักใหญ่แล้วส่ายหน้า "ไม่เคยได้ยินเลย"

หยางเฉียนชี้ไปที่โจวจืออวี้แล้วยิ้ม "แม่นางคนนี้เป็นคุณหนูตระกูลขุนนางนะ ความรู้กว้างขวาง เจ้าอยากรู้อะไรก็ถามนางเลย"

หยางเฉียนเองก็ไม่กล้าพูดตรงๆ ทำไมราชวงศ์ถังเขาจะไม่รู้จัก แต่ก็ไม่อยากพูดอะไรมาก

"ขุนนางคืออะไรเหรอ?" จางอวี่เมิ่งทำตัวเป็นเด็กขี้สงสัย

"ซื่อ (ปราชญ์) ก็คือผู้ที่มีความรู้กว้างขวาง ส่วนต้าฟู (ขุนนาง) ก็คือผู้ที่ดำรงตำแหน่งทางราชการ ซื่อต้าฟู (บัณฑิตและขุนนาง) ก็คือผู้ที่มีทั้งความรู้และตำแหน่งทางราชการ" หยางเฉียนอธิบายอย่างละเอียด แถมยังใช้ภาษาที่เข้าใจง่าย ขนาดคนโง่ยังฟังรู้เรื่อง

ดวงตาของจางอวี่เมิ่งเป็นประกายวิบวับ ขยับโต๊ะไปใกล้โจวจืออวี้ "พี่สาว พี่เป็นลูกขุนนางนี่เอง งั้นพี่ก็ต้องเคยเห็นโลกกว้างมาเยอะสิ?"

"แหม โลกกว้างอะไรกัน ข้าไม่กล้ารับหรอก" โจวจืออวี้วางตัวสง่างาม แม้จะกำลังกินข้าว แต่ทุกอากัปกิริยาก็แฝงไปด้วยความสูงศักดิ์ของชนชั้นสูง

"งั้น ราชวงศ์ฉิน ราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ซ่ง ราชวงศ์หยวน ราชวงศ์หมิง ราชวงศ์ชิง พี่เคยได้ยินไหม?"

โจวจืออวี้ถึงกับมึนตึ้บ ทำไมชื่อพวกนี้เธอถึงไม่เคยได้ยินเลยสักชื่อ คิดอยู่นานก็ยิ้มแห้งๆ

"ข้าอาจจะมีความรู้น้อยไป ชื่อพวกนี้ข้าไม่เคยได้ยินเลยสักชื่อ"

ประกายในดวงตาของจางอวี่เมิ่งมอดดับลงอย่างรวดเร็ว "ดูท่าความรู้ประวัติศาสตร์ของฉันคงเอามาใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แล้วล่ะ"

หลังจากลูบท้องที่อิ่มแปล้ หยางเฉียนก็พาคริสทิน่า เบลิก้า และจางอวี่เมิ่งขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน

จางอวี่เมิ่งเลิกผ้าม่านหน้าต่างรถม้าขึ้น ภาพที่เห็นก็ยังคงเหมือนเมื่อวาน ไม่มีอะไรที่เป็นของยุคใหม่เลยแม้แต่นิดเดียว

จู่ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่า ถ้าพูดถึงของใช้ยุคใหม่ล่ะก็ ในบ้านของหยางเฉียนนี่แหละที่มีเยอะที่สุด

อ่างล้างหน้า อ่างอาบน้ำ ฝักบัว ชักโครก

"เดี๋ยวก่อน~~~!" จางอวี่เมิ่งถึงกับช็อกราวกับโดนฟ้าผ่า แม้เธอจะไม่รู้ว่าอ่างอาบน้ำ ชักโครก พวกนี้ถูกประดิษฐ์ขึ้นมาเมื่อไหร่

แต่เธอมั่นใจว่าคนโบราณอาบน้ำในถังไม้ อ่างอาบน้ำเพิ่งจะมีในยุคปัจจุบันนี่เอง

จู่ๆ เธอก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ "หรือว่า... จะมีคนอื่นที่ทะลุมิติมาเหมือนกัน?"

คิดได้ดังนั้นเธอก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที คนๆ นี้ต้องมาก่อนเธอแน่ๆ ต้องรู้เรื่องราวของที่นี่มากกว่าเธอแน่ๆ ถ้าได้ถามเขาดู ก็จะรู้ว่าโลกนี้มันคือโลกอะไรกันแน่

หมู่บ้านอยู่ห่างจากตัวเมืองพอสมควร หยางเฉียนหลับตาพักผ่อนอยู่ในรถม้า เฮ้อ~~~ ถ้าตอนนี้มีมือถือต่อเน็ตได้ก็คงดีสิ

อย่างน้อยก็เอาไว้เล่นฆ่าเวลาได้ เขาเลยต้องจำใจหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแก้เบื่อ

คริสทิน่ามองหยางเฉียนที่รักการอ่านแล้วพยักหน้าอย่างชื่นชม เธอคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกติดตามเขา

คนที่มีความสามารถและสติปัญญาเป็นเลิศมักจะมีความหยิ่งยโส คิดว่าไม่มีใครเก่งเท่าตัวเอง แต่หยางเฉียนกลับยังพยายามศึกษาหาความรู้อยู่เสมอ ช่างหายากจริงๆ

เบลิก้าเองก็ชื่นชมผู้ชายแบบหยางเฉียน แม้เธอจะไม่ค่อยพูด แต่เธอก็คอยสังเกตหยางเฉียนอยู่เงียบๆ ทุกวัน

"หมีบอดหัดปักดอกไม้... ทำเป็นแกล้งทำ" จางอวี่เมิ่งแอบด่าหยางเฉียนในใจที่แกล้งทำเป็นอ่านหนังสือ ทำเป็นเก่งไปได้

ไม่นาน รถม้าก็มาถึงหมู่บ้าน เถ้าแก่เฉินที่มารอรับอยู่ก่อนแล้วรีบเดินเข้ามาหา ทันทีที่หยางเฉียนลงจากรถม้า พอเห็นเถ้าแก่เฉิน เขาก็ถึงกับอึ้งไปเลย

"เถ้าแก่เฉิน ดูเหมือนท่านจะอ้วนขึ้นนะ"

เถ้าแก่เฉินลูบเคราหัวเราะลั่น "ด้วยบารมีของท่านเจ้าเมือง ที่นำปศุสัตว์และเนื้อม้ารมควันกลับมามากมายก่ายกอง ตอนนี้ทุกบ้านในหมู่บ้านเราได้กินเนื้อกันทุกวัน คนในหมู่บ้านเราเลยอ้วนขึ้นกันเป็นแถวเลยขอรับ"

"ตอนนี้หมู่บ้านเรามีประชากรเท่าไหร่แล้ว เปิดหน้าดินไปได้กี่หมู่แล้วล่ะ?"

"เรียนท่านเจ้าเมือง หลังจากที่พวกบอดี้การ์ดและบ่าวรับใช้ของตระกูลเถิงมาร่วมด้วย ตอนนี้หมู่บ้านเรามีประชากรทั้งหมด 880 คนแล้วขอรับ

เปิดหน้าดินไปได้ 4,000 หมู่ (ประมาณ 1,666 ไร่) แล้วก็ใช้ปุ๋ยคอกบำรุงดินตามวิธีที่ท่านสอน แต่เพราะเลยฤดูเพาะปลูกไปแล้ว

พวกเราเลยปลูกหญ้าอัลฟัลฟ่าแทน โชคดีที่ปลูกหญ้าพวกนี้ไว้ ไม่งั้นมีวัวเข้ามาทีเดียวเยอะแยะขนาดนี้ พวกเราคงไม่มีปัญญาเลี้ยงแน่ๆ ขอรับ"

"ฮ่าๆๆๆ วัวเยอะก็ดีแล้ว เปิดหน้าดินต่อไปเรื่อยๆ ปลูกหญ้าอัลฟัลฟ่าให้มากๆ เจ้านี่ปลูกง่าย แถมยังเอาไปเลี้ยงสัตว์ได้อีก ถ้าเหลือก็เอาไปส่งให้ทางการเลย"

"ท่านเจ้าเมืองพูดถูกแล้ว ข้าน้อยก็กะจะทำแบบนั้นอยู่พอดีขอรับ"

ระหว่างที่คุยกัน หยางเฉียนก็ถามเรื่องเตาถ่านหินด้วย เรื่องนี้สำคัญมาก ที่อื่นเขาอาจจะจัดการไม่ได้

แต่ปีนี้เมืองอวิ๋นทงจะต้องไม่มีใครหนาวตายอีก ถือเป็นการทำหน้าที่เจ้าเมืองให้สมบูรณ์

ภายใต้การนำทางของเถ้าแก่เฉิน พวกเขาเดินมาถึงเชิงเขา ที่ดินผืนนี้หยางเฉียนได้มาตอนซื้อที่ดินทำกินแบบกึ่งขายกึ่งแถม ตอนแรกตั้งใจจะพัฒนาที่นี่ให้เจริญขึ้น ใครจะไปคิดว่าจะขุดเจอถ่านหินเข้า

ที่เชิงเขา มีกำแพงไม้สูงราวสี่เมตรตั้งตระหง่านอยู่ บนกำแพงมีหอสังเกตการณ์สร้างไว้มากมาย มีทหารคอยเดินลาดตระเวนและเฝ้าสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา