บทที่ 80 การสำรวจของจางอวี่เมิ่ง

หยางเฉียนกินอาหารค่ำอย่างเอร็ดอร่อย ซดน้ำซุปจนเกลี้ยง แล้วยกมือขึ้นเช็ดปาก

"อ่า สบายท้องจริงๆ~~~~"

การใช้ชีวิตกลางแจ้ง ต้องทนลมทนแดดมานาน พอได้กินของอร่อยๆ แบบนี้ มันช่างให้ความรู้สึกเหมือนตายตาหลับแล้วจริงๆ แปลกแฮะ

หลังจากปล่อยให้สองสาวทะเลาะกันไปสักพัก หยางเฉียนก็เห็นว่าควรแก่เวลาแล้ว จึงพูดขัดขึ้น

"พอได้แล้ว เลิกทะเลาะกันสักที นี่มันยามไหนแล้ว คนบ้านอื่นเขาจะหลับจะนอน จางอวี่เมิ่ง ยกถาดอาหารออกไป ข้าจะนอนแล้ว" หยางเฉียนสั่ง

จางอวี่เมิ่งหอบหายใจถี่ จ้องมองฉินเซียงหรูที่มุดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความโกรธ "ฮึ ขี้เกียจเถียงกับเธอแล้ว ไม่มีมารยาทเอาซะเลย สมน้ำหน้าแล้วที่นมไม่เท่ากัน เดินเตาะแตะเหมือนเป็ด"

"ห๊า? เจ้ามันช่างไร้มารยาทเกินไปแล้ว คุณชาย ข้าขอเสนอให้ประหารชีวิตนางเลยเจ้าค่ะ คนแบบนี้มีแต่จะทำให้รสนิยมของคุณชายตกต่ำลง"

สาวใช้คนสนิทอย่างฉินเซียงหรู แทบจะไม่เคยด่าใครเลยในชีวิต ถ้าได้เจอเจ้านายดี ชีวิตก็คงจะสบายหน่อย

แต่ถ้าเจอคนเจ้าระเบียบอย่างจีเจา คนก่อนหน้านี้ การโดนด่าถือเป็นเรื่องเบาๆ บางทีอาจถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่สาวใช้เหล่านี้ห้ามปริปากบ่นแม้แต่คำเดียว เพราะถ้าเจ้านายไม่พอใจขึ้นมา ชีวิตอาจหาไม่

สาวใช้คนสนิทแบบนี้ จะเอาอะไรไปสู้รบปรบมือกับจางอวี่เมิ่งได้ ไม่ทันไร น้ำตาแห่งความน้อยใจก็คลอเบ้าเตรียมจะหยดแหมะลงมาแล้ว

"เอาล่ะๆ~~~ จางอวี่เมิ่ง เจ้าไปนอนเถอะ วันหลังอย่าไปแหย่เซียงหรูอีก เข้าใจไหม?"

หลังจากเก็บของว่างเสร็จ หยางเฉียนก็นอนดูสองสาวทะเลาะกันอย่างอารมณ์ดี ช่างเป็นฉากที่น่าสนุกจริงๆ ทำให้ค่ำคืนที่แสนน่าเบื่อมีสีสันขึ้นมาบ้าง

หลังจากจางอวี่เมิ่งออกไป หยางเฉียนก็นอนขมวดคิ้วอยู่บนเตียง เอามือนวดคลึงรอยช้ำสีม่วงคล้ำตามร่างกาย

ดูเหมือนว่าชุดเกราะของเขาจะมีข้อบกพร่อง การจะป้องกันคมดาบคมหอกนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจะต้านทานอาวุธหนักต่างหากที่เป็นปัญหาใหญ่ที่สุด

ในโลกก่อนของเขา ชุดเกราะผ่านวิวัฒนาการมานับพันปีจนถึงขั้นสูงสุด เกราะโซ่ถักนั้นมีใช้กันมาตั้งแต่ก่อนคริสตกาลแล้ว

การใช้งานมานับพันปีเป็นข้อพิสูจน์ถึงประสิทธิภาพของมันได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่าเกราะโซ่ถักหมิงกวงของหยางเฉียนนั้นใช้เทคนิคเกราะลายภูเขา

เกล็ดเกราะแต่ละชิ้นถูกเชื่อมต่อกันจนมิดชิด ทำให้คมดาบไม่สามารถฟันทะลุโครงสร้างของมันได้ สิ่งที่จะทำอันตรายเขาได้ คงมีแต่อาวุธหนักประเภทค้อนหรือกระบองเท่านั้น

ระหว่างที่กำลังคิดหาทางปรับปรุงชุดเกราะ หยางเฉียนก็ค่อยๆ ผล็อยหลับไป ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ทั้งร่างกายและจิตใจของเขาถูกใช้งานจนถึงขีดจำกัด ทหารทั่วไปมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งเท่านั้น

แต่หยางเฉียน นอกจากจะต้องบัญชาการกองทัพแล้ว ยังต้องคอยวางแผนการรบ แถมยังต้องเป็นทัพหน้านำออกศึกทุกครั้ง ภาระทั้งสามอย่างนี้ ทำเอาหยางเฉียนแทบจะล้มพับไปเลย

ฉินเซียงหรูเอามือท้าวคาง จ้องมองใบหน้าขาวเนียนของหยางเฉียนอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

"พรืด" เธอหลุดขำออกมา นี่คงเป็นอย่างที่เขาว่ากัน แค่มองหน้าลูก ก็คิดชื่อไว้รอแล้ว แต่เธอก็รู้ตัวดีว่า ฐานะของตัวเองต่ำต้อยเกินไป

ถ้าเป็นตระกูลขุนนางทั่วไป เธอก็พอจะมีความหวังอยู่บ้าง แต่หยางเฉียนเป็นถึงองค์ชายแห่งแคว้นเซี่ย ว่ากันตามตรง เธอไม่มีแม้แต่คุณสมบัติที่จะเป็นนางบำเรอของเขาด้วยซ้ำ

จางอวี่เมิ่งกลับมาที่ห้องพักด้วยความรู้สึกโล่งใจ แม้ว่าหยางเฉียนจะยังไม่ได้รับปากอะไร แต่จากการที่เขาปล่อยให้เธอทะเลาะกับ 'ภรรยา' ของเขาโดยไม่เข้ามาขัดจังหวะ แถมยังนั่งดูอยู่เงียบๆ

แค่จุดนี้ก็พอจะเดาได้แล้วว่า เขาไม่ได้คิดจะลงโทษเธอ ทำให้เธอเบาใจไปได้เปราะหนึ่ง

"คริสทิน่า หลับหรือยัง?"

"หลับแล้ว"

.........

"ฉันอยากรู้ว่าหยางเฉียนอายุเท่าไหร่ แล้วปกติเขาอยู่กับภรรยายังไงบ้าง?"

คริสทิน่านอนหนุนแขนตัวเอง หลับตาพริ้ม "ไม่มีใครรู้อายุของหยางเฉียนหรอก เพราะเขาไม่เคยบอก ส่วนภรรยาของเขาเหรอ? ถ้าข้าจำไม่ผิด เขายังไม่บรรลุนิติภาวะเลยนะ จะเอาภรรยามาจากไหน?"

จางอวี่เมิ่งหันขวับไปมองคริสทิน่าด้วยความตกใจ "จะเป็นไปได้ยังไง ฉันเห็นผู้หญิงที่ชื่อฉินเซียงหรูแก้ผ้าปีนขึ้นเตียงเขาอยู่หลัดๆ"

"นางเป็นสาวใช้คนสนิท ไม่ใช่ภรรยาสักหน่อย"

จางอวี่เมิ่งถึงกับร้องอ๋อ "สาวใช้ทำไมต้องไปนอนกับเขาด้วยล่ะ?"

"ก็ชื่อบอกอยู่แล้วว่าสาวใช้ 'คนสนิท' ก็ต้องสนิทแนบเนื้อไง" ในความเข้าใจของคริสทิน่า มันก็คงหมายความแบบนี้แหละ

จางอวี่เมิ่งเอียงคอสงสัย ไหนบอกว่าคนโบราณหัวโบราณไง ทำไมสังคมคนรวยถึงได้เละเทะขนาดนี้เนี่ย

"จริงสิ ที่เธอบอกว่าหยางเฉียนยังไม่บรรลุนิติภาวะ ตกลงเขาอายุเท่าไหร่กันแน่"

คริสทิน่าพลิกตัว ถอนหายใจ "เมื่อกี้ก็บอกไปแล้วไง หยางเฉียนไม่เคยบอกอายุตัวเอง ถึงจะมีคนเซ้าซี้ถาม เขาก็จะตอบส่งๆ ไปว่าสิบเจ็ดสิบแปด แต่ข้าเดาว่าเขาน่าจะยังไม่ถึงสิบห้าด้วยซ้ำ"

จางอวี่เมิ่งหดคอ เด็กอายุไม่ถึงสิบห้าออกไปฆ่าคนเป็นผักเป็นปลาแล้วเหรอ? น่ากลัวจัง

"คริสทิน่า ฉัน..."

"หุบปาก ข้าจะนอน ถ้าเจ้าพูดอีกคำเดียว ข้าจะตัดหัวเจ้ามาทำจอกเหล้า..."

........

คืนนั้นไม่มีบทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นอีก

เช้าวันรุ่งขึ้น จางอวี่เมิ่งยังคงหลับตา เอามือคลำหาโทรศัพท์ข้างหมอนอย่างสะลึมสะลือ พอกดดูเวลาก็ถึงกับสะดุ้ง "บ้าเอ๊ย เพิ่งจะตีห้าเอง ปกติเวลานี้ยังนอนไม่พอเลย ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจัง"

เธอขยี้ผมที่ฟูฟ่อง หาวหวอดๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ คริสทิน่ากับเบลิก้าหายไปไหนก็ไม่รู้ ผ้าห่มถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย

เพิ่งจะเดินออกจากห้องพัก ก็ได้ยินเสียงตอกไม้ดังป๊อกๆ แป๊กๆ ดังมาแต่ไกล พอมองไปก็เห็นช่างไม้สิบกว่าคนกำลังซ่อมแซมห้องครัวอยู่ ไม่คิดเลยว่าหยางเฉียนจะจัดการเรื่องนี้ได้เร็วขนาดนี้

ด้วยความอยากรู้ว่าคนโบราณเขาสร้างบ้านกันยังไง จางอวี่เมิ่งจึงเดินไปด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าห้องครัว หัวหน้าช่างที่กำลังคุมงานเดินเข้ามาหาเธอ ประสานมือคารวะ "แม่นาง เป็นคนในจวนใช่ไหมขอรับ?"

ช่างไม้ไม่ใช่คนโง่ บ่าวรับใช้ต้องตื่นมาทำงานตั้งแต่เช้าตรู่ ไม่มีใครนอนตื่นสายป่านนี้หรอก

จางอวี่เมิ่งรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายตัวโตๆ มายืนโค้งคำนับให้ด้วยความเคารพแบบนี้ รู้สึกแปลกๆ เหมือนไม่คู่ควรยังไงก็ไม่รู้

"ช... ใช่ ฉันเป็นคนในจวน ไม่ต้องสนใจฉันหรอก พวกคุณทำงานต่อไปเถอะ"

"ขอรับ ฮูหยิน"

จางอวี่เมิ่งมองซ้ายมองขวาอย่างสนใจ เธอพบว่าช่างไม้ที่นี่เก่งมาก โครงสร้างอาคารแทบทั้งหมดใช้แค่ไม้กับสารที่ดูเหมือนกาวมาประกอบเข้าด้วยกัน ไม่เหมือนกับยุคของเธอ ที่การประกอบโครงสร้างมักจะใช้ตะปูทั้งนั้น

แต่ดูไปได้แป๊บเดียวเธอก็เริ่มเบื่อ ท้องก็เริ่มร้องจ๊อกๆ พอเดินไปที่ห้องอาหารก็เห็นว่ามีอาหารเช้าเตรียมไว้ให้จริงๆ เรื่องนี้เธอพอใจมาก เหมือนกับชีวิตในเมืองกรุงเลย กินข้าววันละสามมื้อ

"บ้าเอ๊ย กินเนื้อแกะตั้งแต่เช้าเลยเหรอ จะหนักท้องไปไหมเนี่ย ไม่มีโจ๊ก น้ำเต้าหู้ หรือปาท่องโก๋บ้างเหรอ ซาลาเปาก็ยังดีนะ"

ถึงจะบ่นแต่ก็ยอมกินเข้าไปแต่โดยดี ไม่นานเธอก็มองเห็นซุ้มประตูโค้งของลานฝึกซ้อม พอนึกถึงคำแนะนำของคริสทิน่า ความอยากรู้อยากเห็นของจางอวี่เมิ่งก็กำเริบขึ้นมา เธอคาบชิ้นเนื้อไว้ในปาก แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ลานฝึกซ้อม

เธอไม่ได้เดินเข้าไปตรงๆ แต่แอบมองลอดเข้าไปด้วยตาข้างเดียว ทันใดนั้น สายตาที่เคยมองอย่างสบายๆ ก็เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

หยางเฉียนกัดฟันแน่น เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก หยดลงพื้นไม่ขาดสาย บนหลังของเขามีหินก้อนยักษ์สองก้อนถูกมัดติดไว้ด้วยสายหนังวัว เขากำลังทำท่าสควอทอยู่

ส่วนคริสทิน่ากับเบลิก้ากำลังเล่นดัมเบลหิน โยนขึ้นโยนลงเพื่อฝึกพละกำลัง มาถึงขั้นนี้ พละกำลังของพวกเธอคงเหนือกว่าผู้ชายในน้ำหนักรุ่นเดียวกันไปไกลแล้ว

จริงๆ แล้ว หยางเฉียนก็เคยสงสัยมาตลอดว่า ผู้หญิงหลายคนในยุคก่อนๆ มักจะไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าผู้ชายของตัวเองจะสู้พวกเธอไม่ได้

ความจริงก็คือ ขีดจำกัดสูงสุดของพละกำลังผู้หญิงในน้ำหนักเดียวกัน ก็คือขีดจำกัดต่ำสุดของผู้ชาย แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว แน่นอนว่าต้องยกเว้นพวกที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นพิเศษนะ

หลังจากฝึกมาเป็นเวลานาน ในขณะที่ใบหน้าของหยางเฉียนแดงก่ำ จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนมีสายสร้อยบางอย่างในหัวขาดผึง "กริ๊ก" ทันใดนั้น หินยักษ์สองก้อนบนหลังก็ดูเหมือนจะไม่หนักเท่าเมื่อกี้แล้ว

"คริสทิน่า เพิ่มหินให้ข้าอีกก้อน ข้าว่าพลังข้าทะลวงขีดจำกัดแล้ว"

"รอเดี๋ยวนะ~~!" ด้วยความกลัวว่าจะทำให้หยางเฉียนบาดเจ็บ คริสทิน่าจึงค่อยๆ วางดัมเบลหินลงบนหลังของเขา ตอนนี้หยางเฉียนต้องแบกหินก้อนยักษ์ถึงสามก้อน

"ฟู่~~~!" หลังจากฝึกซ้อมอยู่พักใหญ่ หยางเฉียนก็ทิ้งก้อนหินลงบนพื้นโคลน เกิดเสียงดังตุ้บ

ทันใดนั้น หยางเฉียนก็รู้สึกได้ว่ามีคนแอบมองเขาอยู่ เขาคว้าท่อนไม้จากชั้นวางแล้วขว้างออกไปอย่างรวดเร็ว

"ฟิ้ว~~~!"

ท่อนไม้พุ่งเฉียดแก้มของจางอวี่เมิ่งไปอย่างฉิวเฉียด พัดเอาเส้นผมของเธอปลิวไปสองสามเส้น ก่อนจะพุ่งไปปักทะลุกำแพงฝั่งตรงข้ามซุ้มประตู

"ข้าก็นึกว่าใครช่างกล้ามาแอบดูข้าที่นี่ ที่แท้ก็เจ้านี่เอง"

จางอวี่เมิ่งเบิกตากว้าง ความรู้สึกหวาดกลัวสุดขีดแล่นพล่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว "ม.. เมื่อกี้ เมื่อกี้ฉันเกือบตายแล้วจริงๆ"

เธอเข่าอ่อน ร่วงลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจกลัว

หยางเฉียนเดินเข้าไปหาเธอ เสี่ยวเหมียนเอ่าที่รอจังหวะอยู่ รีบยกถาดเข้ามาหาหยางเฉียน เขารับผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อ แล้วยกเหยือกน้ำเย็นขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ช่างชื่นใจอะไรอย่างนี้

"เสี่ยวเหมียนเอ่า น้ำนี่ต้มสุกแล้วปล่อยให้เย็นใช่ไหม?" หยางเฉียนกลัวว่าเสี่ยวเหมียนเอ่าจะแอบอู้ แล้วเอาน้ำดิบมาให้เขากิน

นี่มันยุคโบราณนะ ถ้าเกิดติดพยาธิอะไรขึ้นมาล่ะก็ งานเข้าแน่ๆ

เสี่ยวเหมียนเอ่าพยักหน้า "ข้าตื่นตั้งแต่ก่อนตีห้า ต้มน้ำให้เดือดแล้วทิ้งไว้ให้เย็นตามที่คุณชายสั่งเจ้าค่ะ"

หยางเฉียนพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีมาก ต่อไปนี้ให้ทุกคนในบ้านดื่มแต่น้ำต้มสุกที่เย็นแล้วนะ"

"เจ้าค่ะ!"

หยางเฉียนใช้เท้าเขี่ยจางอวี่เมิ่งที่กองอยู่บนพื้น "เฮ้ย ตายหรือยัง"

"เกือบตายแล้ว...." จางอวี่เมิ่งตาลอย โลกนี้ทำไมถึงเห็นชีวิตคนเป็นผักเป็นปลากันขนาดนี้นะ

แต่แล้วจางอวี่เมิ่งที่กำลังสติแตกก็รีบดีดตัวขึ้นมา ตะโกนด่า "นายมันพวกซาดิสต์หรือไงฮะ? ฉันก็แค่แอบดูนิดเดียว นายเกือบจะฆ่าฉันแล้วเนี่ยนะ!"

"ไม่ตายหรอกน่า ข้ากะแรงไว้แล้ว อีกอย่าง ถ้าอยากดูนักก็เข้ามาดูดีๆ สิ มัวแต่หลบๆ ซ่อนๆ ทำไมล่ะ ข้าก็นึกว่าขโมยที่ไหนใจกล้าบุกเข้ามาในจวนข้าซะอีก"

"คุณชาย คุณชายขอรับ" เสี่ยวซานจื่อวิ่งมาที่หน้าซุ้มประตูลานฝึกซ้อมพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณชาย ผู้ตรวจการเกาส่งคนมาถามว่า เย็นนี้ท่านว่างไหมขอรับ เขาอยากจะจัดโต๊ะเลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่ให้ท่านที่หอสุราขอรับ"

"เลี้ยงข้าวเหรอ? ไม่สนหรอก" หยางเฉียนส่ายหน้า เขามีเรื่องให้ทำอีกตั้งเยอะแยะ จะเอาเวลาไปสังสรรค์ทำไม เอาเวลาไปสังสรรค์มาออกกำลังกายดีกว่า ตอนบ่ายเขายังมีเรื่องสำคัญต้องจัดการอีก