บทที่ 109 คลื่นใต้น้ำ

หลังจากทหารเดินทางมาถึง ก็เริ่มสร้างกำแพงและเพิงพักด้วยความช่วยเหลือจากช่างฝีมือในท้องถิ่น อุปกรณ์ทำเหมืองบางส่วนก็ไม่ต้องจัดหา เพราะมีของเดิมอยู่แล้ว ถือว่าหยางเฉียนได้กำไรไปเต็มๆ

ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นทหารแก่ ทหารอ่อนแอ หรือทหารพิการ แต่ก็ต้องดูด้วยว่าเอาไปเทียบกับใคร ทหารบางคนแม้จะพิการจนไม่สามารถจัดกระบวนทัพได้ แต่ถ้าเอาไปเทียบกับคนธรรมดาทั่วไปแล้ว พูดตามตรง ทหารผ่านศึกที่เหลือแขนข้างเดียวยังสามารถล้มชายฉกรรจ์ได้สบายๆ หลายคน ส่วนใหญ่ก็แค่เสียนิ้วไปไม่กี่นิ้ว ซึ่งแทบไม่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการต่อสู้เลย

ณ เมืองหลวงเฉาเสียน ในการประชุมขุนนางตอนเช้า เหล่าขุนนางต่างถกเถียงกันอย่างดุเดือด กลุ่มขุนนางที่มีอัครเสนาบดีเป็นผู้นำ ต่างพากันถวายฎีกากล่าวโทษหยางเฉียน

แม้ชายแดนจะอยู่ห่างไกลและข่าวสารไปถึงช้า แต่หลายเดือนผ่านไป ต่อให้เป็นคนหูหนวกก็ยังได้ยินวีรกรรมอันบ้าบิ่นของหยางเฉียน

ขุนนางชราผู้แต่งกายภูมิฐานและมีสีหน้าเคร่งขรึม ก้าวออกมายืนอยู่เบื้องหน้าพระพักตร์เซี่ยเหวินหวัง พร้อมกับประสานมือคารวะ "ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่า หยางเฉียนผู้นี้แม้มักจะสร้างผลงานสู้รบได้ดี แต่กลับมีนิสัยเย่อหยิ่งจองหอง มีข่าวลือว่าเขานำทหารหลวงไปใช้เป็นองครักษ์ส่วนตัวเฝ้าจวน การกระทำเช่นนี้ถือเป็นการกบฏ ทรยศต่อแผ่นดิน สมควรได้รับโทษประหารพ่ะย่ะค่ะ"