บทที่ 115 หัวไหน?

หยางเฉียนยิ้มกริ่ม แต่ในใจกลับก่นด่า 'ผู้ชายอกสามศอกมาร้องไห้น้ำมูกยืด น่าขยะแขยงชะมัด'

เวลาผ่านไปไม่นาน นอกจากเชลยห้าร้อยกว่าคนแล้ว ยังมีอีกหลายสิบคนที่บาดเจ็บสาหัสจนเกินเยียวยา หร่านจิ้งจัดการคว้านท้องควักไส้พวกมันออกมา เลือดสดๆ ไหลนองเต็มพื้น

ขณะที่หยางเฉียนกำลังกวาดสายตามองไปรอบๆ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรถม้าที่ถูกยิงจนพรุนเหมือนเม่น ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัว พูดตามตรงนะ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะมีใครรอดชีวิตจากการระดมยิงลูกธนูหนาแน่นขนาดนั้นได้ แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงเดินเข้าไปใกล้รถม้า

เมื่อเข้าไปในรถม้า เขาเห็นหญิงวัยกลางคนสวมเสื้อผ้าหรูหรา รูปร่างหน้าตาบ่งบอกถึงความมีฐานะ นอนหมดสติอยู่ มีลูกธนูสองดอกปักอยู่ที่หน้าอกและต้นขา แต่การกระเพื่อมขึ้นลงเบาๆ ของหน้าท้องก็เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

"เฮอะ โดนขนาดนี้ยังไม่ตายอีกเหรอเนี่ย?" หยางเฉียนเดินเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะดูหน้าให้ชัดๆ ว่าตายสนิทหรือยัง