บทที่ 116 ชาวตั่งเซี่ยง?

"โครกคราก~~~~!"

พอตกเย็น เสียงท้องร้องก็เริ่มดังขึ้นในขบวนทหารม้า ตอนแรกก็แค่คนสองคน เสียงยังไม่ดังเท่าไหร่ แต่พอคนนับร้อยท้องร้องพร้อมกัน เสียงมันก็ดังกระหึ่มราวกับตีกลองเลยทีเดียว

เซียวอวี้ขี่ม้าเข้ามาใกล้ ยิ้มแล้วบอกว่า "คุณชาย ข้าเห็นป่าผืนใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของเรา ทหารก็หิวและกระหายน้ำกันแล้ว คืนนี้เราตั้งค่ายพักแรมที่นี่ดีไหมเจ้าคะ?"

หยางเฉียนนั่งอยู่บนหลังม้า กวาดสายตามองไปรอบๆ ท้องฟ้ากว้างใหญ่ ทุ่งหญ้าสุดลูกหูลูกตา แต่ท้องมันหิวจนกิ่วแล้ว ไม่มีอะไรให้กินเลย

"พบกองกำลังศัตรู~~~~!" เสียงตะโกนดังลั่น