บทที่ 117 กลิ่นตัวไร้เทียมทาน

หลังจากพยายามอยู่นาน ทหารหลายคนก็ยอมแพ้ "ท่านแม่ทัพ ล้อรถม้าพังยับเยินเลยขอรับ พื้นรถก็แตกด้วย น่าจะเสียหายมาตั้งแต่ตอนที่ปะทะกันแล้ว"

หยางเฉียนกุมขมับ เซียวอวี้รีบเสนอความเห็น "ชาวตั่งเซี่ยงมีกันตั้งเป็นหมื่น ขอรถม้าพวกเขามาสักคันคงไม่เป็นไรมั้งเจ้าคะ"

หยางเฉียนชี้ไปที่ขบวนยาวเหยียดด้านหลัง "เจ้าดูสิ ขนาดคนเจ็บของพวกเขายังไม่มีรถม้าให้นั่งเลย รถม้าทั้งหมดใช้บรรทุกเสบียง คนตั้งหมื่น แต่มีรถม้าไม่ถึงห้าสิบคัน อนาถชะมัด"

เมื่อเข้าไปในรถม้า ก็เห็นหมัวชาสือกำลังดิ้นรนอยู่ แต่น่าเสียดายที่มือและเท้าของนางถูกมัด แถมยังมีเครื่องประดับบางอย่างทับอยู่ ทำให้นางลุกไม่ขึ้น

พอนางเห็นหยางเฉียนเข้ามา นางก็หยุดดิ้นทันที สีหน้าบึ้งตึง "จะฆ่าข้าหรือ?"