บทที่ 118 ฉันไม่กลัวแม้แต่เดมาเซีย

หญิงงามที่แต่งหน้าบางๆ แม้รูปร่างจะสูงใหญ่ แต่ก็มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน เมื่อเปลื้องผ้าออก ผิวพรรณก็ขาวผ่องดุจหิมะ แม้ไม่แต่งหน้าก็ยังงดงามราวกับแสงแรกของวันใหม่ที่สาดส่องลงบนหิมะ

เมื่อคริสทิน่าก้าวลงไปนั่งในอ่างอาบน้ำ น้ำก็ล้นออกมาทันที หยางเฉียนถึงกับอึ้งไปเลย

ถ้าจะบอกว่าคริสทิน่างามล่มเมือง ก็คงไม่ใช่คำชมที่เกินจริงนัก

"ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ ก็มีแต่ท่านกับจางอวี่เมิ่งนี่แหละที่ชมว่าข้างาม คนอื่นเขาหาว่าข้าหน้าตาเหมือนปีศาจกันทั้งนั้น" คริสทิน่าจับแขนของหยางเฉียน แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดถูอย่างทะนุถนอม

หยางเฉียนใช้มืออีกข้างลูบไล้ใบหน้างดงามของนาง พลางยิ้ม "เจ้ารักข้าใช่ไหม?"