บทที่ 119 เนื้ออยู่บนเขียง จะรีบร้อนไปทำไม?

ภายในกระโจมของหัวหน้าเผ่าตั่งเซี่ยง บรรยากาศตอนนี้น่าอึดอัดมาก กลิ่นอายความตึงเครียดคุกรุ่น คริสทิน่าและเบลิก้าวางมือบนด้ามดาบเตรียมพร้อม รอเพียงคำสั่งของหยางเฉียน สองพ่อลูกตระกูลเหยี่ยลี่ก็จะถูกสับเป็นชิ้นๆ ทันที

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า~~~~!" หยางเฉียนยกชามเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมด แล้วใช้หลังมือเช็ดปาก

"ท่านหัวหน้าเผ่าเหยี่ยลี่ประเมินข้า หยางเฉียน ต่ำไปเสียแล้ว ที่อื่นข้าไม่รู้หรอกนะ แต่ในเมืองอวิ๋นทง ข้าคือผู้มีอำนาจสิทธิ์ขาด พวกเราคือผู้สืบทอดอารยธรรมจงหยวนที่แท้จริง"

"เราไม่ใช่คนป่าเถื่อน เรารู้จักขนบธรรมเนียมและมารยาท ถ้าพวกท่านไม่เต็มใจ ก็ไม่เป็นไร รอให้ข้าจัดการเรื่องบนทุ่งหญ้าเสร็จเมื่อไหร่ พวกท่านก็กลับไปได้เลย"

คำพูดของหยางเฉียนทำให้เหยี่ยลี่ถานรู้สึกเบาใจลงบ้าง ชาวจงหยวนมักจะพูดด้วยเหตุผลและรักษาคำพูดเสมอ แต่ตอนนี้เขาก็ไร้จุดหมายที่จะไป จึงพูดด้วยน้ำเสียงห่อเหี่ยวว่า