บทที่ 121 เสือสองตัววิ่งไวไว

หยางเฉียนกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ทันใดนั้นประสาทสัมผัสทั้งหกก็ตื่นตัวเต็มที่ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งลอยมาเตะจมูก เขาตัดสินใจกอดจางอวี่เมิ่งกลิ้งหลบไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว เสือลายพาดกลอนตัวเขื่องกระโจนพรวดออกมาจากพุ่มหญ้า

ปฏิกิริยาของหยางเฉียนว่องไวมาก เขาชักดาบซู่เถี่ยออกมาตวัดฟันไปหนึ่งที เสือร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด มันหันมามองแวบหนึ่งก่อนจะเผ่นแน่บกลับเข้าไปในป่าลึก

"ตึกตัก ตึกตัก~~~~~" หัวใจของหยางเฉียนเต้นโครมครามแทบจะหลุดออกมานอกอก ปากก็บอกว่าจะมาล่าเสือ แต่พอเจอตัวจริงเข้า ทำไมมันถึงได้ตัวใหญ่ขนาดนี้วะเนี่ย

เขาก้มมองดูรอยเลือดจางๆ บนใบดาบซู่เถี่ย แล้วก็ยิ้มออกมา การปะทะกันเมื่อกี้ เจ้านั่นเสียเปรียบเขาเห็นๆ

"กรี๊ดดดด! ตกใจหมดเลย หยางเฉียน นั่นมันเสือใช่ไหม?" จางอวี่เมิ่งที่ถูกหยางเฉียนกดทับไว้ ไม่ทันได้เห็นอะไรเลย รู้แค่ว่ามีกลิ่นเหม็นคาวลอยมาเตะจมูกจนอยากจะอ้วก